Pindari Carmina et fragmenta Carminum pindaricorum Fragmenta et Godofredi Hermanni Dissertationes pindaricae

261쪽

G. HERMANNIBI. en Olymp. IX. 1ao. et Nem. X. 35. scribendum luxurii Goino'. Isthim. VIII. 124. lege αοιδαί γ' ελιπον. 8 Longa syllaba in thesi, ut iam ad Orphica obseravatum, non facit hiatum, nisi in fine ordinis. Vide Pyth. , I. 56. II. 156. Isthm. I. gi. ΙΙ. 64. Ita defendi pos. .set oυπω a Schmidio in Pyth. X. illatum, nisi etiam vulgata recte se haberet. Defendi posset etiam Pyth.

IV. 115. παισὶ τουτου e cod. Bodl. receptum: sed longe exquisitius est vulgatum, παισὶ τουτοις. Sed quod IX. . 84. legitur, qθοτενοὶ δ' Muυνωτ' recti εἴ τις ἴκρον εur,. riuuo pycto ferri potest. Locum pessime corruptum sic emendandum puto: φθονεροὶ δ' αμευονται. εἰ γαρ τις etc. i..e. inuidi Praetereunt meae crem sortem. Vide Pyth.

I. 86. .Frequentissimus omnium ille hiatus est, quo longa syllaba ante vocalem.corripitur: qui suidem hiatus ab his numeris, qui ad trochaicum genus pertinent, pro sus exclusus est. Quare λυrρῶ εν νείκει Nem. VIII. 42. sic, Vt apud scholiasten est, εν λπρω νείκει seribi de-- bet. Etiam in dactylicis numeris hic hiatus peceat 'Nem. VI. 6. Vbi αἰεν scribendum. Pxogredior pd productiones correptionesque brevium.vocalium ante mutam cum liquida. . Et quum ve-

iustiores epici, ut ad Orpheum docui, productiὀnem

praeferant, Pindarus non rarius hoS sequitur, quam cor: ripiendo vincit etiam Attinos. . Sic Renuentes apud eum. Correptiones .sunt ante quas rarissime admiserunt 'Attici; i ante φν, yt in 'νεος, inθεπεφνε, ΟΙ. II. 74. et

. speptum habeo. Monstra sunt πλαγχθεντες, prima breui diem. VII. 45. ubi videant grammatici, ne πλανε,rες Ie- ..gepdum sd; et εσλος ter primam corripere creditum,

262쪽

ΟΙ. II. 35. Pyth. III. 116. Nem. V. 155. Equidem, venia enim erit modesta audenti, antiquam vocabuli formam cum Ev. Scheidio ἔθελὲς fuisse puto, seruatam, ut tot alias, in Germanico edet. . Επ qua forma . quum medium ε eiiceretur, factum est ἐθλος, iure suo primam corripiens: quod quum Dorienses ἐσλος pronum eiarent, hoc pro ἔθλος Pindaro obtruserunt grammatici.

Caeteri Graeci, inuitante ipsa littera θ, ἐσθλόρ dixere. Alia similia non rara sunt, B quibus δίδυμνος vindicaui Pindaro in epist. ad Hemium p. 593. Sed propius ac- 9 cedunt βαθμός, βωμος, δυθ'ueti, δυσμῆ, maIctδυσθ' η scriptum in schol. Uen. ad Iliad. XI. 6α pro ἰθμος dictum traducit grammatici. Apud Hesychiuin' est ιδμαίνων, ἷσφιαίνων, ἰσ)ιυάνει. Pergo ad alia. Quum numeri e genere dactylico

spondeum in quibusdam locis adsperuentur, mirum est tameu, eam legem saepius a Pindaro violari. ENcus tionem ab sede versus praesertim in nomine proprio habet ΟΙ. X. 119. Nullam excusationem admittit OI. V. 42. et μῶν τ' 'Aλφεον ευρυ ραντ' 'Iδαῖον τε σεμνὸν αν-τρυν, ubi vulgo ρεοντα 'Lδαῖον, peius etiam. Hunc I cum aliis emendandum relinquo: illud apertum est, nus--quam a Pindaro inuocatum Idaeum Iouem bic etiam . 'inepte inuocari. Pyth. IV. 4o6. scribendum ορόrυιαν,

de qua forma videnda censor Porsoni in Molathly R

He 1799. mens April. p. 4 o. s. Nem. XI. 45. recto Schmidius ubi codex Aug. χαλκέων τε. Isthm. VIII. 67. scri udum videtur, ἐπεὶ θεςφατων ἔπ' ἄκου- ,σαν. PIeraque,uius generis vitia in uno Vocabulo χρυ- .cεος reperiuntur, si id, ut saepius monenti CIarhio creditur, prima semper Ionga est. At equidem persuasum

mihi habeo, ancipitem eam syllabam in lyrica dialecto esse. Breuem facit Pindarus Pyth. ΙΙΙ. 129. Iv. 6. R57. 411. IX. 93. X. 61. Νem. V. Isi. Isthm. VII. 69. Ipsi. que hoc tragici iά melicis versibus aliquoties fecerunt: 'I'ind. MI. III. R

263쪽

SophocIes in Antig. 1oI. Euripides in ind. 639. 683. in Iphig. Aul. io57. in Bacchis 97. in Heracl. 919. in Herc. fur. 55o. Ambigui loci sunt Sophoclis in oed. 'B. 153. I 33. Euripidis in Herc. fur. 595. Expendimerentur apud eumdem in Bacchis 572. in De t. 192. obtinet haec mensurae ambiguitas in solo adiectivo σεος. PindarUs tamen etiam nomen semeI prima breui posuit Nem. VII. 115. Aliae apud hunc sunt Iougarum vocali iam Correptiones , partim ab epicis quo que aliisque poetis admiss e, Ut primae in υἱέων Nem. VI. 37. Isthm. VIII. 52. te tiae in neglecta Iexiis cis forma, Pyth. IV. 9. quod ἱερεα scribendum, ἱερεri dictum Cullimacho epigr. 4e, 1. partim excusationem idoneam habent , Ut secundae in h9ωui Pyth. I. 1OS. III. 15. IT 1og. et M. Furiuις Nem. 'IΙ. 63. vittitiae in ἐσχυν Nem. XI. 43. PBrtim insolentiores sunt, . ut Pria1omae in πιιάνων Pyth. IV. 267. in αιυίει ibidem V. 414. in II. 16. in μητιονωι 17 3. secundae in TεTραυ- ροισιν diem. VII. 337. vltimae in KDκrεμx Ol. X. 119.

quamquam huic quidem eKemplo similia alibi quoque inueniuntur, ut 'Grόρεια in Rheso v. 764. quod -igte Atticorum imitator ex diuersae formae exhinplis, ut ' χείρ, IDλυδευκεια apud Elym. Μ. p. 451, 5 o. 461, 44. hausit. IIagis singularia sunt π&ν Ol. IL. 155. Οἰκοριαν Pyth. IX. 35. αε η 54. Nam Σερίφω media correpta Pyth. XII. a L. nondum credo sanum esse. Θεὸς autem pro Vna breui syllaba positum Pyth. I. xos. nescio an defendi possit Versu Praxillae, αλλὰ τεον ούποτε θυμον ἐνὶ στηθεσσιν επειθον, qud Hephaest. p. 9. Eustath. P. 12, 23. Bo5, 21. 1572, 3. Πελλανα OI. XIII. 155. vltima breui, quae Producitur VII. 156. Aeoli eae dialecti est. Simile Νέμεα Ol. XIII. 47. po- test etiam pluralis esse. Primae correptio in Θε-ος Nem. X. 45.69. arguere Videtur, nomen illud caruisse duphthongo. Λαπεδον seluitur auctoritatem epicam: quare

264쪽

Nem. VII. I 21. Vbi longa est prima, fortasse γάπεδον scribendum: v. Pors. ad Eurip. or. 3ἀ4. ων ρ et ἐδωρ

epicorum eriemplo variant. καλος, Ut apud Atticos, prima semper breui posuit: sic etiam ισος et φθίνειν. Non minor in contractionibus licentia. EpicorumvsR firmantur hae: uρrin εω OI. IX. 4R. πορφυρέοις Nem. XI. 56. -υλευ7, sic enim scribendum, X. a I. 'Hρακλεος

III. 35. ubi cod. Aug. maIe 'Αριστοφανους; Πνύων Pyth. IV. 4oi. Magis Dorica videntur haec: ξυνῶνα diem. U.

τιuαoρος Ol. IX. 1sq. χρυσάορα Pyth. V. 159. Acioμεδοντίαν Iathm. VI. 23. Atio ν Ol. II. 7O. et εασιν Isthm. VII. 71. νεαρα Pyth. X. 59. Nem. VIII. 34. κτέατα VII. 59. πολυκτέανον OI. X. 44. κτεατον v. 35. Λὶ Pyth. VIII. 142. diem. Ι. III. IT 15. X. xo5. Isthm. VIII. 75. Quaedam en hoc genere corrupta sunt. Ol. ἈVII. 122. scribendum videtur cyανον. PythJ XL. 67. recte Pauwius IIυθονίκεν, Vt Πυθοχρηστας, Πυδίκραντος. 'Nihil enim sani est in his, quae Brutichius ad Aesch. Pers. 35. attulit. Tale esset λογιοι diem. H. 51. sed veram lectionem, λόγοι, seruauit cod. Aug. Nec ματρωες Isthm. H. 91. . contrahi potuisse puto, sed aut ματρως 'Iegendum, aut, Sublata interpunctione, kνππον. - Diphthongi αι abiectionem, acceptam ab epicis, I tius extendit Pindarus. Inuenitur haec in prima Pe sona praesentis passivi Pyth. M. Bo. et futuri Ol. XIII. 72. et in tertia sing. tithm. VI. I 3. et in coniunctivo

Ol. VtII. i5. in tertia pluralis Ol. III. 13. XII. 9

265쪽

I 25. V. 39. XI. 49. Isthm. IV. go. et in perfecto Isthin. VI. 32. et in infinitivis passivi Ol. X. 47. Pyth. I. 86. ΙΙΙ. 35. go5. diem: VII. 31. VIII. 17. X. 35.

et, secundum supra propositam emendationem, Isthm. I. BI . In crasi propius ad Atticos accedit Pindarus, v. c. κακελον Ol. III. 55. κασοφοις BI. Mπorαν, χώταν Pyth. . II. I 59. S. χωπυσαι IX. 85. 36. Dorica erases sunt τέου τ' ol. I. 71. τωπείου Isthm. II. 15. Sed quod Isthm. IV. 42. Aldina habet, κ ην, Vulgo κειν et VI. 87. κ' ἐν scriptum, id vereor ne abhorreat a Pindari dialecto. Solutio Ionica παμπηξοι , nostra emendatione Νem. VIII. I. restituta, firmatur quodammodo a cod. Aug. in quo est ricioθενέεσι. Ad epicam Iegem factum est αχος Isthm. VII. 6'Venio nunc ad Dorismum Pindari, qui aliquanto angustioribus circumscriptus est Iimitibus, quam plerosque existimasse video. Non Pindarus Vsquam primam . personam pluraIis numeri in μες terininauit; non dixit, aut quae similia apud alios reperiuntur: nam scholiastes ad Ol. VI. 37. nugas profert; non σδ pro nam καχλαοδον in fragm. pag. 71. Reishii inuentum est, meliora monstrante Pindaro OI. IX. I. IV. 313. non Μωσα, Alcniunt usurpatum, et certa lege Theocrito; non genitivum secundae declinationis in cis terminatum: nam Pyth. IV. Eoa. Nem. VI. 36. VII. B. 41. Isthm. IV. 122. quin etiam Ol. VII. 55. et Nem. XI. 4. vhi πελας additum, dativi restituendi sunt. Nec mirum, si Pindarus huic casui iunxit πελας : in quam quidem rem

1a nolim Sophoclis loco Vti in Αi. 774. Πέλας, επυζ, et

'similia, genitivo iuncta sigiliscant prUe ab aliquo loco; dativo, prmo ad aliquem locum. Ol. IX. BI. recte Iegia

liorum indicio grammaticis debetur, ut fore in caeteris

266쪽

Iocis. Pindarus dederat ουραν y πολυνεφέλα κρεοντι, Vε οἰκεῖν ουραν is dimit X. 1o9. Iam itemo, opinor, dubitabit, quin diem. VI. 62. scribendum sit χρυσαλακατου. Librarii, nimis interdum Dorismo prospicientes, aliquando etiam monstra reposuerunt, Vt θασομαι Isthm.

I, 3. ubi v. Ηeyuitam, et 'Aσκλαπιον αρωα Pyth. III. 12. ubi etiam Uσκλαπιον in dubitationem venit ob Νem. III. 94. Nec Λωρο ς Pyth. I. 1ῆ5. . Scriptum a Pindaro puto, sensu etiam Λωρίοις requirente. Valde suspectum est ποτrαν in fragm. pag. 19. Nec σικῆ Nem. V. 9. licet agnitum scholiastae, probauerim, cui tuendo frustra asseras . III. 1 o. Interdum vero Atticas formas librarii vel Ionicas pro Doricis dederunt, ut λε- Ol. IX. 1 oo. λεον Pyth. VIII. 76. Μουσα in fragm. pag. 9O. 15a - ων Pyth. I. 148. fragm. pag. 26. Io I. Nolim tamen sollicitari Mov-rετας P. II 5. etsi Mouταῖος Pindarus dbruit diem. VIII. 3o. Isthm. VI. Q. VIII. 154. ason

enim Constans ubique Usus est, nec, si κελαδεννος, κλεεν- νος, φαεννος, aut ὁθυναρος, aut ἔφανας, απεφάναTD, Omα-σανατο dixit Pindarus, mirabere ποθεινος, imoTεινός, TV-

χηρ0ς, ἡγιηιος, παπι ηιος dicentem. Siliat tamen, quaomunquatri Doricis formis careant. Quare librariis imputanda ἱερο6ιν ωοιδῆς fragm. p. 12η. ἐφημερίων P. 124 ἀφηυερε P. A49. P. 119. quod scribendum τὶ 'ista. Nam Ol. X. 41. male est αμενον, quod e vestigiis ed. Rom. αμμένον scribendum, cui verbo dativus iunctus etiam' Isthm. IV. uo. Deinde υ7rηνει-εν Pyth. IV. 241. et ἐχουσαν Isthm. VIII. 67. εἰργασαμσην ΙΙ. 67. ναίουσοVI. 97. περιπνεουσι ol. II. 156. αείδουσι fragm. P. 56. κικλησκουσι p. 45. στvreουσι, στω ερουσι p. -6. κει0vo P. 56. λαχουσαι p. 147. τυρουσα Isthm. VIII. 79. Nam τυχοισα dicit Pindarus, et aut ναιοντι, cuius formae exempIa inueniuntor ΟΙ. Ι. 47. ΙΙ. 135. III. a a. n. 56. 165. 17O. VII. 18. 1 oo. m. 51. 76. X. 115. XIII. 12. XIV. 12. 17. Pyth I. 45. Ioo. 121. II. 27. 4o. '

267쪽

56. 161. IV. 55. 157. 511. V. 16. 6O. 97. I 3. XI5.144. V I. 21. III. 11. VIII. 124. X. 1o9. Nem. ΙΙΤ.13 6. V. 72. VII. I 4. x9. 125. IX. 65. N. 99. XI. 53. Isthm. V. i5. VI. 94. VIII . 1 2. fragm. P. 19.1 . aut ναίοισι, ut FHh. III. 31: IV. 32. IX. 11o: X. 67. XII. 46. Nem. VI. 1 oz. IX. 93- XI. 6- Isthm. ΙΙ. 41. Hinc Isthm. VIII. 87. alio quoquo nomine vitiosum, ita corrigendum, φάτις Ἱωλκοῖ. In singulari numero, si recte memini, semel ae pro σ positum in ἐφίητι Istlim. II. t 5. Tangam hic Verbum εἶ -, cuius prima persona singularis numeri apud Pindarum est εἰ u, secunda ἐσοί, tertia εστις prima pluralis εἰμέν, Pyth. III. Io3. tertia εττι, ΟΙ. III. 151. IX. 153. Pyth. IV. 247. U. 152. Nem. I. 34. VI. 76. IX. 75. Isthm. ΙΙ. 44. et duobus Iocis, quorum tamen Prior tantum certus est, εἰσίν, Pyth. V. 155. fragm. pag. 53. Pindaricum praebet cod. Aug. Nem. V. 81. Neo, serotidum ουν Pyth. IX. 179. quod in est ol. I. 158.

179. III. 67. VI. i5. 87. Pyth. III. 35. 147. IV. 158.

529. Nem. VI. 28. XI. 5O. Isthm. ΙΙ. 19. IV. LI. . DBgm. p. 154. Φρασὶ quoquo vereor ne ubique dixerit, quemadmodum Pyth. II. 49. DI. 192. IV. 194. Nem. Io3. Isthm. III. q. ut corrigi debeant ol. VII. 44. Pyth. III. 1o7. IV. 589. Similia sunt σκιαρος ol. III. 25. 5 i. et inuersa ratione Ol. V. 5. Pyth.

auctoritatem.' Constanter dicit σκαπτον, ορροχα, es, nisi fallor, δίδοι, quod quum codd. habeant Ol. I. 136. VI. 173. VII. 164. restituendum videtur etiam Nem. V. 95. Vti Ula suo: Ol. IV. 13. Παριος Pyth. VI. 33. Θέτιος Isthm. V1iΙ. io4. ita Λεγιος cod. Aug. Νem. VII l. 26. . In aliis vocabulis dialecti diuersisas coniuncta est cum A discrimine significationis. Ita τυτε nunc, τ α inter tim 'dicit: v. ol. VI. axa. Νem. VI. 13. sto. Quare in suspicionem venirent haec Pyth. II. 165. ος ἰνίχει τυτε Diuiligod by Corale

268쪽

1 εν τὰ σει νων, τοτ' αυθ' ἐχ εροις εδωκεν μεγα κυδος, nisi Cod. Aug. Praeberet ποτε με,,. quo recepto recte seruarietur' αυτε periti intelligent. Π α nusquam dixit. Similis disserentia est in pronominibus vis, σοι, et Toc quorum τι, pemonae distinguendae inseruit: v. ol. VI. 13. XII. 4. Pyth. I. a 34. III. 15o. IV. 4By. VI.49. Nem. III. 145. VII. p. 65. 13a. asio. . Isthm. V. ux. et quidem correpta vocali, quae apud Theocritum Ionga est: v. Pyth. I. 56. Nem. X. 55. Vnde Isthm. VI. 6. scribendum yis γ' et encliticum autem nunc epi- ΙΑcorum more τοὶ est, Pyth. IV. 252. 265. 294. fragm. p. 134. nunc σοι, Pyth. IV. 43t. IX. 96. quod tamen pe sonam distinguit in fragm. pag. Ixo. Tειν et ἐειὰν nuS- quam inueniuntur: quibus usum eum esse ex Aristophane non tuto colligitur: v. fragm. pag. II. Primae personae Ηpud Pindarum est εμοι, Ol. I. 82. 134. fr3gm. cp. 1O3. Bccusativus pIuralis νω o cod. Bodl. reponendus Pyth. IV. 26 I. secundae nominatiuus τυ, Ol. l. 135. Pyth. II. 1o4. VIII. 7. 1O. 83. Nem. V. 75. Isthm. VII. 43. sed σύ Ol. X. 5. Pyth. V. 7. genitivus σευ- et σεδεν, nccu Satiuus σε et semeI τιν, eorreptum, ut in dativo, Pyth. VIII. 97. Vexatissimi Ioel haec constructio est, ευχ'u , ἐκοντι ν0ω σε καταβλεαειν res 1 Oνιανζ cantum tu mihi, Precor, invises. Raram hanc accusativi formam habent Theocritus XI. 39. 55. 63. et Corinna in 'excerptis gramm. Apollon. p. 555. 427. A.) Ter- tiae personae dativum ιν, correptum, et digammo 'carentem , bis habet ex nostra emendatione Pyth. IV. 63. Nem. I. 99. Vsus hac forma est etiam Hesiodus ibidem apud Apollon. F 556. 427. loco v. Ruhnk.

rauir insed plerumque μὶν et τὶν Vsurpantur: quorum quum μὶν Ionicum, νὶν Doricum sit, ex quodam Pindari, carmine allatum ab Apollonio in excerptis gramm. Pag. i

552. qad. A, videria 'ter. τὶν ubique restituendum

269쪽

esse. Et fluctuat Iectio OL IX. 116. Pyth. Iv. 72. 193 Non tamen temere quidquam audendum. Libri iis Praebent Ol. II. 48. 1oa. III. Io. 31. ubi maIe pleria

haec Iocorum enumeratio rem satis miram, diguamque de qua amplius quaeratur: nam in quibusdam . carminia .

I5bus codices fere ubique hanc, in aliis alteram formam 'enhibent, ut in Ol. VII. et Pyth. IX. Eadem inconis stantia etiam in his est: ob νει - et IIo ιδαν, Vndo genitivus Pyth. IV. 246. in uno codice Ποτειδανος scruptus cum Heynio improbandus videtur. Similia sunt apud Pindarum axiu et Nolim tamen' ιμαγον tueri Isthm. VII. 47. qui I μφι ηος Vocatur Ol. VI. Ro. Pyth. VIII. 73. Nem. IX. 3o. ubi v. 57. insolens dativi forma est 'Aμφιαρη, cum qua non potest comparari Παμφαν Nem. X. 92. ubi restituendus accusativus. Non magis κρατῆρ' Isthm. VI. R. praeferendum Ionicae foris mau, quae eπstat Ol. VI. 155. Nem. IX. 118. Sed ασπῆ Nem. VII. 12o. corrigendum e Pyth. XI. 84ά. Aliquid etiam inconstantiae est in futuris, aOristis, et

Perfectis Verborum contractorum, et nominibus inde derivatur in quibus verbis uniuerse eπ m est vi, BN cios putem α, in quo genere Ut singuIBre notandiana κι ista to

270쪽

indigent αττήσας OI. N. 49. et krαστήση Pyth. IV. 2762 ubi de tribus Iectionibus, ἀναστήσri, ατα miσης, μνασταίη,

fortasse nulla vera est, sed ἰναστη . altera classo

regulam deserunt δοταθεῖσα Pyth. VI. 36. XI 53. Vnde ωκυδίτατος Isthm. V. 7. Tum octapθονατος ΟΙ PIII. 35. αΤαρβατοιο Pyth. IV . 149. ἐἴδματον XII. 6. Mire variant haec: εν- iσε diem. XI. 35. et ἀπονοστί- σανεω VI. 84.-Ηeynius non suspectum habens υμνα- σω isthm. III. 12. edidit tamen deinde υμνῆσαι, rect fortassis, ut alibi sempser est apud Pindarum. Porro φωνασαι et φωναεν, quum Pyth. IV. 422. H-τηTqν repe-- Tiatur. Μagis etiam variat φιλεῖν, unde minime dubia sunt πεφίληκε Pyth. I. 25. et πε λημενον Nem. IV. 74. sed suspecta φί σε Nem. V. 32. et φιλησαντα VII. 1R9 ' quum εφίλασε legatur Pyth. IL 3o. IX. 34. Pro significatione mutat dialectum πονεῖν, quod do molestia dicitur πονῆσια Νem. VII. 53. Isthm. I. 56. de aetaciendo πονι σω ΟΙ. VI. 17. Pyth. IX. 166. Ex his i telligi potest, cautum esse in hoc genere debere critia Ciam, nec. monstra procudere, velut nuper quidam νυαμα. Non magis Atheniensem Timodemum Nem. ΙΙ. Doriensem facere licebit. Μaximo disierunt codd. in se 16mis participiorum oας, ouis, et ας, ασα. Quarum Doriacas quidam editores peno Vbique praetulerunt, recto

forsitan, modo. ne metri caussa: nusquam essim Aeolensium more ας illud corripuit Pindarus, qui error nomalitiario quidem p. 319. 24 i. D.) ignoscendus. V xiant in bis formis libri, codices dico, quorum Iectiones

Rut editae aut a me adnotatae sunt, et editionem Romanam, nondum ubique satis excussam, Ol. I.. 127. Vbi ,

ολέσαις soli debetur Gregorio Cor. ΙΙΙ. 23. Pyth. I. 12.153. 177. III. 1o2. I 56. IV. 6o. 65. 557. 4o5. VIII.

라틴어 텍스트