장음표시 사용
31쪽
sed notandum cum Bordon, quod ad ob
tinendam talem remissionem tria requirantur. Primo, quod defectus sint veniales tam tum , non mortales ; cum talis oratio αpsalmus non possint neque per Papae con cessionem remittere mortalia. Secundo, quod volens tale beneficium obtinere, non lit in culpa mortali: ideoque per confeluonenti vel contritionem in gratia se continere debet,
nam venialia non remittuntur, remanentibus mortalibus. Tandem, quod licet non sit conscius peccati mortalis , se disponat peractum amoris Dei. contritionis scilicet, vel saltem attritionis, quae 1 ulmeiens est ad delendum veniale . Nam praedicta orati' r
mittit peccatum veniale per motam sacramentalis, non per modum indulgentiae, quae la habet remittere non culpam, sed poenam contractam per culpam quae iam iit permEnitentiam remissa : & 1acramentalia non remittunt culpam G opere operato, sed ex
I. IX. De iis qui legitime percipe. e resunt quotidianas aestributiones imparriser solitas in C thedralibus.Collegialis choro insemient,
Otiri. certum est, quod cum distributiones, sei-
' licet proventus illi quos quotidie acquirunt petet pete praebendati in chori interessentiam, ordi- uistribu . natae sint ab Ecclesia , dc praecipue ab ultimo generali Concilio Tridentino, ad excitandam ignaviam beneficiariorum, ut quotidie horis omnibus adellent, de muneri suo secundum suae Ecclesiae consuetudinem, id- est recitando , vel canendo , satisfacerent; has legitime percipere nequeunt, quotiescumque sine legitima caussa vel pluribus diebiuchoro non interfuerint, vel munus suum iuxta consuetudinem ac decentiam non impleverint i & letaliter etiam delinquunt, ac ad restitutionem tenentur, si percipiant; quidquid aliqui in contrarium sentiant. Et patet ex gravibus poenis excommunicationisae suspensionis quas lacri canones statuerunt eontra talibus obligationibus deficientes, quae poenae nonnisi ob culpam letalem instis untur. Nam cap. Si quis Presbyter lux II. dist.& cap. Dolentes de celebri Missari mandatur
excommunicari & suspendi clericus publice non recitans; poena depositionis dieitur a ficiendus elericus absens ab officiis cel ratis in Ecclesia in qua residet; sub eadem poena ne transcurrendo, mutilando, aut synco-
pando horas in Ecclesia recitet, praecipitur;
T. REM C. CAP. II. Ist& gravius etiam reprehenduntur tarde ad chorum accedentes, vel ante officium exple- tum exeuntes, vel ibi contabulantes: quae omnia, ut per se constat, gravem supponunc
obligationem . Et sane benefietarii non solum tenentur choro interesse ob distributionem acceptandam; sed multo magis ex primaria institutione beneficii, quod institutum est &consertur ut officia divina publice in utilitatem populi di cum devotione celebrentura& mortaliter delinquit ille qui praetermittit
ea ad quae ex proprio munere tenetur. Verum tamen est, quod ex consiletudine benigne interpretata ac introducta excusatur a gravi culpa qui per tres aut qitatuor dies choro non assisteret: quia talis obligatio non est ita stricta, sicuti privata recitatio, cui nec unus dies conceditur. Quare qui ultra hos dies choro non interellet, peccaret mor tali ter, licet cederet distribiitionibus. Canonici, praebendati, aliique beneficia- Citonio rii, ut ius e in conicientia recipere possint teneritu edistributiones, non tantum choro assistere
debent, ted etiam recitare ac caneIe,
solum quando alias officium cum decenti lo- lemnitate non celebraretur: quia hoc etiam ex ossicio eis ineumbit, nempe tum esse praesentes in choro , & inservire in divinis laudibus decantandis; eum etcrici Eceletiae deputentur ut ad ipsam accedant ad
divinum officium .recitandum. Non tenen tur tamen Omnes, & praecipue Carioluci. uando cantantur horae in eantu qui dicitur euratus, qui tametii honestiis, non tamet
est necessarius: idcirco tunc suificit ut tantum astillant. In hoc vero easu, dc in Ecclesiis ubi praetenditur potuiste introduci consuetudinem ut Canoniet nec recitent, nec eantent, sed utrumque per Capellanos abolque deputatos suppleant, absque eo quod nulla intercedat indecentia, immo maius canonicalis dignitatis ipsiusque Eccletiae decus, dummodo tamen assistentiam praestent, a qua nulla prorsus ratione eximi queunt: necesse est ut haec sit humano modo cedente in Dei cultum, idest sine ulla distractione nec interiore men iis , nec exteriore eorporis, legendo, dormiendo, confabulando; sed eum debita devotione &exteriore reverentia, ut per hanc saltem honorem Deo reddant dc populis aedi ficationem. Nias non possent diei moraliter dc humano minio praesentes praesentia ce dente in Dei cultum; ideoque non satista cerent suae obligationi: quia se haberent tam quam absentes, ac proinde distributionum
32쪽
to TRACTATUS DE VIR T. RELr G. CAP. II.
Poena sub qua Canonici aliique benefici M i teretientibus dantur, ac si essent praesentes
ruibu, rii choro addicti tenentur choro assiliere, pri-ulidun- ma est ut ipso faeto ante ullam iudicis iei tentiani distributionibus quotidianis priven- 'tur. Ita Bonifacius VIII. cap. umc. de es rici non residenι. In 6. & Tridentina Syn diis Ag. xx Iv. cap. XII. de rin m. Nam qui rei dominium acquirere nequit; nec eam tuam facere, nec illam retinere poteti. Secunda vero, quod praeter dictam privationem distributionum, ut ex Tridentino Ioc. cI1. colligitur, praebendati, Omnetque alii huiusce generis Mneficiarii qui ultra tempus a iure permissum non intersi int, pro prima vice
priventur dimidia parte stucilium beneficii;& si in tali negligentia perleverent, privandi sint fructibus omnibus benefici i; & si
in contumacia perlitiant, beneficio iplia spinitandi sint. Haec tamen privatio non clitatae sententiae , sed serendae: id est fierι debet per iudicis sententiam; nisi aliquo in locoiit consuetudo ut ipsb facto exspolienti tr. Fructus beneficii sunt annui reditus beneficiario ob beneficii titulum concessi, ad quorum aequisitionem chori assistentia pariter requiritur; non tamen ita stridia, sicuti pro quotidianis distributionibus.
Hae vero distributiones, quae retinentur
iis qui chori assilentiae delant, aliae sunt Dist. M. Ordinariae portiones, quibus privantur ii quii. oh choro non interveniunt. Et hae accrescunt' bua aliis interellentibus, inter quos sunt divi-Σpii n. dendae : nili tamen lex, statutum, aut con' suetudo sit alicuius Ecclesiae, ut tales distributiones applicentur fabricae vel alicui pio
operi Tridentinum ses. NMI. cap. III. Iess. xxiv. cap. x I. ur reform. quia cum praesentes proptot aliorum absentiam plus daborent, per distributionem absentium me Tito maiorem accipiunt mercedem. Aliae sunt extraordinariae , quae de reditibus alicuius
dignitatis sunt constitutae i ut illas lucreturis cuius est dignitas, ut sic ad assistentiam chori excitetur. Et istae non aliis, sed sa-bricae vel alii pio operi arbitrio ordinarii sunt applicandae , iuxta Tridentinum sess
XII. cap. III. & Uarias Cardinalium declarationes. Aliae sunt retentae ob aliam caussam praeter absentiam a choro, ut puta ob sententiam alterius criminis condemnato riam , vel ob excommunicationem, inter
dictum, vel ob aliud impedimentum prae bendati. Et liae pariter non interessentibus
sed Ecclesiae, si indigeat, vel alteri pio i
Duid de .pplicandae. a stii bis. Absentes ob legitimam caussam, tametsitionibus possint licite percipere distributiodes quae in- non tarm n pollunt iuste participare de ii,' Τ quae ob aliquorum absentiam accrescunt prae- α
lantivus e quia circa hoc nullum ius datur, praesenta. α ius canonicum ac Tridentinum Concilium M 3. lolum dicunt legitit ne ablentes lucrari distri butiones quae illis praetentibus convenirent ἰnisi tamen, consuetudine legitime praescripta, opposit uni habeatur, sine qua ne prini ines quiuem quibus talos competunt distris butiones, poliunt licite eisdem cas remittetrantigere, ex decreto incilii 1 ridentini prohibentis ae excludentis Oinnem rem: ssionem & collusionem talium distributiolium. Pollunt vero licite & val
de conari, si omnino gratiose & libere fiat, ab i. s qui eas iam postident, idest cum a capitu.O dii tributae sunt & interessentibus allignatae: cum antea nemo iux habeat in illas , ted tantum ad illas. Concilium enim nil loquitur de donatione, ted solummodo de remissione & collusione; & quisque m derator est bonorum suorum & arbiter. usi, distributiones in du-hio sibi debitas transigere: nam talis tran&aetio nullibi est vetita; quin potius utilis ad evitansas lites pacemque servandam. Quod si ex opposito certe tibi deberentur; tunc non liabet locum transactio, sed sola remiselio, quae a solo Capitulo licite ec valide fi ri potest, secus vero a praebendatis interes lentibus. Si autem omnes praebendati ablint vel OO negligentiam, vel ob interdictum latiuo contra ipsum Capitulum; tales distris
butiones sunt applicandae Eeelesta quae demto cultu est defraudata, non vero prae bendatis, ne commodum ex suo delicto reportent: si vero inculpabiliter sui sunt a sentes , vel quia infirmi, vel quia Ecclesia diruta est, vel quia iniuste interdicti; insis sine culpa ablentibus sunt applicandae. Mirumanticenses ias. . T.
De caussis excusantibus praebendatum ae
choro, ut absens lucrari possit iastributi ex . I Res sunt eatissae assignatae a Bonifacio Te ex
ob quas possunt Canonici choro non interes ' . .s' se, de nihilominus distributiones percipere: to pt idest infirmitas , iusta dc rationabilis neces- bendat . litas, evidens ricletiae utilitas. Et nullum aliud impedimentum licet te timum pote treddere aptum clericum in sua absentia a
choro ad participandas distributiones.
33쪽
ν-.-, Infirmitas Vero non levis quae excusarei: .... nequit a gravi obligatione, ut est choro in- vis, tereile, sed ita gravis, ut hac laborans n queat choro adeste , nedum reddit hunc aptum ut licite lucretur fructus benecti, sed etiam quotidianas distributiones. Elt contrmunis doctorum iuxta decret. cIt. Bonifacii VIII. Quae autem infirmitas gravis vel I vis sit iudicanda. si extra iudicium res agatur, standum est arbitrio prudentis di periti Medici. Cap. Fraternitatis ma crat.
At si res in iudicio agatur, standum est arbitrio Praelati vel iudicis, qui ex consilio Μedicorum id iudicare debet. Cum autem aliquando morbo in se levi possit grave i
crementum imminere, accedendo ad chorum,
quod ob privatam ossicii recitationem non timeretur; in tali casu excusatus erit ae si gravi morbo la raret. Et circa hoC notarim dum , quod cum privilegium supradictum B nisaeii VIII. se extendat ad omnes infirmos indiscriminatim, neminem eveludendo; hine em frui debeant etiam ii qui stia caussa infirmantur: & merito. Nam alias magnis litibus aditus aperiretur, si investigandum seret, num sua caussa facti sitissent infit mi. Itidem notandum, quod secundiam doctores, ad hoc ut Canonicus sive praebendatus graviter infirmus possit licite percipere distributiones, necesse est ut infirmitas lota eaul. 1a sit, quare choro non interveniat: ita ut si infirmetur in loco adeo distanti a sua r sidentia, ut etiam sanus non interveniret, vel ante infirmitatem asscletus non sitisset frequentare chorum, vel saltem non ad inmnes horas dummodo tamen in infirmitate non mutaret propositum, idest quod si sanitatem recuperet, velit choro intervenire non posset licite percipere distributi nes, iuxta est. Privileg. Bonifacit VIII. De
iurdis vero & caecis aliqui sentiunt, quod censendi sint ut infirmi ex leg. I. eod. ιιi morbus excusat ι. x. Alii vero contrarium tenent, si laltem non intersint, cum eorum praesentia , quae est principalis obligatio prae-Dendati, sit maxima, tibi sola praetentia r quiritur ad auctoritatem. Neeessiti, Ilista & rati 'nabilis necessitas, quamdiu
iusta di perdurat, excusat ab assilientia in choro, &percipi possint quotidianae distribu-
'' tiones: ut in cit. cap. unici de cleric. non re
sdens. in 6. Hui uicemodi vero neeessitas ab omnibus 1 atuitur, quando ex assilientia in choro imminet grave damnum & perieulum salutis, honoris, aut fortunae: quod si non evidenter appareat, standum est iudicio pru. dentum & peritorum. Si autem praebenda-
Insiit. THOL Mor. TOm. II. tus sit in necessitate qua Impediatur ehoro
adesse, puta ob carcerem, exilium, excommunicationem, vel quia timet ne in carc
rem coniiciatur, vel exulare cogatur, re huic impedimento caussam dederit; certum est, non posse lucrari distributiones: quia tune non censetur abesse ob necessitatem. sed ob eius malitiam. Potest quidem si sine sua culpa iniuste hanc patiatur necessitatem, tametsi iudex secundum allegata & probata iuste sententiam tulerit: quia necessitate aqua se liberare nequit, impeditur ab assistentia. Immo si dum versatur in tali imp dimento iniusto, applicarentur distributiones ipsi spectantes, etiam in casu quo habitus
suit iuste excommunicatus excommunicatim
ne qua ipso facto privabatur distributioni-hus & sei ictibus; quando appareat iniuste
fuisse excommunicatum, repetere illin potest : quia non potest fieri talis applicatio nisi ob iustam excommunicationem, qua noris ante, nulla suit applicatio. Si non possie
eas recuperare ab iis quibus fuerant applicatae; repetere potest ab ipso iudice qui eum iniuste eκcommunicavit, cum damnis omni bus & expensis, quas ob talem iniustam sententiam pastus Risset. Evidens uti istas Ecclesiae, non vero dubia, nisi consiletudo oppositum habeat, re dit absentem tamquam praesentem, ut lueretur distributiones , sicut in cap. unis. Meseris. non resident. in ε. Et haec utilitas debet este propriae Ecclesiae, non alienae, cu ius sitiit distributiones lucrat dae r nisi tamen agatur de Ecclesia universali; quia bonum commune est excellentius particulari, di utilitas communis censetur utilitas propriae
Ecclesiae. Circa vero utilitatem Eeelesiae, si talis sit, standum est iudicio prudentum r dc talis etiam videtur, quando designatus Rita Capitulo propter negotium quia utile E clesiae iudicatum fuit. Ad hoe tamen ut sic absens lucretur distributiones debitas inte essentibus, neces e est ut existat in eadem urbe, licet choro non assistat: ita ut si alio pergat, etiam ad sanctam Sedem, non possit illas lucrari, sed solum stlictus beneficii. cap. Cum non deeeat de cleri in Q Lueratur tamen distributiones , si quis
mittitur a proprio Episcopo, non alieno, ad vilitanda ipsius nomine limina Apostolorum, vel tali causta ipsum comitetur: quia cen setur agere negotium suae Ecclesiae, instri .endo Pontificem de eius statu. Nam ita CO cessum est a Sixto U. Constitui. xvi I. dc variis Cardinalium declarationibus relatis RGarria & Barbosa. Si mittatur a Capitulo
34쪽
ut Legatus ad potui ficem ves Principem ad gratulandum de aliquo se lici eventu, vel dolendum de infelici ; quando tales legati nes sint in usu: cum id cedat in utilitatem Eceleliae. Si a Capitulo mittatur tamquam Theologus, vel Canon ista, vel Procurator ad Concilium generale vel provinciales cum talis absentia iit in decorem S utilitatem Ecclesiae. Item si a Capitulo sit assignatus
ad sumendam rationem redituum dc honorum Ecclesiae, ad exercendam aliquam luml-
dictionem Ecclesiae adnexam. Si cligatur, Sede vacante. Vicarius 1 eu provilor s uae Ecclesiae, oc absit caussa exercendi sui osticiis. Nam in oennibus hisce casibus abest ob Ecclesiae utilitatem, adeoque potest distributiones lucrari. Secus vero dicendum, si Canonicus eligatur Vicarius ab Epilcopo: quia tunc deservit potius Episcopo quam suae Ecelesiae. Item distributiones absen. s lucratur, tametsi sit etiam Canonicus, qui habet praebendam cui est adnexa cura animarum, dum occupatur in sacramentorum administrati ne, vel aliis exercendis quae curam respiciunt animarum: cum utile sit Ecclesiae, ut curae animarum provideatur. Ita conliat eκ
Tridentino sess. xx II. cap. III. Si absit obiura Capituli vel Ecclesiae defendenda, licet salarium consequatur; cum hoc non detur sub tali conditione : itidem si pro de se necndis iuribus sui beneficii; quia hoc in Ecclesiae cedit utilitatem. Quia si aliquis tempore osticii se occupat in negotiis c dentihus in utilitatem ricletiae, quando extra tempus officii recte ea expedire poterat tempus praeveniendo, vel etiam expedire poterat tempore Oilicii, ante expedivit, vel ad aliud tempus renii sit; non excusatur eius absentia r ideoque licet eius occupatio sue. xit in utilitatem Ecclesiae, non potest computari tamquam praeiens, nec lucrari qotest distributiones suae ipii erant debitae, si chom adsuillet; sicuti non excusatur poenitentiarius ab horarum assistentia ob consessiones extra illarum tempus auditas. Absens ab Ecclesia pro negotiis eius ex pediendis tanto tempore percipere potest distributiones, quantum iudicio prudentum re quiri potuit pro itinere , eundo dc redeun do, negotiisque expediendis. Tenetur tZmen
eam adhibere diligentiam & sollicitudinem quam adbiberet in propriis negotiis, &qtiam quilibet prudeps cc timoratus in similibus hseret: alias securus non esset in conscien xia, nec distributiones illi deberentur. Et si relerius quam obligatus erat, iter peragat, ,
IR T. RELi C. CAP. II. dc negotium expediat; non potest illis diebus quos insumere poterat in itinere vel negotio perficiendo, abeste ab Ecclesia: quia tunc revera non cli Cccupatus in utilit tem Eccletiae .
De aliis qui ob utilitatem Ecelesiae a choro abesse ros ni, π quaniso in rati sua a jentia percipe, e tosint distributiones. Cum Canonici aliique ratione beneficii quod possident, teneantur in conscientia.
praecipue extra tempus vacationis, quando CanonieIiam stini dispensati a residetitia, capitulis
interesse; hine si ob talem caussam absimia choro, censendi lunt ut praesentes & di eis se miseilributionum capaces . Notandum tamen , praesentes, quod capitula non sunt congreganda temp re quo celebratur divinum ollicium, praecipue Missa maior, nisi sorte aliqua adsit urgens & evidens riclesiae utilitas quod raro continget quia prius vacandum est ipso Dei servitio & divino cultui, quam nego i iis temporalibus, quae dissicillime pati possunt tantam necessitatem, ut ad aliud tempus differri nequeant, ita ut primaria Omit ii debeat obligatio, quae est chori assiste tia. Unde abusus gravis smus centenda est consuetudo illarum Ecclesiarum, in quibus passsim congregantur capitula tempore divi norum officiorum, praetextu fisiae necessitatis. Et contra talem abusum habetur Coni iti tutio Clementis VIII. in suo Breviario, l & plurium Conciliorum provincialium, nec
non sacrae Congregationis decreta, quae ci tantur a Gargia Pari. HI. cat. XII. num.
336 & communiter etiam id ipsum sontiunt
Poenitentiarius & poenitentiarii loco su Neeno. Ogatus ob eius absentiam , infirmitatem , P niten. Vel mortem, dum muneribus huiulce beneficii satisfaciunt, sive consessiones audiendo, sive poenitentes expectando a sive cum tessiones ipsis nMrando in exhortationibus, consiliis, instructioitibus, in consolandis eorum afflictionibus, reputantur tEmquam choro praesentes; idcirco capaces ut distributiones lucrentur : quia hoc cedit in splendorem Eoclesiae, dc utilitatem fidelium, ut sie faciblius hoc sacramentuin frequentent. Et lavet dii positio sacrae Congregationis apud Barbinsam in remis. Contil. 161. XXI v. cap. VIII. is reformat. Non tamen cκculantur poenitentiarii, dc qui eorum ossicio subrogatur, ob confessionem auditam extra illud tempus; vel audiendam ; cum vere tempore di
35쪽
vinorum ossiciorum occupatus non sit; sed filii . vel erit. Consessarii vero qui ob s
Iam eorum devotionem in audiendis confessionibus oceupantur , censeri non possunt ut choro praesentes, nec luerantur distribu tiones et quia licet in utilitatem populi cedat eorum ministerium sic iumptum ἰ re-xhilariter tamen redit in damnum Ecclesiae& diminutionem divini cultus. Item C, Canonicus ma)istralis & lectoralis . dum cus in propria Eccleria concionatur vel legit , o gist a. habetur ut praetens, & lucratur distributiones: quia exequitur ministerium suae prae-
ridae , quod cedit in Ecclesiae utilitatem. Itomo ex concessione Gregorii XIII. & Cardi alium declaratione, horis omnibus illius diei in quo legit, licet absens, ut praesens reputatur in actionem quam exercet valde laboriosam ω requirentem magnam praeparationem . Cum autem in aliquibus
Ecclesiis sit consuetudo ut non ibium die
quo concionatur , reputetur praesens, sed per octo praecedentes dies, ut te necessarios ad hoc ut se praeparet sine tanta defatiatione; videndum num consuetudo hisce di us se extendat ad lucrandas etiam distributiones, an solos fructiis benencit. Certum tamen est , quod cum coiieesso illis diebus sit alligata , si hisce assiliat , non potest ipsa frui aliis diebus et sicuti qui privilegium haberet certis statutis diebus non ieiunandi, non poterit privilegio uti, licet statutis diebus eo non sit illet usus. Qilis de Vicarius Episcopi . eiusque familiares . ' evaminatores synodales, visitatores dioecesis,& constituti ab Episcopo visitatores Hostium ta pitalium Monasteriorumque , necnon duo riseopi illi Canonici qui ex iure deputari possunt ab Episcopo in sui servitiuiri , quamdiu oc- , ista ' cii pati sunt hisce ministeriis, non censent tirtamquam choro praesentes quoad lucrandas
distributiones, sed solum in ordine ad fructus beneficii seu praebendae lieite percipiemdos et quia tunc non sunt occupati in utilitatem sitae Ecelesiae , sed Episcopi, vel aliarum Ecclesiarum; ideoque percipere non debent stipendium a sua Ecclesia. nisi ex consuetudine vel privilegio oppositum habeatur. Possent tamen Iicite etiam in his ea-sibus percipere distributiones , deducta te tia parte, si sorte eorum praebenda non haberet alios fructus nisi quotidianas distributiones e alias eorum privilegium pro legitima absentia a choro in talibus ei reiimsi an tiis esset inutile. Nomine vero Episcopi intelligitur quicumque alius habens iurisdictionem quasi episcopalem , ut est Caput,
R T. REM C. CAP. II. 13 Abbas , & Prior alicuius Ecclesiae Collegiatae
Docentes & studentes in Academiis seu stylade
publiea Universitate Theologiam , Ius ea- abienti nonicum, ac eas artes quae necessario ad fu
illas disponunt, ut sunt Logiea & Philosophia, in eorum abstentia a choro pro tali occupatione lucrantur fructiis benefici i ς nomvero distributiones : quia ita habetur in cap. Licet de praesend. dc in privilegiis Eugenii IV. quibusdam Universitatibus Hispaniae, necnon in pluribus declarationibus saerae Congregationis.
Advertendum tamen, quod ad hoc ut privilegiatiis fruatur huiuscemodi privilegio . necesse est ut studium aut lectio fiat non in quocumque Collegio vel loco, ubi illaescie tiae & artes leguntur, ut lunt Cathedrales , Conventus , aliaeque huiusce seneris Seholae; sed in studio renerali erecto ac instituto a summo Pontifice & a Principe sit- premo. Et ibi docentes gaudent tali privilegio, licet non habeant stipendium&cath dram, dummodo licentiam habeant a Claustro, nempe Collegio doctorum ἔ alias insenes de infructuosi magistri excusatentur a residentia in suis Eccletiis, & in participatione fructuum sui beneficii: quia solumi
pradicto modo docentes censentur in utilitaten, univerialis Ecclesiae. Ut docentes indictis Aeademiis fruantur supradictis privis legiis , non requiritur licentia ordinarii ;nec ullam habent in iuro temporis limitatio nem e quod non valet pro studentibus, qui nisi deiis nationem habeant dc licentiam ab Universitate, eam petere debent ab Ordinario; & ten piis iis limitatur pro Iure ca- nico ad qu&quennium, & pro Theologia ad septennium. Nam haec pro studio Philosophiae quod praemitti debet, ac pro se ipsa
plus temporis requirit quam Ius eanoni- cum . Et hoc habetur in cap. sinat. de Magist. & in eap. Cum eo de elis. in s. Parochi vero, quidquid aliqui in contrarium sentiant, probabilius est post Conci lii Tridentini decretum, prohibens Episcopis ne concedant ut Parochi absint a prinpria parochia nisi ex gravi eatissa quod non possint abesse a propria parochia ut dineeant vel studeant in supradictis Academiis. Qitia li loquamur de studio . in Parochis ruin potest supponi talis necessitas; cum ad
beneficium non admittantur, nisi prius tum dieati sint a tribus examinatoribus ha r sussicientem scientiam, pro euius acquisiti ne conceditur aliis beneficiariis silpradicto
36쪽
cundum sententiam probabilem possent Parochi abelle a sua Ecclesia ut sui diis vacent , deberent toto tempore siue absentiae Vicarium suo loco constituere; ad quod non tenentur Canonici aliique beneficiam quibus
s. X I I. De pristimo seu distensatione ebρro non interveniendι , er de sensu qua accipi debet. Solus summus Ponti seκ elargiti potest ali-
eui praebendato privilegium & dis bensationem in perpetuum , ut divinis ossiciis non assistens lucretur tum tructus beneficii, tum distributiones : cum hoc solum habeatur in iure positivo. Episcopus, interveniente iusta eaussa, potest ad breve tempus dispensare cum alimio' beneficiario, ut non relideat, & tamen fructus beneficii percipiat : v. g. in defensionem iuris sibi in beneficio competentis, ad vilitandos parentes quos longo tempore non vidit, vel ut eos e sbletur in gravi asilicti ne, & ob alias similes caussas, quae iustae reputantur & rationabiles . licet non sint ox iis in iure expressis . Etenim ε:b tales
caussas selent Episcopi Parochos ad breve tempus dispelisare, ni a loco beneficii absint, & fructus beneficii percipiant: & Parochi residentia est multo aliis strictior, &magis eos obligat quam Canonicos. Privilegium quodcumque, non insertum in uri, R iummo Pontifice beneficiario conces-- ,δin ' absens a choro percipere possit seu,riathi. . Rus beneficii & distributiones , strictissime
preean. est interpretandum, salva verborum prinprietate : quia affert diminutionem divini cultus, derogat iuri communi de residentia, ct est in praeiudicium eorum qui intersunt, quibus absentium distributiones acerescunt. Ita communiter doctores. Hinc si privilegium dicat de fructibus, non est intelligendum de distributionibus, nisi alios fructus non haberet beneficiarius praeter distributiones ratias privilegium eIset inutile. Similiter privilegium concessiim a in re percipiendi in a sentia distributiones quotidianas ob aliquam ex si apradictis caussis . secundum multos in telligi non debet de distributionibus quas mi
nuta3 vocant, quae ob anniversaria dantur,
nisi clare id exponat Pontifex : quia Opponi tur intentioni defunctorum, qui solis prinsentibus illas reliquerunt . Unde inierunt . non posite circa hoe introduci consuetudinem ; cum lit contra ius naturale. Alii ta-
men contrarium docent; cum ipsis persuasum sit fundatores voluisse iuri communi se
conformare: idcirco, inquiunt, distribuendae sitiat inter praesentes reipsa , di eos qui ex fictione iuris praesentes moraliter reputantur. Tridentina Synodus concessit prabendatis Trident privilesium ut tribus mentibus possint abesse humς.
se. Et hoc intelligitur, etiamsi nulla sit alia is . '
caulla quam an iiiii levamentimae nec ad uten pto ab
dum tali privilegio requiritur ordinarii liri sentio. centia cum illa in Concilium non requirat. Potest ea inen Episcopus , si videat ob talem absentiain minui divinum cultum, impedire ne absint: & Obedire tenentur. Et hos tres menses, id est nonasinta dies plus vel minii nossunt l,bi eligere pro abietitia dc continue, dc interpolate ἔ nec propter hoc magis grava;etur eorum conicie litia , si in vitiis etiari, dc ludis hosce consumerent: nisi tamen, ego dicet em, ad hunc finem abessent. Ex decreto tamen sacrae Congregationis citatae a Barbosa cavere debet ordinarius ne elisant praebendati pro vacationibus dies solemnes Paschatis aliarumque simili uni solemnitatum. nec hoc, ut dicunt aliqui, servandum solummodo est ob decentiam , sed etiam propter
obligationem; utpote consonum piae intentioni Synodi Tridei itinae. Ceterum ex declaratione sacrae Congregationis non post uni computari pro vacationibus a Concilio concessis horae quibus Canonici residentes a sunt, ut ex pluribus horis dies, & ex tot diebus sic collectis tres menses conficiantur. Supradictum privilegium concesIum stat a Concilio Tridentino pro iis lolum qui int
pro anno solent residere. Queiare qui in m dio anno postentonem recepit , non potest habere vacationem . nisi mensis unius cum
dimidior quia eum solum ad medietatem anni debeat relidere, gaudero non potest nisi medio privilegio Tribus mensibus absentiae pro vaeationibus statutis a Concilio probabilius est prinbendatos non posse percipere eum fructibus beneficii etiam distributiones; nisi talis praebenda non haberet alios fructus . nisi di siributiones . Nam quotidianae distributione conceduntur soliim absentiae in iure expressae, idest ob intitiinitatem, necessitateio, e
videntem Ecclesiae ut: lit. item - Praeterquam
quod relaxatio facta a Tridentino praeben
datis trium mensium in anno a residentia αsi spectentur circumstantiae illorum tempo rum, quando gravis abusus contra Obligationem relidendi invaluerat inter beneficiarios, suit potius, prudens tolerantia quam gratiosa concessio vel, ut melius dicam ,
37쪽
TRACTAT Us DE VIReautio quaedam, qua de cetero vetitum erat ne ultra tres mentes abeste possent praebendati a suis Ecclei 1is. s. XIII. De statutis o consuetudinibus Eccinae,
possunt excusare a resedentia ultra tres
Jes cum participatione fructuum beneficii σistributionum. Si fundator Ecclesiae vel Canonicatus . vel ' alterius huiuseemodi beneficii cui non lit ad
nexa cura animarum, statuerit, quod be-:. neficiarii pollini. abeise ultra tres mensus ,
& simul fructus beneficii percipere & quoti-' dianas distributiones: licet dicant aliqui hoe
statutum non valere, utpote contrarium lacris ea nonibus qui abrogarunt quaeli Di statuta indulgentia ablentiam ab Eccletia ultra tres mentes; Verius tamen dicunt ii qui tenent tale statutum validum & licitum esse,& minime sacris canonibus contrarium qui circa sundationes nihil immutarunt, sessiuxta iuridatorum voluntates intacta omnia re, liquerunt , ne alii a silinilibus iandationibus averterentur in damnum Ecclesiae. Multo enim niae lius est habere beneficia cum aliqua residentia, quam illis prorsus privari. Et ita decisum reserunt a lacra Congregatione Gar-Eia & Barbosa . . Si vero Episcopus aut Capitulum sancirenta statutum quod itidulgeret ablentiam a resi- - dentia ultra tres menses a sacris eanonibus' de lignatos, quidquid aliqui favorabiliter sem
. tiant, Uerior tamen , quia magis rationi eos
sona, est contraria sententia quae invalidum iudicat 'c illicitum tale statutuin: quia inserior, ut Epilcopus & Capitulum , non minitiancire IGem aut statutum contra superi rem, idest contra legem Concilii generalisci summi Pontificis. Aliter dicendum de comsuetudine quae ab inferioribus i ucitur contra legem superioris: quia in consuetudine habetur tacitus Principis conserisus expressus ici cap. finali de consueruae qui consensus nullibi habetur exprelsus circa stat tum , sed potius habetur expressus dissensus. Et dato quod Episcopus aut Capitulum conde-xe possitit statutum iubilationis pro beneficiat iis qui per Unos quadraginta inservie sunt, ut in sua at sentia possint perciperes lictus beneficii & quotidianas distributi nes; non potest tamen inferri . posse illud Mod impugnatur, condere. Nam in statuto iubilationis haberetiir rationabilis caussa , i, est quod qui tam longo tempore servivit , praesumitur posse clie infirma valetudine , ut
residentiam continuare nequeat; & sic tamquam impotens excusatur: & praeciso tali casu, statutum noli valeret, &iubilatus tuta conscientia illo uti nequiret. Circa consuetudines vero introductas post pari- Concilium Tridentinam, cum anteriores 'ripsum fuerint abrolatae , diversum cle sen dise,. tiunt Canonistae & Theologi. Verior tamen sententia videtur quae impugnat tales consuetudines ut abiistis: quia extra casus a iure expressos, scilicet infirmitatis , necessit iis, ac evidentis Ecclesiae utilitatis, qui sunt valde rationi consoni, non videtur ita focile posse induci rationabilis consuetudo contra residentiam ; cum eκ proprio institu to habeant praebendati hanc obligationem .&ex voluntate sandatorum. Hi enim, uti alias dictum est, suas substantias Ecclesiis reliquerunt, ut pronκ Ueatur divinus cultus, devotio populi, utilitas fidelium celebratione divinorum officiorum per eos qui eorum bonis fruerentur: quae bona non solum comstituunt fructus beneficii, sed etiam quotidianas distributiones, ita ut de iuro natura
teneantur eκ hoc capite muneri suo satisfacere; cum de iure naturae teneantur Volun . talem iandatorum adimplere.
De ad ratione oe cuisu debito Deo π Sanctis. De senis quo lac sumitur boc nomen. HActenus absolvimus ea quae spectant adactus internos religionis; nunc incipimus ea explicare quae spectant ad actus externos eiusdem virtutis, inder quos primum locum obcinet adoratio, ut accipi Lur proeultu divino quod Deo debetur, B. Marix Virgini, di sanctis. arc adoratio hic nota simitur in sensu latissimo pro quacunaque veneratione alteri exhibita ; sed late soluai-
modo , seta pro veneratione alteri exhibita propter supernaturaleio eius excellentiam :oc in tali sensu definitur a Theologis: A ctus quo quis alteri se submittit in signum excellendis er superioritatis eias: seu IIon aequo quis manijestat alterius excellentiam ex terno corporis g u. Cum autem adorationis motivum sit m- Multi pisacellentia adorati; & haec sit dupleκ, increa ta scilicet,&creata ac a Deo participata: hinc adoratio dividitur a Theologis in eam quM
38쪽
eam quae datur ereaturis. Haec si reddatur ob excellentiam ordinis mere naturalis, ut fita subdito erga principem, non est vera &propria adoratio, sed vocari potest nomine generali use antia, de qua nunc non aSi mus. Si vero si ob eκeellentiam ordinis 1 pernaturalis, ut sanctitatis, gratiae, beatitudinis, exhibeatur, dieitur dulia . Sed si detur B. Μariae Virgini quae supereminet Sanctos Omnes ac choros Angelorum tum sanctitate, tum etiam dignitate ob speciale rivilegium divinae maternitatis, appellaturyperdulia Institer dividitur adoratio in internam ,
quae in actus internus elicitus a virtute religionis . quo expresse submittimur Deo tamquam supremo rerum omnium principio, interno mentis nostrae actu; quo modo Angeli & heati Deum adorante & in externam, idest quando internus actus submissionis manifestatur externo eorporis gestu, ut aperi tione capitis, osculo manuum vel pedum, genufleκione, aut prostratione. Idcirco, ut
notat D. Thomas , sicuti oratio primarie est in mente, postea in verbis; ita adoratio principaliter consistit in int riore De, revere tia , secundario in quibusdam corporalibus humilitatis signis: de licet dari possit inte na adoratio sine exteriore, non tamen sine interna dari potest externa; alias haec esset mera fictio & irrisio. Dividitur tandem adoratio in absolutam, quae persisnae exhibetur propter excellentiam eius intrinsecam; & se adoratur Verbum caro factum: & in relativam, qua aliquid
adoratur vel honoratur propter excellen
tiam persisnae ad quam habet habitudinem aut coniunctionem ; & se adoratur crux &imagines Sanctorum, ob respectum ad prinrotypum cuius sunt exemplar dc imago. Moratio igitur est actus praestantioris honoris: quia omnis qui adorat, honorat, non econtra; & quia honor potest exhiberi aequalibus, non vero adoratio, quae necessario
debet alium per submissionem ut superiorem cognoscere. Adoratio est actus religionis , non vero fidei, spei , vel caritatis . Nam adoratio habet pro obiecto cultum divinum, idest Deum colendum: fides autem , spes , Caritas habent pro obiecto Deum ut est in se. Quare quando Sancti Patres dicunt per illas virtutes Deum coli, intellietendum est, impetrative aut dispositive ad divinun cul- um eas disponere; vel improprie, quatenus . circa Deum dicitur illius cultus.
Tenetur omnis homo ex praecepto divinopse . 'naturali Deum adorare adoratione vel intemna, vel mixta ex interna dc externa, ut Exodo cap. xx. Non habesis Deos alienos coram me:
in quibus verbis , ait D. Thomas, includitur praeceptum adorandi Deum. I. a. c. art. I . Et hoc praeceptum est tum negativum , obligans semper & pro semper dii uti alia praecepta; tum adfirmativum, quod non obligat temper oc pro semper. sed stequenter, sicuti iam dictum est de ambus vi
tutum theologicarum. Si tamen loquamur de praecepto ecclesii astico adorandi Deum , docent doctores hominem teneri saltem di
bus sestis r dx fit praecipue devote assistendo sanctissmo Missae lacrificio oinus igitur, idest Sanctissima Trinitas adoranda est summo cultu, idest latriae , qui
nulli alii exhiberi potest: quia nulli erea- tii. . turae communicari potest summa & infinita Dei excellentia; Idcirco sit adoratio fiat etiam externe, exprimenda est speciali signo sub. missionis determinate ad oei adorationem ;ue ulli creaturae exhiberi nequeat sine id lolatriae superstitione, sicuti alia honoris signa quae ii ne Dei iniuria creaturis reddere
licet. D. Thomas a. Σ. lxxx Iv. arti
Eadem ratione adorandus est Christus Din o. minus & sanctissimum Eucharistiae sacramen- Domnultum in quo realiter totus Christus continetur et quia tametsi in Christo praeter divinitatem sit etiam humanitas, quae creata est ;haec tamen divino Verbo ita coniuncta est,
ut her ipsius perib litatem ac subsistentiam subsistat, ita ut Christus etiam proue hic homo sit dae Deus. Inmo secundum D. Th
mam Part. III quaest. xxxvris art. 8. eodem
cultu latriae adoratidalest caro Ac sanguis, vel puer qui miraculose aliquando in hostia n4iecrata apparet : quia vel talis caro&sanguis est Christi aut quid novum creatum, illam retpraesentans saltem ut eius imago, idcirco ado randa , sicuti aliae eius imagines cultu latriae sunt adorandae. Et quamvis hostia non se adoranda , dc multo minus tali cultu, nisi ueeonsecrata, ii sorte malitia Sacerdotis non
ei et consecratai adorans non committeretidotesatriam nisi materialemr &eo vel maxime quod senaper adoratur sub tacitae com
ditione , si sit consecrata ; quae conditiosuseficit ut sit in habitu, abi quoe eo quod ne im
plicite quidem ponatur, idest quod fidelis sit
ita affectus, ut si sciret eam non esse con secratam, eam non adoraret. Idei reo tali
modo licitum est hostiam expositam ad rnerationem, dum dido suspicio rationabilis non habeatur de Sacerdote, absolute adin
39쪽
TRACTAT Us DE UIRCris aliaque passionis Cliristi instrumenta respectivo cultu latriae, idest relative ad Chri-Ili, νιι stum, sunt adoranda : di praecipuesionis ιν ve ea sit in qua Christus panus eli, rive eἷ' si um η' sonnata ad illam repraesentandam; quia cru
' in qua Chri itus pallus et , dc aliae ad hanc
reprae lentandam efformatae , sunt Chri Itiama eo . ideoque iuxta regulam aliarum imagis nuci eodem cultu qui convenit prototypo, iunt adorandae. Neque vero Onu es cruces
quae ad alium finem vel fortuito hunt ;sed illae tantum quae ad repraesentationem crucis Christi sunt constructae adorari debent. Cetera pariter iiistrument inanimata pallionis Christi, quae corpus eius tetigerunt , ut lancea, clavi, senes , spongia, oc null-lia adoranda sunt cultu latriae: quia physice corpus eius tetigerunt. Unde sunt insi- Enes eius reliquiae , sicuti etiam praelem, i lunca, ct alia loea eius sanguine perfuia . Dixi instrii menta inanimata: non animata,
licet tetigerint corpus eius , ut os lus ,
manus crucifixorum, necnon manus B. Μatiae Virginis aut Apostolorum . Nam respe-Bu aliquorum . ut & crucifigentium, indecens hoc est, ob scelus ab eiusmodi membris patratum: animae quippe flagitia etiam
externa membra commaculant. usaro licet ob contactum essent adoratione digna, tamen ob crimen perpetratum non adorati
ne, sed detestatione digna sunt. Alia vero quae eorpus & carnem Christi tetigerunt, ut manus B. Mariae Virginis aut Apostolorum, non sunt adoranda cultu latriae: quia sui ait D. Thomas Pari. IIL quis. xxv. ars. F. ad 3.ὶ
cum hi sint per se capaces venerationis,periculum est et ut crederetur adorationem illis tribui propter se, di non relative ad Deum ,
ideoque ellet simplicibus occasio idololatriae. Nam, ut ibi notat Angelicus , eo modo adoratio sisteret in homine, & non reserretur ad Deum, cui singulariter per te latriae convenit cultus: quod non facile evenire potes in rebus inanimatis, quae corpus Christi tetigerunt, utpote quae non sint per se
. . .. Cum autem poli Christuin B. Maria Virso
. in . creaturas omnes angelicas di humanas 1 coli hy perexcellat Iratia, sanctitate, nec non digni- perdui, - tate ob eius divinam maternitatem ; hinc
est, quod ipsa adorari debeat non cultu supremo, sed medio inter Deum & Sanctos, Anaeli, inferiore, dc omnibus Anselis &di satin', Sanctis sui eriore, qui & cultus hyperduliae. ipsorum Angelis igitur &Sanctis qui non iunt tantae η φη ' gratiae, virtutis, & excellentiae, sicuti B.
Μaria, ideoque non digni & capaces
tantae Venerationis quae mensuranda est ab ex cellentia gratiae , sanctisatis, ac dignitatis. non est denegandus cultus insertor , quem duliae appellamita. Et eiusdem generis est edebet etiam cultus respectivus qui redditur eorum reliquiis, nominibus , & hnaginibus rita ut sicuti reliquiae, nomen, di imago Dei& Iesu Christi venerandae sunt cultu respoctivo latriae, idest proportionate ad persinnam quam repraesentant, quae digna est i ii venerationei ita etiam reliquiae, nomeri,
imagines B. Virginis Mariae , quae ipsam
repraesentant, adorandae sunt eultu respectivo hyperduliae, dc si haec Sanctorum sint,
cultu tolummodo duliae, utpote gradus ve Nerationi proportionati, unus Mariae, alter Sanctis, ad quorum personas referuntur , eosque repraesentant. Nam iuxta gradum excellentiae qua resulget persona , testificari
debemus notiram sitbmissionem internam &externam, tum abs blutam erea ipsam, tum retpectivam erga ea quae ipsam reprae se
Liret vero non pertineat ad articulum G dei cultus Sanctorum eorum qui per beat fieationem vel canonizationem idemtidem a summis Pontifieibus Eceleliae proponuntur adorationi; cum hoc non sit a Deo revelatum, ideoque non esset haeresis hoc negare: nihilominus tamen res est ita certa , ut haec negatio esset temeraria, impia, scandalosa. haeresim sapiens, sicut communiter sentiunt doctores. Sed de his fusius agitur a Salman
Decalog. dc ab aliis qui ab ipsis etiantur. Nota. Canonietatio seu apotheosis qua vir aliquis aut mulier de fidelium Ecelesiae
catholicae coetu ob odorem eximiae pietatis quem in vita ac in morte dederunt, ad Sanctorum cultum ab Ecclesia extolluntur, stricte de proprie sumpta , est publicum Sedis Apostolicae iudicium seu expressa definitio de sanctitate de gloria alicuius, qui solemni
caeremoniarum pompa Sanctorum catalogo
adscribiti ir, dc publicae Ecclesiae univerialis venerationi proponitur, eique honores Samctis debiti decernuntur. Beatificatio autem , proprie dc stricte aecepta, est legitima sui mi Pontificis concessio alicui certo Regno, provinciae, relisioni, vel loco facta , ut aliquis tamquam eum Christo regnans , aliquo publico cultu , ut reeitatione inicii, celebratione Missae , publica eiusdem reliquia. rum expolitione, iuxta Pontificis concessi nem venerari ac invocari possit. Sic eo
40쪽
Benedicti Papae XIV. inscriptium, De canonizatione Sancto m. 6. II.
De cultu qui licite tribui potest feminis a
vIrrs, qui cum sanctitatis odore demortui
suns , π nondum ab Ecclesia beatis tives canonietati. . Cultus qui ob eius sanctitatem alicui tribuitur, alter eit publicus, non quia publice coram aliis exh-ur ; ted qiua tribuitur
nomine totius Ecclesiae di tamquam ex instituto, licui Milla & cilicium divinum ralter privatus, qui nomine totius Ecdlesiae non deterrit r.
Cisi .. Piis seminis cum fama sanctita-
tis sesetri tificatis, ne secreto quidem licet deserre ςqui ' publicum cultum, idest Millam vel omelum de iis recitare, in litaniis nominare ; sed ne radiis quidem aut splendoribus pingi, altaria vel templa in eorum honorem dicari, eorum imagines super altaria adorationi exponi , immo sine ordinarii recognitione tabellae vel lampades ad eorum sepulturas suspendi , aliaque lumina accendi postulat . Nam talis cultus designatus est ab Ecclesia pro canonizatis vel beatificatis; & ideo ne aliis reddatur sine consensui anctae Sedis, ve titum suit praecipue Decreto Urbani Ill. anno MDCXXV. sub die xxar. Martii ut, habetur in Buliari Tom. IV pag. 3 ὶ dummodo tamen non sint ex iis qui ante dictum decretiun habuerint talem cultum ab immemorabilie ii enim non coia prehenduntur in eodem deereto, immo Ponti sex eos reliquit
in possessione sui cultus; & constat ex pluribus declarationibus sacrae Congregationis.
Licet vero hisce venerabilibus viris ac ie- - ς' eii ininis reddere privatum cultum, nempe Gram R -& deprecando ad illorum sepulcra, eorum intercessionem implorare cum signis etiam externae venerationis in aliqua spirituali vel temporali necessitate , ut Deus per eorum merita miracula operetur, quae aliter non inint nisi eos Sanctos invocando, reverentiamque ac cultum eis exhibendo . Quia si commaniter allegantur in processibus pro Sanctorum beatificatione populi concursus ac devotio ad eorum sepulcra confluentis, eos eκorando & deprecando; dumquo viti sancti desunt nobiscum in terris, licitum est eos publice rogare ut pro nobis ad Deum interis cedant, Olculari eoium manus, ct coram it. lis genunc Eiere, ae sanctos appellare: plane Ioe licitum erit etiam post eo um nac)rtem.
Ita communiter doctores , dc praeeipue Base la in ciueei. ad Concit. Trident. sess. xxv.
Explicantur aliqua alia circa Iacrarum reliquarum c auarum rerum sacrarum cul
Secum deserens aliquam saeram reliquiam de non peccat contra ciusdem cultum, si dum eam tecum deseri, furetur, moechetur, occi e re te. dat; licet hic videariir non levem iniuriam liquia1ω inferre saeris reliquiis . & Sanctis quorum sunt, Deum coram ipsis praviter ostendendo : quia tametsi aliqua sit irreverentia , ta men nec aliquo speciali praecepto hoc pro hibetur; nec ea peccata huiusmodi cultui reliquiarum direhie opponuntur; nec inde sequitur ab eo turpiter tunc illas contreet ri. Sicuti enim virtuose operari, dum collo suspensae deseruntur sacrae reliquiae, non est eircumstantia afferens novam actui binnitatem: ita nec erit speciale peccatum , dum qui eas deseri, vitiose operatur; sicut
etiam peccatum non accipit novam malitiam
ex eo quod fiat coram Deo, ad cuius comspectum certissimum est nos omnia agere . Furari sacras reliquias, tametsi non sint pretio aestimabiles, est surtum & sacrilegium: ' quia surando , invito domino, res sacras quae tum i, zi tantae aestimabilitatis sunt, ut nullo tempω legum. rati pretio compensari queant, gravior illi iniuria insertur quam si ipsi bona temporalia auferrentur quae pretio adaequari possunt . Nec in hoc attendenda est quantitas sic ti in temporalibus in quibus parvitas posset excusare a culpa in sed dis nitas ct raritas sacrae reliquiae. Unde auferre parvam parti culam ligni sanctae Crucis aut spineae Cor nae, aut alterius reliquiae quae ob qualitatem vel raritatem plurimi a domino inllim
tur; est grave surtum & sacrilegium. Immo reliquias auferendo aut trai martando ab una ad alteram Ecclesiam, aut donando si iane lummi Pontificis dispensati ne, incurritur maior ex mmunicatio ex decreto cir
gorii XIII. relato a Bar ia Pant. III.GU- fc. 'Ve. allegar. l. n. II 8. quod incipit Pon-nsciae sollicitudinis, ubi sub hac poena v
tat transferre aut asportare ab una Ecclesia ad aliam, concedere, aliquam earum parti eulam donare, sine Pont. ficis concessione edummodo tamen non adiit necessitas, nem pe ut ab infidelibus vel haereticis surripian
tur, ne expositae remaneant eorum irreve
rentiis , & eo magis ne infideles illas possideant, vel ut tollantur ab incendio E eleliae. Sub tali poena suti notant Salmanticenses Tom. IV. IV. 2 . I. II. 3. includum tur Di tiges