장음표시 사용
521쪽
ΑSsERTIO II. Princeps ex contractibus cum suis subditis
initis obligatur. U Rinceps pacta 8e contractus cum subditis initos servare tenetur.
- ex iisque emcaciter obligatur. textus sunt in I. Casar. 1 F. de publican .s vectigal. ct commisi. & e. 3,exιra. de probat. Hanc sententiam defendunt Bart. ad i. digna vost C. de legib. 8c Mesemb. in parat. F, de eo . Prine. Porro tenetur Princeps ex contractibus cum subditis initis, non solum naturaliter, sed etiam civiliter & emcaciter: ne alioqui omni commercio exuatur, nullis cum eo contrahere v lentibus, utpote metuentibus, ne fidem semel datam violet. Constant namque contractus arithmetica proportione . quae in com mutatione commerciorum aequalitatem plane exigit , neque considerat . an aliquis Rex vel subditus sit, dives vel pauper, sed vult omneS contractus ultro citroque obligare aequaliter. & ideo contractus non debent claudicare. l. Labeo. ν 9. U. de C. S. l. cum empior.
F . de rescind. vend. Quin imo Princeps, quo major & potentior est subditis, eo plenius & essicacius ad fidem in conventionibus ser. vam adstringitur. Nihil enim est, quod lumine clariore praefulgeat. quam recta fides in principe. t. inter claras. 8. C. desumm . tran. Me cathol. Eande m sententiam confirmat l. penuit. C. de donat. int. vir. Θ ux. ubi dicitur, quod contractiis, qui eelebrantur cum Principe vel Imperatore, habent vim legis. Hinc Bald. in c. I. de natur. stud. Coelestinum Quintum Pontificem inscitiae arguit, qui mano beneficia dabat, di vesperi revocabat, & dicit eum fuisse unum pecus. Praeterea omnes contractus qui a Principe ineuntur. habent naturam bonae fidei. Bald. ad e. i. g.siquis. depac. Constant. Inde refert Sueton. invita Augustι, cum Pop. Romanus promissam liberalitatem congiarii reposceret, Augustum respondistb , se lona mea esse. Sed vehementer obstat l. Prinee s. 31. Τ de legib. ubi statuitur, quod princeps solutus es legibus. Ergo neque pactis aut conventionibus cum suis subditis initis stare tenetur. Resp. Non omnibus legibus solutus est Princeps, sed tantum legibus civilibus, vel potius solennibus, quae videlicet respiciunt solennia judiciorum , contractuum, vel testamentorum. l. omnium. I9. C. detestam. l. adoptio.
38. de Adon. t. qui in provincia. ς 7. 9. t . 1. de risu nuti. Uerum legibus naturae & juris gentium Princeps non est exemtus. l. 2.9. ι. Υ de rebus eor. qui sub tui. l. digna vox. 4. C. de legib. Ergo tapacta servare tenetur, quia pacta&contractus sunt jure gentium introducta. g. penult. inst. lib. i . tit. 2. l. ex hoc jure. s. 1. de ius.
Dr. Licet itaque Princeps solutus sit te bus, non tamen dictamine
522쪽
rationis naturalis, & lege naturae, quia & Princeps est animal politicum, dc rationis particeps. Bald. ad ι. 2. C. deserv. CP aqua. Nec quicquam magis convenit aequitati naturali, quam ea quae inter contrahentes placuerint, servare. l. i. f. de taci. quia alioquin grave est, fidem fallere. l. i .F. de cons. p cuu. Secundo adversatur decisioni l. penuit. C. de donat. inter vir. O ux. ubi explesse sancitur contractus vel donationes principis vicem legis obtinere. Unde colligi videbatur principem ex suis contractibus non obligari, quia cui potestas est condendae legis, ejus est Τῆ abrogandae. arg. l. quod Iussit. i . st . de reIud. Reip. quod , ibi dicitur, contractus Principis vim legis obtinere, hoc ita intelligendum est, quod sicut contractus Principis, ita ectestamentum pro justo de legitimo habeatur, etiam si Princeps in iis non observaverit omnes solennitates a legibus requisitas. Hinc licet donationes inter virum & uxorem jure civili non valeant, tamen valent inister Principem N Augustam. Similiter ic donatio a Principe facta, licet excedat summam so o. aureorum, tamen valet absque insi- uuatione. Ita erudite & eleganter tradit C ac. lib. ob. 26. c. 3s. Vide latius te plenius de hac quaestione disserentem Sichard. adl. εκ imperfecto. 3. C. ue testam. Peir. Gregor. lib. D de ruub. e. ult. num. 17. ta 28.
AssERTIO III. Rescripto Principis patest alicui concedi dilatio tempo
ralis, peremptoria vero exceptio concedi aut remitti non potest.
P Rinceps potest rescripto suo alicui concedere exceptionem
seu dilationem temporalem ; at vero exceptionem perempto riam, quae jus alterius partis omnino tollit & infringit, concedere nequit. teXtus est in l. a. C. de precib. Imp. . qmplum prioris partis est, si quando Princeps concedat alicui debitori egeno Indu mas quinquennales, ne interea a creditoribus conven Iatur . di ut spacium aliquod habeat ad pecunias comparandas, quod Princeps licite facere potest. textus sunt in I. universa. . C. de precib. ιmp. ff. t. vlt. C. qui bon. ced. ptis. Ratio decidendi prioris partis est . quia hardilationes conceduntur sine gravi dispendio adverta partis : in mora enim modici temporis non solet magnum este damnum. l. s debitori. 11. 1. de iudie. 8c quod differtur, non aufertur. Ratio decisionis posterioris partis est, quia Princeps non potest jus vel dominium alicui privato quaesitum auferre, nisi ex Justa caula. αPropter utilitatem publicam, quo tamen casu debet illi jultum ocsolitum pretium offerre. I. item verberatum. I r. f. I .st. de rei vim. δ. venditor. i 3. S. I. U. comm . prad. Castrens add. l. 2. Ad haec Prin-Diuitiaco by Cooste
523쪽
ceps non fotest in gravem alterius injuriam benificia alicui conceldere. l. nec avus. ψ. C da emane. li r. & ibi glossSed vehementer obstat huic decisoni l.se a te. 7. C. depacf. ivt. empl. Ο ven. d. compos ubi pactum erat interpolitum inter vendit rem & emtorem, ut si venditor intra certum tempus Onerat premtium emtori. quod tunc res esset inempta: in hoc casu deciditur dilationem huic pacto adjectam non posse remitti rescripto Principis. Ergo dilatoria exceptio rescripto Principis concedi aut remitti nequit. Resp. In specie istius legis, venditor qui postulat sibi post diem Conili tutum licere pretium osse re emtori, hoc agit, ut sibi vendiationem semel contractam rescindere liceat, quo casu non dilat Tiam, sed peremptoriam exceptionem sibi remitti postulat, quia offerendo pretium post tempus in pacto venditioni adjecto expresesum, vult a tota venditione recedere. Ita respondet C ac. lib.
obf. a. c. Io. Anton. Fab. in error. pragmat. decade 1 s. error.
SUCundo adversatur i. militem. 3. C. de procur. ubi statuitur . quod exceptio dilatoria, qua miles repelli potest a munere procuratoris, non potest tolli rescripto principis. Resp. Ideo haec pro . curatoria exceptio rescripto Principis remitti non potest. quia re pugnat utilitati publicae. ut miles sit procurator, primo quia hoc
modo ab armorum occupatione milites avocantur. deinde milites Constituti procuratores, propter armorum atrocitatem . & mina. rum terrores ement infesti & iniqui adversariis. l. milites. 33. bc Lust. U. locat. γ conduci.
AssERTIO IV. sis ct heira Christianis servos habere conceditur.
QVod Christianis licitum sit habere M possidere servos, eviden
ter probatur ex prima orisine & institutione servitutis. Origiis: o nem autem suam ic initium servitus ex bellis accepit. Nam cum olim Imperatori exercitus liceret hostes in justo dc legitimo bello captos jure belli occidere, summa humanitate introductum est, ut quos occidere licebat, eos captivos tenere M servituti vel ministerio sim ni icere possent, ut operis eorum uterentur. S. I. instit. de iuν. ρ'son. l. pupillus. 23v. f.servorum.' . g. δε C. S. Hinc fovi in Ieru-do dicti fiunt, quia imperatores eaριιvos vendere, as λω - sis inst. nes steside solent. l. 4. S, peniat. f. de flat. hom. Quin &jure divino lieitum fuit servos in dominio di potestate sua tenere di possidere. Nam Exod. xi .vars a.& 7. traditur. quod licuit homini seipsum ti liberos vendere. atque in servitutem deum dema cum ad pauperiatem esset redactus: quo loco adjicitur vers. . Si quis emerit servum miraum. sex annis serviet dominos σ3IVtimo autem anyo egredietur liberratis. Idem confirmatur Levit.
524쪽
Levit. 2 s. vers. 39. ubi admittitur sui ipsius venditio propter inopiam. Sic AEgyptii vendunt se Regi Pharaoni ob extremam famis necessitatem, totosque se illius potestati it dominio servili, jure proprietatis subjiciunt. Genes. 7. Huc accedunt exempla vel risti novi te ita menti, quae ostendunt servos etiam licite a dominis fuisse possestas, sicut de Agar ancilla Genes i3. legitur, di de On simo servo in epistola Pauli ad Philemonem ostenditur. Objicitur primo huic decisioni, quod servitus est contraria leginaturae . ideoque tanquam repugnans juri naturali improbanda censetur. Quod probatur ex eo, quod omnes homines ab initio se jure naturali liberi sint conditi. l. manumissiones. . vers. qtιἀre1. f. de jusi. 9Jur. Secundo confirmatur hoc ex definitione servitutis tradita in l. 4. g. 3 .F. de flat. hom. ubi servitus definitur, quod iteonstitutio juris geutium , qua quis dominio alieno contra naturam subjicitur.
Secundo adversatur locus Deuteron. I p. vers. I 2. ubi Deus praecepit Israelitis, ut domini servos suos septimo anno,.postquam sex annos servierint, manumittant, dc libertati restituant. Ergo non voluit esse servos seu mancipia. Ad primam objectionem respondetur. quod servitus contraria sit humanae naturae, integrae quidem, sed non lapsae dc peccatis corruptae. Nam propter intractabilitatem dc malitiam hominum coercendam servitus est intro inducta, tanquam justa poena peccati, ut hoc freno dc jugo servitutis
improbi homines bello justo & legitimo devicti, & in potestatcmhoitium redacti coercerentur. Imo misericordia dc humanitas
magna fuit eos servare, dc clementi servitio subjicere, quos jure helli occidere licebat. Secundae objectioni respondetur, quod cum apud Judaeos servi
dominis suis per sexennium operas it servitia ex nibuissent, Deus concessit illis hoc beneficium, ut tot annorum servitia tanquam mercedem seu compensationem datae libertatis domino imputarent. Porro servi illi apud Judaeos non tanquam servi, sed potius ut mercenarii habebantur, & a dominis suis detinebantur. qui operas suas pro mercede dominis solent elocare. Neque licebat do aminis servos durius tractare, di inhumaniter aut inclementer eis imperare fastu & dominatu superbo. Levitici. 2s vers. 39. Vide .
latius disserentem de hac propositione, quod Christianis servos juste retinere M possidere liceat, Marurem tu Ioc. comm . et s. 4. east. as. Ursin. lib. 2. exercitat. Theologicarum, quψiones . di s r. ubi omnino hanc sententiam defendunt di amplectuntur. Postremo
notandum, quod ut quidam opinantur) primam originem seriavitus ab ebrietate accepit. Sic enim Ambrosiius in Iibro de Elia oe jejunio, c. r. scriptum reliquit: Manebat antequam vinum invenirea tur , omnibus incoiacussa libertas: nemosciebat a consorte natura sua
sequia servitutii exigere.'Non esset hiais servisui, si ebrietas non
525쪽
fuisset. Vide Arist. lib. r. Polit. e. 3. dc 4. ia ibidem annotationes Giphanii, ubi multis solidis argumentis & rationibus probat, quod inter Christianos licita de permissa sit servitus. Ubi notat etiam, ad reprimendas seditiones utilissimam esse servi tutem, quarum seditionum causa plerumque solet esse aes alienum & inopia. Sic & trais ditur optimum fuisse consilium Moysis, ut qui inopia laborarent, vel aere alieno premerentur, ne res novas moliantur, creditoribus vel serviendo satisfaciant ad tempus, vel in perpetuum, pro debiti magnitudine.
Riparum usus publicus est , sed proprietas illarum eorum est, quorum praediis harent.
RUηrum usus publicus est jure gentium, sicut fluminis r ut naves ad eas appellera, funes arboribus ibi natis religare, onus aliquod in his reponere euilibet liberum sit. At proprietas earum est illorum. lui prope ripas praedia possident. l. riparum. r. 1. de rerum divis. riparum. 4. inst. eod. Hinc cuivis in ripa aedificare non licet; sequi in ripa fluminis aedificat, id non facit suum, sed aedificium domino ripae cedi , cujus est solum. l. qui autem. I . r. de acq.
Sed objicitur huic decisioni, quod proprietas riparum videtur potius dicenda nullius esse, sicut ipsius fluminis , littorum. Qiisdprobatur hoc argumento. Cujus juris est totum, ejus juris sunt de singulae ejus partes. At ripa, fluminis pars est. Itaque si flumen ita publicum est, ut nullius sit in bonis, eodem jure α ripam haberi necesse est. Resp. Ripa non est pars fluminis. sed tantum distria flumine. quantum continens a contento: ripa enim est id, quod fumen continet. Atqui continens non est pars ejus, quod continetur, sed continens & contentum sunt inter se relata, quorun unum nunquam potest esse alterum.
Secundo opponitur ι. penult. S. i. g. de aeq. rer. dom. 8c l. 3. st de min. ubi ripae publicae dicuntur. Resp. Ripae dicuntur publicae, propter usum, qui est publicus; sed proprietas riparum estprigatorum, qui prope ripas praedia possident. Hinc etiam arbores, quae in ripa fluminis nascuntur, privatis dominis vicinis acquiruntur, quia nascuntur ex corpore privato: dominium enim soli ripae privatum est. & proprium vicinorum dominorum . qui prope ripas praedia possident. l. ergosi insula. 3 o. g. l. 1. de acquir. ver. dom. Ideo autem proprietas riparum privata est, quia hoc naturalis aequitas exigit. Cum enim accolae riparum coganIur eas munire. aequum etiam est pro impensis de laboribus, ut proprietas riparum ad illos pertineat; quia qui sentit onus, sentire debet di commodum. Tertio
526쪽
Tertio adversatur, quod ripae sunt similes littoribus. Ergo sicut littora quoad proprietatem sunt nullius in bonis. s. liturum. s. in sit. de A. D. eodem modo ripae jure gentium dicentur esse nullius. etiam quoad proprietatem. Resp. Non idem sunt ripae in flumine. quod littora in mari: nam littora quotidanis accessibus occupantur a mari, eique subjiciuntur, ut quae subjacet mari terra vel arena, ideoque occupatum sequitur conditionem occupantis L penult. V. de R. D. Atripae non tenentur a flumine , sed continent flumen ; ideoque cum ripae non sint fluminis partes, ne ue tene antur a flumine, non censentur ejusdem conditionis esse. cujus est ipsum flumen. Ex his recte concluditur proprietatem riparum illorum esse, qui prope ripas praedia possident. Ita erudite docet Donia. lib. 4. comm . Dr. v. 3.
Poena capitis in eos constituta est, qui muros civitatis
transscenderint. HAEC decisio aperte comprobatur in I. ultim. f. de rerum diavis. S. sancta. . inst. eod. l. 3. g. in bello. r s.1. de re milit. Quisbus in locis unanimiter traditur, quod qui muros urbis violaverint, sive murum civitatis vel vallum scalis admotis, vel aliar tione transcenderint. capite puniantur. Additurque ratio, quod apud Romanos alia via quam per portas urbem ingredi vel egredi, hostile & abominandum visum fuit. Sed huic conclusioni videtur repugnare allegata I. ultim. f. δε rer. divis in qua hoc non de qualibet urbe statuitur, sed tantum aD seritur obtinere in urbe Roma. Quod confirmatur exemplo, ibi subjector nam, inquit, is Romuli frater Remus ob id occisus traaditur , quod urbem Romam transcendere voluerit. teste etiam poeta Lucano, dum ita canit: Fraterno primi maduerunt sanguine muri. Ex quo collisit Bart. in a. l. ult. quod qui alterius civitatis muros transcenderit, non capitali poena sit asta ciendus . sed alia extraordinaria. ι. i. M 3. f. ne quid in loc. sacroat. ubi simpliciter prohibetur, ne quid in muris vel portis civitatis committatur. unia de damnum aut incommodum aliquod civitati irrogetur ; nulla tamen certa poena ibi exprimitur. At vero quoties leges aliquid sub poena interdicunt, nec tamen certam poenam exprimunt, tun ea poena committitur judicis arbitrio. l. i. g. expilaιores. i. f. de ractor. expil. l. hodie. 33. 1. de poen. l. 3. g. poen . 2. F. flestion. gloss. in I. 3. C. de SS. Eceles Resp. Poena capitis constituta est in eos, qui muros urbis Romae violaverint, aut transcenderint. quod sibjectum Romuli de Remi exemplum in d. l. ult. 1. de rer. divis manifeste declarat. In alterius vero civitatis murorum violatoribus
527쪽
hus hare eommunior & receptior est DD. sententia, quod extra oris dinem poena arbitraria puniantur, puta relegatione vel carcere. d. l. i. & 3. m ne quid. in loc. saer.'t. Ita notat Boer. decis 232. Meianoch. de arbitrar. judis. quast. eafain 3. num. 6. Si tamen delictum sit atrox ia enorme, hoc est, si hostili animo aliqui muros transcenderint, poena capitalis seu mortis infligi poterit. l. ult. J. adi. Iul. majest. Et haec est communis DD. distinctio, referente Sneideis. ad financta. inst. de rer. divis. Secundo in contrarium adfertur locus ex ς cap. Acror. vers 1 r.&2. ad Corinth. e. II. vers. penultim. dc ult. ubi discipuli Christi Paulum Apostolum dimiserunt noctu in sporta per muros civitatis Damasci. Quod tamen licite factum non esse forsitan quis objiciat, quia sancti sunt muri & portae civitatum, unde eos transcendere non videtur Paulo fuisse licitum. Resp. Considerandus est finis, cur poena interposita leges vetent muros civitatis transcende re. Quod ideo factum est, ne urbes sint expositae latrociniis, sed ut tuti imi cives a proditionibus de insultibus hostium. Atqui cessat illa ratio, quoties de liberando homine innocente agitur. Itaque non minus licuit fidelibus Paulum in sporta dimittere e moenibus civitatis, quam licebit civi privato muros transilire, ut subitum hostis incursum ab urbe repellat. Quod et Cicero recte definit, dum
inquit: Etiamsi lex peregrinum arceat a muri accessu, minime tamen peccare eum , qui murum eonscenderit servanda civitatis ea e.
Nam leges semper ad aequitatem sunt flectendar, & mens ac ratio, quae est anima legis, imprimis est attendenda, quae in hac lege ea potissimumst principalites fuit, ut ab hostili incursu& vio.
lenta Oppugnatione civitates tutae atque inviolatae conservarentur. Plura alia ad hanc assertionem pertincntia scribunt Decian. intra ξιcrim. lib. 7. c. 36. Petr. Gregor. lib. 3 .Bntnm.jur. cap. 7. num. 7.
ASSERTIO VII. Merum imperium es hab re gladii potestatem ad ani
madvertendum in facinorosos homines.
Controvertitur ab interpretibus, an haec sit vera definitio mers imperii, quae tradita extat in l. a. F. de juri . an vero exemplum tantum aliquod meri imperii ibi proponatur. Et verior est sententia, merum imperium in d. l. 3. definiri, non vero tantum exemplum aliquod proponi. Idque ex eo aperte patet, quod Iurisconsultus usus est verbis denotantibus definitionem meri imperii, non exemplum aliquod referentibus. Sic enim inquit: Merum
imperium es gladii potesas, dic. Sed objicitur quod multa alia sunt meri imperii, praeter gladii potestatem, puta damnatio in metallum, deportitio, bonorunico
528쪽
confiscatio, relegatio. l. idicitas. 6. 6. qui universat. 8. F. de ossis. tra. . quae tamen verbis definitionis non continentur. Ideoquenaec definitio est angustior suo definito , cum alia meri imperii membra, seu partes ejus potestatis, non comprehendat. Resp. Haec
definitio desumpta est a potiori de digniori parte meri imperii. quae est gladii potestas: definitiones autem & denominationes a potiori rei parte desumi debent. Gladii vero appellatione comprehenditur quaelibet alia gravior facinorum coercitio, & quae cunisque pinna, qua vita, libertas, vel civitas alicui eripitur , veluti damnatio in metallum, deportatio, & bonorum confiscatio, iaquaecunque publici judicii exercitio. l. i. F. desis. ejus cui mandat. est juri d. l. Iolent. 6. g. de ossis. proco . l. nemo potest. 7o. V. de R. I. Sic reste dicimus magistratum habere jus gladii, cui merum imperium competit. l. l. G. Theod. ne siue Prisc.jQ.cert.jud. cons liceat.
ubi dicitur: Prases in istos gladii sui jus or severitatis exerceat, in quos satim stringi ferrum jura pracipiunt. Idem confirmat Capito istinus in Gordiano hoc testimonio: Gordiano proconsuli Africa filius a senatu legatus datus es eum gladii potestate. Per eminentiam erisgo gladii potestas summa pars est meri imperii, & significat omnem
alia graviorum criminum coercitionem, veluti damnationem in metallum , deportationem , bonorum publicationem , aliasque atrociores animadversiones. t. si quid erit. ii. g. de os'. proconsPulchre Coa c. lib. 2 I. off. c. 3O. Secundo adversetur l. aut damnum. S. 6. i. g. de poen. ubi dicitur : Cum aliquis damnatur, ut gladio in eum animadvertatur. gladio tantum in eum animadverti oportet, non verosecuri, fuste, aut
laqueo. Ergo gladii potestas non accipitur generaliter pro omni atrociori animadversione, seu qualibet vitae ademptione. Resp. Hoc fit ideo, quia judex ibi sententia complexus est poenam gladii: sententia autem certa esset debet. g. curare. 32. inst. de action. Tertio adversatur, quod multa alia sunt meri imperii, quarta in men hac definitione seu gladii potestate non continentur, uti sunt leges condere. creare tabelliones, & spurios legitimare. Resp. Haec non pertinent ad merum imperium , quod magistratibiis
majoribus concessum est, sed ad regalia & jura Principis, quae Principi sunt reservata, in signum supremae potestatis seu praee minentiae. Sic leges condere non est meri imperii, sed principalis auctoritatis lege regia Principi concessae, in signum praeemine nistiae; l. i. F. de cons t. Princip. cujus hodie solius est jura condere. l. ult. C. de leg..Ita tradit Coras ad i. 3.1. de jurisdidi. Fachin. lib. p. coutrovers. jur. c. 94. Itaque potestas condendi leges non pertinet ad merum imperium, sed potius ad regalia Principibus reservata in signum supremae potestatis pertinere dicitur. ι. ult. C. de legib. ι.ε. g. de conss. Princ. c. i. quasint regat. lib. 2.fud. tu. s7. Sede coniatra videtur, quod potestas condendi leges sit meri imperii per I. nulli
529쪽
nusii. Io. C. debent. O interloe. omn.jud. ubi dicitur, quod qui non potest statuere. non potest relegare. Ergo videtur, quod facultas condendi leges referenda sit ad merum imperium. Hesp. Qusdconcedere statuta possint & ii , qui non hahent merum imperium. Nam de populi subditi alterius imperio possunt facere flatuta, quae in loco statuentium servari debent, propter generalitatem verborum in l. omnes populi. 9.F. dejus. Jur. ubi dicitur, quod quis que populus sibi jus constituere potest. Vide plene de hac quaestione, an legem concedere sit meri imperii, ditarentem Fachin. lib.
Non omnibus magistrasibus omnes partes meri imperii tributa sunt.
Non omnes partes meri imperii Princeps dedit magistratibus.
sed certas quasdam partes concessit, quasdam sibi reservavit. Probatur luec decisio in I. aut damnum. 3. g. r. F. de parn. ubi inquit inpianus: Sed animadυerti gladio oportet, non securi, fuse, aut telo , vel alio modo: proinde nec liberam mortis facultatem jus concedendiprasides habent. Disi tamenfratres rescripserunt, permitin t/ntes liberam mortis facultatem. Idem confirmat g. pr/pecto. s. ejusdem legis : Prafecto plane eompetere jus damnandi in meta mex epistola Divi Severi exprimitur. Deinde id comprobat l. inter poenas. 6. S. I. V. de interd. is releg. &I. i. g. 3.1. deleg.,ubi dicitur , jus deportandi in insulam non esse damni priesidibus provinciarum . datum esse praefecto urbi. Idem traditur in l. a. f. constat. 3 . 1. do poen. Sic di in l. unis. C. ne sinejusf. Prine. cort.jud. lic. con sis. asseritur, non omnibus judicibus datum esse jus confiscandi. Denique haec sententia ex eo confirmatur. quod olim jure Romano singulis criminibus certae poenae praefinitae erant, nec poterat judex hanc poenam legitimam sententia sua augere vel minuere. I. 4. C. de locat octeonducto. Unde non poterat judex enicere, quominus damnatum furti vel injuriarum, legitima poena sequeretur. vel infamia. l. non poterit. 6 3. F. de furi . I. D. Severus. 4 o. sv. de injur. Ideoque nec appellare licebat in criminalibus causis a sententiis magistratuum, nisi majorem vel minorem legitima poenam judex irinrogasset. l. si qua poena. 2 4. g. de V. S. Sed obstat quod merum imperium definiatur potestas gladii, flequaelibet potestas atrocius animadvertendi vel poenas irrogandi in lacinorosos homines. I. si quid erit. ii. f. de o . procons. l. nemo potes. 7o. f. de R. I. Cum ergo praesides provinciarum Labeant me rum imperium' l. illicitas. 6. f. qui universas. 8.1. δε o . pras con
sequens est, eos habere Hum . partes meri imperii, di proinde jus
530쪽
deportandi: quod tamen negatur in l.6. f. de interd. ct releg. l. i. g. 3, j. deleg. 3. Resp. Satis est, quod praetides provinciarum certasPartes meri imperii habuerint, puta jus gladii, di damnandi in metallum : verum jus deportandi in insulam non habuerunt, quia haec potestas legibus illis non est delata. Atqui merum imperium lege, ΣCto. vel constitutionibus principum specialiter defertur. Ergo nihil amplius ex hoc summo dc mero imperio praesidibus provinciarum licuit decernere, quam legibus specialiter& nominatim illis datum est. l. I. f. t .sI de osc. ejus cui mand. essuri9. Secundo adversatur regula juris , cui quod plui es licet. non debet ei quod minus est non licere. l. non debet. xi . . de reg.jur. Resip. Illa regula in mero imperio ossicium suum perdit, siquidem praeses provinciae habet jus gladii. d. l. iEicitas. f. qui universas. non tamen habet jus deportandi in insulam. Ita perspicue Oceleganter
tradunt Cujac. lib. obf. i s. c. 39. & lib. 2 i. e. 3 i. Vinceut. Cabotius
sib. a. disp. jur. c. s. Uel potest & hoc modo responderi, quod ideo deportare non potuerunt in insistam praesides provinciarum , quod hoc jus deportandi in insulam induceret latiorem extensio. nem jurisdictionis, cum per deportationem effectum suae senten. tiae exequi volebant in insulis, in quibus nullum imperium vel potestatem exercebant.
ASSERTIO IX. Merum imperium praescribi potest.
ARdua & gravis est quaestio, an possit merum imperium praeis
scriptione acquiri. De qua quaestione tradit Bariolui in I. 3. f. de jurisdict. se non cogitare posse, quid dicendum sit. Sed verior est
sententia merum imperium praescribi posse, quae evidenter proba.tur per l. viros. S. C. de divers. O . cte. ubi statuitur, jurisdictionem in genere ex longi temporis consuetudine seu praescriptione acquiri. Jurisdictio autem in genere accepta comprehendit etiam sub se merum imperium. l. I . f. de Us ejus cui σc.
Secundo confirmat hanc sententiam c. auditis. extra. de prascript . ubi constituitur, jura omnia quae spectant ad Episc'pum. spa- Cio 4 o. annorum ab Abbate praescribi posse. Tertio adjuvat hanc opinionem i. si cohortalit. o. in princ. si quis. l. C. de eo. Aorta I. ubi traditur, apparitorem cohortalem si adis spiraverit ad ullam dignitatem, in propriam conditionem detrahi debere, ita ut si ullam dignitatem affectare ausus fit, nulla praestristione nisi 3 o. annorum muniatur. Ergo cum is qui asse at merum imperium , adspiret ad dignitatem , procul dubio illud go. annorum spacio praescribere poterit. Denique hanc decisionem comprobat ι. Omneι. C. de prascri t. 3o vel 4omnorum. ubi sanci