장음표시 사용
211쪽
spECIM. DOCTR. THEOL. Pars III. cap. II. s. r.
Dilucidatur Doctrina Scholae Lovanienses De Virtute caritatis Theologicae.
Doctrina δε Hrtute Cbaritatis Thrologica , qnam ut Schu Lovaniense S. Sedi rurasentasse dicuntur Doctores Lovanienses.
I. T Undamentale, ac primarium legis aeternae mandatum est , Diliges Do-t' minum Deum tuum ex toto eorde, & Proximum tuum sicut teipsum' - 2. Vocem Charitas tametsi aliqui scholasti ei acet piaut pro Sola illa Dei Dilectione, quae est nostra cum Deo per peccatorum remissionem amicitia SS. Augustinus, de alii Patres eam sumere solent pro quavis supremi boni casta V propter se dilectione. Quas νπρ,inquit augustinus, aliud sit bona νoluntas,q m,, charitas. ,, 3. Hi ne idem S. Doctor distinguit charitatem natam, nutritam, adultam ,ri robustam, perfectam duplicem, aliam praesentis, aliam futurae vitae , quae distinctio placet stequenter isc S. Nonia. . Itaque Charitas, ct cupiditas generatim sumptae non sunt aliud, quam bona, de mala Voluntas: sunt bona & mala radix, quarum haec solos malos, ,, illa proferre possit solos bonos fructus.' ,, e. Omne opus, ut plene bonum sit, & ne venialiter quidem in eo delin- quatur, debet ex tali Charitate procedere, dc per ipsam referri, in Dominum Deum : nee enim teste augustino de Spiritu , Sc littera cap. 14. Fructus est bo- , , nus, qui de radice Charitatis non sergit. . 5. Attamen ista relatio per Charitatem persectam fieri non debete sussicit enim fieri per Char; tatem imperfectam. . Sed neque necessaria est relatio ex Charitate Actuali sive ex Charitate, is super quam fiat actualis reflexio. ,, 8. Haec namque continua in operibus nostris reflexio , est multis hujus ' vitae distractionibus impossibilis. 9. Sussicit ergo quod opera nostra per Charitatem virtualem in Deum ro
,, io. Continua virtualis dilectio versari debet non solum circa Deum , sed ,, etiam eirca Proximum. Abiit ut Christiana justitia contenta sit hunc solum- ,, modo non odisse, aut illi sola externa impendere ossicia.
212쪽
sPECI M. DOCTR. THEOL. Pari III. Op. II. s. a. 2o I
Doctrina tiam de virtute Caritatis Neologica dilucidatur ex a. Parte Speciminis.
PRIMO. Animadvertamus ex Propositione a. Caritatis nomine ab his Doctoribus intelligi Supremi Boni castam propter se Dilectionem. SECUNDO. Propositione s. declarati , quod peccetur in omni eo opere; adeoque omne opus sit peceatum, quod ex tali Caritate non procedit , dc per ipsam non refertu r in Deum. Ostensum est in a. Parte Speciminis cap. 3. v. I. non aliud fuisse dogma M.t haelis Baji condemnatum a Romanis Pontificibus. Idque ostensum uti ex ipsis Baν scriptis, unde sumptus est articulus 38. damnatus in sensu ab Assertore
TERTIO eadem Propositione s. insinuari videtur peccari selum venialiter,si quod opus non referatur in Deum per caritatem. Hoc ex illis paucos quosdam docuisse constat, reliquis fere eontentis praedicare neeessitatem caritatis perpetuae, non explicando quale peceatum sit futurum , si quod opus non referatur in Deum , Specimen multiplex Lector inveniet in a. Parte toto capite 3. Invenias ex hisce nostris, qui haud obscure insinuarint mortale peccatum sere defectum illum earitatis. Audivimus in a. Parte eap. 4. S. 3. CHRISTIAN .L VM s. T. D. docentem mortaliter peccare eum hominem , qui de suis peeeatis dolet ex metu Sehzianae, nondum elevatus ad Dei caritatem, quia scilieet ille seipsum ,α proprium commodum, tamquam ultimum finem diligit. Audivimus ibidem β. a. propugnatam a FRANCISCO VAN VIANENS. T. Doctore hane Thesim: Inter hac spraecepta primum , ct υπὸ maximum est de diligendo Deo. OBLIGAT SUB MORTALI ad suum actum synialiuν exercendum si ius in νει, o QUIDEM TOTIES, ut de omai homine veri cari paleant;O,INI TEMPORE, DEUM SUPER OMNIA DILIGIT: Deum amat usque ad contemptum sui oc. Quod etiam LAURENTIUM NEESENS. T. Prosetarem Archiepiscopalem
Mech liniae assirmantem audivimus in a. Parte Deciminis cap. q. f. s. quod detestari peecatum propter poenam, ut magis displiceat pinna, quam m tum eulpae, sit MAXIMUM PECCATVM, latius itidem patet, quam ad dolorem de peccatis : similiter enim in objecto omnis amoris nostri , qui non est Dei
amor propter se, aliquid ent assignare, quod eodem jure contendete licebit C e magis
213쪽
magis placere, quam placeat Deu , adeoque amorem omnem praeter eum,qui est Dei propter se,esse maximum peccatum : utcumque alibi auctor ille ostendat id se nolle. Audiamus, qui ad manum est, A iactorem An onymum libelli Flandrici, euititulus ; Asthemone rerbintenisse ran Godi re b innen seren ali hoe est; Coinretinis omnium obligatio amandi Deum super omnia, quartum recusi Bruxellis anno 16 r. Illo velo pag. q. sic docet. T is te stuben dasmen meerdere Iie e meet hebben toι Gedi, ab tot temghe svic si die Godi met en is . ende diens vosthens Limen hem moet bominnon boren ia dat ghesbapen is ende die li de mort in ens bert vasi ghegroni bi, reη so tunc . ati u IIιran. Haec latine sic reddere licet. Id est, majorem amorem debemus gerere erga Deum, qu/m erga rem ullam , qua Deus non est r ac proinde debemus illum amare SVPER OMNIA orata . . . ct hic amor DEBET HAERERE FUNDATI S IN CORDE NOSTRO, QUAMDIU VIVIMUS.
Si quis igitur velit ratistiane vivere, o meri, ct consequi salutem aternam , debet Mum amare super omnia eo modo qui supra explicatim est. Non potest igitur salutem aeternam ille eonsequi, in cujus corde non haeret sundatus amor Dei super omnia , quamdiu vivit. Pluribus hujus generis conlectandis non est terendum
QUARTO. quod assirmant propositione 6. Istam relationem per Claritatem persectam si ri non de .re, susuere eam fieri per Charitatem impersectam, sic Lector intelligat, ut non negent eam debere fieri per caritatem super omnia: non enim omnis Dei propter se dilectio super omnia est caritas persesta judicio horum Doctorum, ut vidimus in a. Parte Speciminis cap. 4. s. q. Porro non satisfieri praeeepto Caritatis nisi per assiduum amorem Dei super omnia, propugnantes audivimus FRa MISCUM VAN VIANEN S.I . D. verbis modo relatis in hoc ipso g. AEGIDIUM GABRILIS in a. Parte hujus Speciminis cap. 3. f. 3. BROZNATAM VAN SA INGΗ ibidem cap. 4. F. 4. A uctorem Anonymum eelebris libelli de Communi omnikm obligatione mandi Deum super omnia hoe ipso g. paucis ante haee lineolis : NdCARI ipsum HAVERMANS in Epistola Irologetica audiemus infra, ubi requirit quemdam Dei amorem continuum super omnia saltem per accidens. Sed his inam
NTO, quod assirmant non esse necessariam relationem actuatim, si re ex chari' - rate sura quam sat actualis ref io, ostendit illos per a uitatem virtualem,quam praedicare
214쪽
praedicare gaudent, ut sudicientem implendo praecepto eontinuae dilectionis, intelligere illum actum earitatis , supra quem non fit actualis reflexio. Non ergo debebat videri digna mentione propositio , qua istud modo asseritur , quod ad satisfaciendum praecepto earitatis perpetuae non sit opus reflexione perpetua supra actum caritatis, sed sussiciat actus earitatis perpetuus. Lovante si, Doctrinae scientissimus M A CARIUS HAVERMANS illam Cacitatem virtualem explieat in suo Procinio Tract. a. cap. 6. s. 8. pag. 49 o. his verbis. Est igitur dili ctio virtualis verus animi motus qui rei defectu jam dicta restexionis, νel ob νιm ionem, ct debilitatem actus, redditur quasi insensibilis , ita ut illam nouexperiamur , nisi in sectu . . . . Vnde sicer detur virtualis Dei dilectio , qua non sit sermulis , cum homo sape aliquid sinci , quamvis illud non cogitet , ct adrertat, seu supra illud reflectaι, ramen non d/tur virtualis Dei dilictio , qua non sit actu sis. Videri possunt quae ad baec adnotavimus in a. Parte Specim. cap. 3. I. s.
Nemini non placet illud S. Augustini ; quod habet Propositio 1. Quonro aliud sit bona voluntas , quam Charitas , quem ipsum loeum non dubit vit Michael Baius in opusculo de Charitate unde sumpta est propositio damnata i omnis amor aut vitiosa est cupiditas m. eap. 7. pag. 33. eol. 2. sic accipere, quasi diceretur nulla esse bona voluntas , quae non esset platus Dei amor propter se. Saniores Theologi non dubitant ex hujusmodi loeis Augustini argumentum sumere contra Calvinianos , & Lutheranos Auctores artieuli Anathematizati Concilio Tridentino sess. 6. can. 3r. vide quae dedimus in a. Parte ea p. a. & eontra Baium , & Bajanos Auctores propositionis damnatae a Romanis Pontificibus ; omnis amor creatura rationalis aut vitiosa est cupiditas . . . . aut laudabilis illa charitas oec. de ineunctanter Augustinum intelligunt de caritate quadam improprie dicta, vhi , si placet , de ea-
. ritate virtuali ; non tamen virtuali in sensu horum Doctorum , quem audi-Vimus , sed virtuali in sensu Thomistic'. ob ordinabilitatem particularis boni ad bonum uni Arsale , quae eogitatio in D. Thoma mitὸ displieuit Michaeli Bala in in opusculo de Virtutibus impiorum cap. s. dc 4.
215쪽
,b. SPECIM. DOCTR. THEOL. P ra III. Cap. II. s. 3. g. 3. Proponuntur ea , quibus defectum Doctorum Lovaniensium, informantis mx Seiam de sua Doctrina in materia caritatis luppis it Macarius H averna an s in Episolί Oluetica ad
Innocentium X i. PRIMO: Quoniam nimis manifestum est , non posse stare, generalem obligationem actiones omnes referendi in Deum per Caritatem,nisi opera omnia infidelium sint peccata, ct virtutes Philosophorum sint viii a ; quae ist Proinpositio 23. ex Bajanis damnatis , ad laboravit Macatius in Epistola Apologetica modis variis, ut se , suosque hac invidia eximeret. Nostris Doctoribus magis tutum est visum de consectario ipso, di similibus tacere. Etenim primo eausatur num. 22. pag. 32. etiam infideles ante perfectam fidem illuminari identidem , quanium latis est , ut imperfectὸ possint amare Deum, & sie in aliqua actione possint non peccare. Sed demonstratum est lupr i in a. Parte Specim. cap. 3. in observat. praeamb. ad S. q. Propositionem esse desumptam ex Ba' opusculo de Virtutib. Impior. δίex sensu sar intelligendam esse de virtutibus , ut illae delineatae sunt in libris ethicis Philosophorum, quas ibi docuit Bajus esse vitia ob desectum relationis in Deum per Caritatem. Haec eadem illi demonstraverat Franciscus Simonis,sed illa omnia Macarius praeterivit eae cus. & surdus , ut ad se nihil pertinentia , qui sustinere pergat, propositiones illas non esse condemnatas in sensu ab Assertoribus intento. Legatur Epistola num. 2 3. p g, 33. Attamen ut ostendat non sibi obesse, si condemnatae sint in sensu ab Assertoribus intento, hane viam init. Primum quidem sibi fundam eruum locat de
impossura suspectum num .a; pag. 33.hri verbis. Adversarii praetendunt omnes illas Propositiones esse in sensu Tay eondemnatas, illumque omnes illas propositiones docuisse. Hoe fundamentum licebit impost uris adnumerare, donec prodiderit, quinam ex Adversariis id praetenderint. Adversarium agnoseit Franciscum Simonis, contra hunc enim scribit Epistolam : hie vero alienissimus est a tanta imperitia, neque uspiam, ne levissimEquidem id praetendit. Hoc sundamento posito assumit ut concessum sibi ab Adversariis , Baium docuisse Propositionem 3 3. omne qηοd agit peccator vel servus peccati .peccatum est; uti ct Propositionem go. In omnibus suis actibus peccato semii dominanti cupiditari. Tum vero ex his propofitionibus eruit pag. 3 . sensum propositionis a I. Omnia opera Infidelium sunt peccata o c. quia nimirum omnes infideles sunt peccatores , & omne,quod agit peccator,peccatum est. Straminea
216쪽
sPECI M. DOCTR. THEOL. Pars III. Gaos Straminea sunt hae omnia: primo quia solum ex hypothesi, quod aliqui
adversarii praetenderint, omnes illas Propositiones esse Baji, quod etsi verum esset, nihil causam ipsam juvaret imperitia Adversariorum. Secundo quia Propositio 3 s. Omne quod agit peccator , peccatum est, non est propositio Baji; certe non constat esse: nuiquam invenitur in scriptis Bji, uti neque Propositio o. Denique quia sensus proposit ionis; omnia opera Infidelium sunt peccata, aliarumque zssinium, eruendus est ex locis propriis Michrielu Baii, unde sumptae sunt Extant loci illi. assignatique sunt a Franciso Simonu , atque a nobis supra, deostonsus Baji sensus idem prorsus, qui Macarii. SECUNDO. Franciscus Simonis animadvertens Macarium in suo Drocinis cere, hoc titulo damnatam esse Propositionem as. Omnia opera Infidelium Linpeι cata cyc. quod etiam Infidcles quaedam referrent in Deum per Calitatem, non dubitavit ad Dogma V. pag. 37. quin illi placeret haec saltem Piopolito; hirtutes Philosophorum actiones suas non referentium in Deum per Caritatem sini peccata. Sed ille in Epistola Apologetica num. 3 s. pag.q7. de hoc miratur,& denique hue res redit: Non sequitur inquit,proprie loquendo. quod opera. qua Iaciunt In d Ies,o non referunt in Deum, sint peccata, o vitia, s bone, quod peccent, qui talia vera
Notet Lector subtilitatem e Opera non sunt peccata ; sed peccant, qui talia opera ponunt. Sed & meminerit dictum Baji in opus c. De Virtutib. Impie . cap. 2. non itaque de Usciis inibi qissio est, qua aliqua ex parte post lapsum in natura humana remansierunt intcgra, sed de virtutibus qua etiam Inibus distinguuutur a vitiis. De his vide nostra in a. Part. dpecim. cap. 3., M. sub finem TERTIO: Ex generali obligatione actiones singulas referendi in Deum per Caritatem constat, Non esse veram ligis obedientiam , qua fi sine caritate ; quae est propositio a 6. ex Bajanis a Sede Apostolica damnatis. Hic quoque Macarionum. 36. pag. q9. in promptu est cavillatio similis huic quam audivi uius: Opera non sunt peccata, sed peccant, qui talia opera ponunt. Quamquam moxnum. 38. pag., 2. non obscule admittit conlectarium, quod objecerat, Francisus Simonis his verbis conceptum. Non ψ absoluta obsitraiis legis, qu4 μ me actu caritatis ;non enim illud rejicit Macarius . niti tutelligendo peradum caritatis, caritatis persecta vel qui procedit ab habitu ιalitatis: Sic enim ibi loquitur. QUARTO. Non satis acquiescens sibi;aliter,aliterque cavillatur, num .eta. pag.
Falsum es quod omnia I delium opera sint peccata : quia ipsrum vira indelibe- rata rationem plane pravenientia noη sunι peccata et neque etiam illa, qua ex ignorantia iurincibili sunt. Quod attinet ad primam partem cavillationis, certum est, non ideo damn tara resse propositionem ; quia B us nequidem exceperit actus in deliberatos: Fortitudo,Temperantia,& reliquae vii tui es Philosophorum , de S aibas pro-
217쪽
ios sPECIM. D O C T R. THEOL. Pars III. cap. II. s.f.
eedit Propositio, non erant actus in deliberati. videat Lector, quae dedimus in 2. Pari. Specι m. cap. 3. 6. . in observat. prarambula sub finem. Pars cavillationis posterior est mira. Sperat Auctor Epistola, damnatam esse Propositionem , quia nequidem excepta sint opera Infidelium , quae fiunt ex ignorantia in vincibili. Dubitari non potest, quin loquatur de in vincibili ignorantia legis obligantis ad assiduam Dei Dilectionem : quia aliarum legum 'inVinei bilis ignorantia non excusabit Infidelem ne peceet contra legem Caritatis, si opera sua non reserat in Deum, ut per se patet. Hoe posito indignE ludit Rom. Pontificem; eum nullam agnoscat in vinei bilem ignorantiam legis frateipientis assiduam Caritatem: quia & in suo Tyrocinio tract. a. eap. 6. f. s. docet ex professo legem illam Caritatis esse naturalem : de non sollim in Tyrocinio, sed etiam in Epistola Apologetica a num. 4'. pag. 69. docet omnem leῖis naturae ignorantiam est e vinei bilem.
Proponitur notabile consectarium ex Doctrina Michaelis Baii δε obligatione perpςtuae caritatis, admissum a Macario, o I unum to
futurum defectui Dosiorum informantium S. Sedem is Doctrina Juorum. FUgit Franciscum Simonis persipicaeem alioqui virum, notabile eonsecta Huni
ex doctrina illa Baji, de nostrorum Theologorum; sed non fugit Macarium, qui illud de vidit di admisit. Argumentatio sie formari potest. Peccat homo quoties eligit quidpiam ex alio motivo ultimato , quam earitatis Theologi eae: ergo de peccat, quoties ex duabus rebus Deo placentibus eam eligit,quae placet minus. Probatur consequentia. Quia fieri non potest, ut oblatis duabus rebus Deo inaequaliter plaeentibus, hi igat quispiam minus placentem Deo prae alia magis plaeente, idque ex ultimato motivo caritatis: quis enim intelligat, motivum ultimatum , cur id eligas, quod minus placet Deo, prae alio, quod magis placet Deo , esse ultimatum motivum caritatis erga Deum potest ne movere earitas, ut minus velis placere Deo ὶ ulterius ergo infertur peccare hominem , quoties oblatis pluribus Deo placentibus non etiagit,quod magis Deo placet,sive quod est per lecti us. Unde oe conficitur consilia Euangelica non esse mere consilia,sed praecepta. Nos vero Macarium audiamus num. 32.pag- s. ubi alia ductus ratione eonsectatium ipsum admisit his verbis.
Non enim sibi persuadere debent pii Ales, solos Religiosis obligari ri professionis Religiosa tendere ad persetitionem, o saxctitatem, non peio saeculam: id enim alienum
218쪽
sPECI M. DOCTR. THEOL. Pais III. p. II. 9.q. -767 a Pirsectione Chiistianimi, omnes enim supiitati vi pro tonis facta in Baptisma obligamur ad perscctionem ; ct regula Evangelica persectionis non solis Religiosi , sdomnibus Christianis tradita sunt, ut docti bene Cardinalis BONA. Vide Lector: Omnes Baptizati obligantur ad persectionem. Graviter ergo errant vulgo sibi persuadentes, ne Religiosos quidem obligari ad perfectionem, sed solum ut ad perfectionem tendant. Ut velo probet o Anes Baptizatos obligari ad perfictionem, mox haec subdit. Regula Evangelica Persectionis, non solis Aetigiosis, sed omnibus Christianis tradita siunt. Censet ergo quod Regulae Euangeli cae perfectionis omnes Christianos obligent , neque enim alioqui ad rem id iaciat. Atqui Regulae Euangelicae perfectionis sunt consilia Euangelica vulgo dicta , E. C. s vii post tui esse, vade , vende , qua habes, ct da Pauperibus de alia hujns generis. Ergo obligant unumquemque Christia uum consilia
Euangelica. His similia quaedam si legerentur in libro a stetico, posset hoc dari consuetudini piorum scriptorum, ut interpretaremur, non esse intellecta in eo rigore, quem verba prae se ferunt: debebat Macarius hanc humanitatem Emin. Cardinali Eona. Suam vero mentem ne sie interpretari liceat , facit primo genus
ipsum seriptionis: Epistolam scribens ad Rom. Pontificem informatoriam de Doctrina Theologica sua de suorum , Professor ipse Theologiae & disputans Theologice , sane praesumendus est obligationem appellare obligationem,
verbisque eam vim dare , quam merentur: Facit secundo matςria, quam tractat. Hoc enim agit, ut probet esse obligationem proprie dictam actiones omnes humanas referendi in Deum per caritatem.
SUmma huc redit ex 2. parte speciminis toto cap. 3. Peeca ur contra Primum maximumque mandatum omni ea actione humana, quae non fit ex Caritate Theologica. Peccatum hoc esse veniale ajunt quidam et plerique tacent de quantitate peccati: alii non obscure significant esse mortale , ut supra vidimus
ea p. 2.9.2. Hoc inter omnes convenit,illam caritatem perpetuam esse neeessariam ut impleatur praeceptum amandi Deum ex toto corde,ex tota anima &e. Nulla hie ignorantia excusat, eum lex earitatis sit naturalis; hujus vero igno rantia nulla excuset,ut eensent hi nostri.
Hi ne nascitur tristis eonditio infidelium : Omnia opera Instilium sunt peccata, propositionem aceipiendo in sensu B i de omni eo opere, quod non fit ex caritate, quod re ipsa admittunt hi nostri. Vide Part. a. Spuim.cap.3. fi q.
219쪽
EM s P E CIM. D O C T. T II E O L. Pura III. Cap. II. s. s.
Sed & Fidelibus perplexa res est. PRIMO quia res ardua est,& vix ulli sper bilis, perpetua caritas. SECUNDO. Quia si constet caritatem perpetuam esse praeceptam, ut eensent illi, profecto saltem dubium est, an non sit praecepta caritas perpetua simulque perfecta, aut super omnia qualem re ipsa praeceptam esse declarant ex illis qui . dam,quos audivimus an 2. Part. Speciminis cap 3. . s. Ex verbis quidem Deealogi ,& pronuntiatis Patrum si deduci queat obligatio earitatis perpetuae, nihilo difficilius deducetur obligatio caritatis perpetuae simulque perfectissinae. Humanis viribus impar fore dices illud praeceptum. sie est: sed de faelle dictu est impar esse humanis viribus praeceptum caritatis perpetuae . Est quoque in promptu responsio, Maca)ii Haremans in Procinio tract. a. cap. 6. F. 3. Potuit ho-1na in statu innoccntia connitutus, cui natura illud praceptum imposivit, plene ct perfect e implare illud praceptum .... Quod autem homo p ima sua voluntate se conjecerit in
quamdam impotentiam quam ct voluntarie continuat, ideo non tenetur natura μα immutare leges.
TERTIO. Si constet praeceptum illud , Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde ctc. Obligare ad dilectionem perpetuam, ut censent hi nostri, est profecto ut minimum dubium,an non obliget ad illam dilectionem sub gravi peccato e quo enim argumento id negant ex illis quidam ' hoc dubium si jungatur
proxime priori, si addideris quoque non excusare impotentiam, non etiam ignorantiam,& statue,quae vita sit relicta. I ARTO. Si peccat homo omni ea actione, quam non exercet ex caritate, manifestum est,quod & peccet eligendo minus bonum prae magis bono: cum sit impossibile minus bonum prae inagis bono eligi ex caritate: hoc posito jam nulla dantur eonsilia Euangeliea ; sed omnia sunt praecepta ; quod re ipsa admittit Macarius Haremans in Epistola Apologetica, ut vidimus f. Superiori. VI O. Cum nulla sit vera virtus, quam non imbuat, vel imperet caritas, consequens est quoque, nullam esse veram fidem, quae non imperetur a caritate,quod Sc valde communiter docent hi nostri, ut vidimus in a. Parte Specim. cap. I. S. ult. .inioniam ergo ut minimum valde est probabile ad reliquarum virtutum Christianarum actus priorem requiri actum Fidei, hic ad illa superiora accedit res omnium perplexissima, ut di Fidem obtineamus imperatam 1 raritate,& caritatem dependentem a Fide. Haee luiseiant de morali Doctrina horum Theologorum in materia Caritatis.
220쪽
SPECI M. DOCTR. THEOL. Pars III. C p, III. S. I. ao
Dilucidatur Doctrina Schola L aniensis de Nirtutibus Fidei, Dei Theologicae.
Doctrina de virtutibus Fidei in ei Neologica, suam ut seboti LovaniensisS.Sedi repraesemase dicuntur Doritores Lo amenses.
P Ropositiones Doctrinam eontinentes de virtutibus Fidei,& Spei offeruntur nobis connexae propositionibus de Caritate : quare visum fuit, ne numeros quidem singulis appositos mutare. I I. 6 Par nobis obligatio est Fipei,& Spei, etiam per has obligamur divinae Majestati eontinuὸ saltem virtualiter adhaerere.
recte, firmiorem esse omni demonstratione: quare quicumque tenset posse is esse probabilem dumtaxat aestimationem, jam pridem damnatus est in Petrari aballardo.
, innixa auctoritati Dei loquentis,per quam eredantur, quae divinitus revelarita,& promissa sunt.
o unam divinae Maiestatis essentiam, ae in tres per nas; item in Deum remu- ,, neratorem e etiam in Christum Mediatorem et novisse debet ejus inearnatiori nem ,Passionem, Mortem,Resurrectionem. I s. ,, Horum omnium expressa Fidei est necessarium iustificationis medium : quicumque vel unum eorum ignorant,licet baptizati sint, sunt ex ita is lorum numero de quibus ad LPetrum Alexandrinum clamavit olim Angelus; ,, ut quid huc jactatis vacua marsupia. 16. ,, Hinc Episcopi, Presbyteri, Cutati aliique omnes animarum directois res rigidi ismὸ obligantur fidelem populum de iis omnibus plenE instruere; ,, quod praeceptum merito innovavit Synodus Tridentina.