장음표시 사용
311쪽
illa non obligat, ut proximum SPECIALI AMORE interno amemus. Huic senile, sunt assertiones, quas in hac materia Theologi quidam Doctoribus exosi de
fenderunt in Belgio. Porro hane assertionem totam debent admittere hi nostri Doctores,ee ipse Macarius: admittuntque reipsa e quod sic ostenditur. i. Speetalem legem exhibendi proximo quaedam ossicia nemo negate patet vero in quis hane legem impleat, debere eum Proximo velle quaedam ossieta, adeoque velle quaedam bona: cumque velle bonum Proximosit amare proximum patet hanc legem non posse impleri sine aliquo amore. Sed hic non est amor ille Specialis, de quo an detur praeceptum, disputant Theologi. a. Theologi negantes ligem illam obligare .ut proximum speciali amore interno amemus. omnino praescindunt ex quo alio motivo debeant exhiberi illa ossicia, de quibus datur lex specialis οῦ inter illos Fraiuiscus Suareet., ct alii censent non dari actus indifferentes in individuo , sed elle obligationem intendendi temper honestum finem. Et iam Michaeli Bajo & his nostris Doctoribus , etsi censeant nos obligari ut actiones omnes in Deum referamus per caritatem erga Deum , manet integrum doeere nos non obligari lege caritatis , ut proximum amemus illo speciali amore interno, de quo altercantur Theologi. 3. Imo vero eensent re ipsa hi nostri, nos non obligari lege earitatis erga Iroximum , ut hunc amemus illo speciali amore interno: neque enim nega-unt nos satis faeere praecepto caritatis erga proximum, si pauperi stipem erogemus ex purissimo Dei amore, ita ut nullus alius amor interveniat praeter hune , & praeter eam voluntatem , quae ex hoc nascitur, qua pauperi volumus dare stipem.
PROPOsreio TERTi A. Vix in saecularibus etiam in regibus i venitur superstuum statui. PRoposiΤro ARTA. Et ita Vix aliquis tenetur ad eleemosynam, quando tenetur tantum ex superfluo status.
PRIMO. Hie rursus occurrit Laxitas Belgica petita ex Hispania: de qua in Belgio lis nulla multo miniis contentiones, acerbitates, scandala , de quibus queruntur in libello supplici. Propositio utraque excerpta est ex Gabrieli s
sique: opusculo de eleel byna et viam commonstrante Montauio in Epistola ia. prior quidem ex cap. q. n. 14 posterior vero ex capite i. dub. 3. n. 27. Argute vero connexuerunt utramquc Proposition in , ut posterior inchoata a particu lis, ct ita videatur esse tradita a suo auctore ut consequentia quaedam ex priore,cum tamen prior inveniatur in fine opusculi, posterior in principio. Cave-
312쪽
s P ECIM. DOCTR. THEOL. Pars IV. Cap. IV. si
iunt'uoque ne Propesitio secunda offerretur S. Sedi ornata Auctoritate C ttani: sie enim illa in opusculcs Gabrielis Vasque: expressa legitur : ct ita vix aliquis ie-n tur aut secundum opinionem C AIETANI, aut secundum nostiam , ad eleemos nam, quando tantum ιenetur ex superfluo flatus. SECUNDO. Mala fide Propositiones illas excerpsere Doctores ex opusculo Casqueet.. Cum enim vulgo iit persuasum non 'esse obligationem faciendi eleemosynam de illi, quae sunt mere supernua naturae, niti in extrema proximi necessitate , pronum est judicari, Auctorem Propositionum in ea sententia fuisse , ut vix umquam facienda sit eleemosyna, nisi in extrema proximi necessitate adeoque simpliciter vix umquam , cum necessitas extrema fit val
Hane invidiam Gabrieli Vasique: insidiose assictam a Doctoribus, aperra
fronte concitavit illorum interpres Macarius Havermans in Epist. Apologet. n. 9 I. pag. 162. his verbis.
Nota e l Paradoxa R. P. GABRIELIS VASQTES domina, qua asserit, vi x posse inter saeculares riperiri, qui supersua habeant. Cum autem congans illius toga Doctorum doctiina sit, nonnisi in extrema necesitate pauperibus ese succurrendum de bonis necessariis ad ritam, vel flatum, o extrema nec itas raripi me occurru, sit consequens ct ratisii me occurrere obligationem pracepti etieemosyna. Post pauca subdit exclamationes sibi familiares. Vide, Lector,imposturam. Asseruit Vasiquet. loco citato in laeularibus vix inveniri superfluum statui; intelligens superfluum statui non tantum praesenti, sed etiam futuro,quem quis licite potest acquirere, σ digne conquitere , ut declarax
ibidem cap. I. n. 26. secutus Cajetanum,dc Naratrum. Hic veto Macarius subsumit, constantem illius togae Doctorum doctrinam esse . non nisi in extrema ne-eessitate pauperibus esse succurrendum de bonis necessariis ad vitam vel itatum. Mittamus ineptam disjunctionem, de boni, necessariis ad vitam vel statum: non docent illi ex lege caritatis erga personam laborantem extrema necessit te,luceurrendum ei esIe de bonis necessaliis ad vitam. Sed neque docent extra extremam necessitatem non esse laccurrendum de bonis necessariis ad statum,
intelligendo statum non solum praeuntem . sed etiam futurum , ut intellexit V queet.. Ipse vero Vasque: , quia statum sic sumpsiit, non dubitavit statuere obligationem s.ccurrendi egentibus de bonis neeessariis ad statum , & mercsuperfluis natura . idque non tantum in extrema necessitate sed etiam in gravi, seu urgente: sic enim loquitur ibidem 43. 24.& seq. , Urgens necessitas primo potest esse corporis ; ut cum imminet neeessitas ,, aliqua gravis & in hoc casu obligat eleemosyna , ex neeessario adhucri status,& superfluo naturae ordo ergo caritatis talis esse debet, quod ad se conservanda bona proximi cum proprio damno considerandum est, aequa-- liane sint, vel disparis conditionis ; vitam enim proximi cum detrimento vitae
313쪽
, meae non teneor tueris eum detrimento caeterorum, teneor, ct sie de reliis quis r alias quomodo caritas Dei manet in nobis, si in simili necessitate plus, , honorem vel divitias,quam vitam alterius tueamur si urgeat gravis,, morbus, tenetur quis ex supei suo naturae suae, & subditorum alijs subueni-- re si alicui imminet periculum famae amittendae; quia illa est pretiosior ,, auro , seu dignitate , quae auro,& substantiae rei familiaris comparatur, ideo A tenetur quis eum detrimento sui status, & rei familiaris superfluae naturae, ,, similem necessitatem propellere, & sublevare,ut ordinata sit earitas. ,, Huic omni Doctrinae Galetietis V queet, tam severae si se conformassent in praxi Doctores Lovanienses, quibus placuit illum sugillare de Laxitate in hae materia,eertum est jam pridem defutura ipsis fuisse non solum superflua , sed etiam necessaria ad statum, non solum futurum, aut acquirendum , sed etiam praesentem et e ertum etiam, quosdam ex illis, ae inprimis Ioannem Sinnubium praecipuum illius Auctoris sugillatorem, ad Doctoratum non fuisse perventuros; eum & sine magno sumptu in lautas epulas Doctores Lovanti non sant, ct necessitates miserorum hominum urgentes,& graves in Belgio,ae imprimis Lovanti tam sint multae,& omnium oculis expositae.
PROPoso Io QuiNTA. Nulli omnino quantumvis diviti omnes pauperes sine eleemosyna repe livati facile neganda est absolutio.
PRIMO. Haec Propositio aetersita est ex Germania, & pro Theologorum
Belgii Laxitate Romae vendita. Invenitur ad verbum in Medulla Theol. morat. Hermanni Busenbaum lib. 2. tract. 3. eap. a.dub. 3. referentis se in isto compendio ad Paulum Layman , qui doctrinam restringit ad eleemosynas negatas mendicis vulgaribus, ct qui communibus laborant neeesstatibus. SECUNDO. Layman & Businbuum ut ex propositione patet, non judicarunt dandam esse absolutionem illi diviti ; sed non esse negandam facile , temere , in-eonsulto; judicarunt circumspecte agendum, ct considerandum, nullamne habuerit poenitens justam causam negandi eleemosynam .' Item an expediat negare absolutionem poenitenti, eui sit persuasa sententia Naparri , de multorum aliorum docentium, non esse obligationem suecurrendi eommunibus ne-eessitatibus. Atque haec judicarunt,occurrentes indiscreto zelo prurientium ad
negandam absolutionem, & poenitentibus imponentium onera,quae ipsi digito
314쪽
Ad doctrinam de odio Dilectioni Proximi opposito. quam ut Laritatem nolo lorum in Belgio S. Sedi repraesemarum Doctores Lovanienses.
P Ropos ITIO PRiMA. si cum debita moderatione facias, potes absque peccato mortali de vita alicujus tristari,& de illius morte naturali gaudere, illam inefficaci affectu petere,& desiderare, non quidem ex displicentia personae. sed ob aliquod temporale emolumentum.
pRIMO. Plane studuerunt hi Doctores Hispaniae mores de doctrinam reformare, non Belgii, quod tamen profitebantur in libello supplici. Etiam haec Propositio aceersita est ex Hispania, acceptaque a Casi vatio qui eam ad verbum dedit tom. I.trast 6. disp. . p. I.n. I I .in Belgio nullae de ea contentiones, acerbitates,scandala. SECUNDO. Notandum I. Propositionem procedere de morte naturali, hoc est, ut explieat Castromaus verbis Istaηnis Sancheia, de morte a Deo infligenda Notandum 1. desiderium illud esse debere assectum inescacem. Notandum 3. non permitti,ut assectus ille inescax promanet ex dil licentia personae,aut ex odio, quod diligenter eavet loco eitato ille Auctor:Quare patet simpliciter illum improbare omnem distlicentiam,o odium persona. TERTIO. Haec eonsiderami satis verisimile fici,non aliud ,quod ad rem ipsa attinet, velle hujusmodi Auctores, quam licitum esse gaudium quoddam de emolumento proprio, si proximus moreretur, vel supposita ejus morte. Ut
ut sit . judicium Apostolicae sedis de hujusmodi piopositionibus, in quam placuerit partem , securi expectabunt Theologi in Belgio , qui eas semiant
PRoposiTio sECuNDA. Licitum est absiluto desiderio cupere mortem Patris ; non quidem ut malum patris ;sed ut bonum cupientis: quia nimirum illi obventura est pinguis haereditas.
PRIMO. Nihil non egit Ioannes Mnnichius lib. I. Saul.Greg. cap. Io9. ut huiusmodi Propositionem cogeret esse Thoma Tambiuini: sed perinjuriam , ut Φ accuratu
315쪽
accuratE ostendit Guillelmus is Matre in statera Saul. exreg. sect. I. eap. I 4. unde propositionem acceperint Doctores nobis haud omnino constat: sed ea dedit Tamburinus lib. s. in decal .eap. I. s. 3. n. 3 i. quae verba ipsi propositionis proxime imitantur. Sie enim ibi scribit.,, Denique si abs tute desideres in hune modum e cupio mortem patris, is non ut malum Patris est, sed ut bonum meum,seu ut causa mei boni ι nimi- ,, rum, quia ex illius morte ego ejus haereditatem adibo si , inquam , sic ,, desidereis, major est resolvendi dissicultas, quia tune eligis velle malum illi, quamvis ut eausam tui boni, quod non videtur eulpa vacare.,, Praeter haec Tamburisus nihil absolutὸ proritintiat de veritate vel falsitate sententiae. Si ergo Tamburini locus ille oecasionem praebuit Doctoribus eoneinnandae proposi- tionis, non satis mature processerunt. Hoe eertum est Propositionem in Belgio a nemine esse traditam, de quo meminisse possimus,certissimum vero nullas de ea in Belgio contemiones acerbitates, sandala extitisse.
PROPOsITio TE. A. Licitum est filio gaudere de parricidio parentis in ebrietate perpetrato propter iugentes
divitias inde ex hae te ditate consecutari AGOTATIO MARCINALis ad hasce tres propositioneia
quaestio est sublata obligatione dilectionis interioris proximi, an saltem sana maneat obligatio exterioris,s*enes sint b. , . ilei sententiae.
PRIMO. Auctor nominandus est, ut propositionem hanc tertiam intelliga mus,quam fatemur nobis esse inauditam in Belgio. SECUNDO. Ad quaestionem eontentam in Adnotas e marginali responderi potest I .supponunt hi Doctores,quod Auctores harum trium propositionum doceant, vel isocere debeant, praeceptum eatitatis erga proximum non obligare ad speetalem astum amoris interni : atqui patet non valere hanc consequen tiam : licet inessicae iter optare mortem proximo quatenus ipsi , vel mihi bin
nam , ergo non teneor essicaeiter amare proximum. a. ne quidem valet haec
consequentia: tieet inessieaciter optare mortem proximo, quatenus ipsi Vel mihi bon ; ergo non teneor ipsi praestare ossicia dilectionis externa: nulla enim bic neeessaria connexio. Quare quaestio Doctorum in adnotasionι m Ui nati tutilis videtur.
316쪽
16s SPECIM. DOCTR. THEOL. Pars IV. cap. IV. s. 3. g. 3. ovilia Academicorum Lovansensium in Prassinti malvia de Diliatione Proximi.
FAeultas Theologica Doctorum Lovaniensium die . Maii I 6 7. fabric tam nobis dedit hane propositionein,' non est quod hominιs servant pro status sui.vel parentum qualitate habita,rel adipiscenda : ideoque vix poterunt inter iaculares inveniti qui superfluum habeant. Huie propositioni censuram hane inflixerunt iidem. Prior pars in sua gemralitate falsa est, ct cum posteriori , qua inde deducitur elidit obligationem eleemos a ct mimi ιοidia impendenda a Scriptura Sacra crebra
Propositionem totidem verbis conceptam credibile est nusquam extare praeterquam in Catalogo illo Censurarum : certe ANNES SINNICHIVS in suo Saule exrege lib. i. e. I i7.9. s. tractans Propolitionem, ejusque censuram, non invenit Auctorem Ptopositionis toti Iem verbis conceptae. Sed neque Doctrinam Propositionis cum illa specie ablurditatis, quae ex ea deducitur in Censura, ab ullo Auctore traditam esse, argumento est, quod Au ctorem scrutator diligens Sinnichius loco eitato non invenerit e quia neque GaIDel V queet., ut vidimus S. I. hujus eapitis, neque Antonius de Gobar illam sic tradidit,ut patebit adeunti loeum a Sinnichio citatum , neque Sinnichius praeter hos duos invenit, quorum sperarit eam esse doctrinam. Quia vero Gabrieli Casiqueet non solum Sinnichius , sed etiam Macarius Hoemnians ut vidimus , . t. impingit ablurditatem illam de elisa obligatione eleem synae, Sapientis Lectoris judicium sit de modestia hujusmodi censurae, consideralis iis quae ad doctrinam Gabrielis Vasique: dedimus S. I. ad Propositionem tertiam de quotam. IOANNES quidem SINNICHIVS lib. i. Saulis exr .e. Ii 7. n. 44 s. Ceniorum Lovanientium praecipitem conclusionem imitatus est his verbis. Semper enim Dives qηisique moderna laxonum ethica imbutus, pratexere poterit, se idcirco xolla es emosynam elargiri, quod altiorem statum meditetur adipisci, cujus utique
adipiscendi propositam prister,ut nihil sibi rψZet superfluum. Doctrinam Vasquceto, Na vatri ,& aliorum nullam praebere causam huic praetextui Divitis patuit s. i. hujus ea pilis. Inde dilapsus Sinnichius ad aliud quiddam doctrinae de eleemosyna verbis Isidori aliud agentis dicit, eum, qui illa utitur in praxi, ne hominem quidem videri, sed perniciosum quemdam ac noxium daemonem. Taedium iit persequi similia. - MACARIVS HAVERMANS ad doctrinam Gabrielis V sique: male intellectami
317쪽
ctam, ut vidimus S. I. aliamque Hermanni B cnbaum, more suo exclamat in-deeore , indulgetque centuris in Episula apsilsi t. num 92.93. pag. i 63. Isq. his verbis. sancti me Pater quam sint hac piis auribui enormia ι utpote contraria S.Scriptura, inaditioni o sensui omnium Sanctorum Parum tuum judicium Sanctissime Pater,
ρii Id lὸι dsuper petunt σς. sic ille judicium petens Romani Pontifidis confidentissime praejudicat. Lovanienses Poesae partes suas hiet egere strenue, sed paria libemus.
M.quod largiri miseris teneare, si per sit; . En tibi quo nequeat quid supreesse modus. Sator es t oscium sit prima ambire Decani iCura, Gabinorum proximus inde gradus; Inde, satis nummum largasi θlendeat arca,
Plurima si fundas munera, Consul eris: i Nobilis hinc; tum Baro, Comes, Dux,Marchis,Princeps, . Semper eseemobna pondere liber eris.
Qui pe n il βψιν est, nec enim superese putan/um est, Quod satis ad summam vix queas esse flacum.
Sunt alia hujus generis nou pauca. -
Doctrinam Loγaniensem Doctorum de dilectione Proximi, in reprobatam a Schola Loxanteio Sancia Sedi repraesentarunt Doctores Lovamenses.
O Uanto strepitu contraire soleant hi nostri Doctrinae Theologorum n gantium obligationem specialis praecepti de interna dilectione proximi, nemo in Belgio ignorat. Doctrinam ipsam . ut reprobatam a sua Schola repraesentarunt Sedi Apostolicae. Nos vero ostendimus doctrinam esse ipsorum-met Doctorum , qui eam ut se reprobatam repraesentarunt. Hic addanans quiddam expressius. IACOBVS PONTANVS S.T. Doctor praecipui nominis Lovanti die i . Aprilis i 6 a.doctrinam nitide de paucis expressam proposuir Thesi 4. hane ipsam. Non est prace um per se obligans ad amorem internum proximi. Hic mirati lubit quomodo Lovaniensium Doctorii in tam studiosus Macarius Havermans exclamare potuerit in Epig. Apologet n. 9 o. pag. I s8. conisa dog ma illud his verbis: Osupsant obstupesunt. SANCTISSIME PATER, delea P ι-ga hoc novorum Doctorsm dogma inauditum is excandesunt sic omnem veram inter homines amiciliam tolli.
318쪽
168 SPECI M. DOCT. THEOL. Pars IV. Cap. IV. 9
ANONIMUS S. T. Doctor Lovanti die a7.Januarii 16so. hane dedit asse tionem saporis ejusdem Jhesi 3. De n cestate Charitatis est, inimicos diligere, sc ut statim odium duanumtis , ct communia signa dilectionis ostendamus t sterialem actum dilectionis sufecerit in animi
pra aratione habere. Extant hujusmodi Theses complures: neque dubium quinhoe sibi velint, animum sic oportere praeparatum cite, ut promptus su diligere proximum speciali dilectione , quando & quatenus haec erit necessaria , ut ipsi exhibeantur caritatis ossicia externa , atque hoc satis cile ut satisfiat praecepto
IOANNES MALDERVS Antverpiensis Episcopus S. T. Doctor Lovaniensis a. a. quaest. qq. postquam debilissime assismaverat, vertur videri, praeceptum de dilectione proximi accipiendum esse etiam de dilectione interna , haec subdit de sententia eontraria. Probabile tamen est eum non peccatulum mortaliter, qui tunc saltem assectum dilectionu Proximi habuerit, quando illum postulat vel nec itas exterius subpeniendi , vadeponendi contrarium odium, aut quidsmile. Merito Lovaniensibus Doctoribus displicet extenuatio praecepti eleemosynae usque eo , ut extra gravem necessitatem vix sit obligatio succurrendi indigentibus :Ted vero patuit f. I.&3. qua injuria hujus criminis reum Gabrielem
Vasque: facere conati sint di Ioannes Sinnichim de Macarius Havermans , & non
obscurὰ facultas ipsa Doctorum Lovaniensium. Minori injuria eversi praece
ti eleemosynae etiam in extrema neeessitate reos egissent Collegas suos qui do euerunt,satis eta, si mutuando subveniatur egenti; cim constet mutuum eleemosynam non esse. De qua Doctrina Ioannes Sinnichius lib. i. Saul exreg. cap. III. g. qJ. quid dicemus, inquit, de iis, qui ne extieme quidem indigentibin quid quam necessario donandum, sied dumtaxat mutuandum esse contendunt An forte N
VORVM ETHICORVM LAXITAS nequaquam huc usque sesi expolrigit Nos verbNOVOS' Iudicio Sinnichii ETHICOS audiamus, quorum te LAXITAS huc usque exporrigit. ADRIANVS FLORENTIVS S. T. Doctor Lovaniensis, Academiae ipsius spa: cellarius, ct subinde Pontifex Maximus in . de restitutione pag. 64. col. 6.
se docuit. In extrema neces itate non potest occupando alienum prius suum facere , quam Dominus rei teneretur in ipsum trans serie. Sed Dominus hoc casu non tenetur absolute donare:
im o salis mutuet, quo usique stoliatus fortunam pinguiorem asequatur : ct Note pari potes de tepetendo in illum eventum : ego ac minor patet; quia si quis
irema neces itare detentus rustuat mutuo oblata, o clam , vel per vim absolute o cupet alienum, apud o ηessur, o raptor censetur: quia v n ex necesitate , sed volaniate invadit alienum: ergo non obligamkr statim absolute donara. Doctor idem Adrianus Morentius, quodlib. I .art. I. pag. . COl. q. Lit.G. haec dedit in eamdem sententiam . mammis
319쪽
SPECI M. DOCTR. THEOL. pars IV. Cap. VI. S. q. 329 Quamvis ne sitas fuerit maxima, s postea pinguiorem fitunam sortitus non restituerit, peccat. Si νοὸ necesiitate cessanie statim restituit, in nulla delinquit, o non c gitur poenitere, vcI jejunare. Ex quo concludo ad propositum, quod non reneor purὸ gratis pascere fame morientem, vel defendere eum, qui actipiendo injuriam, perimeretur ι sed possum protestari de merceti mei Iabnis,uιl opera aut dati repelitiem, si ad pinguiorem
IO ANNES MALDERVS Ant ver piensis Episcopus S.T. Doctor Lovaniensis 2.2.quaest. 32. ari 6.dub.s . non multum ab his abhorruit sic docens: Si proximus βlum fit in nec itate accipiendi mutuum, non peccabis mortaliter danda
mutuum, etiams habueris superflua posima et quia ipse periit sibi gratii dari: eoque sensu poterit sustineri opinio prior squam dixerat e sse Adriani qua negat opus esse gratuita
donatione, ET NITITUR NON IMPROBANDIS ARGUMENTIS. Hic animadvertat Lector, non esse allignabilem casum , in quo non possit subveniri necessitati proximi per mutuum sub hae conditione ADRIANI , s ad pinguiorem fortunam venerit; quod agnovit Malderus ipse , quia ibjdem pro sententia Adriani sic pergit scribere. Nititur non improbandis argumentis ; quale est istum; extra nec itatem constituto non teneris subvenire constituitur autem proximus per mutuum extra nec itatem : ergo postquam mutuasti ad nihil teneris amplius. Confiniatur ; s quis alius per mutuum levasset eius inopiam, non renereris ad quidquam: mirum ego est quod nunc, ubi mutuum prastitisti, ad amplius teneris. Quoniam denique Lovanienses Doctores hoc tempore iudicarunt repraesentandam S. Sedi ut reprobatam a sua Schola propositionem Quintam Isci manni Beusinisum ; de non facile neganda absolutiolle diviti vulgares pauperes repellenti vide Lector , quae dedimus g. i. hujus capitis ad propositionem illam audiendi s uni de hoc non parvi nominis illorum Collegae duo.
IOANNES MOLANVS S. T. Doctor Lovaniensis Theol. pract. Trach. a. p. 3 . n. 46. sic de se fatetur. 'Non ausim tamen eum de peccato mortali damnare , qui ex superfluo non iuvat exi- sentem in communi nec itate. Autumandum est igitur , non facilὸ hunc doctorem negaturum eidem fuisse absolutionem.
IOANNES MALDERVS Antverpiensis Episcopus S. T. Doctor Lovanien G
Probabilius est incommuni nec itate pauperum non teneri divitem sub Mortali, ulli in particulari det rininate , aut etiam in sensus alicui dare Eleemosynam possunt enim sua superflua destinare adisicundis templis aut altaribus oec. Ultra pergit ibidem Maideras his verbis. Propter hoc argumentum, o smilia, qua adducit NAVARR . manebis pro abilis sententia GABRIELIS. De Gabriele haec praemiserat et docet enim eum qui habet superflua in extrema nec itate, peccara mortaliter , nisi eroget ; in gravi venialiter ς. in communi, non peccare. Q q 3 CAP. V.
320쪽
3io SPECI M. DOCTR. THEOL. Pars IV. p. R. s. I.
O d Doctriflam prep uiomm de prac pio fidei, quam ut laxitatem Nιο ο-gorum in Belgio S. Sedi repraesentarum Doctores Lo anienses.
PB OPosiTio PRiMA. Fides non censetur cadere sub praeceptum speciale, & secundum se. ADNOTAT 1 o M ARGINA Lis. IIac ThVis posta est pyi censuram M. Propostionum per ALEXANDRuM Vll.
PRIMO. Propositionem Doctores excerpserunt ex quibusdam Thesibus de fide, spe, de caritate Antvelitiae defensis die is. Aprilis I 67 . qua rima, ut fit in Thetibus minime operosis, nulla est hoe tempore memoria in Belgio. SEcr O. Mala fide iidem Doctores Propolitionem excerpserunt, eam sic truncando, ut ii assirmaretur simpliciter non dari speciale fidei praeceptum .cum solum asseratur illis Thesibus fidem nece ilariam necessitate medii , non ideo eadere sub speciale praeceptum ; quia est necessaria necessitate medii. Tixtum unde suinpta est propositio, Luctor consideret: Sic habet Thelis 13. Fidis unius sui imi Dιi necessaria necessitate medii: qua tam in IDEO non censetur cadere sub praceptum steriale, o secundum se. Ex his verbis nostri Doctotas exsculplere hanc propositionem repraesentandam 8. Sedit fides non censrur cade e sub praceptum speciale. 9 secundum se. Hoc vero illi non bona fide. Nusquam enim id asteritur in illis Thesibus: sed eum ineui stet T iri si is . quiddam dubitationis de divino fidei praecopto , haee ipsa dubitatio diluitur his verbis: hac ileculana'e: pta tice vera oec. .
TERTIO. Ex his apparet inanitas Adnotationi, Maginalis. Displicuit Alexandro VII. doctrina a firmantium, quod homo nullo umquam vita sua tempore, teneatur eliter. actum dei, stet, ct caritatis ex vi praceptorum divinorum ad eas virtutes perti- nouitum : non vero displicuit doctrina afferentium fidem neeessariam neces tate medii non ideo cadere iub speciale praeceptum fidei quia est necessaria necessitate medii; eum ex eo capite solam cadere possit sub praeceptum earitatis,qno homo tenetur contulere tuae saluti. PRO