장음표시 사용
321쪽
sPECIM. DOCTR. THEOL. Pars IV. Cip. V. s. I. 30
ADNOTAT 1o MARGiNALI s. hantulum haec distat a prima λ
Forte occasionem fabrieandi hane Propositionem sumpserunt Doctores Lovanienses ex Aragon qui aeud Emin. Card. de Lugo disp. i 3. de fide sectu r. n. 2I. docuit, eum qui actum fidei semel elicuit, ne quidem ex praecepto teneri eum amplius fidei actum elicere. Minime tamen foret mirandum s parum accurati hi Doctores, ubi in aliquo Auctore legerunt necessitate medii non nisi semel este eredendum. id intellexerint de necessitate absoluta,quod illos feei se adnotabimus ad Propositionem ultimam de absolutione.
PROPost Tio TERTi Ar Si a potestate publica quis interrogetur, fidem ingenue confiteti, ut Deo, & fidei gloriosum consulo, tacers, ut peccaminosum per se non damno.
ADNoΤΑΤIO MARGINALi s. Au tacere tali case nonsi Chrysum erubescere '
PRIMO. Propositio sumpta est ex Thesbus Antverpiae desensis die i6. Aprilis I 67 . quod mirum est fecisse Doctores . eum doctrina ipsa passim ext.t in libris praeeipui nominis Theologorum Auctorque Thesium hoe solum ac serat, se id non damnare, ut peceaminosum per se. SECUNDO. Notanda est ex mente illorum autorum vis Particularum per se, in his vocibus, tacere ut peccaminosium PER SE non damno . et quo insinuatur posse accidere frequenter, ut ex tircumstantiis distinctis ab ipso silentio , id sit peecaminosum ι in quibus se ilicet, ut explieat Emin. Cardinalis de Lugo disp. I . de fide sect. a. n. Π.Ηοolentium tunc in ordine ad existimationem vel scandalum vel ad dedecus vcra religionis equivaleat neg oni, vel indiciis formidinis, a sit inton' flansis, vel erubescentia. observans ad hae e quia regulariter interveniunt hujuscmodi ei reum stantiae, ab aliis Theologis regulam statui, qua smpliciter lit illieitum taeere interrogato a potesate publiea. TERTIO. Communior Theologorum sensus in praesenti quaestione est ille . quem explieat illust. Iprensium Episcopus Guillelmus Herinx summae Theol. parr.3. disp. 8. q. I. n. I 3. ubi de ea doctrina, quam continet Propositio terita si e seri-
322쪽
ri 1 SPECIM. DOCTR. T H E O L. Pars IV. p. R. s. a. d. ' Haee tamen doctrina quae spectata ratione speculative satis probabilis
est; quoad praxim vix potest condueere : cum taciturnitas , vel elutio vi' possit prodesse ; sed potius tyrannum exacerbare; possit au em' praebere, inconstantiae, & sicut examina ejusmodi sunt . publica in grave' ' Misa To. Ad Quaestionem, quam eontinet adnotatio Marginalis, respondere poterit Auctor Thesium verbis Emin. Card. de Lugo loco cit. H Ex ei cumstantiis debet iudieari, an silentium vel tergiversatio hic & nune sit sig- num negationis, vel erubescentiae, quo casu non lieebit tacere, tergivex-' sati . secus vero si soldm significet contemptum interrogantis, & non defe- ctum fidei vel eonstantiae, quo easu id licebit. δε
utilis ad salutem quandoque habet minorem ceribtudinem adhaesionis, quam cognitio naturalis.
PRIMO. Apparet Propositionem esse sumptam ex illis Thesibus, de quibus sepr Antverpiae defensis die 16. Aprilis 16 4.ubi Thesii I. ea invenitur, etsi
aliquanto auctior,verbisque nonnihil diversis. Consultius fuisset accuratius det seribi Propositiones adversariorum repraetentandas S. Sedi. . SECUNDO. Non dubitat Auctor Theseos,quin actum Fidei supernaturalem elieiens, manentibus itidem eredibilitatis notitiis,vitam potius abiiciendam pζret, quam eiusmodi assensum; unde nec dubitat quin hoc sensu actus Fidei pernaturalis semper habeat majorem certitudinein adhaesionis, quam cognitio naturalis. Verum quia cum gravibus quibusdam Theologis censet non raro accidere, ut quis eliciat actum Fidei supernaturalem , eumque utilem ad tautem, du divina ipsi revelatio minus*ersecte proponitur, existimat dici Posse actum fidei supernaturalem haber quandoque minorem certitudinem ad sonis, quam habeat cognitio naturalis, idque hoe sensu, quo 'ropo bis ctrariis eredibilitatis argumentis, facilius ab ejusmodi actu Fidei,quam a ludicio naturali evidenti discederet. His lucem affundent quae dabuntur ad Propoli-' 'TERUO. Caverunt Doctores exprimere ea verba Theseos, quibus deci x '
323쪽
SPECIM. DOCTR. THEOL. Pars IV.Cap. V. s. s. 3i Ibatur procedere a Tertionem de homine non e gnoscente modum,quo proponitur revelatio , esse omnino infallibilem : forte ut magis invidiosa appareat Propositio, intelligaturque etiam de assensu Fidei, elicito a cognoscente illulumodum infallibilem , . quasi de ille habeat quandoque minorem certitudinem adhaesionis quam cognitio naturalis, quod Auctori Theseos, numquam venit
PROPOsreio inii No. Voluntas non potest efiicere, ut
assensus fidei in seipso sit magis firmus , quam mereatur pondus rationum ad assensum impellentium. ADNOTATIO MARGi LIs. Ad Quartam & Quintam
Propositionem. Adhuc recenter haec docentur , o publicis TZ sibiu Proponuntur.
PRIMO. sumpta est Propositio ex eadem Thesi II. Antverpiae defensa die 16. Aprilis 167 . Locum deseribamus integrum, qui sie habet. ,, Iudicium eredibilitatis, quo judicamus de honestate fidei,ejusque necessi-
,, tale, voluntati servit, ut firme, invicteque assensum imperet, non intellectui, is ut certius, firmilisque assentiatur. Voluntas non potest essicere , ut assensus,, fidei in seipso sit magis firmus, quam mereatur pondus rationum ad assensum ,, impellentium . . , Hic nota I. honestatem de neeessitatem fidei ad salutem dici motiva propria voluntatis,ut firmὸ, invicteque imperet assensum fidei; non autem intellectus,
ut eertius assientiatur: voluntatem stilicet ut putabit autor movent argumenta bonitatis, honestatis &c. intellectum vero sola argumenta veritatis. Nola 2.
AuctoremTheseos sus deque habere cenitudinem Δe bimitat m, qua in seipso fi mus est assensius, ut apparet ex his vocibus, ut cratiks, firmiusique astentiatur. Nota 3. non dubitare Auctorem Theseos , quin firme in vinetEque imperari debeat assensus fidei , ae proinde quin firmissimum esse oporteat assensum fidei firmitate quadam voluntatis, qua fiat ut viri fideles nec peν argumenta , nec per tor menta, nec per blandimenta inclinari psint , ut veritatem , quam credunt, saltem oraremus negent; ut loquitur S. Bonaventura in s. d. et . a. I. q. q. Putavit Auctor Theseos eum S. Bonaventura hane firmitate residere formaliter in affectu voluntatis,
non vero in assensu fidei; in quo si erravit, certὰ ad praxim ipsam credendi id nihil facit. SECUNDO. Quod habet adnotatio Marginalis, haec doceri & proponi publi- eis Thesibus, rectius dixissent hare proposita esse publicis Thesibus die i6. Aprilis i67 . Rr PRO-
324쪽
PstoposiTIO sExTA; Hinc potest quis prudenter repudiare assensum, quem habebat supernaturalem.
Propositionem ex eadem Thes II. lampserunt. Cassim eelebrem agnoscit Ptirus Hurtado disp. t q. de de ,. 37. in ea controversa, qua litigabant olim Catholici de valore Baptili ni ab haereticis collati , ubi cogitatur homo rudis qui crediderat in Hispania valere Baptismum , ita praedicantibus Hispania Epiae pis migrare in Africam, & contraria praedicantes audire S. cyprianum aliosque Episcopos Sanctii simos de Doctissimos: hunc vero eensem illi, ea lam esse , quo liceat repudiare saltem ad tempus, seu suspendere a slenim fidei & spatium semere ulteriori examini. Sed de his quidem inter Theologo, Belgii haud convenit, & sine contentione, acerbitate, scandalo iidem disputant , ut alibi: Sedis Apostolicae judicio acquiescere parati.
PROPosiTio sENIMA. Assensus fidei supernaturalis, α utilis ad selutem stat cum notitia solum probabili revelationis ; imo cum formidine, qua quis formidet, ne non stlocutus Deus. ADNOTATIO MARGiNALis. Hic asensus non nisi probabilis aestimatio esse poterit.
Ap IMO. Occasionem huic Propositioni fabricandae praebuisse potest quaedam Diatriba Theologiea de fide, liber Romae proscriptus magna Iansentanae
Factionis gratulatione, exultatione, triumpho. Suis vero verbis Propositionem fabricati iant Doctores ita , ut universalix videri possit, eum invenissent variis modis restrictam, & temperatam. SECUNDO. Ad priorem Propositionis partem, Assensui fidei supernaturalis stucum notitia solum probabili revelationis, quae hie adnotari possent ea anticipavimus in s. p. Specim. cap. 3. s. a. commodum erit tamen ea hic quoque ad manum esse ; eum sint pauca. Docuerunt in Belgio Theologi quidam, docuerunt alibi multo plures. Primum quidem eum S.Thoma 1.2.q. io. a. i.& aliis passim Theologis,fieri posse, ni homo quispiam sine eulpa se a penitus ignoret, revalatum a Deo esse Mysterium SS.Trinitaris exempli causa: r. fieri posse. ut homo quispiam haud satis etiamnum instructus idque sinE culpa sua, incipiat judicare solitui probabiliter,
325쪽
SPECIM. DOCTR. THEOL. Pars IV. Cap. R. s. r. 3Is
quod Deus revelaverit se esse Trinum Personis: s. docuerunt nihil hule homi- defuturum, ut possit eredere saltem naturali quadam fide ob auctoritatem Dei loquentis: 4. sine incommodo diei posse . quod talis quispiam assensus fidei supernaturalis iis, influente aliquo principio supernaturali ; si voluntas, quod potest, illi adjungat adhaesionem, de firmitatem summam : ita tamen, ut sic credens graviter obligetur investigare ampliora signa credibilitatis , quae constat evidentissima esse, ut fidem suam perficiat, adspirante, ut coepit, divina gratia.
Haee ad priorem partem Propositionis, de qua judietum Apostolicae Sedis
TERTIO. Ad posteriorem Propositionis partem ; assensius fiat supernaturalis
stat cum firmidine, qua quis firmidat, ne non sit locutus Deia, haec habeat Lector. Docuerunt in Belgio quidam, docuerunt alibi plures, Primb quidem cum D. Thoma a. a. q.4.a. 8. Fidei certitudinem ex parte subjecti ; seu qua ad nos esse minorem, quam scientiae; non quia objectum formale fidei minorem habeateonnexionem cum objecto materiali, quam contingat in sciemus, Sed propter obseuram applicationem objecti formalis, eui conformetur tertitudo assensus
fidei quo ad nos, seu ex parte subjecti. r. Quia vero haee applicatio objecti formalis
esse potest magis,& minus obi cura, hinc docuerunt evenire, ut non omnes asesensus fidei habeant eamdem certitudinem quo ad nos, seu ex parte subjecti. 3.quia verb in quibusdam rudibus hominibus & sine eulpa sua parum instructis illa applicatio objecti formalis est obscura admodum , &. mere probabilis, qui de
revelatione ipsa nacti sunt notitiam solum probabilem, his docuerunt pol se accidere,ut judicium de revelatione non haberent expers omnis formidinis,quam omnino deponere haud possent. 4. quia tamen, ut diximus ad priorem Propo-stionis partem , censuerunt nihil illis obesse quo miniis possint credere saltem naturali quadam fide. nihil quoque incommodi in eo viderunt, quod fides illa diceretur supernaturalis esse posse influente aliquo principio supernaturali, si modo voluntas, quod potest, illi adjungat adhaesionem summam , ct firmitatem usque ad mortis eontemptum. Atque hic est ille assensus fidei supernaturalis junctus formidini jam explicatae ex doctrina illorum Theologorum non dubitantium, quin assensus idem certissimus esset ex causa, ut loquitur D. Thom 2.2.q. . a. s. seu ex principio influente, eertissimus item eertitudine adhaesionis pia voluntate adiunctae. Nihil etiam dubitantium,quin homines non solum periti, sed etiam rudes inter Catholicos viventes, si lethalis ablit socordia , ad eam instructionem facile perveniant, qua formidinem omnem de revelatione eorum mysteriorum, quae palam eredenda proponuntur ab Ecclesia, nullo ne gotio possint excutere quod omnino facere obligantur : de liac ergo omni do ctrina, quam in Belgio tenuerunt quidam , alibi vero multo plures , judicium reverebimur moderatorum judicum; non vero Lovaniensium Doctorum.
ardRTO. Manifestum est ad praxim eredendi nihil facere doctrinam. Rr a Procedit
326쪽
is SPECIM. DOCTR. T H E O L. Pars IV. Cap. r. s. r.
Procedit enim doctrina de eo homine , qui sine culpa su a tam est parum instructus, ut prudenter' uidem, sed non nisi probabiliter judicare queat, extare revelationem de SS. Trinitate exempli causa ; jam vero eredit homo ille quantum potest : censet enim hane reverentiam se debere Deo, quem prudenter judicat locutum es e r quaestio ulterior est, an ille assensus quo eredit, possit esse assensus fidei supernaturalis, nee ne. Quid ad praxim interesse potest, hoeeine, an illud sit verum Ad effectum ipsum intererit aliquid: Si enim supernat ut lis esse possit, non erit desperata mi sero homini salus. VINI O. In adnotatione marginali prodit sc se rursus illa seu praecipitantia ,seu malevolentia, quam redarguimus in 3. p. Specim. cap 3. g. a. n. a. ad Propositi nem 12. Nos ibi Lector videat.
PR Osreio OcTAvΑ. Omnia Communibus credenda
necessitate medii,& praecepti, habentur in Symbolo Ap
ADNOTATIO MARGiNALis. Igitur Commuvibus nil credendum erit circa Peritatem Escharistia, aut circa ulla alia Sacramenta.
PRIMO. Nullam prorsus in Belgio celebritatem obtinuit hae doctrina, si forte ab aliquo est tradita, de quo nobis nihil est compertum. Adeoque& hic
aberrant a scopo Doctores, ut plerumque alibi. SECUNDO. Sensus Propositionis, nisi fallimur, hic est et quae vulgaribus fidelibus explicite sunt credenda necessitate medii, de specialis praecepti fidei, ea omnia habentur in Symbolo Apostolorum. Ubi notandum I. non affirmari vulgaribus f delibus nulla alia esse stitu ne eessaria e cum enim obligentur variis praeceptis suscipiendi S. Eucharistiam de quaedam alia Sacramenta,de quibus non est mentio in Symbolo Apostolorum: sinὸ dubio iisdem praeceptis obligantur,
discere, adeoque eredere veritatem Euchari lia.de aliorum Sactamentorum : neque de hoc esse potest dubitatio inter Catholicos. Sed disputari potest, an ad veritates illas discendas ct explicite credendas obligetur speciali praecepto Fidei. Hinc Emin. Cardinalis de Lugo disp. is. de fide sect . . Cum de ipse statuisset
num. 63. regulam explicite credendorum Articulos Symboli Apostolorum , mox num 66.objicit sibi, hane regulam videri peccare per desectum,quia etiam credenda est veritas Eucharistia de aliorum Saeramentorum , plane ut objiciunt hi nostri Doctores in Adnotatione Marginali. Respondens vero ad Objectionem mina. 77. aperte significat,quaestionem ibi solum esse de Veritatibus Catholicia, quarum fides necessaria es propin notitiam, non vero de illis, quarum fides nem
327쪽
spECI M. DOCTR. THEOL. Pars IV. Cap. V. s. t. 3II obligamur ad suscipienda Sacramenta Exempli causa.iDe quibus veritatibus deinde agit ex professo proxime sequenti sectione I . TERTIO. Ex his dubitari potest an Lovanienses Doctores, eum repraesentandam S. Sedi judicarunt hanc Propositionem Octavam , satis fuerint gnari
controversiae Theologicae de necessitate eredendorum. Vel sola eonsequentia quam formant in adnotatione maginali, i plos admonere poterat, non tam rotun-dE aecipiendam esse Propositionem , ac ipsi acceperunt: non enim videri potuit verisimile, Theologum Catholicum docuisse nil credendum esse circa veritatem Eucharistia oc.
ΡRopost Tio NONA. Non nisi fides unius Dei necessa ria est necessitate medii: non autem explicita Remuneratoris, Mediatoris, S S. Trinitatis, aut incarnationis: cum fides late dicta ex testimonio creaturarum , smilive moti
vo ad iustificationem sufficiat.
PRIMO. Apparet huic propositioni fabricandae oceasionem arreptam esse ex Thelibus Antuer piae propugnatis die i6. Aprilis i6 4. sed ad invidiam est composita, I. quia Theti i 3. ne habetur: sic ut non nisi fides unius Summi Dei necessaria VIDE AT nec irate medii , Doctores maluerunt ponere non nisi fidestinius Summι Dei necesaria es oc. a. quia Thesi I a. ubi negatur fides Remuneratoris de e. esse absolutὸ necessaria, assi matur eadem necessaria ex regulari, is communi modo. s. quia ibidem de fide late dicta , qua ex testimonis creaturarum, similive molire movetur per infusam ac salutarem illustrationem , solum assirmatur ut non temerarium atque ad nedum probabile, quod iussiciat ad Justis eationem. Doctores maluerunt ponere; Fides late alita ex testimoniis Crea rurarum , simillae motivo ad Iustificationem subscit. Sed & tacendum sibi putaverunt de fide late dicta qua moveatur per infusam, o salutarem trustrationem. q. quia post haec omnia Theti 13. disertis verbis eavetur ho speculative esse dicta, in praxi vero contrarium esse sequendum. Doctores vero emtionem hane putarunt dissi
fgc Do. Ut alibi sie in Belgio quida sine contentione asteritate,perturbatione, scandala, docuerunt, saltem ut probabile, vel probabilius. fidem latὸ dictam, si jungatur caritati perfectae, satis momenti habere ad iustificationem. Sed illi non dubitarunt I.oportere fidem illam supernaturali m este , altiori quodam principio influente a. moraliter vix posse sperari, vel, ut loquebatur modo Auctor Theseos, ex regulari ct communi modo non contingere , ut quis justificetur isto pacto: denique haec ipsa sollinistraulatire vera esse: in praxi enim obligari unumquemque, ut fidem suam perficiat.
328쪽
Miniti dubitanter in Belgio asserunt Theologi, non esse necessariam necessitate medii explieitam fidem illam omne in , quam necessariam praedicant hi nostri,nullam patientes explicationem adhiberi quibusdam pronuntiatis S. Augustini, quae si, ut verba sonant,accipiantur , dicendum erit necessariam esse , α semper fuisse fidem explicitam non solum Remuneratoris , & Mediatoris, sed etiam Incarnationis , Crucis. Mortis, ιχ Resurrectionis Christi , quod Emin. Card. de Lugo disp. m. de fide, sin . num. Io I. assirmat a nullo The logo admitti.
TERTIO. Manifestum est ad praxim eredendi ipsum nihil facere doctrinam, quam continet Propositio. Etenim vel innotuit homini revelatio Mysterio- tum fidei, vel non innotuit: si prius, intelliget nihil sibi profuturam fidem late dictam cum intelligat se obligari graviter ad credenda Mysteria ob auctoritatem Dei illa sibi revelantis: si posterius, patet etiam liquidius nihil mutandum in praxi,seu vera sit doctrina illa de fide late dicta , seu falsa r nam illi homini, eui nihil innotuit de revelatione Mysteriorum, nihil quoque innotuit eontroversiae Theologicae de fide late dicta; adeoque seu vera,seu falsa sit doctrina, non aliter in praxi se geret.
PROPost Tio DECIMA. Deus ignorari potest invincibiliter.
PRIMO. Hic iterum statuat sapiens Lector, an fuerit operae pretium Romanum Pontificem doceri a Lovaniensibus Doctoribus, quosdam in Belgio Theologos ausos esse asserere, Deum ignorari =osse in vincibiliuer. Longone , an brevi tempore ' non exprimit Propositio. Atqui Deum posse ignorari invincibiliter a quopiam saltem brevi tempore tritissima ubique est doctrina. SECUNDO. Consideranti patebit,ad praxim credendi nil facere doctrinam. Etiam manifestius id apparebitisi v Aa sint principia , quibus utuntur bi nostri in materia ignorantiae juris natura, cum dicunt omnem esse vincibilem ;per gratiam scilicet divinam, qualis nulla datur sussiciens, aut quod eodem redit,complete sussiciens, si illis credimus. Videat ea Lector, quae dedimus in 3. p.
Specim. cap. I. S. 2. unde & fatetur Macarius Haperuians in Tps.spolog. n. i 2 pag.
8 o. esse quaestionem de nomine, an dicendum si nullam dari ignorantiam invincibilem juris natu iae , nec ne ; & consequenter an dicendum sit nullam hujusmodi ignorantiam excusare, quia omnis est vincibilis , an vero quia ne i
vincibilis quidem excuset. Haee vero pari passu procedere de ignorantia Dei, quilibet per se videt.
PROPost Tio uNDECiMA. Peccatum mortale contrahere
nequit Deum ejusque omnem legem invincibiliter igno
329쪽
ADNOTATIO MARGINALIs. Iuxta hoc parricidia, . infinita pessinu ac nefandissima crimina committi poterunt sue culpa mortali.
PRIMO. Doctrina, quam conrinet haee propositio , tam communi visa est Emin. Cardinali de Lugo disp. s. de Incam. sect. s. num .73. ut praeter duos tresve Theologos dixerit vix reperieridum , qui contrarium docuerit : 'non solum vero ipse eam propugnat fortiter ; sed operose ostendit esse S. Thoma, S. Bonaventura, Alexandri Almo, Albirii Magni, Ruhardi, Emin. Card. Bel- Iamini , aliorumque optimorum Theologorum. Hoc certum est, doctrina esse tam celebrem, ut non fuerit operae pretium Romanum Pontificem moneti a Lovaniensibus Doctoribus , eam alicubi traditam esse in Belgio. Quamquam quod ad Belgium attinet , non solet vulgo tradi doctrina illa forma. Libentius vulgo dicunt, illud peceatum , quod Philosophicum yocant, non fore tormalem Dei ostensam ; non quod illo peccato non offenderetur Deus , hoc nemo dixerit sed quod non haberet eam malitiam specialem , quam vocamus contemptum Dei aut divinae legis saltem interpretative, quae resultat ex oppositione actionis cum divina lege cognita. Hoc ipsum qui docent in Belgio, non raro comperias affirmantes, peceatum illud fore mortale , & insociabile cum gratia sanctificante hominis baptietati . quid postea eenseant de poena debita ejusmodi peccato, longae sunt ambages, quibus non est immorandum. SECUNDO. Quam non sit res facilis intellectu malitia mortalis istiusmodi peeeati, & dignitas ad poenam aeternam , norunt periti. Nostris vero Doctoribus res illa est facilis admodum , censent enim re ipsa ignorantiam Dei invincibilem Sc legum naturae non excusare a peccato mortali, neque valde, ut videtur laborabunt, ut speesalem malitiam formalis Dei offensis constituant voluntariam in vincibiliter ignorato Deo I Dei lege,rationem illius voluntarii promptum habebunt repeterea peecato Adami, in quo peccavimus, di a quo est haec ignorantia. De his ea videat Lector, quae dedimus in I. p. Specim. toto
cap. 6. de in 3. p. Sperim.toto cap. I.
TERTIO. Emin. Card. de Lugo non legit Adnotatioηem Marginalem horum Doctorum ad Propositionem undecimam: sed tamen legisse diras : sic enim sibi objicit loco cit. n. los. , , Objiciunt ex nostri conclusione sequi maxima absurda, quod scilicet , multa, & gravissima scelera de facto patrentur sine peccato mortali propter ,, inadvertentiam ad offensam Cei Zec. is Respondet vero perfacile negando consequentiam : nam quod ad fideles & Christianos attinet in eorum animis malitiam, & Dei ostensam , adeo connexa, ct subordinata Ge, ut dis i. ii Nine, ct non nisi ex industria positus separari in cognitione. Quod vero attinet ad
330쪽
ii, s p E C I M. DOCTR. THEOL. Pars IV. p. V. s. 3.
infideles omnino barbaros, ignorantiam Dei non dari in illis in vincibilem Ionago tempore e pertinere item ad providentiam Divinam , ut nullas in delis adulaius moriatur, donec vel cognoscat Dium, vel sit m dubitet, ct culpabiliter emittat his inquisitionem θι. uti ex eommuni sententia dici solet, ad providentiam Dei lectore ne aliquis infidelis adultus non baptistu mori/tur c m solo peccato veniali, sed dari ei tempus νιl peccandi mori lita, vel si sic μι pr/cui , accipiendi majus lumen ad res
g. 3. pracipitantia varia MALARII HAVERMANS in Epistola Apologe
tica ad Innocentium X l. de Laxitatibu3 Theologorum in Belgis in materia de fide. PRIMO N.8 i. pag. 1 7. eontra doctrinam de fide latὰ dicta, de qua S. proxime luperiori, sic argumentatur.
Si illa fidis late dicta si liciat ad salutem , ergo numquam vi sua , o per se obligat
praceptum vera fidei divina de qua agiι Alexandor VII. in decreto citato. Praecipitavit igitur ad hane consequentiam et iides late dicta tussicit ad justificationem & salutem, accedente nimirum charitate perfecta : ergo non datur praeceptum fidei divinae per se obligans. Hoc vero est praecipitare : quia ineptissima est consequentia , ut per se pater , neque ullus Theologus apud nos docuit fidem latEdictam posse conjungi cum charitate pcriecta,in eo homine,qui satis est instructus. ut possit credere fide stricte dicta, idque negligit facere , hune enim censent peccare graviter.
SECUNDO. N. 83. pag. iq8. Theologos Belgii sic accusat. Ita εjus fidei) ιxtenuant nec itatem , ut, sicut ad bonum opus necessarium negant D i propter se amorem, ita ci necessariam negent fidem quantumνis imperfectum. Locutus est primo, ut decebat Amicum Miιhaelis Baji, nullam agnoscentis virtutem , nisi imbuiam Dei proptUr se amore : secundo ut decebat Accusatorem praecipitem : diluat hanc notam vel uno cx Adversariis nominato, qui docuerit indiscriminatim, ad bonum opus non esse neces Iariam fidem quantumvis imperfectam : docuetunt illi contra Michaelem Bajum sine fide obtineri pose se bona quaedam opera saltem sterilia: non docuerunt sine fide obtineri posse bona opera ad vitam aeternam utilia. Docuerunt itidem ex illis quidam saltem ut probabile, aut probabilius , fidem latu dictam posse esse supernaturalem, adeoque posse sufficere ad amorem Dei supernaturalem r si fidem illam non putaverit appellandam fidem quamlumvis perfectam, exclamationes suas vertere poterat in teipsum de suos: neque enim invidia illa seipsum purgabit aut suos,