장음표시 사용
31쪽
XIII. Multis , in Cermania docere . velle tot cathedris Jus naturae ut Sinensibus & Japonibus congruens 7 XIV. Usus Juris naturae , t plerisque heteroclo is conscripti, optinui
esset non usus. IIxV. Hei neecii lihellus de iure naturae posset alicui ustii esse , s rescinde rentur pleraque. 18XVL Juris naturae tractatio omnihus necessaria est prae caeteris Gl chisnns Moesiae Catholicae. 18XVII. Jus naturae non simpliciter ne cessarium , sed jam explicatius , perhene discitur ex Hunnai Cate chisino, qui suhnecti solet summae D. Thomae. t s
XVTII. Jus publicumuniversalemGrintio cum cautela; ex P. Schmiermisto disti potest. Is XIX. Jus Gentium ut discendum ξ iuri. Jos natulae S gentium utile est non scientibus, sed facientibus. Is XXI. Aliqui libri Juris gentium peculiares, consulendi pro renata tantum. Sed hi quoque vani saepe peri tos Sc. praecipue si Principum solorum voluntati omnia transcribuntur. I II. Juvenes non est necesse, ante Ius Civile audire seorsm Ius Natura ex almio libellorum circumia volantium. ΣοXXIII. Ad Jus gentium quis apparatus faciendus discere illud volena
De principio luris aut Legis Naturae.
ram. I. Ex naturae, seu iussus il
lius, qui est naturae s ψ1lator , haec est i Diliges rati
I. Principium Iuris naturae duplex est Constitutivtim, id est, DE Indiraticum, de quo alias. IIIII. Qui habet manifestum Indicem legis naturae, eumque reiicit, mi- er est. IIIV. Negligentes discrimen inter principium Constituens & Indicans ,
V. Principium Indicativum est omne id , quod nos ducit ad agnoscendam jussionem legislatoris & n stram obligationem. IIVI. Principἰum Indicat; um seu promulgativum non est UNUM. dia VII. Unum signum non siifficit. aa VIII. Non est necesse deveniri ad principium significativum omnium PRIMUM. 2a IX. Qui abstrahunt ab omni Revelati iane DEi, non possunt ad ullum principium Juris naturae penetrare
a. Qui abstrahi volunt ab omni reve latione formali divina , ne hi quidem possunt ad principium primum
XI. Est contra sensum communem, de veniri debere ad Primum omnium signorum a 3MI. Ratio prohibet, tale principium is inveniri. 23XIII. Principium Indicativum non 'de hei esse omni ratione I ALLLBILE , quoad nos. 23xm. Sententia de pluralitate signorum divinae voluntatis non iacit perplexos; led contraria. 23XV. Qui statuunt, principia indicativa ad unum primum reducenda, remota tamen revelatione, periculosam generi humano doctrinam 3pargunt. a
I. Principium illud indicativum non debet esse PROPRIUM; sive
hon necessario distinerim h primcipio Honesti, neque a principio iuris civilis, nee Theologiae. 24XVII. Principium Jurti naturae untiacum non est arror sui super omnia, iuxta uobhium. as XVIII. Neqne appetitus Socialitatis, iuxta Pussenoorssium asXIX. Neque essentia humana , praest tim independenter . voluntate DEI, iuxta Wolmum & toto Capite XVI. as . Neque Amor DFl, Iui, ac pro ximi , iuxta Heineccium. 26 L P. Schmier principia non sum-ciunt, saltem improbis . 26 XXII. Ciceronis quinque sgna non sussiciunt. dis XXIII. DEtis ipse pilara fgna consi
XXIV. Id etiam agnoscunt hetero doxi. as XXV. Lumen rationis, quod in no his est, in tantum potest nobis
32쪽
ostentire hona, & nostram volumtatem regulare, in quantum est tu mcn vultus DFI, id est vultu DEI derivatum. S. Thom. 27 XXVI. Non quodlibet rationis apparens lumen est recta ratio i sed illud, quod a DF O prosectum, homini ostendit DEUM. 27 XXVII. Omnis voluntas discordans aratione sive re ita sive errante sic per est mala. S. Thom. II UILI. Voluntas tamen concordans
rationi erranti non est bona seu tu na. υhi de ignorantia voluntaria& involuntatia a XXIX. Ratio ergo, ne eimsi opus h bet regula, vel regulis. agXXX. Regulae rationis seu principia ii dicativa Juris naturae stat dupli cis generis, Interna ct Externa. IIXXXI. Necessaria sunt interna, praeter
naturae indicativis. Σbhm. L. ΝΟtio & cupido VERI in
homini via ad agnosce, dum DEI imperium dc suam servitutem: hoc est ad Jus naturae.'ag. 29
IX. Desiderium naturale ad summa. 3ox Desiderium aetereitatis. 3o XV. Naturalis pudor ex malo, gaudium ex hono. 3a XIL AEqualitas naturae omnium homi num. 3IXIII. Sensus communis. 31XIV. instinctiis specialis quandoquo, 3 h
De principiis Externis Iuris naturae Indicativis.
Π . I. ORdo rerum extra nos nori
permittit nos ignorare servitutem nostram. 3 i
m. Eventus praeter v untatem n stram contingentes ducunt nos in
voluntatis DEt agnitionem. . 3a V. Leges Civiles saepe sunt indicia iuris
Uu Item Saucti patres. 33VTh. Theologi Catholicio Iuris Consiilth 33x Viri probi, sapientes, experti. 33XL Philosophi, circumspecte lem 34XIL Poetae quidami sed caute. 34XIV Pracipue S. Scriptura. 34XIV. Protestantes quotquot ante Hei eccium scripserunt iura naturae , non sunt idonei ad Jus naturae no his fgnificandum. 34XV ue eccius etiam ineptus. 3sXVT Nee Hein cius, nec eius animce res sunt apti, ex quibus Chrustiani distant ius aaturae, ves Euroa
33쪽
Objectiones contra Principia Indicativa Interna.
Tiam. I. otio veri non evertitur
per stultitiam Sceptic rum. mg. 36II. Neque per difficultatem inveniendae veritatis. s 37III. Notio boui non eliditur per hoc, quod bonum aliud sit verum, aliud apparens. 37IV. Sensus Communis a Baetio male impugnatur per dissensiones sentium. Ostenduntur ejus Sophi mala. 37 V. Neque per hoc, quod multi contra sensum communem agant. 380. Neque per peccata. 380L. Neque per proclivitatem in voluisc ptates malas. 37 VIII. Neque senilis communis est tam tum prosechas ab institutione humana & arte. 37
IX. Male his Principiis obiicitur , per ea non distingui disciplinam iusti, Honesti, di Decori. Arx Causa diversias disciplinas in scholas inducendi non est diversia ratio abstractiva intellectiis; sed necessia
tas , sipecialis utilitas , aut Vr gius decor. XI. Legumlatores veteres noluem
hanc distinctionem honesti, iusti,& decori. 43XII. Intolerabilis est tanta scientiarum practicarum distinctio. 43XLII. Ne ipsi quidem Novatores discrimen iusti, honesti & decori in suis
iuris naturae libris observarunt a te annum I7I7. M
XIV. Neque post illum annum est o servatum etiam ab Heine lo. 4sse. Male nobis obiiciunt: Tu ipse rolicis hanc distinctionem iusti &c. Quid ergo nos incusas eam negligentes VL. Nec obstati Justitiae competeremedium rei, non rationis, quia hoc tantum de Iustitia particulari verum est, non de legali seu naturae. AT
Objectiones contra Principia Indicativa Externa.
Irim. I. ΡRioribus in Cap. VIImo
principiis non obstat, ea non elle generalia pro omnibus hi minibus. 47II Principia indicativa non debent Omnia esse INNATA. ψ8
III. Leges civiles, maxime Romanae, male exturbantur ex hoc numero. a 2, 3' 48IP. Quantumvis gentium exterarum controversiae non possint decidi ex Jure Romano. 48
VI. Neque est necesse distin te intelligere , ad Guid obligentur populi ex iure civili, ad quid ex naturaiali. 49 VII. Protestantium consessione Ius Romanum est ipsum jus naturae. 49 VIII. In iure naturae locus est non folirationi, sed & auctoritati. y8α. Auctoritas , non sola ratio, est
principium indicativum, etiam ex novatorum sententia dc experientia. 6 X. Paganorum contentiosorum & Ηa reticorum proprium est , auctoriatatem excludere, solam rationem admittere. 18
Num Revelatio dc S. Scriptura sit excludenda a principiis
EII. Religio non ob id excludenda, ut X salso iuris natura stu- ius natum persuadeatur Atheis
34쪽
ITI. Non sequitur: ex Ratione possum distere ius naturae r ergo ex reve latione non possum. HIV. Scriptura non ideo excludenda, quod non si recepta ab omnibus gentibus. 66V. Ipsi heter ovi agnoscunt, Scripturam esse adhibendam. 66VI. Scriptura non ideo excludenda , quod sit supra naturam. 67VTI. Scriptura ipraestantior ad hoc est.
VTH. Sine seductionis periculo non po test in iure naturae ahstrahi aDEO aut talia principia poni, ex quia hus non sequatur obligatio erga DEUM &e. NIX. Tales doctrinae sunt scandalum genistilibus. 7ax Per eas in peccatum possimi adduci Principes. 7a XI. Item privati. . ' 73XII. Excusatio hererodoxorum reiicitur , da Scriptura pertinente ad Christianos ut Chrissianos, non ut homines. 7
XIII. Alia vana ex satio, duas solis plura non excluderetur 1 vita humana seu exercitio Juris naturae, sed tantum ab ejus demonstrati ne seu indicatione. 79XIV. Nec iuvati etiam Jus civile a strahere a religione; cum id sit fusum. go XV. Ipse Pus odorssius agnostit pro regula iuris naturae sumendam E elesiae Catholicae auctoritatem. 234XVI. Non potest reddi ratio discriminis, crim Hein cit doctrina possit tradi in Cathedris iuris naturae, Chrisi vero doctrina non possit.
omnia peccata contra doctrinam Christi fore peccata' contra natum
ram; & nullam sole distinctionem
peccatorum. 83XVIII. Gentiles Philosophi possunt prae
legi in Cathedris Juris naturae, at non novi doctores, quia hi Christi Doctrinam excludunt. 34
De Fine Naturae humanae & Juris Naturae.
Irim. I. L T Ratio recta sit, non
rectitudinis, sed debet ad finem proprium tendere. 8sII. Finis proprius humanae natura non est nisi aliquid summum. 8s III. Actio incipiens a summo vero, &desinens in summo bono recta est, dans cuique suum, origini & fini.
IV. Qui S. Scriptura recedunt, sum tDum bonum non attingunt suis privatis rationibus. 8s V. Ex naturalistarum systemate sequitur, Justitiam veram virtutem esse, etsil non. tendat in ultimum finem.
non constat nisi per revelationem summaturalem: ergo non pertinet
ad ius nature, sed in eo potest p teriri, aut aliunde supponi. 87VIT. Frustra aiunt: ipsos finem ultimum aliunde supponere; nunc de solo intermedio loqui. 87HIL Istorum opinio propinqua est illi damnatae, quae admittit peccatum
IX. Nec dctent objicerer Has esse subistilitates. 88X. Finis iuris natum tamdiu durare de bet , quamdiu durare potest nais tura humana, contra Socialistas.
XL. Tinis p prius Iuris Natum non potest constitui in aliquo, quod est indifferens ad bonum dc malum.
XLI. Finis JNae debet esse in potestatenatum, & in mediis ad illum. 8s XIII. Finis verus Jur Nat. non debet indigere alio praeterea fine ad hoc, ut actio p pter ipsium facta sit j MI ... 93XIV. Finis iuris N. non est divinus a fine stingulorum hominum. sare. Non possunt illa bona assignari, quae a Sopialistis finis natuω cssa dicuntur. 93XHI. Neque essustunt Socialistri dicendor non simpliciter commoda hujus vitae esse finem Juris natu sed rectum eorum usium. 94XHIL Haec doctrina, quam Socialis is vendunt ut scriptam pm gentilibus, vituperata est 1 gentilibus. 9s
35쪽
XVIII. Finig socialistarum sere plus ad injustitiam movet i quam ad iustitiam. 9 XIX. Neque dicante se non velle, ut homo ad iustitiam moveatur comis modis huius vitae, sed illum m veri debere ab ipsa natura sociali.
XX. Socialium systema parum differt ah Hohhio, sanis audiciis reiecto.
XXL Puffendo o fatente Lex naturae non est apta ad procurandum finem ah ipse positum. ICI XXII. Qui justitiam naturalem Cum hae vita finit, non potest ferro de jure naturae scribere. IC XXIII. Pussendomus potest esse suspectus Deismi aut naturalismi. Iosram. Nec juvat excusatio r disse
dormum non statuere commodahuiris vitae pro fine iuris naturae, sed pro fine civitatum instituenda. rum, quarum civitatum finis certe non possit esse religio. I XXV. Si fingatur aliquando doctrinam hanc iuris naturae circa istum finem viguiise, nefas est eam nunc doce re, quia correcta eret Christo. Sicut est nens docere repudium , odium inimicorum, multum id larum. , Iaran. Nee Pugendomus iuvatur ex Scoto, dicente, non esse lumine naturae notum, an DEUS sit retruhutor boni iti mali. Da
XXVII. Non est nimii prolixa haec de ultimo fine tractatio; imo adhue impersecta, ob improbitatem Pus
Bussendormi haereses & calumniae in Catholicos.
nec calumnias vindi care hie est animus.
cam religionem sacere ridiculam, stultam, ade ue iuri naturae r pugnantem. In eo tamen Iahore versatur aut crassa ignorantia, aut
prohatur r Nullum dogma iuri naturae , & Inna politicae repugnans tolerandum in civitate. II 6 IV. Alterum eius assertum: Doctrinas quasdam, quas de Catholicis reserteta pestilentisinjas i etiamsi hoc verum esset, non posset nobis o lici a Pinendomo pejora peccam
κ. Assertum alium , pestilentem esse
otestatem extranei sacerdotis sal ax est per omnia. D6
res esse pubiectos extraneo sacer doti, sophisma est. III Z Assertum quintum de deiectione Principum a solo per Pontificem, sophismeum est. II 8 VIII. Assertum sextum , pestilentem esse stibiectionem omnium sacer dotum erga Pontificem, falsum est s ophisticum. 1 Is LX. Assertum septimum potestati civili nihil essis iuris in sacerdores, fallax S salsum est. laox Assertum octavum, Clericis nececsario competcre immunitatem, idque esse pesti sertim iuri naturae.
sophis telam est di falsum. Iaon. Assertum nonum cuilibet homini suam phantasiam pro lege esse false aiungit Catholicis. Ia IXIT Assertum decimum, deesse homini
liberum arbitrium , eamque do ctrinam pestilentem esse, plane conceditur. Haec autem non est Catholicorum sed heterodoxorum. ina
XIII. Assertum undecimum pestiferam esse doctrinam de licito coelitatu, ct votis monasticis, falsim & c villatorium est. Ia 3XIV. Assertum duodecimum fingit,
Catholicos connubium per se imis purum esse docere. I 23XV. Assertum decimum tertium homi nibus remitti a Catholicis peccata citra emendationem vitae solis vectis, emillus est & salsum. Item de piis causs fraudulenter scribit. XVI. Assertum deeimum quartum Moinnachorum instituta esse inventa hominum nee sacere ad socie ratem humanam dc civilem, nec
36쪽
quadrare ad sanam rationem & te pis naturalis dictamen , ideoque esse penitus eradicanda ex genere humano; irrationale est. Ia
Iinu Assurtum decimum quintum, pestiferam esse doctrinam, homi. nem v lle soli DEO vacare. Est insanum S sephisticum. Ia XVAL Aserto decimo sexto fingit de Catholicis doctrinam hane et solis
exteriorihus signis cultus divini compensari charitatem proximi, Siniurias in eum commissas. Ias
XIX. Assertum deeimum septimum, esse
contra ius naturae, ut homo non
tantum sua officia impleat, sed ut S aliis subveniat. falsum est &
in. Assertum decimum octavum de odio hominum diversae religioni addiciorum Catholicis velut licito, salsum est. IaεXXI. Non omnes hic calumnias & ca- . villationes esse detectas. Iac
Pulfendo lius fallacibus usius est principiis.
timus, sed aliqua, quae ad fundamenta iuris natura thruendum spectant. 'ias D. Conclusones Pus dorisi sundamentales , quas toto labore suo evincendas sumpsit, sint hae duae. Principium duris naturae est A etesitas. Finis luris naturae est in nritas sisses viris. Ostendendum ergo, has duas conesusiones non poste inferri ex argumentis ab eo allatis. Ia6
III. Pumendorssus indocte & pericualose sternit viam, qua sibi ad ii a gandum Juris naturae principium
uiam, quam ipse praefixerat, hene decurrit. Praescripsit oretiratiorem humanae naturae. contemplatio nem, S sua consideratione nihil In homine invenit, nisi quatuor haec sola r ι. Amorem stii maximum. I. Egestatem iam m. 3. Aptitudinem ad commoddm praeia stantium. 4. Appetitum nocendi.
Nihil ergo invenit in homine, quod is ad Dilam referretur, vel a DEO penderet: Ias
ximae sinit, non potest deveniri ad aliud ius naturae quam Canunum & vulpinum. Iaum. Ex prima illa misendorisi rota,
nempe amore sui maximo , non devellimur ad jus naturae, agnos.cendum. Sophismata hominis: I3o VII. Neque ex aitera rota, nempe state. a 3 iVIII. Neque ex rota tertia, seu aptit dine commodandi alteri. I 3IIX. Rota tertia de commodis alienis
non bene cohaeret cum prima amoa
ris proprii. Sed cum ea pugnat t& Pussendorisius nihil invenit, per quod ea pugna tolleretur. I 33x Rota quarta, appetitus nocendi , pessima est: nee potest esse primcipium , cum sit potius desectiA. Soeialitas hine potius cavenda quam ineunda probatur. I 34M. Rationes secundariae , quihus Punsendorisus probare nititur suum principium idcialitatis, sunt tali ees & cavillatoriae, neque ex talis insertur eius conclusio. 13 ς XII. Pulsendorisus tandem DFI menistionem facit ; sed inconsequenter nec ex suis principiis , nec serio ,
37쪽
Ius Naturae Puffendormanum & Hein eccianum non esse
Jus naturae promissum, lad particulam Iuris civ.lis dic. Ttima I. TUs naturae est vel naturae purae , vel bapotheticae
M seu in statu advcntitio, positae. Fuflendor mus profitetur. scribere pro statu priore. I 41II. Promissis tamen non Ilςtit, sed prin. cipia posuit , hypothetico tantum
neris officia. I. ea, quae restant ex statu puro prior . a. ea, quae
ex facto adventitio superat ita sunt statui puro aut priori. Pussenis dorssius vix pauca exponit de prumo genere ς totus est in genere s Cundo. Ergo illius ius non est scriptum pro stadu naturae puro , sed pro adventitis. I 3IV. Ex ipso stendoris, S ex Gund-ringio probatur, ipsum non doc rejuS naturae purum, sed civile &arte factium. I 3H. Pussendoinius ex toro libro stas, qui septuaginta ouatuor cupitllus conis stat , non nisi sex capita impendit in ossicia charitatis , quae secum dum ipsum sunt ossicia iuris naturae proprie dicti. . . I sVL. Hei neccius, modestiol Pustendors. fio, plerumque tradit ius hypotheticum seu civile s dc renuiter tantum , si comparetur cum Catholiucis scriptoribus. t 6 HIL Grotius non scripsit ius naturae iquamquam ad hoc scribendum aintior fuisset prae Pulliendoriris. I 47
Crotium , pulsendormum, & caeteros tales perperam dici
inventores disciplinae duris naturae.
Thema I.,Nerudite , aut maligne, aut impudenter iactant, . I ins naturae ante Grotium suisse incognitum, praesertim Catholicis. I 47 H. Novatoribus non adfuit sena ratio& sufficiens causa ad recedendum a veteri jutis naturae docendi arte. . io III. Isti libri inutiles sunt ad mores &Εthicam discendam. IIIIV. Inutiles ad conscientiae curam & p
V. Inutiles ad forum civile. Isan. Inutiles nobilitati in praediis sitis a genti. IsaVII. Inutiles ad regimen Principatuum. Ma
populorum dccidenda Lx hinc Pus gentium modice utile.
x Discere nos ex aliis velle , qualem utilitatem istorum labores strant ξXI. Thomasius scede nugatur, anteli u- inerum Jus nacurae fit ita pest e traditum. in . Idem misere cespitat in exponem diu initiis Iuris naturae tempore Lutheri. r
XIV. Sancti Pares emonter traducuniatur 1 Protestantibus. Thomasius lepidum animal.
38쪽
D. Christiani Nolmi Principia Iuris Naturae expenduntur.
equidem non pertin ret multum ad pr.
sens opus; quia ille non creat pe- .riculum, ob difficultatem dc obscuritatem. Is 8II. Incommoda methodi illius possunt commodum assere reipublicae; cum
non intelligatur, nisi ab insallibili, qualis est ipse. i s 9 In molmus itis naturae constituit inessentia humana ac rerum. Variae
hie postunt hypothesus formari.
m. molisi doctrina, Legam naturae esse independentem S anteriorem voluntati DEI; ut possit intelligi Quid naturis P dc sensituriae. 16a V. An Bonitas actionis consistat in ipsacthntia hominis. 1640 Proposito molisi haeer Lex n
lunae est voluntati divinae conveniens e pro diverse sensu accipiem. da est aut rejicienda. i6s VIT Wolfhus non implevit promissum de iuventute ad altiora evehenda. I 6 PIII. moissus non est inventor multorum novorum in Jure naturae.
LX. Convenientia actionis cum natura
humana in quadam hypothes potest esse principium risi, eri m
x Doctrina molisi de obligatione representandi gloriam DEt inconse
quens est. lGn. inconsequenter etiam , more Pu sendoisti, loquitur de ossiciis erga Drum. IIo XII, molisus praeter intentionem coingitur legem naturae ultimato resoluvere in Atrationem DEI. 73XIII. molvius Atheo sic argumentanis iii Non destur D se ergo non δε-tur lex naturae non potest negare consequentiam. I7s XIV. Neque hanei Non duruν DEus . etati non Δων Neritas e i 6XV. Nec ullam aliam absurdam di ima proham. I76XVL molvius angustias sentiens ex sua doctrina, iis tamen non potest se liberare. 177XVTI Lex natur: Wolssiana habet obligationum tantum physicam.
XVIII Tautologia molisi in hoc rRomo ratione valens Ac utens s-himet ipsi lex est. IN . XIX. Εκ molesto liberum arbitrium semper debet manere scit ensium. XX. In mol si principiis nulla datur
XXL Male se excusat molfius , se
utique docere, legem naturae pendere a voluntate DEI S. 18 irin molistis nonnis per Contradi. ctionem potest admittere obliga ιtionem Dasilvam n oralem. I 8 In molimus agnoscit, legem n turae a se indicatam non esse legem naturae, sed medium ad eam cognoscendam. XXIV molisus videtur renouare se tentiam protagorae Athei, Homi 'nem ipsum esse mensuram iussi de injusti r consutatam a Platone. I 86 M. v olssi contradictiones in sta tuenda lege naturae. I 872XVL Wolibus magna dissicultate oneravit Juris naturae disciplinam. inutister. . I 87XXVII. Frustra se tuetur Wolssius , obligationem ad DEUM a Ie non excludi. i 88 VAL moissius ut in fine, se etiam in Principio statuendo stravit viam Indifrenissimo. IssXXIX. Incassum nobis obiic itur, etiam 4 nohis contendi, Principium non esse Unum. ID XXX. Incastum etiam obiicitur, ii nobis quoque obligationem tantum physicam agnosci. ImXXXI. Deceptioni obnoxia molisi doctrina de promulgatione legis , . de auctoritate de ratione. 39IXAMI olmi principio aeque malum deduci potest ac honum , nisi addatur aliud extra ejus principia petendum. 193 XXAIII. Prosanum videtur , quod olisus obligarionem divinam a disse, iam ai rete viveturi I94XXXIV. Profanum, quod obligationem tantum ad νυν sentandam gloriam DFI agnostat. IssXXXV. Per olmi principia iusti potest negari DEUS. issXXXUT In eius principiis iustum est, non adorare DEUM, injustum a
39쪽
rima I. Olmus ut princi- ω pium Iuris natu
rat commodum se est atheis, ita & finem, seu su mum Bonum. I97II. Omnia de summo Bono disputata contra Pu flendorisum valent etiam contra moliFum. ' iis III. Hic altero etiam Deior est , quod DFUM . summo hono nominatim excludit. 199 IV. Cavillus mollisi, Homini non con-
venire Bonum absolute summum. IoaM Sensit male a se constitutum summum honum ; noluit tamen mutare principia. 2C VI. molimus constituit summum bo. num in mediis uti summum honum. acis VII. molistis nullum omnino admi tit summum Bonum. . IO7 VIII. V olssus pro summo bono admittit magnum malum. IoaEXCUSATIO VANA.
Scriptorum profanorum Iuris natura . pag. III.
Catholicorum, qui profana larvata iura naturae legunt. pag. II 3
ADmonitio contra pessendorisum,Heine tum Sc. Ecclesam C tholicam non repugnare iuri na
solitoquium Comitis a' ueternith ad fidem Catholicam conversi ex Jure
Oratio D. Dcereisen Rectoris Arad mlat Argentinacis de Misero Ε elesiae Augustanae Consessioni adiadi his permultis in locis statu. Via hi quam male iis illa consultum sit Juti naturae, elegantur uocetur.
40쪽
ditio , seu Ratio per se stabilis
Pres dicitur ideo a quia potest tandem mutationi vile obnoxia, ut omnia
oratilis, aut rarta dicitur; quia non omnis desultoria in dies & horas muta. tio Statum censetur facere, contra ipsam nominis notitioncm. Statum autem tale quid esse, quale deleripsimus, consentiunt sere )urium periti, quos supervacuum est hic in cem sum vocare oc demonstrare multo in utilius.
tim. IZ Certa vivendi ratio muritatur, quando homini per se Iubiliere proponitur aut imponitur vel altas sinis, vel otia media ad eundem. Vitae enim ratio in fine & in iis sita est. His igitur mutatis mutatur vitae r tio, id est status hominis. Them. III. Primigenius seu piare
NATURALIS STATUS homunis est, quo homo naturam suam ad spiscitur; sive quo ponitur in rerum tura, instruinis Lacultatibus propriis ad finem shi proprium quaerendum. Naturalia enim communi usu loque di dicuntur ea, quae natura insunt, &contradistinguntur iis, quae ex arte &instituto aut libera voluntatis deter innatione contingunt. Sic medici cihum
tentiti . TITII hominis sunt mirationes status primigenii seu naturalis in alium sta
R. P. Desu Ars L 'tum, vel propeso facto vel alieno suis
pervenient s. Ut cum homo accipit soritim vitae transigendae. Nam ip a natura Adami V. g. non importat socium. Theis. V. Status Adventitius ne. Naturalemque est contrarius seu repugnans primu non tollit. genio naturali; neque eundem renit; neque obligationes prioris status everiatii ; alias per societatem v. g. desine rei esse homo. . Duo autem praestat status omnis
ventitius. Primum DETRAHE Do , secundum ADDENDO.α. DETRAHIT aliquid amplitud, sed es doni libertatis quoad usum, quem restriti git ad pauciora. '. quid. . ADDIT aliquid, idque sere Trioli adstpliciter i nam atie addit novam lucem qiuaci declarationem circa media iam prius habitat aut addit omnino nova media. uel finem sito modo novum interm diumr aut denique addit novas obliga tiones antea non habitas. Quod tamen postremum eum secundo convenit; cum obligationes ipsae nihil sere sint aliud, quam media. 4. Rem totam Exemplo illustro. Exemplum Cum homini accedit coniux, liberi, seris vi, propterea non cessat esse homo. Id eoque hie novus adventilius status priori non est adversus, nee eum mis
r. Attamen DETRAHITUR spasiquis ulus libertatis prioris & νεήνimotur. Cum enim duo hahitant in domo una, non potest esse ambobus tam ampla habitandi copia quam uni. Deis e omittera socius, quae non omisisses solus Λ s. Dein