장음표시 사용
91쪽
Dionysis,&aliornm historiss contentiunt posset qui tantum fabulis studet,d traditionibus aliquid
dare Cap.4. confundit Procam cum Amulio,&Procam Fratrem Numitoris facit. Qua fide Θnimirum, ea qua traditionem Hispanicam negauit. Verum est eum postea Amulium Procae loco posuisse . At ne sic quidem errore se eximit, cum ex duobus unum compingat. Iam vero cap.q. ait: Romulum Numitorem Auum suum occidisse. Sesolo nimirum authores Sed ille mirus est,&quod mendum typographi putem, error in eodem capite . Se κ tantum Reges Romanos agnouis es. Cum lippis , tonsoribusque sit notum, eos septem extitisse Deus bone ξ Hoc ne inacia ius ignoraret. Insignis erior Tarquinium Priscum cum caeteros, numerasset, in Wi ςiu praetermisit, Iuperbo tantum tribuit, ut ex eo fecerit duos. Amabat vir ille elatos chementes. Quid Θ quod cap. 6 recensens Romanos Consules, mictatores, ita hinc, inde eos carpit, ut sine ullo delectu ordine praepostero plures numeret. Nec melius pugnas Anibalis cum Romanis ducibus, ac de ijs partas victorias commemorat. Additque in praelio apud Fluvium Sarnum ictu Annibalem amisisse oculum. Nec de illo
ad Sarnum praelio constat, constat Annibalem non ex ictu, sed ex glaucomate in palustribus locis
contracto oculum mi ulle . Perperam autem hosticias.
victorias Scipionis enarrat, sed ibi turpiter labitur, ubi ni Scipioni Africano vietoriam de Annibale, excidium Carthaginis attribuit. Ecquis enim ignorat Scipionem maiorem vicisse quidem Anibalem, sed euersorem Carthaginis non eum , sed Scipionem Aemylianum qui mino est dii ius, I 4 eius -
92쪽
eiusque nepos adoptiuus extitit Tuisab Tandem
cap. Io. ultimo Iulium sarem Generum Pompei vocat, cum soceres et Narrat Pompeium inuitatum ad conuiuium inter epulas interfectum,
ac nescit in lembo a priuatis militibus occisum Ibidem assii mat Sextum Pompeium in praelio ad
Mundam cecidis P. Cneium vero euasisse, cum contra acciderit. Non nego magnum esse Autho-rem Ximentum,4 ut illa erant tempora,eruditum, accuratum: toties tamen ab scopo abcrrauit. Fidis inae Quo igitur iure , cum tot menda in breui historia ita ' i ii admiserit,vult sibi fide in Concilio adhiberi Equi- ψΤ' Ο - ς' dem non ei ci cdidero, etianas pertinaciter egox
six Iacobum in Hispaniam venisse in credenti Baronio, vel fallem dubitanti haec obijciam in historia peccata , quae initor eum non legisse , nam si legisset eum ab illo argum et aduersus traditionem conficto minime absoluisset . Doleo me in ea tempora non incidis e nec in eo Concilio interesse potuisse Equidem si interessem non paterer ab eo Traditionem sacratissimam ijs artibus conuelli eumque acriter reprehendissem ab illa loquendi licentia reuocasem . Clamarem cum Stephano Papa apud Cyprianum . Nihil innou Cypy - Bisiquod ira itum es. Et nomine Episcopo Thadhibit rum tacentium clamanti imento responderem satis X imeni quod Nyssenus Ablauio in Epistola . Sin auteret tis resut lux oratio proposita quaestiove infirmior argu* μη - '' et aditio8Zm quidem quam a Patribus per cccsso'nem accepimus fruabimus,in perpetuum firmam, O immotam . Demum Baronio ob authoritatem Ximer ij titubanti,&a scriptis primum resilienti
Chrysin. opponetem, quam ille Chrysostomi affert in suis
93쪽
annalibus Anno Christios; num .XXIX. maiusculis characteribus scriptam sententiam . Graiotio A nihil quaeras amplius. Et ad Episcopos
competitores conuersus illud Pauli a. Thessalon. 3. contenta voce dicerem . Fratres Liate, tenet Traditiones a
FIII. Satisfi obiectioni ex correctione Breuiarij Romani, facta a Clemente VIII. Ea si satis opinor supra illam diluerim imo,&retorserim , volo tamen paulo accuratius refellere , commemorando ea , quae in restituenda solemni, icteri lactione Urbano III. Pontifice acciderunt. Atque ut altius ordia muri Antiquum Breuiarita ui Romanum venisse Sanctum a ieeognostitcobum in Hispaniam certo assirmabat idque Pixi
V. in sua correctione integrum, ac inuiolatum ense voluit Postea cum Cardinalis Baronius ob illud manu scriptum Toletanum a Garaia I Oaysaia, Iacobi ex Bre infeliciter repertum , de eo caepisset ambigere Qς00κδ' tanti viri aut horitas Urbem commouit. Exorta igitur contentio est , virum deceret antiquam illam formulam retineres, quae ius rei auctorem Ecclesiiam Romanam significabat, publicae i Barcinii ali-
dei, sacraeque quodammodo faciebat An aliam rem
de nouo concipere,quae ad Traditionem Hii pania Bleui alii rum,rem cum Fide tantum Hispanicae gentis,tradu mutandi cau-ceret ut illa suis Authoribus nixa staret, nec in tra Romanos sinus reciperetur Visum hoc est Clementi VIII. aequius,4 congruentius cum praesertim affirmata traditione , minime labare Historiae
Fides videretur Magnum huic sententiae pondus
94쪽
Clem VIII addebat Cardinalis Baronii, cuius gratiissimum ς' 'Vς 'μ' erat iudiciuna, noua de aduentu Sancti Iacobi in Hispaniam dubitatio. Quare illo in primis authore, mutata est prisca vetus, noua Traditionis inserta particuli, formula narrationis, quae Assii maii iii huiusmodi fuit. Mox Hispaniam adi us . ali- Traditionem quos Discipulos ad Fidem conuertisse Ecclesarum xyR imis, P otiitioiae Traditio ea Peruenit ad Hispanos
fames non potuerunt non vehementer dolere dein cxpeetata correctione cumque inter caeteroscius gentis homines unus eruditus, insignis amator Patitari id acus a Castillo Romae tum csset, obsistere Decreto voluit, iriscam Breuiari for-
rtim fauet S. mulam sustinere. Scripsit luper eo Commentari- Iacobi adue una, quem cum ipsime Baronio legendum de
Oppotium se disset, miratus is , confirmauit idoneum esὰ , acriter His sibi omnino probari. Non potuit tamen scriptum,Pδηψ quod iam erat typis culam reuocares. Donec Vrbano VIII. Pontifice, qui serio de recognitione Breuiarij, missatis in caeterorum quae ad Diui num cultum, sacrosque ritus pertinent ossiciorum, Suseipii eiu correctione agitabat, adnitente . Michaele sam ibatili, 'Er Aecii mene viro impigro, docto de resti-VὶII tuenda veteri lectione, cinducenda noua agi coeptum Dura Prouincia videbatur, sed in te uentu Cardinalis Borgiae legati Hispaniae ad Urbanum Pontificem Regij, admissa, tu scepta causa fuit. Nihil diligentius 4 accuratius examinatum nihil pius, tenuiculatius tractatum Do nec reperspeeta explorata , noua lectio antiquata , ictus renouata . Hac formula . Mox in Hispaniam prine ius ibi aliquos ad Ade conuertit. Cui si modi hodie ubique habet ut, clegitur Nar-
95쪽
rat haec latius idem Michael Erre Canonicus Le R
gionensis initio libri, quem Hispanico sermon aerudite, ac solide de aduentu Sancti Iacobi in His paniam scripsit. Cuius ego tamen authoritate uti nolo , quod misi anus 5 huius causae Actor fuit. Afferam itaque teltimonium Bartholomaei Ranal Bartholom di Lucensis, Proto notari Apostolici in notis ad an iis analdus num I 6 die a 3. Iub ubi sic Asirmativa inquit, quae habebatur in Breuiario Romano Pi V. de praedicatiune Sanct Iacobi in Hispaniam , per recognitionem Clementis VIII. educta fuerat ad traditio ἡ
nem illarum Ecclesiarum illius Prouinciae , nunc re tuitur Amr-
Iiituta es in ampliori forma per nouam Sanctissimi Di ti*Vrbani VIII recognitionem. Quod ipsum alias repetit. Nec opus is alia fide,cum ipsum metireuiarim satis per se loquatur. Hac autem voce litterariae ibi controuersia silentium impositula . . Ecquis enim deinceps audeat contradicere Adeo ut me pene pudeat istam quaestionem excitasse, verum, non quod quis ambigat disputo , sed ut quato sit iure restituta lectio, constet, acta confirmo.
Voniam multum opero in hoc argumento ex Breuiarijs sumpto posuimus , oportet eius rei causam reddere . Ea demum est quod Video Baronium hoc genu prQbῆndi m*ς iiii ci a faceres ac mihi ad ei persuadendum Sanctum Euiuiti,cobum venisse in Hispaniam nullum aptius argu habenda. mentum obuenire potuisse inuan o quidem eo maxime cosi firmatam vult Sancti Dionysii Areopagitae in Gallias prosectionem, praedicationem,
96쪽
Dionisii Are. Parisijs sedem, quae haud minus historia facilis Op gitae d est probatu , quam ille esse duxit Sancti Iacob indieati Hispaniam aduentum, in ea doctrinam, propter
Gallia. ambiguas de eo, ac discrepantes Gallorum sententias. Quas ille tamen imprimis componit , adducta Mimalium, ossiciorum Gallicanorum authoritate Produco autem locum, qui est eiusmo- di ex Martyrologio Romano Octobrisi Anniuer-
iat authorita ne ad te limomum Sa'ctae Romanae Ecclesae, quotis sacris ossi ideira Hincmartis eandem rem comprobatam as
tyrologiis mat, cum ad eam probandam citat antiqua Mis. folia Gallisan, ea probata dicit authorι Iate Romanorum Pontificum Innocentij, Gelas i,atque Gregari, quorum ea re causa episolas apud eandem Pari ensem Ecclesam extare testatur , in sacris enitet Missat Ahi Misi pro ttonibus moris erat Disabrosianum . iuisolemnitas ageretur, summatim ollectam publieὸ recitari, ut etiam in Sacramentario S.Gregorij, ef in Misa Ambrosano hactenus cernitur. Et rursum .Ad illud etiam quod idem Hinc marias ait Et Gallica in-Ηiuemarus timat contestatio, si ficerepossunt nimirum antiquo. rum tot Misfabum Fides, ct acta Asa, quae ex an liqui monumentis, ct a Uisbio Hilduinus collegit. Et tertium ibident. TrophimumArelatem, Paulum Nar.
bonam. Martialem omnes liquido confiat ab Apostolis esse directos, prout acti antiqua Martyrorologia tentantur. Quibus tantum Fidei inesse vult, . GyςgQrium Turonensem, Magnum certe Au thorem restitet. Et quamquam hic tertius locus non faciat mentionem de Breuiariis , perinde est, ac ii faciat, cum de actis loquatur, quae in Breuia-iijs continere solent. Et quidem sunt haec maioris
97쪽
ridei cum sint ab Ecclesia, siue iubente, siue approbante intexta. Ea re quo argumento Baroni Maronius tro
us Gregorium Turonensem relestit, eodem nos
Baronium urgemus , eique persuademus Sanctum tui. Iacobum in Hispania praedicasse. s. IV. Respondetur argumento ab Authorum Hispa.norum dissensione, O cont/ntione ducto.
Spondanus Illitis argummentum 1e-
EO nos petit Spondanus tomo I. annal Baroni Anno num. 7.in fine ibi ait Hispanos alios aliorum argumenta refellere ruinae periculum aedificio afferre. Facile tamen hoc argumentum confutatur; nam ex eo, quod singulae Prouincia pugnent pro Iacobo,ad se trahendo, non sequitur eum in Hispaniam non venisse imo sequi fellitur tu venisse, nisi enim venisset, non contenderent eum ad se trahere Prouinciae. Igitur idcirco cona tureum sibi singulae vendicare, quod certum pu.
tent eum in Hispania fuisse. Vnde ineptum est argumentum singulae pugnant, impugnant alias , ergo non venit. Imo quia venit, idcirco unus quisque conatur ea ad se trahere. Alioqui pugnando pro se,& imp Unando alios, sequi tur Homerum Grecum non fuisse, quia tot de eo Ciuitates Ontendebant. Orna, Riasis , Colophon, Salaminia ctis, Argos Athenae; nemini sane in mentem venit ζ negare Homerum Grs cum fuisse , quod dissensio,& contentio de eo inter septem Civitates fuit. Cur ergo non de Anacharsi, aut Numa Pompilio ciuitates illae inter se pugnarunt nimirum quia sciebant Anacharsim esse Scytham , Numam Romanum nec posse conari eos qui Graeci non erant,
De patri: sonae id interaecos couintentio.
98쪽
ad Civitate GKcas trahere . Homerum vindie re poterant, quia cum in Graecia natus esset , poterat in illa, vel illa Ciuitate nasci. Ita, cum consa retareo in Apostolum Hispaniam petijsse, ac non postes in 'am, nisi per aliquam certam intrare, volcbant ii irgulae Prouincia affrmare,in suum PlotimetiarHi prinium portum appulisse. Idque ex studio, 1 ad 'si di pietati , Ita igionis in Apostolum profectum
tu fit gulleo quod inane prorsus esset, nisi Iacobus ad eas rex pH RRx giones peruenisset. Sindicat Aduersaris, cur Prouinciae Hispaniae de Ioanne Bartholomaeo, Matthaeo aut Simone, aut de Iacobo minore noni, ligant , non contendunt nisi quia sciunt horum
ad uiritim.h ιλςinii ςm hi Hispaniam venissea Hinc igitur fir-to estVim si missimum sumitur argumentum penetrasse Iac dii, j. --η bum Apostolum in Hispaniam, quod non de aliis, '' sed de illo uno singula tam acri, tertinaci studio concertant. Cumque de Petro, Paulo item possent, quod non sit improbabile eos ad Hispaniam peruenisse, quemadmodum supra indicauismus, asserere nulla tamen de illis sibi vendicandis contentio est inter Hispanos authores: qu, si ij ad se non pertinerent, alijs Prouincij relin populi ii, quunt In set Ia bo Apostolo morantur. Hinc Hispania sibi Tarraconenses, hinc Baetici insiliunt, apprehen-1ad pia dunt &ad se trahere student, quod existimanem Velint. cum venit in Hispaniam in suos portus appulisse; atque adeo posse singulos pro iure hospiti venducare. Et quidem ex argumentis quae quisque pro se adducit, apparet Apostolum totam ferme His paniam peragrasses Idque fortasse aequius esset dicere &Omnibus commune aduentus ' Praedicationis bonum sacere . Sed Hispani eo non contenti,
99쪽
tenti, dum quisque vult illud hospitium vendica
res, alij alios impugnant: non tamen j negant 4 athie i ii cobum apud alios fuisse,&praedicasse, dummo cobum orium do enim primi in eo excipiendo fuerint, non dubitant eum alijs communicare. Sed negant prius ad alios, quam ad se venisse. Debuissent facere Hispani in Iacobo vivo, quod Galli in Iacobo mortuo . Aiunt quippe se Tolosae
habere Corpus Iacobi maioris. Sed quodnςg x V
non possunt illud Compo stellae Leone III. Pontin-
ce, Carolo Magno Imperatore alphonso Casto Rege inuentu esse affrinant seTolos billius partemidei caput habere ac ea contenti quiescunt,que- admodum scribit Resen dius ad Κebedium . Qua de re sic Spondanus tomo primo ad illum Annum nitidamia Christi num . . ad filae m. auo υero attinet ad
Corpus psori gloriatur, Tolosa nostra deposses.
si ne illius, aut cerre magnae partis . Nec qua aduersus banc a sertionem protulit unus ex recentioribus
Historicis Hspanis nempe Maurusca rei Ferre in Historiis Sancti Iacobi lib. 3 2 ei modistin ut id negent. Aiunt illa quidem esse Compo sella Corpui Santa Iacobi sed non dicunt se integrum. Recte quidem, trudente. opinor lSpondanus, non solum de Corpore Sancti Iacobi Apostoli, sed J alijs etiam quae in illo augusto templo esse omnium pene Apostolorum dicuntur, assirmauit hac Tolosite, an enim ratione verum erit, ea ibi condi, scrua ri. Nam cum Sanctorum Petri, Pauli, o Plii et Vibi Vlippi Iacobi , ct Bartholomaei corpora Ro sibi vendicet mae sint; Diui Thomae vel Edessae, vel Calamina , Matthaei Aui alphi, Iacobi Compostellor qui de illo Tolosano Templo assirmant nouem, v c de-
100쪽
uincimus. Andreas .essendius De D. DionysioAreopagita quaestio Anvenient in Gallia in Baronius
cem, uti ego illaesa transiens audiui, Apostolorura
Corpora condita seruari, non potest omnino, ac ex integro sustineri sustinebitur autem ea ratione, ut cum pars aliqua ibi sit collocata , ex parte totum per synecdochin intelligatur.Verum quia corpus vivum non est capax huiusce diuisionis, nec Diuus Iacobus per partes esse in singulis Prouin- cijs potuit,demus temporibus, id quod artubus tri- nequit, concedamus Sanctum Iacobum Apostolum unum eundem totam Hispaniam pera.
grasse in diuersis temporibus in ijs quae litigant Prouincijs fuisses. Imitandi nobis sunt Galli , qui Traditionibus suis tanquam Polypi saxis suis adhaerent, nec ulla se ratione ab ijs auelli patiuntul,cum tamen aliqua aliarum gentium traditionibus noceant, qua de re cum ijs expostulat Re-sendius ad Kebedium. Igitur undecunque arripi,&trahi sua monumenta viderint, non curant, haerent firmiter , in eodem stant vestigio, nec moueri
se patiuntur , Quid tam in Historiis dissicile, quam Dionysi Areopagitae in Gallias profectio, medes
Parisijs locata, di iuxta illam principem Vrbem Martyrium Θ Adeo ut fateatur Baronius ea de re quaestionem antea oo annos agitatam M definitam nec tamen prorsus solutam rimo a nonnullis
sui temporis scriptoribus in controuersiam deducunec id solum, verum postea experti sumus a nobilissimis Gallis Authoribus aperte negari e si Are pagitam fuisses in qua sententia est vir eruditissimus Resenilius, nec ideo tamen Galli ab ea, quam semel imbiberunt traditione volunt recedere eos. que qui alium conatur Dionysium in truder , magna vi repelluat, quin imo apud sic auirmant eius-