장음표시 사용
501쪽
DE BONO ET MALO GENERATI M. I 3ῖν,, s . CXLVII. J fluunt axiomata: 9. Bonum passivum, quia pro
pter adtivum est, huic rnerito posthabendum. IO. Bonum Extrao dinarium in statu naturali fit malum, aeque ac ordinarium in statu practernaturali. II. Quod bonum minus nos fruitione majoris boni privat, illud malum fit. II. Quod malum majus malum, ipsamque destructionem a nobis avertit, fit bonum . II. Bonum verum simpliciter tale simul jucundum est, s n. ut honestum, ii mul
Hiae regulae I. Ex duo u malis sphystii J-rs minuI. e. g. m lius est, digitum amittere , quam vitam. 1. Ex duobus malis moralitas neutrum eligendum , nisi sator mestratis ex eust. e. g. Is quis Nero Christianum aut sacrilicare aut adulterium ad uere iuberet, neutrum siciendum esset. Excobur macis, quorum sinum mena.e ,
alterum physicum es, phsicum es et gemdum , s g. CL. 3. 4 e. g. latius videbatur Iolepho, vincula ferre, quam in herae
. CLIII. Et quibus axiomatibus facile patet. I. in nobis VITAM esse bo- Vii, &num eraestantissimum, Γ ν. CL. s. J nisi quis ita vivat, ut spe ma- mors b joris felicitatis excidat f A. CLII. II. J At a. MORTEM in se ma-lum quid esse. I. CXLII. J nisi nos majoribus malis subducat .LS. CLII. Ia. Js I Mors puta naturalis. Quam enim ipse sibi homo adici seit, volumta iam numquam bonam esse, facile patet. Voluntas hominis sertur in bonum,s f. XXVIII. I & ex Dei quidem imtentione in bonum verum, quia adpa Tens non bonum, sed malum est. l LCKLIl l. I Iam quum verum bonumst, quod nos conservat & perficit; sq. CXLV. I voluntas nostra ex intentio ne Dei serri debet in siti tonservari nem dc persectionem. Ergo ἀντήχ', dum ejus voluntas sertur in siti destrinctionem . agit contra intentionem Dei, adeoque committit malum morale, g. CXLII. l Iam quum malum morale numquam eligendum ser i g. CLII. x. 3. J ά-κειρia etiam numquam eligenda est, adeoque hoe sensu in ranumquam bona fieri potest. Q. E. D.
Ex quo porro eolligimus, 3. ne illos quidem recte ratiocinari, iridest qui MORTEM in se pro indifferente habent , quum in meo strentcs arbitrio non sit . mori velim, nec ne, ineoque morte nec bene nec male uti possint, sed tantum a Deo eam ex cctare debeam.
s l Itaque adparet, in parato Umum abire ratiocinationem e quia visa tonae'. etiam finis intae matur An wn p , MARC. ANTON . in i 'ἐν Lia r. . S. XXL Nam alius est finis, qui rei bonae pars est, alius, Ut rem b nam destruit. Ita si adnumerem tibi IOC. aureos , eentesimi adnumerario mal i non erit, quamvis finis istius aerit adiit. At si habeas loo. aureos, eiqua
502쪽
possessioni enem adierat inoendium, vel timum, finem hunc Pol isonis nemo negabit malum esse, quamvis ipsa posset lis bona sit.
f. CLV. An bona Idem q. de SANITATE . ROBORE, FORNA . INGENIO.
Dnitas o- aliisque, quae natura in homine sunt, dicendum, nisi eorum frui-ιμην iQ tio te ni ore bono privet, s f. CLII. II. J quemadmodum I. mo bus , dolor, infirmitas, deformitas, stupor pro malis morito habentur, nisi majori evitando malo occasionem praebeant. Γ S.CI. II. I a. I
Ah sele, Quas studio ac exercitatione adquirimus, persectiones intelletia, arte. , Etus, veluti SCIENTIA. ARTES, AGILITAS CORpOR Is gii rast cet. in se bonae sunt, at scientia , & celeritas ingenii praeliantio, ra bona quam artos & agilitas corporis s s. CL. 3. J At si quis
tamen abutatur his praesidiis ad vitia, ea malorum nomen merito
Absurde ergo laudaret quis pia craturinem 4 haidis , sientiam spinorae, ς Iem ejuς, qui satiam monenam ludit,ce ortatim instenti in Pseudolo Plautino , agilitatem eorporis in Canuthio , vel iure alio. cui ingenium omne in digitos abiit.
Ra virtus Praeterea, quum VIRTUS vere fit bonum honestum, jucun- M vitium' dum utile: f 3. CXLIV. 'J sequitur ut illa vere bona sit, L . CI. Il, 33. J quemadmodum VITIUM absolute & simpliciter malum est, adeoque numquam admittit excusationem .pientes, ne sat illaia deessent, x. Sam. se, ut . Nec obiciarum inde est , quo vitio laboret prineipium illud famosum elisarum , quod nos ne methoda dis pndi insenion m ad litant , s H. S.
XCI. Is J Et hine tegula fluit: non soιμ-
Rιm. III. 8. Ita precarunt Saul ev p Pulus, res Amale tarum devotas diri.
Α-ςmia Quae extra nos posita sunt, ENTI A sive NATURALIA, ut δε ribus , potus, aurum, αrgentum, sive ΜORALIA, ut fama . ha i , nor , dignitas, Vere indisserentia sunt: s S. XLIV. J adeoque b nos pol, n si ii, recte utaris ; mala, si perperam ' ).
s J Sie cibi, potus, & reliqua omnia sunt bona, si iis utaris ad vitam di
statum tuum conservandum. At mal
tum semper iliadem cibus & potus M. tulerunt Inora ui aurum x MSentu Eutae, heu, honor dc dignitas tyraη-nu, ex ambitiosis omnibus, qui Tolluntur in Hi in la2su graviore ruam.
503쪽
Multo magis HOMINES, qui nobiscum in societate vix unt . boni nomen merentur . si virtute praediti sumus, mali, si vel nos. vel ipsi, vitiis indulgcmus .
An homi nes 's J Homines enim aut sagum adhuc stant contaminari, aut tirtim student. Hoc rore nobis non aegre facient, si S ipsi virtutem sectamur. Iusta enim demonstrabamus sbo loco, inier homines virtute praedito, veram intercedere amicitiam tuo e u nec nocere nobis istunt, nec nos destruere, vel per: ct:Ombus privare. Pomis eorum malitia virtutem nostram acuit, exercet ,
provehit. Hi ne illa aurea Socratis, i dicium capitale subitiiri , verba apud
heus ' MAL re sane posiunt, laestire versnon possent. Contra si mali silmus: mali homines nobis non pollunt non no cere: sive amici nobis sint, si .e inimbei r Dini nobis non aliter proderunt quam si nos ab iis emendari patiamur. Hinc rerum est, diverso respecta hinminem hominι Deum, angelum, lupηmactabolum G
CLX. Et quid denique de DEO dicamus, qui, quum & esse nobis
dederit, & id solus conservet, & quod caput rei est, tamquamens persectissimum, non possit non cos, qui illo utitur, bonis innumeris heare, bonum vere absolutum e st, nec proprie ulli nocere potest
isset quidem destritere hominem N perdere, si vellet. Sed quia non vult, nec lane potest. Atqui pereum , qui eius voluntati non parent. Immo Frgunt, at non perdit eos I eus , sed i=si suo sibi iumento hoc malum arcesiiunt. Pressitis tua ex te, Israel. Quo enim An Deue pacto felices essent, qui a vero bono se alienant f Praeclara sint , quae in hane rem disierit ENECA . AC sitae eatissa is Deo b. ne facti niι ρ μαμ . Errat , si quis put.at, illam nocere
Tam multa bona sinit, quae hominem ubique circumstant. Sed quum in his quaedam in ejus potestate non sint, veluti sanitas , το r. forma. ingenium, opes, honores, quae daem fluxa ac minus stabilia. veluti praeter haec omnia ipsa hientia: facile patet , neminem temere est e mortalium, qui ea omnia conjunctim N perpetuo possideat, adeoque ex tot bonis eligendum esse summuin ac praestantiismum. S. CXL. J in eoque inveniendo non aberraturum, quicumniae axiomata de bono & malo, luce meridiana et
xiora , t s. CALIX. seqq. I in consilium adhibuerit.
Qinam haec bonaonini a Gmul con sequi neis
queamuis praestan . tissimum qua eu dum
504쪽
136 ELEM. PHILOS. MORAL. CAP. III. SECT. II.
sum- CUMMUM itaque BONUM est bonum omnium praestantiis mum , mum cujus fruitio reliqua bona omnia aut adaequat, aut superat, Dum s CXL. & hine nominem , expleto ejus deiiderio . vere felicem ac tranquillum reddit. Hoc bonum finis ultimus est, ad quem contendimus ). Eo autem potiti, non possumus non simul vera felicitate potiri.
tur , i. e. propter soli irem. Elegantis me summum bonum describit cie inciri'. labr. I. Cap. IH quod sis illud eo remum , ct uis nium, quo δει omnia bene timendi di re te satiendi consilia referenda , quid sequatur natura , lusum mum ex rebus ex mendis , quia su - ,
Non ergo selicitas dc tranquillistas est ultimus hominis finis , sed iii mani boni fruitio, quacum vera felicitas ct tranquillitas animi semper conjuncta est. Non appetimus summum binnum , ut felices simus: sed ideo sucei sumus, quod summo bono perfruimur. Nec potat bonum hoc summum adpel. lari, si propter aliud bonum adpetere.
Rut eh, Quum itaque bonum Omnes adpctamus naturaliter. g. XXIX. γra ter pri- adcoque & nemo sit mortalium, quin summo bono perfrui cupiat: tu . facile patet , I. id bonum ita comparatum es Ie Oportere, ut ab Omnibus, media non adspumantibus, possit obtineri .
Quum enim omnibus naturale κM . λιm c. infe δὲ τέ μου τ' L. ii mi boni desiderium inleverit Deus , di is tamen frustra nihil faciat: necese Lirio euarn vult, ut homines id conse. quantur. Quare vult etiam , ut ab omnibus inellia non adipe antibus misi obtineri. Eleganter ARMANUS in D. y rt. lpes'. i. . III. Cat. II L
s. e.in. Quandoquidem etiam honum hoc oportet esse omnium praedae. stantillimum : s. CLXII. consequens est . II. ut praecipue mentem conservare ac perficere debeat, siquidem animi bona bonis corporis pracstantiora esse , inter omnes constat, c g. CL. 3. J qui
non sunt Aristippi de grege porci, H. f. LVI. S. CLXV.
turaliter prepeta cit, O vero assentiri,
sustinere: ua ei insititin es, tu a.l bonum aspetitu inritetur, malum resustat, ct in his, quae se bona , nee mala sum , in neutram pa3 ιων moveam r. Id quod deinde eleganter illuliratur exemplo nu-naismatis , imaginem Caelaris circum serentis.
505쪽
Quumque circa bonum proprie voluntas ; circa verum intelle- Tertiunctus versetur: s. XV. XVI. dierito inferimus, IlI. summum bonum voluntatem persicere, eam libertate donare, morbos seu vitia nus curare , &. hinc summam illam Insclicitatem , quacum vitiis obruti homines consti tantur, tollere debere.
Quum enim bonum excellentis tia voluntatis curare, & hane Leuit sinum sit, quod simul privativum est, tem integritati libertaticus i uae rerii. smul potitivam: g. CLI, 8. ) non tuere debere.
Praeterea quum . si propter aliud expeteretur summum bonum, artus hoc nomen tueri non pollet. g. CLXII. J facile intelligitur. IV. illud ita comparatum csse debere, ut nullum sit praestantius propter quod expetendum videatur.
I. CLXVII. Denique quum in fruitione istius boni summi vera hominis se- Quimus. licitas posita sit, S. CLXII. adeoque non major infelicitas excogitari possit, quam amittere summum bonum d consequens est , V. ut bonum hoc perpetuum , & extra omne id amittendi periculam constitutum esse debeat.
Itaque quum omnia haec axiomata ex ipso summi boni conce- Cui oi ptu sua sponte suant e dubitari nequit. quin id demum, in quod chinonimia illa attributa essentialia eadunt, pro summo bono habendum fit. yδος id quod quum parum observarint veteres philosophi: non sane ς ' ς . . mirum videbitur, eos hac in re mirifice disiensisse ). zmmuta
Si verum est, quod vano apud de re fuerunt sententiae. Sed in his i QRum AuGusTIN. de civit. Dei Iar. XIX. pleraeque procul dubio tam absurdae, ς ' p. I. refert , ducentae dc octoginta vi non magis refelli mereantur, quam octo diversiis e philolbphorum hae febricitantium semesa, Η. g.
s. CLXIX. Proinde in proclivi est animadvertere errorem ARISTIPPI None eo CYRENAICI. summum bonum in VOLUPTATE CORPORIS volup . positum esse, somniantis, Η. f. LVI. 9 Quum enim ea nec animae bonum si, f. CLXIV. 9 nec voluntatem perficiat & a morbis liberet, s. CLXV. ipsa quippe morbus gravissimus & vitium pestilentissimum, M. LXXXI. μου. in nec denisue perpetuo illa perfrui liceat hominibus. . CLXVII. ea proiecto ne boni quidem nedum summi boni cognomine cohonestanda est. Heiaeceii Elem. Phitis Pars IL S S. CLXX.
506쪽
133 ELEM. PHILOS. MORAL. CAP. III. SE T. II. f. CLXX.
Nee v, Et quamvis EPICURUs paullo verecundius philosophatus , V luptas a LUPTATEM ANIvi, ici est, tranquillitatem ejusdem & indo-nimi, Vel lentiam, summum honum statueret: H. S. LX XXVIII. 9 tamen quia dc haec animi voluptas seu indolentia non est simul bonum
positivum , CLXV. nec propter se ipsam expetitur . I. CLXVI. nec denique perpetua eit, S. CLXVII. luminum ti . num haberi nequit
in quum ideo voluptatem ve- magis pro efiecta summi boni, quam ram animo percipiamus, quod summo pro summo bono i habenda est. bono perstuamur: S. CLXIl. ea
tiae&hωmo bono venditant. Quis enim, nisi insanus . illas res libi finem nores s ultimum statuat, quae nec ab omnibus Obtineri possunt , s. CLXIII. nee mentem conservant & perficiunt, f. CLXIV.seqv. sed eam Potius tanto imperfectiorem reddunt, g. CI. seqv. nec propter se ipsas expetuntur, cf. CLXVI. nec sempiternae ac pe
petuae sunt i S. CLXVII. γς . CLXXII An selen. Iam si porro SCIEN UAM, SANITATEM , LIBERTA-
tia, sani-TEM , aliaque, quae nonnulli pro summo bono habuerunt, ad β; si t eumdem Lydium lapidem exegeris: res ipsa docebit, characteres summi boni illis haud quadrare.
f. CLXXIII. Ah misi Speciosor est eorum sententia, qui vel habitum VIRTUTIS .
Vel verationem secundum virtutem optimam & perfectissimam summum bonum esse opinantur . Virtus enim, ut praestantissimum bonum sit, non tamen ita comparata AE , ut aliud non repe
riatur praestantius. s. CLXVI.
L J I ine alterutram sententiam pl. IV. F. Io. Posteriorem ARISTOR AIOP .rique amplexi sunt philosophi. Prio. morat. . m. rem delendit PLOTIN. Enneas. L. tabr. .
Solin Quae quum ita sint, investigandum est aliud bonum , omnibus Lirimum praςstantius, nec dissiculter id investigabimus de in DEO
borium Uure reperiemus, modo uos ipsos consideraverimus paullo aces . curatius.
. CLXXV. Mens nostra perceptionum suarum sibi conscia est, s. X. adeoque
507쪽
que certissimum est, nos cogitare, & res etiam extra nos positas percipere. Quum ergo de non ente cogitari nihil poisi: L. s. XV. de nostra prosecto aliarumque rerum exsissenna, si vel maxime velimus, dubitare non possiimus.
f. CLXXVI. EXSISTERE aliquid dieitur vel NECESSARIO, quod non potest non esse, vel CONTINGENTER, quod ponet etiam
non esse. Sic nos etiam non esse posse, & hinc contingenter exsistere, vel inde patet, quod ante ducentos annos nemo nostrum fuit.
Quum ergo , quod necesmo exsistit, non possit non ex sistere : S. CLXX I. consequens est. I. ut & semper fuerit, & num quam desiturum, adeoque & a. nulli mutationi obnoxium sit. 3. Ut non habeat extra se caullam exsistentiae, adeoque s a se ipso exsistat.
Contra quum contingentia etiam esse non possent: CLXXVI. per se patet, ea Oriri ac interim , & hinc s. variis mutationibus obnoxia esse, & 6. necessario eaussam aliquam , cur exsistant, habere, adeoque T. non esse a se ipsis. S. Politis omnibus caussis, ponendam demum esse caussam primam, adeoque s . progrei Tam caussarum in infinitum non dari.
Nec non entium conti genter exsiste
Quia autem experientia docet , totum hoc universum VariaS M unἰ e bire mutationcs. dc quae mutationi obnoxia sunt, contingenter sum lioe exsistunt, S. CLXXVIII, s. quae contingenter exsistunt, causi habetiam, cur exsistant, habere debent: f. eoae 6. consequens est, cauilam ut totum hoc universum exsistentiae suae caussam habere debeat , e siilen haecque ab universo , tamquam este tu suo, sit diversa. Ergo da-- φ
tur causa hujus universi, ab universo distincta. g. CLXXX. Ea caussa, quum ab universo distincta sit, q. CLXXIX. i
si quoque aut ens contingens fuit, aut necessarium. Si contingens la est p
tisiet: ipsa quoque haberet sui caussam, S. CLXXVII l . 6. J & macta se
quum progressus caussarum in infinitum non detur: . CLXXVII I. ipsa exii y. demum tamen subsistendum esset in caussa quadam prima. Sin stς necessaria est, a se ipsa, M. CLXXVIII, εὶ dc sic quoque causisa prima erit rerum omnium. Ergo datur caussa universi ab universo distincta , quae simul caussa prima est , adeoque sui caussam non habet, id est necessaria, & a se ipsa exstans.
508쪽
1N ELEM. PHILOS. MORAL CAp. III. SECT. II. CLXXXI.
Ei hine Quia porro haec caussa est ens necessarium & a se ipso eY ens pedi stens et F. CLXXX. ea sane erit immutabilis s. CLXXVII, sectiss. 2. Si immutabilis est, nec addi ei quidquam potest , nee detrahita 4 Ergo est ens perfectissimum: adeoque caussa hujus universi prima ς' v*- & ipso uiuverso distineta, est ens persectiissimum, id est, Deus.
neu, est Ex hoc s. CLXIXI. sequitur etiam, ut Deus non sit enseos 1 - compositum , sed SIΜPLEX. Si enim compositus esset, partes, ex Piς - quibus constat, essent eo priores, adcoque rese haberet exsistet
tiae suae initium, nec esset a se ipso. S. CLXXVII, r. 9 . CLXXXIII. Spiritu, Quum sit simplex; S. CLXXXII. γ non potest esse corpus quippe quod sine partibus & extentione concipi nequit. Est ergo spiritus , adeoque substantia persectissime cogitans. S. XI.,
s J mod non animadvertens Io. XVII. Deo non tantum spirituum, sed Cis Ricus tuo. I. Log. Cff. VIII. f. H. & corporum , immo di omnium en-O Pneiminia. Act. III. C p. III. q. tium proprietates tribuit.
. CLXXXIV. Aetemua, Dum Deus a se ipso est, s 3. CLXXX. est etiam ens AE-itulamn. TERNUM, & INDEPENDENS. Dum nec addi ei, nec detraden , infir in quidquam potest, est ens INFINITUM. & hine INCOM-
hensibi- l J Si enim Deus ess ens infinitum: nasur. Quia denique ens infinitum iis, omni mens nostra finita eum eo itando cape- est, infinitum autem non nisi unum Praelcnsi re non potest, dc hinc est ens in m- concipi potest, Deus tantum untia sit, unus. pri hens e. Quia deinde ens infinitum oportet. certo loco includi nequit , est omnιν. CLXXXy. . i. Comparatis inter se ideis cogitationis & entis persectissimi, f. - CLXXXIlI. γ sua sponte seluitur non posse non Deum esse ei S
. Eh, INTELLIGENS, SAPIENTISSIMUM. PRAESCIUM. -- praestia , NISCIUM, LIBERRIME VOLENS, OMNIPOTENS o
.ri . . s J Quod ergo vult, etiam potest. patet, eur non passe dieatur eficere , ut hi uoi.hi. Piihil autem Uuit, nisi quod lapientiae contradictoria sint vera, re cur nec suae est cotilentaneum. Et hinc facile tur, eum mentiri posse.
Verax, iu- Cum ergo nihil possit, nisi quod vult . CLXXXV. sequi- flus, bo-tur, ut si VERAX, JUSTUS, BONUS, omnesque virtutes in
Dco reperiantur in gradu eminentissimo.
509쪽
Talis est Deus. Iam quis negaverit, eum bonum infinitum :ac omnium praestantissimum , quin absolute tale ess e , adeo, ut es id nomen κυμως & -τ' Omnino competat )ῖ
Nee tantum in se & absiolute bonus est Deus o sed Sc homini honum praestantissimum , dc hinc vere summum bonum unicum . Quod facile patebit, si attributa summi boni essentialia S.CLXXIII.
seqq. consideremus pauIlo accuratius, eaque cum conceptu Dei hucusque explicato comparemus.
Deus edi Po est summum bonum Etiam ra. tione ho minis conside
s J Erravit ergo Epicurus, dum Deum consideravit , tamquam ens in se beatum, immortale, sempiternum , t Otiosum , s H. g. LXXX l . I &quod ad te non pertineret, adeoque Sccultum illi nullum admodum exhibuit. Et qui potuit colere ens, quod ipsi bonum videbatur, at ab iure tantum, &in se, non in ordine ad homines φQuis nostrum colit Iapanorum regem, quamvis potemissimum, quem ad nos non pertinere probe novimus' At nee magis ad Epicurum pertinebat Deus otiosus , & sua beatitudine in intermundus perfitiens. Sapiens itaque ex contemplasone naturae Dei colliget, eum non modo absoluse, sed dc respecime banum esse, & cum Epicteto apud A μα Disi. victet labr. I. Cap. x L cogitabit: Eli ἀηa s ἔμην. ἶ-ia. - σ
mcire Deerem. Atqui eo os sum rationis. Itaque Deus mihi relebranaur s. Hoe Dium meum es , hoc e equor, nec δε- Ieram hane sanonem, dum octierit.
Quum enim summum bonum ita comparatum sit, ut ab omni- oubabus, media non adspernantibus, possit obtinerit' S. CLXIII. proba vj talis profecto est Deus, qui quanto amore homines prosequatur, ex chara, tot praeclaris, quibus eos prae aliis animantibus condecoravit, be- ciere Pri.
ne sic iis docuit. Jam quum amor sit appetitio boni, A. XXXVII. appetitio boni autem cupiditas, se cum re uniendi e consequens est , ut ex parte Dei nihil sit, cur, qui media haud adspernantur persectissimum hoc bonum non possint obtinere.
Si porro summi boni requisitum est, ut mentem conservet ac Secundo
perficiat : =. CLXIV. P quis magis id praestabit Deo, qui ct e sistentuin menti dedit, & felicitatis omnis solus largitor est l
510쪽
Te o. Quarto QuInto. Conesia so de monstrationis.
Et quis dubitet quaeso, quin Deus Voluntatem perseere , Iibertate donare , morbosque & vitia ejus tollere possiti csCLXV. Perficitur volunt s. si verum bonum amat: id vero fit, si amat Deum. Qui Deum amat, non amplius servit adsectibus & inclinationibus pravis. Ergo in libertatem vindicatus est, & hine nec vitiis amplius indulget, & virtuti studet.
Praeterea quemadmodum summum bonum ita comparatum esse oportet, ut propter se , ac non propter aliud, expetatur: s p.
CLXVI. γ ita hoc quoque summi boni attributum in Deum manifesto cadit. Quid enim est quaeso Deo pracilantius , propter quod cum Deo uniri votis'
Denique quum bonum summum perpetuum ac extra amittendi
periculum constitutum esse oporteat: f. CLXVII. 9 nemini &id attributum masis competit, quam Deo, qui & ipse in se ensim mutabile, ac sempiternum est, s. CLXXXIV. ct amorem. tuo seniet hominem complectitur, non deponit, nisi ipse homoe ab ejus consortio divellat. CLX. g. CXCIV.
Ex quibus omnibus sua sponte fluit ratiocinium e eui omnia attributa summi boni essentialia competunt o id summum bonum est.
S. CLXVIII. At ea omnia competunt Deo , ,CLXXXVlII. seqv. Est ergo Deus summum bonum. Q. E. D. .
verunt. Pythaeoraeis summum bonum consistebat ἐν--σε. .vu δεις, s Η. g.
XLIV. J idque & Platonici statuebant,s D. g. LX JI. J Stoici finem philo piliis moralis vile dicebant , naturae convenienter vivere e l Ib. f. LXXXI. I sed pleraque id interpretabantur de Deo. xlrt Introd. ad uoic. plia's tabe. II. Dig. XIX. Similia illa Cleanthis apud
A quale sis bonum, rogat , ita aeripe. LII ordinatum, Iusylam, er es sanctum,
puιm a Sur potens, commodum aliis, pulcrum, decem Rectum arque constam, semper autem eonfer IsExpers metu, diame, eurit omnibus iiuvanti benignum , st e, amicum ν