장음표시 사용
641쪽
Iarticeps, male sana pu amis amiguitar. Quum vero metus tam absurdus tum in interno adfectu consistere, tum actionibus externis sese prodere liossit: pri rem INTERNAM posteriorem Ex TERNAM, seu cuLTuri sUPERSTITIOSUM
l iussiti. ν. CXXXIV. Quum ergo omnis superstitio tum interna, tum effectus. Externa, viro probo cane pnus & angue iit fugienda: f. CXXXV. 39. merito vir pius abhorret ab omni meticuloso adicetu crga res creatas, it cmque qO. ab erroribus, quibus quis sibi Deum, tamquamens avarum & donis sacile Placabile, sistit, praeterea qI. a magia& divinationibus, qa. & cultibus fictitiis , denique εῖ. ab absurda opinione, Deum solo cultu externo, quamvis ab omni amore ac ti
more sejuncto, posse propitiari
Sunt liam praecipua capita, in quibus sese exserit Ioperstitio, quippe ad
quae reliqua superstitic nis efecta omnia reseret rctant. Vid. Budd. de athe6mo Iupestu. Cap. VIII. IX. Unde fiscite patet, quam inanis sit comparatio atheis mi di superstitionis, quum utraque verae pietati erga Deum aeque advers tur , ut idem vir doctissimus adversus Petri Baelii lantentiam pluribus Ostendit ibidem Cap. IV. g. V. p. 3 4 ff. seqv. Ne
mo tamen negaverit, ex superstitione plurima maximaque incommoda rintiundare in rempublicam, ut non posse . non mirari,
Eriamum religio posse suasisse malorum, si per religionem intelligas timorem Dei ab omni recta ratione seiunctum, id est, superstitionem. Quo in primis pertinet lectu dignissima Iuvenalis Satyrax V. Nam saepe contigit, quod ibi reseri poeta P. 33. seetu.
Inde furor vulgo, quod numina vicis
Odit uterque locus, quum suos credra habendos
Esse Deos, quos ipse coimri id G f. CXXXIV. Praeterea, quum nemo de infinitis Dei perfecti dueiam in nibus possit cogitare , quin ejus omni scientiam , sapientiam , poten- Deo eobtiam oc bonitatem simul sibi repraesentet: S. CXXVII. I heri e- Ioc u tiam non potest, ψ quin homo omnem fiduciam in Deo collocet, d. & q. s. in ejus providentia unice adquiescat, quin & qis. quaecumque Deus de se statuerit, sorti ae intrepido animo ferat, denique qT. nec, si bonis mala, vel malis bona eveniant, offendatur aut animum despondeat, sed M. & mala ista sibi aliisque esse profutura, certo Rersuasus convictusque sit.
cultu, f. CXXXV. Et in his quidem similibusque officiis cultus Dei
642쪽
Cxp. V. DE OFFICIIS HOMINIS ERGA DEUM. 1
fiduciam , quibus Deum pura mente prosequimur. , Quandoquidem nus &vero ita natura comparatum est, ut adfectus in actiones externas extornu terumpat: vix sincerus videretur cultus ille interior, nisi inde naiaceretur Ex TERNUs qui in actionibus externis, ex amore, timore ae siducia erga Deum profectis, consistit. Equidem necessitatem cultus istiug externi ex ratione posse demonstrari, quidam negarunt, partim quod hoc cultu non indigeat Deus, ceu recte v, derit Demonis, philosophus apud Lincian. in Demona cte p. 86r. Tomo I. dum accusatus impietatis, quod nullum umquam sacrificium Minervae obtulerite
nim illam oblatis a me sacrificiis indigere, putabam: partim quod societas humana vitaeque tranquillitas, omisso cultu externo, non laedatur. Thomas Are: pr. Lυ. II, I. II. seqv. cic introd. in Ethie. III, 37.ργ. Sed nec cultu intcrno indiget Deus, quem tamen necesurivia esse, nemo negaverit. Alterum vero argumentum facile corruit, si destruxeris ἄζωον illud , --ὶ ς. quasi nihil, nisi quod ex socialitate consequitur, juris naturae sit. g. LXX J Consem tamen meretur Hochiletter. CNIS. I
g. CXXXVI. Quum ergo cultus Dei externus in actionibus E xternuexternis ex amore, timore, ac fiducia erga Deum prosectis cons D fluere de-tat, f. CXXXV. amor vero non possit non efficere, ut cu- bet cx stet jus periectione dc felicitate unice delectamur, eum quoque Verbis celebremus : ossicii nostri erit, q9. de Deo semper sonorifice , & cum reverentia loqui, so. alios sermonibus dc adtionibus nostris ad eumdem amorem accendere, sI. Deo hymnos canere, Fa. nec ejus nomen temere jurando pejerandove, vel sermonibus quibusicumque sutilibus, ignominia adficere.
f. CXXXVII. Ex timore Dei, obsequioque, quod enti illi per- Nee sectissimo debemus , f. CXXXI. merito colligimus , s 3. praecep- extim
tis ejus actiones nostras etiam externas attemperandas , & sq. se in- Dri. per cogitandum esse, ubique praesentem adesse Deum, ac ipsas Cogitationes nostras, nedum actiones externas , perspicere . Ex quo prono alveo fluet praeceptum pulcherrimum , s s. cavendam esse omnem simulationem pietatis, quippe cum summa divini Numinis injuria ac contemtu conjunctam. Professus est sublimem illam doctrinam etiam Thales Milesius, qui in
terrogatus a non nemine, ε. λήιοι διισαδὲκ- , num lateat Deum ho
mo intuste agens respondit: ἀλλ' ἡ δε
Clem. Mex. Strom. V. p. s94. Quis V ro Deum praesentem & spectantem omnia non reformidet ' Eleganter Epic-Heine:cii Elam. Iun. Na . tetus apud Arrian. I, I . ne λω
643쪽
gentibus sub oculis vel, omnia cernentis.
Deti que M. CXXXVIII. Denique qui fiduciam in Deo collocat, g.
ex fiducia CXXXIV. numquam intermithei S 6. casias preces fundere, ni- in UςQ hilque s . faciet libentius, quam ut, si occasio fuerit, publice coli privatimque cum Deo, & de Deo, loquatur. Ea enini sunt quae de cultu Dei externo percipit rem ratio. Ad ritus vero quod attinet, quamvis c8. & ratio intelligat, non poste cultum publicum commode explicari, nisi certa loca, temporaque illi destinentur, & s9. tanti momenti negotium omnino exigat, ut omnia decore sant : 6O. ipsas tamen caerimonias illa nec pra seribit, nec 6 I. improbat, ii ita sint comparatae , ut nobis in memoriam revocent ea, de quibus in cultu divino sit cogitandum Cel. Wolis. vernu si. gedanchen vom thun una iasen des menseh. g.
DE OFFICIIS HOMINIS ERGA SE IPSUΜ. g. CXXXIX.
Hom, D Raeter Deum optimum maximum nihil homini seipso propius obligatus x est, quippe cui ipsa natura tam tenerum sui amorem impres eii . t η' sit , ut istum emotae mentis esse existimemus, qui adversus seip- ' - ' sum odium concipit, sibive male, quam bene, esse m Vult. Nec ' i'μ μ' injustus est ille sui ipsius ΑΜOR , dummodo ordinem non turbet. Est onim adfectus , quo quis persectionibus suis ac felicitate delectatur , eaque hona conservare , & magis magisque quotidie amplificare studet. Quum vero Deus voluerit, ut exsisteremus , multasque nobis persectiones eximias dederit , quin & media ad veram felicitatem perveniendi nobis in promtu esse voluerit: voluit etiam procul dubio, ut conservemur, nostrasque persectiones tueamur dc amplificemus , veraque felicitate potiri studeamus, eaque delectemur, id est, ut nos amemus. S. XCII. )Qualis lG g. CXL. Ex quo jam supra collegimus , XCII. 6 . homi- e tui tin mem nihil eorum , quae ad persectionem , felicitatemque adse quendam , conservandam, amplificandamque pertinent, praeter '' ' mittere teneri, dum id sine amoris divini violatione seri possit r).
Itaque haec ossicia nobis non quibus sola est ut diro hi si Iro, mater OPraestamus tantum, ut felices simus t aequi, sed quia id Dei a nobis exigit jam supra enim ostendimus, falli eos, uouimas, ut periectionibus di felicitati
644쪽
C p. VI. DE OFFICIIS HOM. ERGA SE IPSUM. 19
nostrae studeamus. g. LXXVII. seqtι.ὶ felicitatis nos rae γ non autem studium Itaque ipsum, quod nobis debemus, os- illud cit causia, quae nos ad hoc otii-ficium conssilit in studio periectionis ac cium impellit.
f. CXLI. Quum ergo ex Dei O. M. Voluntate homo obstri quo tus sit ad ea omnia, quae ad persectionem felicitatemque ad sequen- jus obj dam , conservandam, amplificandamque pertinent, f. CXI. & cra homo non ex sola mente, sed & ex corpore confici, & utraque substantia ejus essentiam absolvat: Elem. phil. mor. g. XL consequens est, I. ut homo & NENTEM & CORPUs perlic cre, dca. quia duae sunt mentis facultates, INTELLECTUs & voLUNTAs, Elem. phil. mre. A. XV. de utriusque perlectionibus adsequendis. conservandis, amplificandisque sollicitus esse debeat, adeoque 3- officia hominis erga se ipsum partim ad totum Hori INEM perficiendum conservandumque , Partim ad INTELLECTUM , partim ad vo-LUNTATEM , partim denique ad coRPUs, STATUMQUE HOMINI sExTERNUM pertineant. Observandum hoc eontra Socratis aliorumqua veterum principia, qui corpus non partem ede hominis, sed ejus in trumentum tantum, res exter nas vero plane nil ut ad hominem pertinere , existimabant. Si e Simplicius in
quae sunt hominis, curat, sed iris iumentum: qui vera pecuniae ct id geniis a iis rebus studet, nee hominem turat, nee ho- uir instrumentum, sed ea, quae λῖ in-sramento sertiunt. Non sine strepitu talia iactabant veteres, quum sint dogmata non modo salia oc stolida, sed oci estilentissima.
f. CXLII. Ex quibus porro colligimus, q. non's ungenda ossicia er- esse haec Osticia, adeoque s. nec mentem, nec corpus negligi g si γ' oportere: 6. si tamenrcontingat, ut utrique satis scri non possi ivm ηψη ex pluribus bonis vel persectionibus, quas simul adsequi non pos- . μ' D pr C antiis nam ac summe necessariam eligere , S. ribbi'
XCIV. ac proinde, T. quum mens corpore sit multo praestan- randa. tior, Elem. philos mori s. XIII. I persciencae menti nos rae tune magis, quam corpori, studere, at 8. neutram tamen nostri partem
Itaque contra offerum iaciunt, satisfaciunt ossicio, qui doctrinae atque qui Ita Curant corpus, ut mentem O, intellectus perficiendi studio ita immo-hruteIcere patiam . Sed ii non magis rantur libris , ut iis immoriantur. H ι Neu
645쪽
Neutrum ergo incium negligen- coniungat, is omnino racte Ac ord nedum, quamvis si quis e. g. studio iacere videatur, si id, quod praestantius theologico consecratus , non tantum est, minus praestanti, necessarium mi-fibi vel otii, vel lumtuum supereς nus necessario praeserendum existimeta se videat, ut studia quaedam, quae Rem selide explicavit Cal. Wolff. ibid. thzologum alioquin ornant, nec tamen g. CCXXV. sequ. abicisse sunt nece.nrra , cum theologia
Homo g. CXLIII. Quod ad ToTUM HOMINEM attinet, ejus persectio vitam sedi & selicitas in eo consistit, ut unio mentis & corporis maneat sal-vη ς ς va, quia divulsis istis partibus, mens quidem, tamquam immorta-. ; . ' αν iuperstes est. Sem. phit. mor. g. XIII. 9 non autem homo. iEhdiu, Quandoquidem Vero homo VI VERS dicitur tantisper , dum unio
illa mentis i c corporis salva est; MORI vero, simul ac partes illae esse iviales a se invicem divelluntur: consequens est, P. ut homo ad vitam conservandam , ac IO. proinde ad evitandam mortem, ac destructione in , omnino sit obligatus, nisi II. mens, de praeilantiore bono per mortem consequendo certa , m Item non
quidem ultro eligat. sed imminentem libi animo sorti ac intrepi
. Itaque infinitiae dixeris Hege- tatem, nee suturae aliculus selicitatissam πειρινα ναlas, qui hominem ad com spes atque exspectatio vitam hane illi sciscendam sibi mortem obligatum esse, acerbiorem mortemque suaviorem red- existimabat, idque tanto argumento- deret. Contra nihil praeter ossicium o inrum adpanatu persuadebat hominibus tabat Apostolus, dum cupiebat ciso, non magis sints,ut catervatim se in mare vi, noci martyres eo nomine erant roprojicerent. Cic. Disc. O .s. I. 3 . V prchendendi, qui certa spe suturae glo-leri Max. VIII, c. Quum enim eum di riae freti, nullos cruciatus, nullumque
motae meniis esse, merito iudicemus, supplicium pertimescebant, quia, quod qui sui ipsius eoncipit odiunt: g. malum minus nos majori malo sui Hu-CXXxIX.) ea, quae somniavit secto cit, bonique praestantioris reddit pari, que ille Hegesias, cipes, potius bonum, quam malum est.
marii me quum omnia referret ad volup,
Ae ν , g. CXLIV. Inde porro colligimus, II. contra ossicium agere, iridis qui ipsi sibi violentas manus inserunt. Quod & aliis modis faci- mors v le potest demonstrari, veluti quod hujusmodi actio naturae amo-luntaria ris & boni indoli repugnat, adeoque contradictionem involvit : ' se iis c Hom. philos mor. g. CLIII. quod mors hujusmodi volunt ria non potest consistere cum illa fiducia in Deo collocanda , mentisque adquiescentia in volunt.te Dei, quas supra inter ossicia hominis erga Deum esse probavimus. f. CXAXIV. ) Sed adjicere jam juvabit hoc unum argumentum : Homo tenetur hominem ama- e, tamquam seipsum: ac proinde seipsum , tamquam alio. homi-
646쪽
T C p. VI. DE OFFICIIS HOM. ERGA SEIPSUM. fines. f. XCIII. 61. 66. Atqui amor justitiae non patitur , ut
hominem occidamus. Idem ergo non patitur, ut nos ipsos occida
s in Astita philo ophandum cum iis,
qui lcientes oc prudumes in seipsos sa vium : non eum iis, qui ex furore vel insania sibi inserunt manus. His actio, tam tristis ne imputari quidem potest:
S. C es, αν. illis quum sine cauI.iae quid sedisse videri nequeam, veseonseientia eriminis, vel calamitatum, quibus excruciantur, mas nitudo, vel metus dirae atque ignominiolae mortis eonsilium tam truculentum exto quet. Quarum caussarum prima mani festo non excusat, quum supersit medium, cum consilenta redeundi ingratiam. Reliquae non destituuntur ciniore , quia ex duobus malis phr sieis merito minus videtur eligendum. Eiem. phil. mor. g. CLII. x.) Sed quum nec malum physicum sit mors voluntaria, sed morale , quod eligi non potest, Scialamitas dolorque concipi vix possit , quem non adquie centia in voluntate Dei lenire possit ac debeat: quin & plerumque furor non postremussi, ne moriare, mori: Marciat. Epigri II, 8O. ne his quidem casibus diei potest, suae quemque vitae mortisque esse arbitrum. Wolff. philos mores.S.CCCXL.
f. CXLV. Ex iisdem axiomatibus, paullo ante S. CXLIII. I e tibis
explicatis, patet, II. non minus contra officium facere, qui immo- vitae & dicis laboribus, vel I3. luxu & libidine , sibi mortem accelerant , v lptudi-Vel I . Valetudinem parum curant: quique Is . nec necessitate, nec ΠΤ Officio urgente , pcricula ultro adeunt, eaque ratione ipsi sibi suo μ μ jumento malum arcessunt P. ) Quisqliis enim actionis alicujus
auctor vel eaussa est, ei actio illa jure imputatur. f. CV, 21. . Quis vero dubitet , quin mortis sine caussa sit, qui se intolerabili labore excruciat qui luxu dc libidine vires corporis animisque deterit prosternitque , qui valetindinis nullam habet rationem, periculis manifestillimis . sese praeter necessitatemo test Quum ergo vel in soro humano ex lege Cornelia sicarius habeatur, non solum qui dolo malo occidit hominem , sed & qui neci caussam praebuit: t. I s. g. s. D. de poen. I. I. D. M L. Cornet. de si ri quis dubitet, quin multo magis in foro divino reus prinpricidii futurus sit, qui sibi ipse mortia caussam praebuit p
S. CXLVI. INTELLECTUs humani per emo procul dubio in osses. cognitione veri & boni consistit. His. philis. I. I. Ad quam ad- ho,inij
sequendam, conservandam , amplificandam , quum homo sit obstri- rationectus. g. CXL. consequens est, I 6. ut unumquemque oporteat in xoue
de adquirenda sibi mentis perspicacitate, facultateque verum & βψ Cub falsum , bonumque & malum discernendi laborare, I T. nullamque omnisu, occasionem sive ex aliorum institutione, sive ex libris, sive pereem experientiam , veritates utiles, praeceptaque de bono & malo 9 nis. addiscendi praetermittere, & I8. si forte ejus sit conditionis, ut .mala, quae utilia essent, addiscere non possit, eum vel saltim id,
647쪽
quod optimum maximeque necessarium est, tanto accuratius ve
luti in numerato habere debere. f. CXLII, 6.
Haec cornitio omnibus perae que necessaria eii, partim quod voluntas non potest adpetere , nisi quod in tellectus sibi, tamquam bonum, repraesentavit, nec aversari, nisi quod illa tamquam malum agnovit. g. XXX, s. partim quod imputantur actiones, etam ex ignorantia admisiae, quatenus legem& potuit di debuit homo perspectam habere. g. CVIII, 37. 38. Recte ergo
S. CXLVII. Ex qua postrema propositione, S. CXLVI, Ι 8.
porro consequitur, I9. ut, quemadmodum ad officia, adhuc recensita, omnes peraeque obligati sunt: ita aO. speciatim quisque ad eam intellectus culturam Iit obstrictus, quae ejus indoli ingeniique viribus, nec non fini & vitae conditioni conveniat, ac proin te a I. suam quisque indolem suasque vires accurrate exploratas habere debeat; aa. vix quippe excusandus, si quod vitae genus, cui minus idoneus sit, temere atque invita Minerva. Vel ipse eligere, vel a'. aliis in potestate sua constitutis vel disciplinae 1uae creditis obtrudere non dubitarit .
Itaque cultura, ad quam obliis gati sumus , intellectus alia GENERALI sest, ad quam omnes homines peraeque obligati fiant, de qua g. CXLVI, alias EciALIs, ad quam singuli tenentur, de qua hoc g. CXLVII. Illius sun
mentum est ratio, quam tum omnibus hominibus communem habemus,quam
que pro virili perficere tenemur omnes: hujus vero cujusque indoles , id est, vires judicii, intellectus & memoriae,
quae quum non apud omnes eaedem , nec codum gradu sint: non omnes ho-mInes ad idem vitae genus idoneos el- se , iacile pateta Hinc porro colligimur, VOCATIONEM Divinara frECIALEM, si ab instinctu divino atque cxtraordinario discodamus, ) nihil aliud esse, quam voluntatem Dei de colo vitae genere ab homine eligendo, per dotes animi ac corporis ei concessas decimatam. De qua Persus Sat. III, v. 7 I. . Qitem te Deus esse Iussit, Gr humana qua parte locarus M
si. CXLVIII. VOLUNTAT is perfectio consistit in adpetitione &
fruitione boni, malique aversatione. Quumque bonum non adpetamus, nisi cujus praestantiam intellectu praelucente perspeximus, neCaVersemur . nisi quod tamquam malum cognovimus : f. XXX, s. ex eo quoque merito colligimus 22. non adquiescendum nobis esse in qualicumque boni malique cognitione, sed operam dandam, ut ea viva sit,& efficax t 23. Non modo honum qualicumque esse adpetendum . sed ex pluribus bonis praestantius magisque necessarium δ ah immo ne malum quidem aversandum csse, quod nos majo-
648쪽
C p. VI. DE OFFICIIS HOM. ERGA SE IPSUM. 63
majoris boni participes reddere possit: denique, ah bonum sum
mum prae aliis adpetendum , S reliquis bonas omnibus aequo ani
mo carendum ei se, si illo sine his potiri non possimus ).
Hinc iam alibi ostendirnus, falli
eos, qui summam selicitatem, ad quam in hac vita connitimur, In fruitione omnium bonorum consistere exis imant: veluti Platonem apud Ciceronems iuras. Aca. . I. 6. Id enim cum non caedat in hominem, nec in hujus vitae conditionem: consequens est, ut saltim ad adlequendum bonum summum ac praeliantissimum, quod ἀν αγα9 m-tin eleganter Vocat Servator, Lare. X, i. omne studium conferre teneamur.
t f. CXLIX. Praeterea, quum is, qui obligatus est ad finem , is & Volunta-ad mcdia sit obligatus : consequens est , 26. ut nihil eorum , quae ' - Π ς' recta ratio praescribit, ad summam felicitatem contendentitus. &απquae alibi Hem. phil. mor. I. CCXLIX. selu. explicaVimus pluribus, eiuslatia. practermittendum, sed aT. de emendanda mente , 28. ad c ctibus ratione regendis , a'. vitiis denique magis magisque animo evellendis , dies noctesque serio cogitandum sit. Saepe enim soli illi animi impetus hominem ita in transversum agunt, ut fine suo excidat, Zc vel vera felicitate careat, vel tristem ejusdem faciat iacturam. t raeterea generatim non faciet umquam officium, quisquis adfectus non
habet in potestate, quippe qui ita pe vertunt dii torquentque animi judicium, ut nil ut recte eia ordine fiat. Elem. phil. moeri f. XXXV. Papin. Stat. Thebaid.
Lib. X. v. 626. Ne fraenos animo permitte talenti: Da spatitim , tenuemque moram, maleenncia mini as penu Nimirum ratio issa, mi fraena tradu trir , tamdiu potens est , quamdiu didiicta
es ab adfectibus. Si miscuitse illis, O in-
ginnamr, non potis continere, quos siti momere potitisset. Commora enimsemet, concussa mens ei servit, a quo ι elilitur Seneca de ira I, 7.
f. CL. Superest CORPUs, cujus persectio quum in eo cons stat, OblIta- ut omnes ejus partes ad motus necessarios idoneae sint: ex hoc ad quoque consequitur, 3 O. ut obligati simus ad tuendam sanitatem, ς0 ac proinde 3 I. & in cibo potuque capiendo, dc 32. in laboribus,&-3ῖ. in exercendo corpore omnia ad tuendam valetudinem , serean agilitatemque, & vires tanto majores adfluirendas, referre, dumque. Contra ea omnem corporis destructionem & mutilationem membrorum a nobis, quantum fieri potest, amoliri teneamur. sed hic quoque status quisque sui
di conditionis rationem habere tenetur. Miud enim robur , aliam asilitatem a dexteritatemquo requirimus in pugila, quam in fabror alia omnia in labro, quam in milite, alia in milite, quam in viro docto. Ex quo patet, Gercitati nes quoque corporis non in omnes eas dem cadere, adeoque prudentia hic opus esse , ut re snem quisque Ii um ob oculos habeat, & media te digna eligat. Quin & aetas di Ierimen facit. Senex , si sapit, nis virer deDimat aes Iescemis, non plus, qttam adolebem t--
649쪽
νὶ aut Hephant. ait Cicero Cat. ma, Cap. diis valitudinιs , inendum exerebat onitar IX. Re proinde & senis alia erit exer- modicis, ranium ribi er potionis adhibenestatio , quam Venis. Id. irid. Cap. dum , in resciam ν vires, non opprimam
M. Pugnandum amquam contra mor- tur. cetera.
bum, sis contra senectutem. Habenda ra-Qui enus F. CLI. At frustra haec omnia urgentur, si quis ea pauperi homo te- te prematur . ut sibi nec salubrem victus rationem imperare , necneatur δd laboris modum suo arbitrio statuere possit. Ac proinoe 3 s. facile DCWi intelligitur, carere hominem mori posse adparatu rerum , ad vitam statumque suum decore tuendum necessariarum. Qui adparatus quum FACULTATUM uel, si adfluentior sit , OPUM vel DIvITiARU Μ nomine Veniat : consequens est. 36. ut unusquisque obliga
tus sit ad tantas facultates, quantas justis mediis parandi occasio est, adquirendas, 37. justeque adquisitas conservandas , & 38. prudentor dispensandas P.
RITIAM , vitiorum omnium pestilentisi simum pariter ac turpillanum. Avarus enim opes opum cautia quaerit, homo seipsum prudenter amans vitae de core agendae caussa. Illi nullum lucrum sordet, nec medium ullum contrahςn. dae pecuniae tam turpe ac injustumeli, quo non utendum existimet Euclio, cui semper, si non in ore, at in mente, est illud πιλο ρυλλ. . O cimer , crura, quaerenda pecunia Iri
Pirius p II nummor. Hic non corradit opes, sed occasioni iblas juste adquirendi iniicit manum. D nique quum avarus temper quaerat, &inventis miter abstineat, oc timeat uti e multo aliter rationes componit vir sis piens, cujus vox est illa Horatii DoLL v. 3I. Haud parat ero , Quod aut avarus in Chremes terra pro
Dψein ius aut perdam ut nepos. Prudenter ergo dispensat facuItates, nec δtur aliena quadra vivere, vel alios pecunia turpiter emungere, ne inimicis
fit ludibrio, ne creditores α improbi Generatores limina sua dies noctesque obsideant, ne desit, quo amicos & i digos iuvet, ne denique iam mortuus a liberis , sua culpa mendicantibus, i re acculetur. Quis vero haec ad boni viri ossicium pertinere neget '
Adeoquo S. CLII. Ex quo facile patet, 39. quum finis sine mediis ob
sta labo- tineri nequeat, nullum autem sit medium , facultates necessarias ς μ α sibi parandi iustius labore ae industria, unumquemque ad labores ' V in n eo , quod semel Megit , vitae genere sorti animo obeundo. , omnemque adhibendam diligentiam, esse obligatum , ac proindew. contra ossicium facere cum , qai ideo , quod vitam octo transeigit, cum summa inopia ac ignominiosa paupertate confiiciatur, quum contra qI. nemini imputari possit paupertas , qui, quamvis nihil, quod suarum partium sit . praetermittat, publica tamen vel
privata calamitate sortunis evolvitur. I. CVI. aT. VeI qa.
650쪽
C p. VI. DE OFFICIIS HOM. ERGA SE IPSUM. iss
eui citra suam culpam nulla rem faciendi occasio est. )
Utrumque ergo ad boni vi- & Ηorat. - m. III. xy. v. s3. qui deri pertinet oratum , M occasionem sortuna volubili ilio more conquestus: aliquid adquirendi non dimittere e Laudo, inquit, manentem. Si celeres manibus , euec honestam pauperta- vatisten aequo animo serre. Utrumque Annas: resens, quae dedis , O mea praestitit Iobus , qui & opes hone- Vrtrue me involvo, probamquellis mediis quaerere , dc paupertatem Paup riem sne dote quaero. ferre didicerat. Iungit utrumque ossicium
S. CLIII. Quum porro homo nihil eorum, quae ad adsequen- Itemquedam , conservandam , amplificandamque felicitatem pertinent, prae-- ustu termittere teneatur : f. CXL. nemo sane dubitabit, q3. quin ad felicitatem adsequendam, conservandam , amplificandamque vel 'bi maxime pertineat Ex IsTIMATIO, quae in benigno aliorum de vise existima tute ac perfectionibus nostris judicio consistit. Cujus enim de virtu- tionem. te & perfectione omnes bene sentiunt : eum dignum felicitate judicant , ac proinde nihil eorum, quae ad illam adsequendam, conservandam , amplificandamque pertinent, praetermittunt. Itaque existimatio medium erit adsequendae, conservandae , amplificandaeque felicitatis, ex eoque sequitur , qq. ut uniuscujusque sit, servire famae atque existimationi, dc ε s. publicis privatisque in rebus, quae ratio praescribit, praestare, denique q6. eam non modo Praeclaris actionibus tueri, sed &, s. si fieri possit, quotidie
ampliticare. Qaum vero hoe & eorum sit fit, De summa industria non posse eam
ossicium, qui nulla umquam turpi ac- Molingui: totum se deissit reipublicae, ditione vel enormi . facinore aliorum de figentius amicis FAMUM SERVIENS. se opinionem vel deminuerunt vel ex- Ωιιο factum es, ut breui ιempore Blu' llinxerunt: quanto magis ad id obliga- reti r. Sic Titum quoque Caesarem , tos dixeris eos, quorum fortassis ado- cujus animus in prima adolescentia ve-lescentia vituperatione & odio non ca- Iuti a seipsis exerraverat, pudore igno- ruit, ut hanc labem eluant virtute, ac miniaeque metu a vitiis retrae iam esse, Proinde famae serviam Exemplo esse observat Sueton. D. Cap. VII. Alia exem- potest Themistocles, de quo Cornelius pia dabit User. Harim. VI. s. Macrob. Nep. Cap. I. Diae eontumelia non fre- Saturn. II. s.cis eum , sed erexit. Nam quum Iudico
S. CLIV. Quumque uniuscujusque ad ossicium pertineat: se Et re lamam atque existimationem tueri, CLIII. U. eam vero caepe landas ca. deminuant aliorum CALUΜNIAE, id est, mendaces de vitiis ac im- lumias. perfectionibus nostris sermones: consequens est, q8. ut nihil, quod
ad calumnias reipsa dc verbis aefellendas pertinet, omittendum Hebeccii Elcis. Iur. Natur. I sit,