장음표시 사용
711쪽
DE DERIVATIVIS A D QUIS IT IONI BUS PER SUCCESSIONEM EX DISPOSITIONE DEFUNCTI. ET AB INTESTATO. S. CCLXXXVI.
Quid iu- ENAΜENTUM ex conceptu jureconsultorum est solemnis de- Ea: Cluatio Voluntatis de universa hereditate, omnique jure, quod mentum testator tempore mortis habiturus est, post ejus mortem in alium transituro. Ideoque vivo testatore nihil juris in heredem transit, immo ne spes quidem tam cena, ut ea decollari non possit: sed testatori, dum anima est, prius consilium damnare, rescissisque ac ruintis prioribus tabulis, vel novas facere, vel intestato decedere ti-
Flitie notissima iuris axiomata:
Iuntatem hominis esse ambulatoriam ul-que ad mortemt ultimas tantum ceras ratas esse debera , quae morte firmantur ,
vel, uti QuinctiL Deel. CG III. loquitur , iliud tantum valere t tamentum, pos quod nullum testamentumst: ac proinde neminem paganum cum duobus. testa mentis decedere posse, & quae sint ejus genetis alia, l. 4. D. de alim. leg. t. 31. g. 1. D e donat. int.vir. ιι α Quin eo usque porrigitur haec testamentum mutanda licentia, ut illam nec clauiala derogatoria, nee adjecto prioribus tabulis i. rejurando, sibi adimere posse testatoin
rcm, contendant. l. ult. D. de lem x.
Tale non 8. CCLXXXVII. Enimvero hujusmodi testamentum non esse τει iur 3 juris naturae, facile unusquisque intelligit. Quamvis enim sollem-
' V 'φν tutates actui tam serio , totque exposito hominum fraudibus , adhi- .m beri, faeile patiatur recta ratio e contraductionem tamen implicare mento videtur, hominem aliquid velle in illud tempus, quo velle non primo. possit, & dominium rerum suarum tum demum in alium transsatum cupere, quando ipse non amplius earum sit dominus. Quod sane tam a recta ratione alienum est, ut ipsi Romani non nisi meris fictionibus P tantam contradictionem tolli posse, faterentur.
Quum enim nec testator, de rebus suis disponens, aliquid cum haerede agat, nec heredi, quando adquirit, Cum testatore quidquam sit negotii, adeoque neutro casia jus aliquod ab illo ad
sic tra re possit: plura fingenda Rerrunt a iureconsultis, in fingendo ingeniosissimis, ut haec consistere
quodammodo viderentur. Hinc finge. bant, idem esse momentum testamenti factionis cum momento mortis: idem quoque esse momentum mortis cum min
712쪽
Cέν. XI. DE DERIVATIVIS ADQUISIT. &e. Ia
mento aditionis, quippe quod per iustionem ad momentum illud mortis retro trahebant, LI. C. de sacros eret. t. 34. D. de adqu. vel amitti heres. t. I93. D. de reg. jur. Porro hereditatem jacentem non esse nullius , sed defuncti personam repraesentare, g. 1. Inst. de hered. inst. l. 3 I. g. ult. D. eod. ι. 36. D. de a v. reri iam. Anti Dadin. Mteserra des f. Iuri tract.IV.
S. CCLXXXVIII. Accedit, quod vix excogitari possit ratio, Itemque
cur superstites moriuorum Voluntatem pro lege habere teneantur, sicund maxime, quum horum, quaecumque eorum sit conditio, vix interesse possit Dio an Theon eorum bonis fruatur. σὰ immo saepe ex odio atque invidia magis, quam ex Vero amore, proficiscantur suprema illa morientium judicia, ut mortuorum saltim his casibus magis interesse videatur , exitum non habere Voluntates suas, quam illas a superstitibus religiose servari. Vid. Diss. nostr. de testamenti-fact. jure Germ. arct. lim. circumscr. g. V. Hine eleganter Seneca de Benefm, II. Non quiaquam rura sanctiore componinius, quam QUOD AD NOS NON PERTINET. Quemadmodum enim gravissimus hie auctor suprema illa hominum iudicia ad homines pertinere negat, ita eodem sensu Quinctil. Dee .CCCVIII. illa
vocat voluntatem ultra mortem. Quum er
go jura ne vivum quide alteri quidquam1tipulari patiantur, nisi stipulantis intersite g. . Inst. de inutil. lip. qui,quaeso, fieri potuit, ut iidem Romanorum jureconsulti
ratas esse vellent voluntates mortuorum
de bonis tertio alicui concedendis, quum mortuorum non imeresset Immortales equidem esse hominum mentes, quod urgere animadvertimus celeberrimum G. G. Lethnit. nov. method. juri pr. p. s. facile largimur, sed inde non sequitur,
ut mentes, corporum vinculis extolutae, rerum olim suarum dominium retianeant, multo minus, ut ulla rerum illa. rum Cura tangantur: Id cinerem O Manes eredis eurare se-
f. CCLXXXIX. Quum ergo jus naturae vix probet testamenti fa- Quod &etionem , qualem adhuc ex principiis juris Romani descripsimus , i. e. de reli- ut eam eleganter definit Ulpianus Tit. xx, I. mentis 1 strae justam quWV comesationem . in id follemniter factam , ut post mortem nostram va- g TR
Dat S. CCLXXXVI. seqv. consequens est, I. ut & similes a-
liarum gentium mores non magis probet, adeoque a. & Graecin dum. rum , barbarorumque testamenta ejusdem generis non magis 1sint j ris naturae ac gentium , quam illa Romanorum ; ) ac proinde 3. nulla paene gens magis simplicitati juris naturalis adcommodarit mores suos , quam Germani, apud quos heredes successoresquesui curique liberi, O NULLUM TESTAMENTUM. Tacit. de mor. Germ. Cap. XX.
Similem enim testamenti facti demum fieri debeat, disponitur, etiamnem, quae in voluntate unitaterali con- apud Athenientes deprehendimus a sistit, A qua de eo, quod post mortem temporibus Solonis: Plutarch. in Sia
713쪽
n p. so. apud Lacedaemonios a tem
poribus Epiades ephori: Platarch. in Aegia. Cr cibam. p. 'st . & apud alios
Graecos, quos hac in re unum idemque omnes itatuere, tradit I locrat. in Aeginet. p. 778. Exltant c. c testamenta similia Ae gyptiorum, veluti Ptolemaei, Regis, apud Caesarem de bello em. III, 1o. Hirti
de bello Alex. Cap. V. Attali, Regis Pedigamenorum, de quo Flor. Hist. II, 2 o. Hieronis Siculi, de quo Lin. XXIV, 4. dantque ipsorum Hebraeorum, de quineum testamentisac ne videndus Sel- n. de furess ad Ieg. Heis. Cap. XXIV.
Sed eam non usse antiquam, Verum m
olimrum interpretamentis originem de . bere , Cum aliis argumentis, tum & eo potissimum probari potest, quod ne T cabulum quidem, quo testamentum dein signareat, in sua lingua repererint, ac proinde illud Graece adpellare coacta
Nec non CCXC. Quae quum ita sint, aliam plane TEsTAΜENTI de-dς xζJ- finitionem commentus est Grotius de jure belli ct par. II, 6, s.
4άba' ' uti. illudque esse ait alienationem in mortis eventum, aute cam re-Groesus voc bilem , retento interim jure possidendi ae I ruendi. Sed uti ea d eo mine finitio non quadrat illi rei, quam vulgo testamentum adpellamus, tus est. sed multis modis falsa est: 2 legi. ad Grat. II, 6. . Pufend. de jurenat. ct gent. IV, IO. a. Illustr. Io. Gotti . de Coccei. ibid. ρ. m. seq. ita non sequitur, ε. ut ideo juris naturae sit testamenti factio , quia illud jus non improbet alienationem in mortis eventum , ante eam revocabilem, cum retentione possessionis & usus fructus co iunctam. Quil;. f. CCXCI. Attamen quum argumenta, quae adhuc explicavi- dispositio mus , Omnia testamenti factionem quidem Romanam penitus evom de here- tant, at non proinde obstent dispositionibus omnibus de futura suc-ditate ju'cessione: f. CCLXVIII. merito jam quaeritur, quaenam illae ' sint , quae jure naturae adprobenturi Responsum cape. Non aliae, quam pacta, quibus vel homines morientes ipsam possessionem cum dominio rerum suarum in alios transferunt, vel sani illis jus succedendi in casum mortis attribuunt. Quum cnim, quod nostrum est,
non modo in praesens, sed & in futurum alienare liceat : f. CCLXVIII. c. licebit etiam de substantia nostra, sive in pra
sens , sive in futurum mortis eventum, in alterum tranSferenda.
Et hine anesquis Emi mortalium
vix aliter de bonis suis, quam hoc modo , disponebant. Sic Abraamus, liberia destitutus, bona sua destinaverat Eleas iri, procuratori suo, Genes XV, 3. proeul dubio per mortis causia donationem, seu pactum aliud successorium. Idem deinde, mortua Sara uxore , iiucep. tis e Rethura liberis , partem honorum suorum vivus ec ianus per donati nem inter vivos contulit, reliqua omnia Isaaec dedit. G n. XXV, s. s. Sed EcCyrum, morientem, praesenti Cambys , filio natu majori, regnum, alteri nutu minori, Tanaoxari, Medorum, Αrinemorum α Cadusiorum satrapias tradidisse,
714쪽
C p. XI. DE DERIVATIVIS ADQUISIT .sce. Tay
didim, refert Xenoph. Cyrop. VIII, 7, 3. xx. Derat. XXI. . II. r. Reg. I, 3 .Syrari Divisionis & donationis, inter liberos XXXIII. 14. dc apud Francos huc pertia parentibus, imminente morte iactae, nent exempla apud Marculf Form. Lmentionem fieri videmus Gen. XLVIII, I a. II, 7.
s. CCXCIL Quum erso cuilibet liceat de substantia sua in picta a,
alium sive in praesens, sive in futurum mortis eventum tram seren- ces mada pacisci: ν. CCXCI, s. consequens est. 6. ut nihil caussae quae msit, cur juri naturae res agari existimemus pacta successoria . 7. iς-- Ut potius illa jure optimo maximo valere debeant, sive reciproca sint, sive ex uno tantum latere obligatoria: itemque 8. sive adquisitiva , sive conservativa, sive renunciativa : nam 9. dispositiva Paciscentes quidem, non vero eum, cujus de hereditate disponitur, Gilringere , vel ex eo patet, quod hic nihil de suo pactus est
) Illa equidem non probat ius Romanum , sed bonis moribus adversari, plenaque tristitani eventus esse, clamat. I. ult. C de dict. sed ratio de voto captandae mortis non in haec pacta in L s Cadit , quam in mortis caussa donationes , quas tamen Romani jure valere patiuntur. Neque tristissimul ille quem Roma iliquando vidit , eventus argumento est, bonis moribus repugna re haec pacta successoria , quum nec testamentum , nec ullum aliud institutum humanum, ita comparatum sit, ut abuti illo Aon possint homines improbi.
f. CCXCIII. Praeterea quum traditionum ea sit indoles, ut otioris onusquisque sibi in re sua jus aliquod, quod non tranSferatur , e ' do quiscipere ac reservare possit, adeoque eo casu tantum transm hiatur, do her Τυδntum is, qui alienat, transmittere voluit: A. CCLXXIX, ε I. state dis equ. sequitur , IO. ut in arbitrio domini sit, possessonemne si- psit ' ς mul in heredem pactilium transferre velit, an jus tantum, heredi- P'U 'tatem se mortuo occupandi, itemque, II. utrum jus irrevocabile , an reVocabile dare malit, denique I a. pure, sub conditione, an in diem, 13. ex asse, an pro parte, alterum sibi heredem dicere malat: ut adeo Iq. non sit naturalis pugna caussae testati Jc intestati, uti sbi persuasit Pomponius L T. D. de reg. jur. Sie jus irrevorabile in filios e
Tethura transtulerat Abraatuus, Gen. XxU, s. revocabile contra in Piraeum Telemachus apud Homerum Odris P.
ta, iam est, Si tiuite me n- stolidi me orae ne re Morte proci po/erum, cr res vexare
715쪽
Haec ego gae malo, quam eorum quem. Tum mi i is laeso reddes ilia omnia piam , hia re. - iaciun&n ego eos insta meritos adfecero elati:
An heres S. CCXCIV. Quum praeterea aliquid aeeipi possit non m
3 3Pς φ vere, sed & ex praesumtione, quoties ex ipsa rei indole non R potest non judicari, alterum rem, quam quis traditurus est, noniam'sib; adspernaturum . s. 'CCLXXXIV consequens est, I s. ut jure
heressit, naturae perinde sit, praesens quis consensum declaret, an ob ab-ae . sentiam rem accipere verbis nequeat, Dum regulariter vix verendum sit, ne molesta alteri futura sit illa liberalitas P, maxime
si lucrosam esse constet hereditatem, it Ii destinatam. I 6. Ut i meri inter utrumque easum id intersit, quod priore validum re irrevocabile jus nanet scatur heres , nisi facultatem revocandi d minus diserte sibi reservarit: II. posteriore ante sequutam acceptionem semper sit revocandi licentia; itemque, I 8. quod qui co sensum declaravit heres, acceptam semel hereditatem repuἀiare nequeat, I9. is, cujus consensus praesumitur, eam sibi delatam suo arbitrio vel adire vel repudiare possit.
ὸ Totam hane doctrinam mirifice illustravit perillustris academiae nostrae
ean cellarius, Musarumque mearum a mansiliimus collega, Io. Petrus a Lu-
deuig, dissemtione erudite scripta, dedisserentiis juru Romani di Germanisi in
donationatas, di barbari adnexus , ae septaticine. HaI. MDC M. ubi nee naturam atque indolem donationis, neeius Iustinianeum, nec canonicum, nec
Germanicum illam acceptationem ver his aliisque signis factam requirere, non sine magno rerum insignium adparatu demonstravit, omniaque , quae Ob et ii poterant, argumenta solide profite vit , ut mirum non sit, quoiciam Ierioris armaturae milites vellicare hoe vallum, quam justa oppugnatione meditere, maluisse.
Funda- CCXCV. Si ergo vere velle potest rerum suarum d πις tum minus , ut illae, se mortuo, in alterum transferantur: f. CCXCI. H. ab ἱζ- nulla sane ratio suadere videtur, ut voluntati ex ejus fine inflato & intentione praesumtae non tantumdem, ac certis verbis signi ve expressae, tribuatur. F. CCLXVIII. Iam supra vero ostendimus , finem atque intentionem aliquid adquirentium , suasque res administrantium, non esse, ut illae, se mortuis, quasi proderelictis habitae cuivis oecupanti cedant: sed , ut suis, quos amat,
quorumque felicitate delectatur, prosint. f. CCLXXAIV. 9 Ex
eo vero merito colligimus, IO. successionem eis prae reliquis deberi , quorum in gratiam mortuus bona sua praecipue adquisive
llit, servariique tanta cura ac sollicitudine in. Quod
716쪽
C p. XI. DE DERIVATIVIS ADQUISIT. 3ce. xyet
Quod adeo verum est, ut nullare magis angi ac veluti excruciari Q. Ieant homines , quam si, se mortuis, na ad homines tibi parum probatos perventura, iciant, jamque Stet domo capta cupidus Iopes r, Imminens temι I uir, O lsum
Ut verissimum sit , quod ex Pindari Obmp. X. huc retulat Pulandoris u uire
. CCXCVI. Quia tamen hoc non est officium, mm G Da ea Iigatione persecta conjunctum, adeoque species potius humana ta- comata. iis, quae personarum ac necessitudinum hahet rationem, ac proinde cognatis plus, quam extraneis, tribuit: c f. CCXX, a L.
merito statuimus, a I. cognatos extraneos omnes a successione ex
cludere , & aa. ex ipsis cognatis remotioribus praeferendos esse propiores: 23. horum denique plures eiusdem lineae ac gradus simul ad hereditatem merito vocandos Ac Quamvis enim non semper maerum sit, cognatos cognatis, quam extraneos , esse cariores , immo potiussi atrum quoque gratia aliquando rarior videatur di tamen , quum si eadem sui Gset desuncti sententia, nihil illi obstitisset, quo minus de hereditate sua disi oneret , aliique, quem magis ama.
bat, eam relinqueret, g. CCXCI , s. ille vero sine erusinodi dispositione decedere maluerit: non potest non existimari, eum bona sua non lavidisse oognatis, quos ipsa veluti naturalis M. sectio ad successionem vorat. Ceterum propior aliquis iudicandus est non m do ratione gradus, verum etiam rationstlineae. Adsectionem enim maximam C dere in lineam deicendentem, &, hac deficiente , in adscendentem : denique, neutra superstite, in collat erilem, recto observavit Arilloti ad Neomach. VIII. 1. Hinc nepotes, quamvis secundo gradu propiores sunt parente , Promus νquamvis tertio gradu, propior fratro ,
CCXCVII. Quum ergo ex ipsis eognatis remotiores ex- suetam cludantur a propioribus , s. CCXCVI, II. vix autem ul- libero-li propiores cuiquam existimari possint, quam liberi parentibus em 244 hi merito reliquis omnibus in hereditate parentum praeferuntur, & quidem a s. sine sexus & 26. aetatis discrimine '). Quod enim quibusdam locis masculi feminas, primogeniti natu minoribus, praeferuntur: illud, quia inter aequales inaequalem divisionem ponit, ex lege civili, vel pacto , vel alia dispositione, adeoque non ex jure naturae esse, facile intellistitur. ε. CCLXXI. IO. seqv. & λ Si tamen res in se individua sit:
non est dubium , quin ea ceteris par, bus primogenito ea lege iure relinqua- - , ut reliquis fratribus isoribusque satisfietat. g. CCLXX. r. Talis resi
dividua quum praecipue ut imperium vel regnum et in eo insignis primoge- .itorum praerogativa ina ibist. Eleg --R a, te
717쪽
hia dularandum hoc quoque, cui reg ntim relinquam , ne id, reiicium in am-Hguo , negotia vobis faesar. Complector equidem , mi , para virumque m scumbem olemiae vertim di cons is promue
re, o ducit oscio fimo, quacumque in re tempus di tisur postulet , eum iubeo ἰqM NATU MAIOR est, ct Utim rerum majorem de eo ema a quadam ratione habet. Quamvis ergo par regum in liberos adiectio esse possit: ipsi tamen regni indoles exigere semper visa est, ut filiabat filii, di i mer hos maximus natu minoribus , in imperio praesere
tur , adeo ut hoc μζερονεν -οι -δωνα,3 e vis , tampiam lege inter omnes homines constitutum esse, contendat Herodoti Lib. VII. p. x i. & , si quid contra fiat, id contra Ius gentium factum esse , dixerint veteres. Vid. Iustin. m . XII, 1. XXIV, 3. Liv. XL, s.
ri ei re CCXCVIII. Quum ergo liberi reliquis omnibus in heia
gulariter reditate parentum merito praeserantur, S. CCXCVII , a . isti legi- idque ex praesumta parentum voluntate colligi posse videatur: ἡό. Rς C C X C V . ao. conseque iis est, ΣT. ut certo etiam con-hiath si v re debeat, esse aliquem ex liberorum numero. Quod quum ra- illktu, tione patris vix certum esse possit, nisi ex justo matrimonio: im . de porro colligimus, 28. patri liberos tantum legitimos, etiam postumos, non illegitimos & vulgo quaesitos; 29. matri omnes promiscue succedere o quamvis 3 o. & illegitimis patrem prospicere posse dispositione sua, nemo temere sit negaturus. Nepotes f. C C X C I X. Praeterea ex eadem voluntate parentum
20Modo c=. CCXCV, Io. 9 colligi posse videtur, 3 I. successionem
iuςςς m descendentium non modo ad primi, sed dc ad ulteriorum graduum
rii phim; iberos, porri Si : adeoque 3 a. nepotes neptesque non minus,
eradu, s quam silios filiasque , ad hereditatem admitti, & quidem, 33. nota solum si inter homines esse desierint primi gradus liberi, verum
etiam , 3 . si illi cum his concurrant: ut adeo 's. aequitati naturali quam maxime consentaneum esse Videatur jus repraesenta tionis, quo liberi ulteriorum graduum locum parentum suorum subeunt, eorumque portionem accipiunt ..
Et hoe est fundamentum sucine ellionis liberorum primi gradus in
pira ; ulteriorum in stirpes. Hanc u ro aequitati naturali quam maxime consentandiam este, vel inde patet, quod alias, si in capita omnes succederent, sit perstitum liberorum conditio per ει- tris vel sororis mortem deterior, ne-Potum Per paremitu morte melior fieret, adeoque nulla inter eos futura esset aequalitas. Nam. si pater esset centenarius , liberosque haberet quatuor, singuli aeciperent viginti quinque -- reos. Iam finge , unum ex his quatuor liberis , turbato naturae . Ordine, ante patrem decessisse , relictis ex se nemistibus septem. Tune sine , si singuli succederent in eapita, unujusque a ciρeret
718쪽
Chr. XI. DE DERIVATIVIS ADQUISIT. &e. 133
ciperet decem aureos : atque ita ob mortem Dauis tres liberi primi gradus amisissent aureos quadraginta quinque , nepotesque leptem ob praematurum parentis obitum tantumdem lucrati iniunt. Quum vero non possit ulla reddi ratio , cur mors fiatris superstitibus statribus vel sororibus aliquid ex paterna hereditate deminuere, nepotibusque ex eo aliquid adjicere debeat e nulla quoquareddi potest ratio, cur aequaliter uiri . que admittendi sint in capita.
CCC. Ex eadem porro regula, quod ex pluribus cognatis Quomo- propiores praeserendi sint remotioribus, f. CCXCVI, aa. do si soli fluit, 36. nepotes, etiamsi soli sint, merito tamen praeferendos esseς Mnx .& avi parentibus, quamvis gradu propioribus, & ejusdem Batribus & lororibus, quamvis gradu paribus. Propiorem enim aliquem judicandum esse non tantum ratione gradus , sed & maxime ratione lineae, jam supra observavimus. c=. CCXCVI. . Ceterum 3T. nepoteme aequitas naturalis hoc casu in capita, an in stirpes ad hereditatem avitam vocet ex iis, quae ad superiorem paragraphum in scholio notavimus , intellectu non admoclum dis
ratio, cur ob praematurum parentum excessiim unius stirpis deterior , alterius melior eonditio fieri debeat. Quod fieri tamen oporteret, si nepotes ali supe nites in capita admitterentur. Finge enim centenarium amisisse quatuor Glios, at ex primo unum, ex secundo binos, ex tertio tres, ex quarto quatuor
nepotes superstites esse si filii supervixissent, saguli accepissent viginti qui que aureos, tantumdemque quisque ad filios transmisisset. At si jam , iis praemortuis, nepotes in capita admittereniatur, singuli acciperem decem adeoque unus nepos ex primo filio jacturam faceret aureorum quindecim, duo ex secundo , quinque : tres porro ex tertio quinque, quarum reliqui ex quarto qui decim lucrarentur. Quod quum absonum sit: absonum quoque est , nepotes hoc casu ita capita succedere.
g. CCCI. Quum, deficiente linea descendentium , proxima si fuerem altera, in qua adscendentium vel progenitorum series describi- adstati tur: f. CCXCVI, 'θ. merito inde colligimus, 38. his dentium.
luctuosam liberorum hereditatem prae aliis deferri & 39. ita
uidem , ut propior gradu excludat remotiores, w. ejusdem graus simul admittantur, nec hic qI. jus naturae justam suggerat rationem , cur inter plures ejusdem gradus secundum lineas partienda sit liberorum hereditas : ut adeo q2. haec similiaque potius jure civili definienda videantur.
Quod adeo rectae rationi videtur
consentaneum , ut quum lex divina ad successionem primum vocet filios , his deficientibus filias, tum Datres, &
Postea patruos: parentum autem nul
lam habere rationem via tur , - .XXVII. g. seqv. Philo tamen de viis Mositi Iab. III. p. 689. illud ex rec
719쪽
dualem franu silii , in pastis νος-- ιissi vero patra eam auferri. Verum , quis lex naturae iubeε, mos parentibus heredo
Decedere, non parentes falsi ubi ius
naturae a Philone procul dubio pro naturae ordine accipitur, ) hoc, M: O --yum, di pus votu con rarium, acuis. ne paιer materque viderentur iactari exmvnaturis sitiorum mortibur di si lia ι restabiti : oblique tamen is r vocavis ad jus , quod permittit panins , ut Odeeorum Ioaretur, ct bona νnanment in familia. Nee aliter philosophantur Talismudici, quorum doctrinam de lueeesisione adscendentium accurate ex minit Seldenus de success in bona des. M ιegea Hebr. Cap. xII. Meeelso
s. CCCII. Denique ex eadem, quam saepius laudavimus. re
gula, cf. CCXC v I , aa. sequitur , εῖ. ut , deficientibus
etiam adscendentibus, ex linea obliqua, vel collaterati Proximi gradu proximi ad successionem esse videantur, nec H. ratio ulla luadeat, ut inter collaterales locus sit juri repraesentationis, multoque minus, s. ut vel duelicitas vinculi. vel U. bonorum origo discrimen faeiat. 66. Ut 9ures ejusdem gradus & hoc casu hereditatem inter se aequa lance dividant e nec M. quidquam i tersit , quota generatione defuncto cognati sint, quum in hujus arbitrio fuerit, si remotiores facultatibus suis beare noluisset, Ii redem alium dicere.
Quum enim successo iis prae reosiquis debeatur , quorum in gratiam
mortuus bona sua praecipue adquisivit, tantaque cura ac tollicitudine servavit,
doceat , amorem erga descendentes remotiores, fi non vehementiorem, saltim non minorem esse tolere, ae erga propiores et mcte inseris nobis videmur , avos nepotibus nihil, quod e rum parentibus debebatur, detractum velle , ac proinde ex prae sampta e rum Voluntate eos in parentum suorum jura luccedere debere. Contra ea experientia eadem docet, in linea collaterali adfectionem sere singulis Madibus decrescere, ac proinde non sequi . ut di g. stairis filius eodem loco sit apud Patruum, ac Dater. Hinc & is trum usos cum fiatribus in luccessione concurrere debere , nulla natio suadeti.
Multa hie S. CCCIII. Et hue usque successionem cognatorum agnostat relicti ar recta ratio. Quia tamen haec omnia magis juris naturae permissi-b Q iv vi, quam praeceptivi esse, facile unusquisque intelligit: nemo facile negaverit, q8. multa hie permissa esse legislatoribus , ut oc de plerisque casibus dubiis certi quid statuere, dc q9. leges suas reipublieae fini atque utilitati accommodare possint. f. XVIII. 36. Atque inde iacile reddi potest ratio, so. cur & conjugi superstiti prospectam velint legislatores. & s I. in nullo paene juris arti-Cul.
720쪽
C. p. XI. DE DERIVATIVIS ADQUISIT. cte. 13 sento magis discrepent diversarum provinciarum , quin & munici piorum , leges & statuta, quam in hoc de intestatorum successio
. CCCIV. Quandoquidem porro totum hoc succedendi jus ex An her voluntate praesumta nascitur, L CCLXXXV, 6 F. is vero, cu- des qui jus conserisus praesumitur, hereditatem suo arbitrio vel adire, vel dam n:- repudiare potest: f. CCXCIV. I9. 'nemo non videt, set. jus ςοῖ ut naturae ignorare fieredes necessarios, adeoque s 3. neminem esse heredem ab intestato ipso jure, sed sq. talem fieri consensu, sive per verba, sive per facta declarato.
quod rationem, ob quam iurisconsulti Romani heredes quoidam neces-ων , alios si os tar neeusarωr, alios voluntarios& extraneos dixerunt , recta ratio Plane ignorat. Primo enim haec heredum qualitas & differentia praecipue ad lim des testimentarios, quos jus naturaei norare diximus, g. CCLXXXVII.
u. pertinet, quaa ab intestato nullus succedit servus, heres necessarius. Deinde testamentum Romanis erat instar legis privatae. Testatorem autem
legem quidem serre polle existimabant sitis, id est , sci vis cic liberis , quibus veluti in obsequio relicta erat gloria ,
non autem extraneis, potestati testat ris non subjectis. Hine illos heredes dicebant necusarior , hos voluntarios.
qu. Enimvero quum haec omnia ignoret ius naturae: illud etiam hanc he redum disterentiam ignorare, tam ceditum est, quam quod certissimum.
S. CCCV. Ceterum, ubi quis semel succedere alteri statuit, ni- Herea hil aequius est, quam ut, qui in locum succedit , etiam in jura quomo- illius ac onera successisse censeatur. f. CCLXVII. Ex quo con-do in de- sequitur, F s. ut heres, sive ex vera dispositione gelancti, sive ex tu u ju' praesumta ejusdem voluntate succedat, omnia ejusdem jura, quae N 'N' morte non exstincta sunt , adquirat, at S 6. nec conqueri possit , itata rsi & ejusdem obligationibus, quantum bona sinciunt, satisfac re cogatur .
enim non alia caussa sit , cur heres, quod destinctus ex emto vel conducto debuit, praestare, & nomen illius expungere teneatur , quam quod bona ejus consequutus est et nulla excogitari potest ratio, eur ultra vires heressitatis teneatur. Praeterea rigor ille juris Romani , quo heres in omnes deiuncta obligationet sueredit, nititur fictione ,
quod heres cum defuncto pro una per .m habeatur. l. xx. D. M usucap. i. I . C. de ussust. Noveri. XLVIII. praef. Am. Dadin. Maeserra de Fimon. tunt a. I. Cap. XX. p. 48. Quam fictio nem quum ignoret ius naturae, illud etiam id, quod inde consequitur, uno rare a manuellum est.