장음표시 사용
131쪽
IOItentiam, quam homini Cluistiano tota vita opportunain esse profitentur,& Religiosis maxime quos in statu nitentiaeelle, S.Thomas opulc. contra impugnantes religionem c. i . confiimat, linueturque
ex S. Bel nardo iei m. dc quadrupl. debito, ει de duplici Baptii.& aliis quos adducit Hieronymus Platus l. i. de bono status xel g. cap. 14. qui utique Ietuita fuit, de
tamen eam poenitentiae dum vita luperest v lv.pationem commendat. Quod vero secemonem in Religionis aditu, ad de de plerumque alias apud Icluitas receptam , in sugillat Caluinus , sicit quod animalis hominis est, quae ignorat condemnantis. Eam ad multos dies lecessionem ad pias commentationes obeundas, vi urpabant pis quidam Coenobitae rempore D.Augustini ut ipse refert de Ope-LC Monaesi. cap. 23. qui ait se id satis Iaudare non posse. Monachum dii colum quem fili pro Diabolo habebant, pia ilia apud Ieiuitas per aliquod tempus secessione , trans tormatum esse in Angelum bonum , scribit Nicolaus Romaeus in Caluini effigie , Appendice de Caluini irehia in Notis num. Io. Eandem secessionem ad pias de Christi passione commentationes, in tempore quo
illud mysterium in Ecclesia recolitur, suscipi a magnis viris solitam , docet exemplum Idalij Barchi non ensis , de Iii-liani Toletani : de quo iste in praefati O-m ad opus Prognostici. An igitur hi quoque Anabaptistarum Sodales i Sed Caluo Caluino caluite, non est praeter
BL sphemia est verbum malum de
Deo , trout definit S. Augustinus A. de Mosib. Manich. cap. ao. Et qua uis blasphemia, sue conuicium Deo illatum , possit elle absque infidelitate,s unde blasphemia non opponitur fidei, sed religioni, praecise lpectando blasphe. miam ;) tamen infidclitatis quasi germanacen letiir, quod non vacat pictae Excutere. Diligenter autem vertat hic a Sanche l. 2. in decalo. cap. 32. Suare tract. . de relig. l. I. a cap. 4. Comitolo l. . ici-
poni. quaest. 0. de passim a Schol alii cis a. a. quaest. I s. Ex ca autem infidelitatis & ulalphemiae assinitate, lique erecte hic locari calumniam de blaiplic-mia , post calumnias de iii fidulitatu , Meius accestionibus. Haec calumnia est Omnino tetia , cdm probrum peream in positum sit plane foedum dc holiendum, ut constare potest ex rudi notione vocabuli proxime proposita. Quid enim Indignius , quam Deo conuiciari, quod fa
cit qui blasphemat 3 Blasphemia , ait
S. Hieronym. in cap. IS. Elaiae , iiilial hocii bilius: de omne peccatum comparavium blalphemiae , leuius est. J Blalphemia nihil peius , ait S. Chrysostomiis in Psal. 93. Hoc quomodo confirmet, iuuerit audire. Alleluius inquit in considera quae dicuntur. Peccata quadam spectant ad Deum, quaedam ad liOminem : veluti impietatem committere, blasphemias euomete, ac violare tem
plum Dei , aut Ecclesiam Dei perle-
qtii , aut sacerdotes assicerς contumelia , haec omnia reseruntur ad Deum. Caeterum moechari, furari, iniuriam facere , haec intra conluetudinem, quae no- his cum conseruis est , consilitaui. Multis plex autem est differentia eorum quae committiantur in Dcum , de quae in homines. Nihil itaque peius iniquitare, neque quicquam infelicius iniquitate aduersus Deum, neque quicquam magis impium qu m aduersus Deum blasphemia. J Blasphemos lepram sibi δc po-Jhetis asciuisse , scribit Petrus Damiani, ustui. 36. cap. a 3. cum igitur tam N ab horrenda.
132쪽
ior. Sectio II. Serus I. caput IX.
horrenda, tamque atrox culpa sit bla- filii set irrogata. Ita sere S. Thomas ad sphemia, omnino probrum de ea prolata cap. 3 . Iobi. Ex quo liquet, Iobum falso impositum , censeri graue debet. peruerse fuisse blasphemiae notatum, nec Et tamen multis, Sc iam olim in veteri nisi per atrocem calumniam fuisse inuis Tettiamento, & postea in nouo impacta est. S. Iob ab Eliu Buzite insimulatus est blalphemiae. Ita enim diserte habet c. 34. Iobstuli e locutus est , ct verba istim musionant disciplinam. Pater mi, probetar Iob usque ad finem : ne desinas ab homine iniquitasta,qui addu super peceatasiam blas
phemιam, iκter nos tuleram constrangatur,
ct tunc ad iudicium prouocet sermombata suis Deum. Haec post sema verba, exprimunt cur Iob sit blasphemiae inlimulattis. Nimirum quia proscisus erat c. I . te velle cum Deo dii putare. Et cap. I9. dixerat. Saltem nunc intelligite,quia Deus non aequo iuuicio Ulixerit me , ct flagellis suu me cinxerit. Et illo iplo capite 3
exprobat Eliu Iobo ; Dixit Iob, iustus fim, ct Deus subuenit iudicium meum.
In iudicando enim me, mendacium seviolenta sagitta me absque ullo peccato. Haeclunt quae Eliu , & alij Iobo assidentes, blasphema centuetunt.Nec dubium quineorum qjqua blasphemiae labe sorderent, si verea Iobo prolata es Ient , ut illud; quod Deus subuertisset iudicium , demendaciter iudicasset. Revera tamen
Iob nihil tale dixerat: eumque Deus ipse cap. 4 a. diserte purgat. Et cap. i. in Fne dicitur, in tanta cladis atrocitate ipuim non peccasse labiis suis , nec stultum quid contra Deum esse locutum. Quod autem dixisset se velle cum Deo iudicio contendcre ; spectat tantum ad expresso. nem innocentiae Iobi, qui si humano
modo rem exponendo , litigasset cum Deo, coram tertio iudice apparuisset innoxius ; nec vexatus ob iniquitatem , sed ad exercitationem ac meritum. Vnde iudicium quo flagellis immissis addiactus erat , non apparuisset iudicium
aequum, si talis poena ob iniquitates
stum tam tetro stigmate. Naboth 3. Res. 2I. agente Iezabele,
per suppositos falios testes accusatus est, quod benedixisset Deum. Quo loco, benedicere , idem lonat quod blasphemare. Ne maledicti nomen offendat, & sermonis ipso laedatiir sono, benedictio Pro maledicto vocatur, J ait S. Ambrosius i. de Nabuthe cap. ix. Simile illud --
prouidae uxoris ad Iobum. Benedic Deo, τ morere. Vbi benedictio, antiphrasticωspto maledictione te blasphemia usurpa-.tur. Benedictio ergo cuius incusatus est Naboth, fuit blasphemia in Deum prolata. At ea erat mera calumnia per impiam mulierem fabricata , & pet impios ei alienios , Nabotho impacta. , Christus Dominus innocentiae exemplar , calumniose blasphemus audiuit. Ela fhemauit ait Caiphas Matth. 26. quid adhuc egemm te tibi 'Ecce Lunc aΑ-dιHis Manshemiam. Dixerat autem iC eia
se Dei Filium, quod verissimum erat, non autem blasphemum. t Blasphemiam inquit Origenes ibi hontil. 33.ὶ arbitratus est, elle magnitudinem verborum
Christi,& gloriam existimauit Ilidaicam,& fabulosam historiam literae occidentis. Et putabat quasi intelligens, Christi sermones suffcientes esse ad testimonium contra ipsum, quia testes erant diuinit: tis ipsius, quantum ad eos qui intelligere possunt: & dicit ad eos qui eadem iapiebant, ecce nunc audistis hiasphemiam eius. J Itaque Christus sons vitae, quod mellitissime tradit Origenes , per atrocem blasphemiam, pronuntiatus est reus mortis , qui principalis omnium vita erat. Sed Christum per Omnia , ac etiam in calumniarum perpessione, primas tenere par fuit, & vero tenuit. 5. Paulus a Plotino Enneade 3.l.
133쪽
C. 4. insimulatur blasphemiae; nimirum tanquam dixisset, Deum condidisse praeceptum , & leges hominibus dedisse, vehomines peccarent, de pinnae obnoxij fierent. Locus est apud Apostolum ad Galat. 3. Lex yropter transgressionem psias. Et iungendus cst alius locus ex Rom.
T. peccatum νι areareat peccatum , per bonum , operatiu est tmhi mortem; ut sarsupra modum peccaus peccatum, per maπ-
dinum. Hec loca Apostoli, sic allatrat
Plotinus. i Non est ut quidam putat, in
ordo propter praeuaricationem ordinisi istitutus, neque lex propter legis tranias tessionem, quo videlicet propter deteriora fiant illa nobilque appareant. Imbuero propterea quod ordo hic est aduentilius; & quoniam ordo est, itanigressio ordinis habet locum; atque propter legem & rationem . & quia existit rati O , accedit legis , rationisque tiansgressio. Non ita tamen ut quae meliora sunt, deteriora fecerint: Sed quia quae indigent,deMntque meliora susci rite , saepe vel suapte natura, vel fortuna, vel impedimento aliunde illato,accipere nequeant. Quod enim ordine utitur aduentitio, id fortitan non assequitur, vel interiori vitio , vel propter aliud quiddam ab alio accidens; multa quoque ab aliis patitur, aliis quidem nolentibus', alioque tendentibus. J Liquet Plotinum Apostoli
Scripta legisse,ut notauit etiam Theodoretiis l. 6. contra Graecos. Legerat tamen nec intellexerat, imb calumniabatur; verum elle comprobans quod S. Petrus
nouerat, esse quaedam in Pauli epistolis obscura & dissicilia intellectu, quae indocti & instabiles deprauant ad sui ipsorum perditionem. Sentus igitur Apost Ii non suit , qubd lex sit posita & data, Deo in eum finem , ut peccatum ad mitteretur ab hominibus; quae esset ho renda blasphemia in Deum , qui neminem implanat, nec laetatur in perditio
nem, ut scilicet excluderetur & plecteretur. Quem sensum Apostoli tradunt ibi Hieronymus de Chlylostomus. Potest etiam cum S. Augustino dici legem fuit a
se politam . ut praeluceret ad agnoscendum quod erat vitandum I coquc num e re optime fungebatur lex ; tametsi quia collulicato intellectu non lubministi bat vires ad recte operandum, & euitaniadum peccatum , contingebar potius con cupiscentiam cst. cnem nondum sanatam per gratiam,exardeicere in vetitum, quod per legem cognoscebat vitandum , nec Iuvabatur ut vitaret. Quo spectat, quod
Apostolus alio loco aiebat , peccatum apparuis te posito mandato. Quem locum egregie in hanc sententiam interpretatur S.Cyrillus homil. 39. Pasch. ad suem. Vult enim ibi Apostolus per occasionem legis monstrantis malum, nec ex se iuuantis ad illud vitandum , concupii centiam fuisse magis inflammatam, posita lege. Absit autem ut Deus legem
posuerit ea mente, ut peccatum conse
queretur : id enim blasphemum esset, &calum uiose a Plotino affingitur Apost lo ; cuius scripta vel dicta , aliis pletis que calumniis patuitIe, cum citatus Beati Petri locus docet,lum quod ipse Apostolus reseri, de aliis ipsi assingentibus pei calumniam, quod dixistet, faciamus
Seuerianus Episcopus Gabalorum , a Serapione S. Ioannis Chrysostomi Di cono per calumniam acculatus est bl sphemiae. Com enim Serapion fretus S. Ioannis Chrysostomi gratia, efferretur fastu, & contra omnes inibi esceret; ideoque Seueriano tametsi Episcopo non aia surrexit set in occursu;commotior ob eam indignitatem Seuerianus,sic locutus est: Si Serapion moriatώr Christiaum , nunquam Chrsm factus est homo ; atque adet, Christus se venditans Deum & hominem, fuisset magnus imposior. Has M-Meriani
134쪽
ueriani voces , media parte accisas retulit S.Cht yitomo Serapion, eique persuasit, Seiretianum dixisse, Christum nunquam filii ic factiim hominem:atque adeo hominem illiina qui Christus dicitur, per impost viam se venditast. Deum. Qua
calumnia,In Iolci lanii in concitatus ad co
eli lanctus ClLyloitomus, ut vix Eud xiae Augiittae precibus , laiciri potuerit
inter utrumque concordia. Inii ex It eam scis luram nequam calumniator lic truncata Seuci iani locutione : qua ratione vix fuerit, qui notam tetram dc stimescossit. Narrant stiopham illam, Sociat S6. c. I G.& SOZ metuis l. 8. c. item l C.
nec non Nicephori S l. I . cap. 9. Vix tandem diiciis is calumniat Ostiicias , lan et iis Cht ylothomus Seueriano conciliatus est , eumque iermone ad populum habitum commendauit, ut i pie quoque populus Sciteriano placaretur , & omnem maculam falsa opinione ei illatam, absterger t. Sanctus Hieronymus a Vasque E I. p. quaest. I . arti c. 6. dicitur senuisse , none ite in Deo scientiam rerum minimarum in singulari, sed tantum in genere. Ita enim ferre videntur quaedam eius verba in cap. r. Abacuc. Sic autem de Deo sentire, blasphemum est, nam est abr0gare illi scientiam perfectam, quae est Dei propriis. Incredibile tamen videtur, S. Hieronymum non sustinere hae in
parte calumniam : cum Sc lumine naturali , tu in finitis scripturarum testimoniis manifestis limum sit , nihil esse posse quantumuis minutum ac vile , quod Deum fugiat, eiusque distin notitiae subducatur. Et non desunt loca quibus S. Hieronymus id explicatissime asterat; Ac nominatim in eiusdem S. Doctoris Commentariis in cap. io. Matth. ad illud , nonne duo passeres, agnoscitur Dei notitia distinctὶ porrecta ad animalcula. Locus ergo qui in contrarium oppinnisur, accipiendus estin sensu non bla-
iphemo; si vere mentem S. Hieronymicontineat , de quo ambigit Trigosius
sua I. pari. quaest. s. astic. . dub. I . quia S. Hiero miis in Apolog. ad Ruffinum, contestatus est, te in Commentariis super Prophetas, aliorum potius sententias referre, quam suas promere. Si tamen S. Hieronymus ex mente sua locutus dicatur , dimittendam imprimis censeo minus commodam interpretationem,
adhibitam a Magistro in i . distinct. in sine , quae fert Deum non scire minuta entia alternatim, vel particulatim , &per diuella temporum momenta. Lmqtier cur hanc S. Hieronymi interpretationem dixerim dimittendam.Nam idem
dici post et de hominibus , & de quibusvis aliis obiectis quantumcunquC nobilibus : quae Deus non cognoscit alternatim &per diuerta temporum momen ea. Ea expositione omisi , dicendum erit, S. Hieronymum non agere de scientia Dei speculativa, quam euidentissimum est ad omnia porrigi, sed agere de prouidentia; quae eodem sensu dicitur non esse in Deo quoad res minutas , quo a S. Paulo i. Corinth. s. dictum est . non esse Deo curam de bobus ; id est
per comparationem ad eam curam quam Deus de hominibus habet, videri non curare caetera. Cum qua interpretatione, probe consentit, quod eodem loco ait S. Hieronymus, non es le in Deo eandem rationabilium & irrationabili una prouidentiam; id quod repetit Matth. Ici. ad illud nonne duo passores. Sic benigne molliunt locum ex S. Hieronymo propos tum , Cartus. in I. distinct. 39.. q. 2. in fine , Sixius Senensis l. 3. bibl. an not. 237. Schultingius in Consessi. Hieronym. tom. I. cap. I. num. 7. Suare TI. parci tract. I. l. s. cap. 3. n. 3. & 6.
allegans Hugonem Victorinum. Non debuimus in hac calumnia a S. Hieronymo amolienda Oscitanter ageIe, quandoquidem si D. Hieronymus admisisset
135쪽
Deum ad mlauta quaeque non attendere,& speculatiuEea ignoraresconsequens
esset, ut non haberer prouidentiain omnium renam, quia prouidentia ex cognitione de amore integratur. At Deum non habere persectam omnium prouidentiam, adebatiox blasphemia est, ut Theod retus initio orationis primae de prouid. dignum iudicet, omnes insurgere in blasphemantes contra prouidentiam , quia - per eam blasphemiam titulus Patris de Regis Deo abiudicatur. Quis autem serat, tam tetram & horrendam blasphemiam , quae Athei: mi propylaeum est,
Doctori maximo adscribi S. Augustinus , ab aemulis caeteroqui Catholicis , quamuis materialiter errantibus , dc zelo praepostero actis , graua tus est infamia multarum blasphemia-
Ium, quas Prosper collegit de depulit, in
libro de obiectionibus Gallorum. Earum prima his verbas a Prolpero refertur.
Quia ex praedestinatione Dei, velut
fataIi necemtate, homines ad peccata compii lii, cogantur in mortem. J Hac bla:phemia, vix ulla tetrior elle potest. Nam Deum esse autorem peccati, de homines compellere ad scelera ac cogere in mortem, est Deum non esse bonum, sed malum , Se olorem honesti,ac ruinae hominis captatorem : ad quae mala verba,
par sit pios quosque horripilatione corripi, eaque Ethnici ipsi summopere auersati sunt , ut ostendo in Morali dist. 4.num. 34O. ubi Malivmetem S: Caluinum , hanc seralem blalphemiam vomuisse,iestatum feci. Sancto autem Augustino non nisi per calumniae prodigium assingi potest , ob peruertam intelligentiam praedestinationis, ut S Prosper ad . I. & I 2. Gallorum criminationem recte notauit, de Fulgentius laudans Prosperum l. I. ad Montinum c. O.
Nam 'aeicit quidem Deus bona &mala; sed bona tantiam praedestinat: neque hoc ferrea voluntate nobis ineluctabili, & vel inuitos adigente ad bene operandum, sed suaui , ac cui homo potest resistere. Hoc si de bonis operibus infinities habet S. Augustinus ; nimirum quoties libertatem homini ad pios actus concedit ; in quanto magis astetit de actibus malis , qui essici vel coeffici absque culpa, de bonitatis Deo internae clade non possunt Imo inde Deus , tyiannidi, dcesseratissimae crudelitatis conuinceretur, qui eorum esset viror, ad quae praeivil-1et impuli or dcantor, ut Optime argumentatur Faustus lib. 1. degiat. S. lib.
arbit. cap. 3. A h si vero & omnino at sit, ut tam trucem hia phemiam , Docto. iunaquilae di i mei Sanctos eminentissimo, impingamus. Simili calumnia attribu tae Deci caula litatis malorum, grauatos
a Cello Epiculaeo Christianos , puigat
optime Origenes Osicndens nihil tale unquam venisse in mentem Christianis : sed ex indistinctione
malorum culpae , quae sunt mala simpliciter dicta , ει malorum poenae, quorum causatio iusta esse potest, Ac Deo quandoque in Scripturis adscribitur, profectam esse eam malignitatem Christianos
hac in parte calumniandi. Eadem in Chrstianos calumnia merito quoque explos. est a S. Basilio homil. quod Deus
Prosper vir eruditus & sanctus, sic
enim eum loco proxime laudato nominat S. Fulgentius, de quantis blasphemiis calumniam sit passus, praesitio eius ad obiectiones Vincentianas, liquido
exhibet. Quidam inquit in Chiistianae
ac faternae charitatis obliti, in tantum existimationem nostram , quoquo modo student laedere, ut sitam se euertere, nocendi cupiditate non videant e Contexunt enim , 5e qualibus possitiat sententiis comprehendunt , ineptiis inarum
quarundam blasphemiarum prodigiosa
mendacia; eaque ostendenda & ingerenda multis, publice priuatimque circum o ferunt
136쪽
ios Semo II. Series I. caput IIT
serunt : asserentes talia in nostro esse subtrahit bonas voluntates. I 4. Qubdsensu , qualia diabolico continentur indiculo. J Hunc indiculum, titulis singularum obiectionum adscriptis, operae- pretium fuerit repraesentare. biectio siue calumnia. I. I Qubd Dominus noster I E s v s Christus , non pro omnium hominum lalute & redemptione sit passus. a. Quod Deus nolit omnes saluare, etiamsi omnes saluari velint. 3. Quod Deus maiorem partem generis humani ad hoc creet, ut illam perdat in aeternum. . Quod maior pars generis humani ad hoc creatur a Deo, ut non Dei, sed Diaboli faciat voluntatem. sa Quod pecca torum nostrorum autor sit Deus , eo quod malam ficiat voluntatem hominum, & plasinet substantiam quae naturali motu non possit nisi peccare.6.QubdDeus tale in hominibus platinet arbitrium , quale est daemonum, quod proprio motu nihil aliud posite vel velit,nisi malum. 7. Quod haec sit voluntas Dei, ut magna pars Christianoriam salua esse, nec velit nec possit. 8. Qubd nolit Deus ut omnes Catholici in fide Catholica perseuerent, sed velit ut magna exinde pars apostatet. 0. Quia velit Deus , ut magna pars Sanctorum a sanctitatis propolito ruat. t o. Qubd adulteria & co ruptelae virginum Sacrarum ideo eontingant, quia illas Deus ad hoc praedestinauit ut caderent. i I. Quod quando incestant patres filias, δc mattes filios Ivel quando servi Dominos occidunt, ideb fiat, quia ita Deus praedestinauit ut fieret. 12. Qubd Dei praedestinatione
essiciantur de filiis Dei filij Diaboli; oc
de templo S. Spiritus, templa daemonum;& de membris Christi membra meretricis. I 3. Qudd omnes illi fideles &sanisti qui ad aeternam mollem PraedzM- nati sunt, quando ad vomitum tuum relabuntur, vitio quidem suo hoc suere videntur, sed ipsius viiij causa est, diuina praedestinatio , quae illis latentet
pars magna illa Christianorum fidelium Catholicorum atque Sanctorum , quae ad ruinam & perditionem p: aedestinata est , etianis petat a Deo lanctitatas perseuerantiam, non imputrabit et eo quod mutari non potest diuina praedestinatio, quae illos praeoldinauit, praeparau1t, Frα- Utauit, ut caderent. Is . Quod omnes
illi fideles & Sancti qui ad mortem piae- destinati sunt, posteaquam ceciderint, sie a Deo dispensentur , ne possint vel velint per poenitentiam liberari. I 6. Qubd magna pars illa fidelium atque sanis
ctorum quae ad aeternam mortem praedestinata est, quando dicit Deo in oratione Dominica , far voluntri ιua, nihil aliud quim contra te petat, id est ut cadant Mruant,quia Voluntas Dei haec est,ut aete na morte pereant. JHae sunt blasphemiae quas sibi falsδimpositas , resert & sigillatim depellit
S. Prosper. Omnes autem eo fere recidunt , ut Deus autor peccati & ruinae hominum habeatur. At hoc est nefas supra omnia nefinda detestandum. Nequeent in inquit S. Chrysostomus orac. 3.
de fato sub sinem , tam graue facinus
est peccare , quam post peccatum non puderet , & de propitis malis accusare Deum. Immo id peccato quovis peius est; & nimirum Diaboli opera curatur,qubd culpam omnem in.Deum reserentes non solum ad bonu segnes sed ad malum propensi sumus. trandoquidem tam animam quam linguam ad te blalphemandum incitat, ut defensionis praetextu Deum incuset, & eorum , quae ipsi
ficimus; crimen in eum qui non est author criminis transcribatur. Et utique in omnes tale quiddam attentasse , capi tale foret. Qua enim innocentem calumniatur , ob audax facinus ipse plactitur. Ecce quot mala Daemon constituit isti nomine , ut virtutem aboleat. Nam
ubi persuasum fuerit animae , quod nQnvitta
137쪽
ultra peccamus,etiam quae alacris suerat set facere de potentia absoluta quod de ad fetendos pro virtute sudores dissoluta ordinata non faceret , posset aliquid fa- tamen, ac negligens sit. Enim verb ubi cere quod non ordinauit se facturum, ac addiscle adulteros . homicidas, fures, proinde esset mutabilis.Item quia in Deo non esse dignos reprehensione, quasi E idem est essentia & potentia. Hanc bla-
procliui loco decurrens, non quiescit, sphemiam quae vere suit VViclem tom. i. donec & Deum & diuinam prouiden' l. I. cap. Io. & seqq. necnon Abelaidi 3. tiam calumnietur. Quo malo dic sodes, introduct. cap. s. oc Praxeae apud Ter- quod alius peius Fugiamus igitur dile- tullianum cap. Io. ac Caluini apud Sancti idololatriam hanc ; profecto mors ctesium contra. I. Caluini Atheismum, est in hac olla ι unde quisquis vel parum perperam dc calumniose Ocham Ioanis corrupti dosmatis hauserit, eum mori ni XXII. imposuit, cui nihil tale vn-
necesse, nasi propere recurrat, puramque quam in mentem venit. Et iure quidem ,
, recipiat Lilitatem. J cum sit non modo blasphemum , sedi peruersὸ igitur & maligne, tam atro- etiam ridiculum & absurdum ι itavi nei ces blasphemiae quibus nihil feralius aut de homine quidem possit affrinati, vel exitialius fingi potest, S. Prospero sunt benὶ aduertit Petrns Damiani opus de adscriptae, tantum quia cum S. Augusti- De1 Omnipor. cap. I. Quis enim hono, contra Pelagianos , diuinam praede- minum non potest multo plura facere ,stinationem, de gratiae ad benε operan- quam reuera faciat Multo igitur magisi dum beneficam preparationem admitte- idem tribuendum est Deo ι atque adeol bat. Inde enim calumniam aduersus san- distinctio potentiae diuinae, in absolutami ' ctum Prosperum exacuisse linguas suas, di ordinatam , est admittenda. Quod i ipsemet in eiusdem Iibelli praeratione in- cum dicitur, non fingitur duplex potens sinuat. Nec dubium quin hanc vicem tia Deo interna, sed unica ponitur; nunc
strenuo fidei Catholicae pugili, suique arctata per decretum actuale diuinae v i erroris debellatori, repensia cupidὶ vo- luntatis libeta, quae inde dicitur poteni luerint Pelagiani. Sed Prosper tantum tia ordinata: nunc exsoluta eo veluti vini a blasphemiis abfuit , quantum hostes culo, quae inde denominatur absoluta. i eius a mentis sanitate. Ac ut ipse S. Pr Sicut cum in Principe distinguitur po- sper fuliginem omnem harum calumni tentia ordinaria dc absoluta , ut ex multis tum absis non defricui si et, sussicerent ad Iurisperitis tradit Sanchez l. 1. de Ma-
eum omnino purgandum, quae in eius trimon. disput. II. num. 3. non est sen-
laudem extant apud Caelestinum I. ini- sus, esse in Principe plusquam unicamelo epistolae ad Episcopos Galliae,& apud aut horitatem, cam sit unica,quae per o Gelasium cap. Sancta Romana dist. s. dinem ad diuersa denominatur diuersi. Ioannes XXII. de blasphemia ac- mode. Nec igitur aliter de ea duplici Dei cusatus eae ab Ochamo in opere so alie- potentia est statuendum. Qubd autem
rum cap. 93. ob negatam distinitionem posset Deus, absque mutabilitate facere diuinae potentiae, in ordinariam, seu ve- plurima, quae ordinauit se non facturum; rius ordinatam, & absolutam. Quod ne- ordinasset autem te ea isturum , si ita tu gare , perinde est ac dicere , Deum non luset voluntas , supponendum est ut cer-
posse sacere nisi quae facit. Non esse au- tum. Quare fundamenta blasphemiae xςm eam duplicis potentiae distinctionem quam repellimus , sunt prorsu inania; .dmittendam , inde Ioanne firmatum nec ulla ratione est ambigendum, quin
138쪽
iog Sectio P I. Series I. caput Ix
que aded quin distinctio potentiae diuinae in absolutam& ordinatam sit omnino legitima. Nec est quod moveamur iis Calvini vocibus quas habet s. institui. cap. a 3. s. a. nimirum distinctionem potentiae diuinae in absolutam δc ordinatam, esse profanum ac meris. detestabile commentum, ct execrabilem blasphemiam. Apage blasphemum nebulonem,dignum reuatdenti, scutica dialo. I. cap. vltimo.& Sanctesij, Atheismo illius primo. Andreas Chius insignis Martyr pat-sus est Constantinopoli anno, I sis. Maii 20. tanta animi sertitudine , ut pro miraculo Turcis fuerit, ut latε describit
aeui illius Scriptor Trapezuntius. Peruenit Andreas Constantinopolim Turci-cae immanitati non ita pridem subie stam, moxque ab AEgyptiis mercatoribus qui eb tunc appulerant, calumnia immanium blasphemiarum puliatus est, testantibus iisdem mercatoribus, vitum abs se Andream Alexandriaei, cruci pura immittentem , eamque foedE conculcantem, ac demum in stercora proiicientem, non sine verborum spurciloquio factis commenso. Negabat e contrario Andreas,visam sibi unquam elle Alexandriam. Et vere tunc primsim Chio excesserat, vocatus a Deo ad certamen forte , ut Turcas de fracto Trapezuntio Philbsopho
Peripatetico magni nominis exultantes
comprimeret; quod 3c secie insigni planὸ martyrio mox perfunctus, & factis aepei pessionibus contestatus , mendacessui ste qui maculauerant illum. Catholici hodierni, passim apud Sectarios notantur blasphemia. eb qnddin uocantes Deiparam,iupplicent ut cum imperio adeat Filium. In quam rem ieetiuis adducunt protritum illud Roga I A-trem, iube nato, iure Matris impera. Hanc
esse intolerandam blasphemiam Christum de throno deiicientem,contestantur Sectarii seciui suum Caluinum, qui in hanc blas phemiam,nullo ut ait in colore defendendam, conclamat l. 3. In stitui. cap. 2O. g. aa. Nec aliter Beaea Confessionis tuae cap. 7. qui allegat mi iasale Parisienso. Vt proinde .non liceat cum Bellamino l. de Sanctor. Leatitud. cap. I 6. ad s. negare id ab ullo Catholico dictum esse. Quid quod diserte Petrus Damiani lcrm. I. de Nariuit. B.Virg. ait de ea Accedit non solum rogans , sed etiam imperans : Domina non ancilla. J Reuincimur ergo Catholici, manifestae blasphemiae, iuxta Acharios, qui
matri purae creaturae, at rogemus imperiim in Devin ad exauditionem orationum npstrarum.
Haec est insulsissima calumnia in C
tholicos, quibus nihil minus in mentem venit, quam Deiparae arrogare imperium in Christum. Quamuis enim iure naturali mater potest filio praecipere, dc filius matri subiectus esse debet, in iis quae ad subuentionem parentibus a liberis debitam pertinent; nec eo naturali erga matrem debito exoluatur Christus prout homo et Tamen in iis quae spectiint ad orationes quas Deiparae porrigimus, Christus posset matri dicere , si ei imperare vellet,q ud mihi ct tibi est missior pQuae verba D. Augustinus i. a. de symb. ad Cathecum, cap s. videtur accepisse de reiectione praecepti materni indicentis patrationem. miraculi. Quanqua alius . reuera fuit Christi sensus ut Toletus Ioan. 1. recte demonstrat. Ecclesia ergo satis gnara quid virgo possit, eum m dum precandi petendo a virgine ut fili
suo imperet, non vult induci in viam , nec eum approbae ve Suareet benὶ m
nuit lib. a. contra Iacobum cap. 7. n. 14.
Et qui ita locuti sunt, magis pie sensisse, quam prudenter locutos cile . dilecte dixit Laurentius Arturus in Apologia
libri sui de Inuocat Sanctor. cap. 4. ad dens , eos reuera nihil aliud voluisse, quam quod vulgata apud omnes gentes conluetudo habet , qua imperare eum nobis
139쪽
nobis posse dicimus, cuius permagna est
apud nos gratia dc autoritas. In quo senia su accipiendus est Petrus Damiani, qui maternam apud Filium in precando fiduciatu , adi ibita ea exaggeratioue exis pressit.
De periurio.QVim graue &damnosum sit periu-
is malum , paucis complexum est Concilium Meldense cap. 39. allegato S. Gregorio homil. 3 2. in Evang. iuxta quem , ad Sanctitatia Martyrum daemoniaci aliique aegri pergunt dc curantur, periuri autem eo adeuntes, a daemoni vexantur. Exempla suggeret Gregor.Tu-LO. l. 7. histor. cap. 6. & l. I. de gloria Martyr. cap. ao.&-& Io 3. ac vincent. lib. 23. spec. histor. cap. Io λ. dclib. L4. cap. 14. Optimὶ vero in hoc Campo excurrit Petrus Damiani l. 8. epistol. Io. his praeter caetera. t Quisquis iusiurandum peierans violae , a Christi se corpore quasi per quoddam abscissionis dissidium separae, de a redemptionis humanae mysteriis alienat. Nam cum hoc ex more dicatur ab illo, qui iurat: Mefcctam . vel certὰ non fasciaran, sic me Demadi uari , ct istud sanctum Et tingetium, hoc cum Deo interposita conditione paciscitur; ve si promissa noni impleat, a Deo , vel sancto Euangelio ulterius non iuuetur. Et sicut tunc, com initiatus est Christo per Catechismum facetaotalis ossicij, abrenuntiauerat diabori de pompis eius et ita velut retrogradus , ac trans-fiiga ; sic Deo & Euangelio eius abrenuntiau , ut .in, eum quasi suae quodam . conuentionis foedere de foedere non confidat ; & sicut Labaci , inter se, & Iacob : aceruum posuit lapidum , de interclusit alterivium praecauendo meatum sic iste
quodammodo inter se , &Deum Pyai
IS9mentiendo periurium signat adueisu in se librum Euangelu, ut eum aperire non possit, dum interie dc illud, omnem salutis aditum intercludit.JExcurritis Persiugilla septem,quibuν liber Euangeliorum obsignatus est, ut habetur cap. I. Apocal. monstratque ea sigilla esse myste, a Clitisti caldinalia, incarnationem icilicet, natiuitatem , passionem , rei uirectionem , ascensionem, iudiciuna, ac regnum aeternum. Tum subdit. Quisquis ergo periurat, studiose perpendat, quia
nili Poenitens canonice satisfecerit, ita sibi septem sigilla Euangelicae narrationis occludit Iut nec Incarnatio Domini, neque natiuitas, neque pastio, vel re-iutrectio, aut ascensio , iudicium quoque , vel regnum sibi proficere aliquatenus possit. Omnia scilicet haec a te procul abiicit . dc quantum ad se, in nihilum redigit, qui dum iusiurandum violat, cum adiutorio Euangelii , abrenuntiat nihilominus etiam auxilio Dei. J Subtexit horrendum visum ierpentis sutato circumplexi libro, cui admoturus erae manus quidam periurium emissurus. Horrendum aliud exemplum pcenae'ill
tae periuro , habet Philippus Abbas invita S. Saluti cap. 9. Aliquot horrendas
asportationes vivoru perdamonem, eam ob causam, recitat Godelmannus l. r. de Magis cap. I. num. 6. dc 8.
Ex his liquet,quiun tetra labes iurium , in quam rem pςreleganter Uetit Philo lib. de decalogo circa praceptum imium, dc Aligustinus seim. a 8. de Verb. apost. ac ex reccntioribus Suar ea
lib. 3. de iuram. cap. 3. ac Ribadenetralib. a. de Princ. cap. II. Iurisconsultos addensat Cornet. Benincasius lib. de priuil. pauperi Φ.4. num. 23. Cdm haec ita sint, calumnia de admita periurio , de violata fide Deo sequestro ac vade praestita, non potest non censeta graui vim Et tamen calumniae paruerunt per malignitatem calumniatorum, viri in Dei
140쪽
tio Sectio II. Senes I. caput X.
Ecclesia magni, quibus nisi, impositum
est, quod fide in iuramento firmatam, periurio admisso violassent. Concilium Constantiense Patrum sere mille , ex quibus Episcopi ultra trecentos, insimulatur periuri j a plerisque haereticis, ob violatam fidem datam, &iuramento firmatam Ioanni Huis, &Hieronymo de Plaga Haereticis, qui cum ex syngrapha publici commeatus legitimis adlcriptionibus de sacramento munita, Venal sent ad Concilium, tamententi ab eo lunt, & ex praeuia ob haeresim damnatione flammis consumpti.Nec contentam Conitatientem synodum periurium admisi Ile ; dogma etiam ea de re tradidissici, asseruit Batauus quidam Daniel Plancius , eo libello quo contendit iuxta Catholicos fidem non esse haereticis teruandam. Ait enim, sessi. 4s. & vltima Concili j Constantiensis, doceri, peti urium scienter admissum, esse quid te ilici ilum, nec nisi peccatilliam, quod maioris boni causa absque labe committi possit ac debeat, praesertim si cessurum sit in fidei Christianae fauorem. Ita qui. dem Plancius; sed calumniose, & per singulas prope voces mendaciter. Homo enim Caluinianus, quod non horret Martino Pontifici & Concilio tot P
trum imponere, audet exercere, & mendaciorum largus, dum in lacerandos Caeselicos intentus est, Κ fronti siue in L dum non auersatur. Secernenda porro sunt quae Ioannem Husi spectant, ab iis quae attinent ad Hieronymum de Praga. Nam & diuerso tempore gesta sunt, & utriusque negotij ad iuncta admodum variant, ut latε prosequitur Molanus lib. 1. & 3. de fide haereticis set-uanda , post Cochlaeum in Hussitaruin historia. Inprimis calumnia est aperta, quδd synodus fidei publicae syngrapham concessisset Ioanni Husso. Non enim synodua concessierat, sed Signinundus Imperator, cuius dicti etiamsiiurata, synodus
non tenebatur praestare et quia ut recte prosequitur Robertus Suvaertius disp.de fide seruanda seeh. ii. potestas Ecclesiastica in iis quae spectant ad suum ambitum, neque iubest laicae potestati, neque ab ea impediti potest; Imo ut dixit Innoc. ΙΙ Lc. Ecclesia S. de constit.
f Laicis supet Ecclesiis de personis Eccle-
uasticis, nulla est attributa facultas; quos obsequendi manet necessitas, non au
ritas imperandi. J Et ita nominatim de Imperatore, statuunt , Getasus agens cum Anastasio, ut refertur cap. dua sunt dissi & Nicolaus. I. scribens ad Epia scopos in Concilio ad Conuicinum Vilistam, ac Ioannes Papa cap. Imperastor dist. 96. Itaque tametsi Sgiunundus qui fidem publicam iuramento firmatam dederat, peierasset fallendo Husium, t men stnodus Constantiensis labe periurii vacasset. Quia verb aduersarius instar, saltem synodum deliquisse, urgendo si-gismundum ad periurium,addendum est, ne ipsum quidem Sigismundum peierasse, atque aded nequaquam suisse adactum a synodo ad periurium. Cur negem Sigismundum Pelerasse, ratio est, quia Sigil mundus iecuritatem tantum Husso concesserat veniendi ad Concilium, seque ibi labis purum de vitae innocentem probandi. Ita enim habent Hussiacita pag. Id cum Husi praestare nequitet, de nihilominus haereret in erroribus pertinaciter contra fidem ab ipso
vicissim datam, tentauit fugam, nee stetit promissis di & nouo contemptu clavium se impiauit, celebrans in excommunicatione. Itaque retractus E fuga de
infractor fidei, reclamante licet Sigismundo; iudicio Concilij, brachio seculari deditus . & in rogum coniectus est.
Quare Sigismundus qui Hussum ut Iollicitus erat, Piniuriae subduxit, M ut itere si posset se Concilio purgaret,
est eciti ac ne multaretur, quantum latita conscientia bissiligod by Cooste