장음표시 사용
411쪽
uerbis coniunctim sint instituti: non autem in tota haereditate ex aequis partibus,ut quidam glossatores, quos Accur. recitat infantiliter & impertinentissime errando uoluere, qui ut
eorum errorem defenderent,tex .apertu corruperunt. Accur.
ad nostrum intellectum accedit. i HAEREDEs sunto. Repete, ex dicta parte dimidia, de qua superius exemplum posuimus. Non enim sunt haec ue ba simpliciter accipienda, cum & anth dc post mentio fit pa tis dimidiae .arg. l. talis scriptura.in fin. supra de leg. j. . k v A Lita. Repete etiam hic casum,quem supra posuimus: nam tria haec exempla eundem casum prosequuntur, ubi te tio quodam separatim in dimidia instituto, deinde in altera Dictio, μm, si dimidia Titius &Meuius, uel Titius cum Meuio instituun-
copulatiμ tur: na dictio, cum, copulat.l.Titiae textores. s. nihil. de te. j. I v I DEAM v s. Tertia pars l. nostrς, in qua coniunctos re& uerbis per orationem solutam cxplicat. m AR TicvLos. Dimones copulati uas, v cum,quas hic more Graeco articulos nominat. Quamuis enim Titium& Meuiu institutos in dimidia, sine huiusmodi articulis solute enuncies, coniuncti tamen re & uerbis dicentur. in i MTERDv M. Philosophico temperamento dicit, ut int .metum. s.sed quod praetor. supra quod met. caiis. Vel expone pro interim,ut ibidem. Nam haec institutio in casu proposito semperiacit coniunctionem realem & uerbalem,cum so soluta oratio lata oratio pro coniuncta accipiatur cliam apud rhetoricos. pro coniuncta. n. l. saepe cum.supra eo . tit.' o Accir i oporteat. Sub dubitationis figura, quid iuris sit significat: nam ipsa quaerendi phrasis uim habet decisio
nis . quasi diceret,utique etiam hoc casu pro coniunctis haberi. Is loquenes modus Iuroconsultis peculiaris est, ut sub dubitationis praetextu declium uelint. sicuti fusius probauimus in i .iij. s. Cato. supra de uerb. oblig. in gl.nostna,in uerb. sed uideamus. Unde Acciar.hic labitur, dum putat hanc quaestionem non solui: sub dubitationis enim schemate significanter dissoluitur. p v E LvTI L. Titius, P. Meuius. Eosdem hic praenomine subsoluta oratione intclligit, quos supra, nempe Titiu&Meuium sine praenomine nominauerat retento semper calua principio posito,ut de coniunctis re & uerbis loquatur.
q a x parte dimidia . S ubaudi,tertio ali quo in altera dimi-
412쪽
GLL. IN L. TRIPLICI. - mdia separatim instituto, ut in exeptis seque ib. clarius patebit. r HAERE DE s sunto. Intelligas ex parte dimidia, ut siepraesens exemplum ea declaret, quae supra generaliter sunt posita . Sic ergo Sempronius adiectus separatim suam feret dimidiam,& e regione Titius & Meuius alteram dimidiam, in quare & uerbis iuncti sunt, licet tota isthaec institutio sine coniunctione, , solute sit posita. Quid autem si intelligas Titium & Mevium simpliciter institutos, non adiecta ulla
parte,& mox Sempronium in parte dimidia . an Titius & Meuius in altera dimidia tacite instituti intelligantur, ae si esset ea pars expressa, ut sic nihilominus dicantur re & uerbis iuncti3 Cum enim in Sempronio pars dimidia nominata est, recte alteram partem in Titio & Meuio tanquam expressam haberi: ut talia sint subiecta, qualia permittantur ab corum prae dicatis. &fa. ad hoc l. qui non militabat. A. filiis. g. nihil. supra de haered. instit. is I M partem dimidia. In quaerat expresse instituti, ut praesumi potest. Vel secundusiu intellectum non erat expressa, sed tacite intelligebatur propter expressionem alterius dimidiae Sempronio datae, ut supra declarauimus. t vi DEANTV R. Veritatem denotat, non fictionem mamuere sunt iuncti re & uerbis.fa.l.quid tame. g.si arbiter. prade arbi. Caeterum hoc uerbum uidetur, saepe sine operatione Verb-Mdem
adi ungitur, sed ut ex Ciceronis phrasi claudatur periodus, ut d tως-rit
Politianus docuit. ' tem. ii L v C i v s Titius. Quarta pars,in qua no solum excpla solutae institutionis,ut Accur. putat, sed etia separatus casus tractatur ab eo, que supra per aliqua exepta habuimus. Nam supra de colunctis re & uerbis, hic aute de cis fit metio, qui sunt coniuncti re, non uerbis: quod euidenter liquet cu in fine dicit duos in cundem semissem coactos.
x M A Luci ii. Id est ex dimidia qua Lucius,&c. quo loco
si relativa dictio simplici relatione dimidia in genere referat,no habito respectu ad semissem Lucii,tres adscripti foret semisses.Sed relatio hic personalis est,&specifica, que in indiuiduo semissem Lucii respicit unde recte duo tantii semissos erunt: & sic tota dubitandi ratio in relativa dictione,qua,c sistit. Nee hic attenditur an institutio sit solutis uel copul liuis uerbis facta: ut cx ipso textu apparet. y AN tres semisses. S cd cum totus as duos tantum semisses Λ 3 contineat
413쪽
contineat, quorum utero; facit dimidiam haereditatis, id est, sex uncias, quomodo dubitabatur de tertio semisse qui in as-τrei siem se, sem haereditatis uenire non poterat Sed credo in ea insti- multiplicato tutione in qua tres semisses darentur, probabiliter dici posse, asse dari intra modum assis partes haereditarias perputatas: ut resectis' ' in quolibet duabus unciis Sempronio soluendis, reliquii h redibus aliis competeret. arg. l interdum. s j .ij .respons. s pra de haer. instit.Vel si testator assem excedere & in xviij . uncias distribuere uoluisset, iam quilibet sex uncias habere poterat. d. l. intcrdum. s.&si duos. l. si ita scriptum. s. j . de haer. instit. Nisi co casu diceres tertium haeredem aestimatione se missis laturii fuisse. arg.l. plane. s. j .supra deleg. i. Sed haec difficultas hic cessat, quia in specie supradictae institutionis, no nisi duo semisses intelliguntur, ut mox subiicitur. Σ s ED eo quod. Recte sane I. C. uerborum uim poderat:
T Iς''VI Cum enim Sempronius in dimidia esset institutus, satis appλήμ pqsi ' ' in quod testator assem excedere noluit, ut d. l.interdum- , j φ Φ μμμ' eum in quapropter & in aliis duobus haeredibus non nisi altera dimidia uenire potuit. Per naturam enim fuisset impossibile tres dari dimidias licet multiplicato asse, possibile fumet Certissima tres dari semisse , ut supra deesarauimus. unde hic scienter Msunt argumen perith ponderatur uerb.dimidiae. Et est in hoc textu egregiusta, quae ex ui locus, ubi a ui uerborum quae cum natura consonat, certistia uerborum suo ma sumuntur argumenta,imo ueritatis euidentia colligitur. muntur. a Duos coactos.)Titi una&Seium. Coa lenim id elt,in eandem dimidiam contrusi fuere: per quod apparet eos re ta-R- eniti, ni tum coniunctos. Nec poterat I. C .elegantiori uerbo coniun-- ctos re exprimere, quam quod coactos diceret: qui enim con' eursu partes faciunt recte in eadem rcin quasi per obstantiam μ' ' eogi intelliguntur. Caeterum eos qui uerbis coniuncti sunt, in una & cande rem coactos esse non dices, quando sua cuiq; pars distribuitur a principio. Sed an in hoc casu Scpronius, icrcius ille,supradictis duobus aliqua specie iunctus sit3 Accursi bene docuit non esse iunctum, peri. Iulianus quoq;. supra de
haer. inst. cum sim.b cos IvNCTIM. Haec autem dictio uarie accipitum aliquando pro his qui re coiiancti sunt, ut hie & d.l. contactim. supra de les iij. Aliquado pro his qui re & uerbis iuncti sunt, ut d. l. plane. A . si coniunctim. supra de leg. j . quo ultimo scnsu Imp. coniunctos significauit in toto tit. C. de caduc. toll.
414쪽
Den; que & inbae nostra l. exempla omnia quχ supra deducta sunt, de eisdem qui re & uerbis connexi sunt, intelligi in-tur,& non de aliis: excepto dutaxat excplo nouissimo, quicquid glosise uariando inuoluant, &text. facilem dc clarum obscurent. Quod autem Accuri. hic re & uerbis iustos, partes cocursu facere putauit, supra improbauimus, euincentes non posse eam opinionem ulla ueritate subsistere. GL L. IN L. TRIPLICI. F F. De uerb. rei signiffuis.
J V A E superioribus anni scholia in Dil de origaus
UM.non quod tantopere mihi placeant, quae illic eois lecta sunt, ut quae in mediῶ ultro doctis sint uiris eril posita sed quia resolutiones antinomiarum, ea glossemata quae in A .Cato. l. frater afatre.sierimus, rursu adere consflium erat euicula ista in iuris originem adiecimus,sine tamen praσfationum pompa, utpote quod Intellectus nostri in tura ciuilia ansteriore locum occupassent.Totam banc rem ad te refero, cuius conbialium,ut in caeteris , ita in his quos denuo aedendis baudgrauate sίm secutus. Vale. LECTOR noueris interea me beneficio Bibbaldi magni uiri, tex.Iuris ciuilis ueros, ut uir doctissimus Haloader testatur,obtinuis se.ex quibus pleraq: in hac t ij .de Orig. ivr.recognitione postea facta, castigauimus. Itassicubi me textu Noricos allegantem compereris uerum ut nominant arobet apum intelligito.
415쪽
ris ciuilis originem scholia: quibus i.ij .T.
Ecessariu ita uidetur nobis, in primis ipsius iuris originem atqa prora cessum demonstrare. Et quidem si in
initio ciuitatis nostra populus sine certa lege, sine certo iure primu ageα nianuregis re instituit:omniam fmanu a regibus gubernaban ipse Roα reir. Postea aucta ad alique modii ciuitate, 'ipsum mulus Romulum traditur populum S in triginta partes appellarit diuisisse,quas partesycurias appelIauit, Propterea quὁd tunc reipub. curam per sententias partium ea Tex. Nor. rum expediebat. Et ita leges quasdam Sc ipse curia reges tas ad populum tulit:tulerunt de sequentes, Ieges: quae omnes conscriptae extant in lib. S .Papyrq,/qui suit illis temporibus, quibus Superbus Deae marathi Corinthh filius, ex principibus uiris: iscvliber,ut diximus, appellatur Ius ciuile Papyrianti: non quia Papyrius de suo quicquam ibi adiecem rit, sed quod leges sine ordine'latas in unum comae posuit.
Iuris Orstinem scire veru rectum
ris originem ignorari ab eo non oportere, qui iuris peritiam sibi adserat.bM1M initio. Hic statim a fronte scrupulus ingerit. Videtur enim fieri non potuisse quod populo Roman. a regibus pubernato, postea Romulus superuenerit, trigintaq; curias alui serit: cum is ipse Romulus, & conditor urbis, & primus rex Rom. suisme scribatur.Sed responderi potest, Iureconsultum pro eorum forte opinione sensisse, qui urbem Romam
416쪽
sCHOL. IN L. II. DE ORIG. IVR. 3'
non a Romulo, sed ab anterioribus coditam fuisse scribunt. Multa enim ut ait Dionysius Halicarnasi .libro I. Romana- α ν 'rum antiquitatum dubitatio de constitutionis urbi, tem=o ' - , eiusq; conditoribus fuit: quibusdam uolentibi , Geio, μ' I Aenea' ca aedificasse: aliis mulierem Troianam ineensi, naui 'bus,autorem fuisse: nonnullis putantibus a filio Aeneae Romo, Romam conditam,& ct uindecim aetatibus post, a Romulo esse instauratam. Itaq; si Pomponius I. C. alteram ex hi, im sententiam secutus fuisset, rex esset plana, quod Romulii, inta νς id oststaurasse, non condidisse urbem diceretur. Sed uereor ut ista με , responsio non sit tuta. Nam idem Pomp. in l. fin. infra de fer. 'r diuis. communem historiam secutus, originem urbis Romu bcta
lo adscribere vidctur. Quippe narrat Romuli fratrem Remsi H-
Occisum, quod muros rcccnς aedificatos transcenderat. Vnde 'si' aliter respondendo,credimus, quod haec uerba, Postea aucta,&c. ad proxima, sed ad superiora referri debeant, ut sit sen ς psit in fus: Cum populus ab initio incerta lege uiueret, Romulum in siq*m postea triginta curias descripsisse, Sce. Nec enim in iure nota si si isse stro nouu est, ut sequens oratio, no ad proxima, sed ad supe Rqφ'- ' oriora reseratur. Accurcin l. si ide. in fi . infra de iur. om. iud stl O ' qini. j . g. item acquiritur. uer.igitur. infra de aequi posses hi ''U' Iμμι
not. in l. nunquam. s. si festius. uer uel etia. infra de usueap. f/- - Instit. de haered .ab intest. g. sui autem. cum A. seq.cum simit. c CIVITATIS. Romanae . Est autem ciuitas communio Ciuit Non ieu multitudo ciuium, gratia uitae, ut quam maxime fieri posi omnib- in ηsit, optimae. Philosophus m. &via. Polit. quae certe non ex bi cons- quorumcunq; inhabitatium, sed ex eorum multitudine coalel cit, qui uelut propriam ciuitatis parte referant, qui sunt ciues: ut idem Philosophus v M. Polit. Itaq; serui, inquilini,hospites,item & opifices, tabernarii, dc alii qui munerum ciuiliunon sint capaces,& quos Cic. in oratisne pro L. Flacco, faece ciuitatis nominat, licet multi in ciuitate sint, populosam quidem, non autem magnam ciuitatem faciunt, ut idem Philosophus. Sancisse traditur Socrates, lege prouideri a gubernatibus debere, ut nec parua sit ciuitas, nec magna, sed una &suia sciens. Hecatonomiarum lib.i. Magni olim momenti erat, si quis ciuitate Romana donaretur: & qui ciuis crat, mutare ciui tate no potuit, ni si in alia esuis assumptus esset. in utraq; ciueosse no licebat. Cic.in oratione pro Corn. Balbo: Caius Cali si gula negabat ciuitate Romana usurpare eos debere, quorum C si se A r ines
417쪽
maiores sibi posterisq; ea impetrasset, quod posteroru nomi
ne non nisi filios uenire, per nequitiam interpretaretur. Claudius peregrinos, qui ciuitatem Romanam usurparant, securi percussit. autor Sueton. Quot securibus hoc tempore opus esset, quibus imperiti qui ciuitatem Rom. usurpant,percuterenturξ Regiam ciuitatem Aegyptii, populare Attici inueneriat: testis P lin. lib.vri. Cae terum parum conrodi habet, quod differentia a non ullis Canonistis, inter urbem & ciuitatem tam anxie inuestigatur, cum alterum uideas accipi pro altero. Di
singui tamen ab oppido ciuitatem quidam putant, quod illud solennibus legibus proprio iure institutis uti non possit, haec uero possit: q uod non est improbabile. d si NE certa. Sed quomodo populus sine certa lege age
bat,cu Romulus mox ab initio leges curiatas tuleritZ ut infra iij . respos. vers. dc ita leges. Respodemus I urecosultum ad id respexisse, quod ab initio urbis frequetius ulta uenerat. Licet enim leges curiatae ,de quibus mox dicetur, a regibus serrentur, illae tame modicae erat, & maxime ad res sacras, ad publi, capertinebat. Nulla erant iudicioru certa, legitimaue: nec in
priuatis ciuili actis, certa lege res gerebatur.Hoc est quod discit, sine lege. Sed&Dionysius Romanis ante lege x I I.tabis nullas certas leges, sed consuetudines fuisse scribit: quod ipsum non simpliciter, sed pro comuni frequentia accipienda est. Saepe enim in iure nostro non praeci se, sed ex frequentia usus deciditur .gl .in i moribus. s. sed & si extraneum. vers. filio. infra de uulg. 3 pupill. cum simit. c INsTi TVIT. Elegit.Tcrent. Optime uitam instituit. Sed uidetur hie text. si biipsi dissidere. Si enim populus Romanus ab initio sub manu regia gubernabatur , quo casu non erat sui arbitrii, quomodo hoc uel illud uiuendi genus instituere poterat. Qui enim sub manu alterius est, is potius parendi necessitate premitur, quam ei instituendae uitae facultas pateat . Verum hunc nodum ex historiis facile dissoluas . Romulus enim ut autor est Dionysius li-Rerei pub. bro iι. condita iam urbe , populo Romano tres propo- forma tres a suisse scribitur rerum publicarum formas , regiam scilicet, Romulo pira, item paucorum, & porro popularem dominationem: cisque tosita. Optionem rcliquisse, quam ex cis cligerent: paratum enim uel imperare, uel esse sub imperio . Qui gubernationem rcgiam elegerunt, ut quam dicerent sibi uideri optimam,quaeis
418쪽
e7s libertas, & in alios pararetur imperium. Iurecomitus itaq; non ociose,imis signate uerbo instituendi usus est. Quod autem dixit, eos iure incerto uiuere institui sie,accurate refertur ad id quod statim infert, omnia scilicet manu ab regibus gubernata. Satis enim incerta sunt, quς gubernantis arbitrio explicantur. f M A N v. Arbitrio, secundum Accur quod placet. Bartol. tamen in I frater a fratre. infra de cond. indeb. intelligit sub manu regia potestatem: quod nec ipsum displicet. Nam de Hiero.in Esaia dum dicitur, Cognoscetur manus Domini: manum pro potentia exponit. Vcrum ubi Bartol. significare uidetur, sine iudicio auferri manu regia potuisse si quid deberetur , non recipimus . Nam ab initio ciuitatis ut docet Diony.lib. I i.)ius litigantibus dictum fuit,licet no ea solennitate, non ex iure scripto, uti post lege. x I I. tab. seruabatur. Romulus enim quos patres elegerat,iussit ut sacra curaret,&ius dicerent.Hoc tamen non negamus, controuersias a prin.
saepenumero regiis iussibus fuisse diremptas,sed citra uiolentiam. Regi enim ae qua iubenti facile parebatur. Attamen Ser Seruim rustulus Tullius rex, sanciuit publica tantummodo, regis arbi- sextus Roma trio: priuata uero iudicia, sontentiis expediri: ut tradit Dio- norum rex. ny1. lib. I I I. Manus itaq; rcgia, pro ea potestate regis accipiatur, qua celsitudo principis conspicitur: quae etiam hodie in Romanis principibus pollet. Nam & princcps sola negocii ueritate iii specta, sine alio ordine iudiciario, parte tamen ciatata, ut post prosequemur,cognoscit. Itaque manus regia ni
hil plus potuit ab initio, quam hodie Imperatoris possit:
finem cnim controuersiis manu regia scri , uel nunc ab optimo maximo Caesare postulatur: id quod experientia didicimus. g ies triginta partes. T. Liuius lib. I .populum in triginta Pop. Romaeo curias a Romulo diuisum esse scribit, & curias a matronis Sa nus in x x x.cis binis raptis nomina accopi sic, quod ipsis autoribus bellu Sa- rius diuisu binum sedatu crat. Dionys Halic. lib. Ii .popula intres partes, quas tribus uocat, d rursum quamlibet tribu in decediuisam, easq; partes, decurias, d duces eam decuriones nominatos esse scribit.Trapczotius lib. I II. Rhetor. tcstatur a multis relatum esse, Romae non ante fuisse rempub. quam Sabinae raperentur,quod nisi sint familiae,rcspubl. dici no possit. E cum A s . Λ'cura dictam esse,satis constat per text.n
419쪽
strum, quod reipubl. cura per ipsarum sententias expedir
Curia quid. tur. Curia apud Romanos, non solum is locus erat in quem Senatores pro reipub. utilitate conuenerant, sed & ubi lacr rum cura tractaretur. Deniq; & sacerdotes, in sua quisque curia, lacra fecere,feriasq; obseruauere: testes Varro & alii uulgati. Curiarii sacerdotes, flamines curiales, item & cariones nominati sunt. Illi enim in curiis familiarum, ut Varro in quit,ita res diuinas curarunt, sicuti Senatus Romanus res hi
manas in curia Hostilia. Nos nostra ae late, curiam pontificis, porro S Cae saris curiam dicimus. O uondam suae cuiq; ciui tali uel municipio curia fuit, a praedictis forsan Romanorum decuriis ulurpata, quae hodie magna ex parte abierunt. In pagis tamen & uillis Curiae dominicales sunt, quae uetustatis uelut umbram referunt: de quibus altius ordiendum uisum cst. Romulus, ut est apud Dionysiuin Halicar. libro i I. urbe condita, prouisurus ne iniuria locupletum in humiles, uel ui cissim egenorum inuidia in potentes, discordiam pareret,pleo . bcis permisit, quem sibi ex patritiis patronum eligerent. Hi clientu σνν- clientes dicebantur: eratq; ciuilis illa coniunctio, nihil aliud quam susceptum pro pauperibus humilibusq; patrocinium. Habuisse eos legitima quaedam insti tuta, quibas ultro & c tro praestabant,lii ossicia, illi beneficia. Nam patroni pro cli
cntibus ca fecere, quae patres pro filiis: pecuniarum, contractuumve rationes explicabant: causas pro iniuste oppressis sumpsere, omnemq; eis quietem publice &priuatim exhibuere: quod hodie cardinales pro commendatis uel monasteriis uel ecclesilla facero tenentur. E' diuerso clientes, patronis egentibus ad dotem filiarum contribuere, captos uel ipsos uel liberos eorum ab hostibu redimero, nexos a creditor bus uel aere mulctatos propria pecunia liberaro, deducere eos eis adinc debebant: Nec phas crat, uel accusare inuicem, testimoniumue aut suffragium aduersus ferre mec porro cum inimicis adnumerari: erantq; huiusmodi colunctiones haud absimiles sanguinis necessitudini, usqueadeo, ut clientes in officiorum ordine affinibus praeferrentur. Magna eos laudis ornabat acccssio, ut Goll. libro v. docet; qui clientes h berent quam plurimos. Qui mos & iplam Italiam peruaga-
batur. Nam Appius Claudius, a quo Appiorum familia processit,a Sabinis Romam cum quinq; millibus clientum mi grasse traditur, ut est testis Valerius. Ab his patronorum, clientumqὲ
420쪽
estentumq; institutis, operas, obsequia, & omesa liberi Libertoitum Arum quorum in iure nostro crebra fit mentio, radicem sum- -ae unde ore,
psisse non est dubium :&nisi nos coniectura tallit, I. C. ad μ sim,
hanc ueterem patronorum in clientes humanitatem, respe- estis qxisse uidetur, in l. si uero plures.ij. respons infia de his qui deiec . uel est ud. ubi clientes libertis & hospitibus connumerantur: licet gi.& Doct. ibi ad honestam illam clientum con ditionem non aduerterint. Nec Porro otiose Imperator in L
rem non nouam. I. patroni C. de iud. clientes cos nomina
uit, quorum patrocinium aduocati insumerent: hoc honesto uocabulo significare uolens, qua humanitate, qua fide, qua obseruantia, clientibus aduocati obligarentur, utpote quod eorum neSocia ex uetustis moribus, assinium causis, ut praediximus, sint praelata. Sod in contrarium omnia agi uideas:
aduocatorum enim perfida nequitia iniquos intelligo) hoc maxime quaestu pascitur, si clientum frugem depascitur. de Qquo suo ordine plura. Ad propositum igitur reuersi, crudi- , mus curiarum dominicalium iura, &feudorum si ita loqui lice/t hinc uelut impressis uestigiis, quaedam duxisse simu ' lacra. Quo enim tempore R omani uictricia ubique terrarum ' ρ signa circumtulissciat, multi eorum remansisse in prouinciis 'U' 'creduntur, pars prae sidio relicti, pars agri ubertate capti: deniq; dum coloniae deducercntur, bona Romanorum pars coloci commigrarunt: quibus cum multum agri, multum fundorum est et, ne pro Romano more, carerent clientibus, ueri simile est incolas terrae in suum inuitasse patrocinium, 1 uosq; cis fundos prout cuiusq; erat conditio in beneficium distribui fle. Tractu tamen temporis, quod omnia uariat, cliente- Iarum nomine commutato, scuda a foedere forsitan, curiasq; dominicales nominari coeptas: ut qui clarioribus essent nata- Iibus, seuda:alii ex uulgo, curias haberent dominicales: constitutis certis iuribus, quae dominos, quae clientes quos ua-1allos uocant respicerent : 'quorum aliqua consuetudine, ut in seudis: aliqua pactis, ut in curiis, constare dinoscuntur. Hanc nostram coniecturam, haud parum adiuuat magna u- .
trinq; ad priscorum clietum iura similitudo. Nam ut olim patroni clientibus, & uicissim isti illis mutua obligatione nectebantur, sic in seudis & curiis paria recepta sunt: siquidem&ua fallus domino, & e diuerso dominus illi debet. Porro Scilientuli uel hodie nominantur, qui domino beneficii debet,