장음표시 사용
201쪽
QiNO E harum literarum recensio, quod pau
culas tantum Collectionis nostrae paginas impleant, pauculis etiam lineis concluderetur, nisi necesse mihi foret argumentum ex illis capere lugubrem rerum Anglicarum statum , quem scilicet earumdem nonnullae designant, exponendi ; quod dum fecero,praesens j. justam &ipse mensuram sortietur. Istarum prima ad Davidem Betonium, sacra Pu pura a Paulo III. die in . Decembris an . I 138. donatum, exarata est, non tamen Calendis Ianuarii an. I 138. quas notas chronicas praefert, sed aut Calenis dis illis an. Is 39. aut die aliquo ante easdem an . I 138. Ut eae notae cum Purpurae delatae die, de quo dubitare non licet, concordent. Religiosi,& sancto Cardinali admodum digni sunt sensus,quos in eadem more suo P Lus effert, in qua non uni tantum Car. dinali recens cooptato, sed Ecclesiae Romanae, sed Jacobo Scottae Regi,sed universae Scotiae,sed sibi tandem gratulatur. Ecclesiae quidem Romanae, quod uberrimam Deo gratias agendi materiam habeat ex tali filio suum in Senatum relato ; Regi Scotiae , quod Regno suo in tanta, & tam Vicina contagione, quae universum vicinum populum infecit, integrum M
202쪽
incontam Inatum servaturus, eidem de columna E clesiae prospexerit ;Scotiae ipsi, ad quam maximi eius tempore maxime necessario perventuri forent, ex novi Cardinalis virtutibus ; sibi denique, qui non posset non sperare tali vel exemplo, vel auxilio viciis nam Patriam sua in ad pristinum decus restitutum iri:
Od inquit fixit Gripus Dominus , o Sponsius Ecclesia, qui, ut ejusdem maculas ab Iergeret, sanguine eam suo preciosissimo lavit, cujur exemplo, qui Domi nus est omnium, nos pro eadem sanguinem fundere ρmper parati es debemus. Cujus rei nos inter atia maxima mel τestimentum ipsum nostrum nos admonet, unde nos si aliquis, ut Propiata, ille interroget: nuare ruis brum es vesimentum tuum Z boc solum babemus quod
respondeamus: quod Cissus fecit, quod nos factis potius , quam verbis respondere decet. Id quia sperare issima Dominatione Vestra , ω mibi firmiter polliceri
non dubitabo. Sanctissimum hoc PoLi monitum Cardinalem Scottae animo suo bene fixum gessisse, sanguis ab ipso post aliquot annos pro Catholica fide
fusus manifeste comprobavit ue eoque certe promeritus est, ut in Catalogo Cardinalium ex fama Sanctitatis illustrium , qui in sapientissimo opere de Ser. vor. Dei Beatis & Beator. Canoni E. l. III. c. XXXIII. exhibetur, ipse pariter locum , eumque non ulti. mum, nanciscatur, quemadmodum tuum ibidem nactus est Cardinalis Ioannes Fischerus. Quot, qua notique Scriptores honorifico Martyris titulo appellarim Davi dem Betonium, & quam validae praeterea VOLII. t sine
203쪽
sint conjecturae, seu potius confirmationes ejus honoris eidem a Deo impertiti, docet luculenter Historia Cardinalium a Donio d' Attichy , Episcopo a duensi, collecta', cujus Tomo III. Vita ejusdem Betonii continetur, ibique Cardinalis S. Steph ni iaMonte Coelio, Archiepiscopus Sant. Andreanus, Episcopus Mira picensis, & demum Martyr inscribitur, atque in eadem disertis verbis affirmatur, argumento irrefragabili colligi, vere Martyrem diei posse Ca dinalem Betonium . Hunc certe Paulus Pontifex in amplissimum Collegium cooptavit eo ipso sanctissimo consilio , quo ante biennium cooptaverat Fis cherum ; idque nobis detegit Sadoleti Epistola ad Paulum III. Non. Jan. 3139. Perspexi ita in ea linquitur penitus cum altitudinem animi tui, tum vim singularis prudevitae ,per quam pati non vis, impium Regem vacantem domesicis finitimi seque periculorum s picionibus, impune ac licenter in depopulanda Dei E clesia debuecbari: quod consilium simul Ο fuctum Sanctitatis Tuae Deum immortalem fortunaturum esse non dubito, idque uti ita eveniat, Deum eundem precor. Pontificis consilium & famam fortunavit Deus, at martyrio Cardinalis ejusdem , quod evenit an . II 46. aut Is 47. quodque subsequuta est post annos circi terquadraginta caedes impia Reginae Mariae Stuartae, de qua, ut ad Catholicae Religionis normam educaretur, insigni aelo laboraverat idem Betonius. Hujus proinde Martyrium admodum apte connecteretur , non solum Fischeri, sed & Reginae illius
204쪽
Martyrio, quod eidem etiam nihil fortasse deesset ex iis, quae pro vero Martyrio sunt necessaria, ut in paulo ante laudato sapientissimo opere lib. III. de Mariae Martyrio praedicatur. Cardinali quoque Po-io ad subeundum Martyrium, cujus hortatorem se Betonio praebuerat, non animum, sed occasionem de . fuisse, sexcenta Epistolarum ejus loca, praeter ipsius Vitam, evincunt ἱ Confessoris autem nobilissimi ti tutum eidem deberi , nemo certe diffitebitur , nec etiam locum in eo ipso Cardinalium Catalogo, de quo supra. Binas literas, quae sequuntur, Po Lo dedit Georgius Selva, Vaurensis Episcopus. Primis exhibet GDficia sua, id est domum suam, & suas , suorumque fortunas Poto, ad amplissimam Legationem gerendam iter per Galliam facturo, ut partim ex fama, partim ex literis Aloysi Pricili ad Danesium. datis acceperat. Illas Selva dedit Uenetiis IV. Cal. Mart. I 13 T. Alteras vero Uauri Cal.Jan. I 338. hisque Poto commendat Franciscanum quendam , Virum non solum docilina , sed etiam moribus, ut ipse loquitur, Christianum, cujus opera in Dioecesis suae regimine utebatur, & de cujus negotio copiosissime scripserat ad Cardinalem Sanctae Crucis. Binae tandem postremae inscribuntur, Domino de Gran velle primae, Nicolao nimirum Perre noto, patri Antonii Cardinalis Perrenoti, Cancellarii munus in Aula Caroli V. gerenti, & alterae Petro Scito, Confessario ejusdem Caesaris, atque in utrisque postulat Pin
205쪽
exLum DO IRA Lus, ut res Religionis, quas in Anglia petam ire nunciabatur, fidei, & religiosi ilimo animo eausdem commendare dignentur, quantum pietate, &aut horitate valerent apud ejus Majestatem , quam Deus in tanto gradu ad Ecclesiae suae defensionem constituerat. Venio nunc ad exhibendam Anglicanarum rerum statum, de quo horienda se percepisse PoLus in iis literis ad Nicolaum Gravelanum assirmat. Hujusce modi profecto videbuntur cuivis ea legerit apud Historicos ejus aenatis; at nemo fidelius ea repraesentasse censendus est, quam PoLUs ipse in eo Scripto, quod Apologia ad Carolum Caesarem inscribi tur , quodque in superiori Volumine integrum ex MS.Cod. Vat. evulgavimus. Ex ea igitur Apologia aliquot loca excerpam , quae aperta faciant atrocia illa Henrici Anglorum Regis flagitia , unde non Catholicorum tantum , sed hominum quorum vis
animus, dummodo humanitatem omnem non exueri
tit, maximo horrore perstringatur. Iis autem reci . tatis aequo & Christiano Lectori judicandum rem itintam, num Iacobus Augustus Thuanus de eo Rege ita scribens Historiar. l. i. ad an. II 34. In reliqua vita loquutus antea fuerat de Pontificia potestate.
abrogata ) ita se gest ille Rex, ut eum , δε aequiores , oe prudentiores Pontifices nactus fuist, ponte se Iubjecturum ipsorum potesati fulse appareret; & l. 3. aiu
an. 23 7. Princeps omnibus naturae donis ramulatis
mus , di in quo, si in voluptates solutior non fulser,nibit merito desiderare posses s judicandum, inquam,
206쪽
remittam , num Thuanus ita de Henrico Angliae Rege scribens, celsissimas eas laudes in Historiaconia scribenda promeritus fuerit, quibus ipsum ad coelum extollunt quotquot eundem nuncupant veritatis Historicae lumen , inter Hilholicos recentioram seculorum nemini secundum , Historicum incomparatabilem. Quoniam autem in iisTh uani Historiis nee vola nec vestigium apparet horrendorum scelerum, quae ab Henrico perpetrata fuisse constat, earundem
venerasorum partes erunt, causam afferre, cur Cathm,
litorum suorum scelera hanc ipsi laudem plures tria
buunt non dubitaverit divulgare, adeo vere, ρο --que adeo veritatis babita ratione, ut ne Papae quidem yeperceris, alto autem silentio prelserit gravissima sagitia, quae jam jam describenda aggredior ex praeclarissimo monumento, cujusmodi profecto habenda est Pola lucubratio illa. Ibi num o XVIII. quo pacto Henrici avaritia usque ad sacrorum depraedationem exarserit, his verbis repraesentatur: uuot enim fuerunt tyranni pria mari Giam , avarItia maxime infames, quorum tamen. eupiditas non ita graviter exarsit, ut ad depraedatio nem sacrorum perveniret 3 Hic Oero uno die terrenta disexaginta, si bene memini, Monasteria ad praedam sibi designari fecis, id quod voluit se decretum Consilir
gni, ut Nobilitas majorum suorum monumenta, ct plebs sua prope alimenta et talia enim erant illa Mouaseria impiae ejus cupiditati sponte concederent. Eae tali vero durem , decretum appellari volumus, ruod tremenda
207쪽
aυaritia ab invitis extorsis bis post consensum, utcumque datum involare festinabar in praedam, ux quamquam omnia abacta, quae alicujus pretii 4sent ex Monasteriis, atque in Astum redacta audiret, praedia autem omnia
illius juri atque jurisdictioni Iubacta , tamen quandiu starent aedificia, quandiu aliquod Testigium extaret, per quod judicari posset aliquando non fuisse ejus juris, nun. quam quiescere potuit. Luare dirui funditus everit
just quidquid uspiam sacri, vel profani aedi Pii in il
lis Monasteriis eset. Hae vero cum tardius feret pro per Armitatem aedisciorum , quod omnia fere aedisci iMonasteriorum, quae ad perpetuum Dei cultum dedicata essent, ex quadrato lapide , ω eum plura ad Iummam magnificentiam eo ructa ostent aὸ perpetuitatem religionis, quantum industria bumana perficere potuit, ab illis piis oe nobilibus animis fundata , qui suae pi tatis ad exemplum posterorum, perpetuitatem divinitultus, quam longissimam memoriam esse cupiebant; baee ergo, ut dixi, cum tardius dirui audiebat, bae arte est usus, qua in bello in expugnandis bostis urbibus titi Dmees solent ad celerem eversionem , ut immis in fundamentis murorum pulvere, di ignem scilicet adbiberet. sua ratione plurima, oe pr.eclarisma regni aedificia, j ola digna, quae pro aedificiis in Anglia Ipectarentur,
maxima ornamenta regni, oe pr.eclaris a monumenta pietatis majorum nostrorum, ae plebis ege sati maxima subsidia, quae bostium incursionem toties e sisent, tot seculis durassent , una bora absumsit, ut unius b minis arctuti avaritiae satis seret, si bominem actue
208쪽
appellare possumus, a quo bumanae malitiae ω impieta
tis terminos tam longo intervallo videmus superator . Enarratur postea tribus iis numeris, qui illico is eadem lucubratione subsequuntur , Henrici saevitia & ea pariter locum minime nacta est in Thuani Historiis) adversus Cardinalem Rotantem ,&Thomam Morum , at quoniam de illa dictum fuit in primi Voluminis Diatriba, quod spectaret ad tempus in eodem comprehensum, satis erit Lectorem hic monere, POLUM in ea narratione fidem perhibere, Henricum ante facinus illud de Roffensis doctrina , Virtute , & benevolentia ita praeclare sensisse, ut, nemine interrogante, sua sponte gloriari soleret, talem in Regno suo Episcopum se habere, qu lem sibi persuadebat neminem aliorum Principum
ostendere posse: meque inquit ipse memini, non δε-lum me praesente, Ied quia ad me sermonem converteret , quem existimabat , quia diutius studiorum ea afuissem peregrinatus, majorem cum viris doctis confveis tudinem babuisse , eum dixisse, see judicare, me nunyuam inven se in universa mea peregrinatione , qui lireris divisture cum risense esset comparandus . Saevitia aurem , quae spectat ad tempora , quae in hoc Volumine prosequimur, enarratur toto n. XXII. eaque statim declarata dicitur in illis Viris, Puos partim ex 'ligioserum, qui Ianctae Brigidae appellatur , partim
ex ordine Carthusianorum extractos ex monasteriis , ubi tantum orationibus Σacabant , pro salute quidem univerD Eiclesiae, praecipue vero Regis ac regni, quibus
209쪽
nulli in nonra provincia fama fanctitatis, Θ observat tia religionis magis celebres fuerant, mori ob eandem ea am fecit. Exponitur deinde,quam ingeniosa fueritea crudelitas, ne videlicet Monachi illi mortem gustarent, nisi postquam ex uno supplicio ad aliud pe
tracti, cruciatus mortis multifariam experti fuissent,& quam insignia eorundem sanctitatis, & integritatis apparerent , dum eorum corpora nudarentur, indicia, scilicet cilicia, ex quorum duritie , gladii aciem non admittente, jam non secari corpora, sed Iacerari viderentur. Quare assirmatur, nullum miserabilius,& crudelius spectaculum Christianis oculis exhiberi potuisse; & statim: Sed quid Cbristianis oculis dico 3 Pui bominis oculos, ct animum baberet, etiamsi is infidelis esset, modo signum illud sacrati Deo cor ris agnosceret, etiamsi crudelius aliquid in eos, qui illud gerebant , prius cogiι aset , postquam subito nudatum Dei servorum signum, cui reliqua visa omnis respori dissier, an quisquam inter infideles ram alienus a cultu Numinis inveniri posset, qui majoris crudelitatis occasio. vem ex eo Iumeret, quin potius manum idem retraberet, ut subsisteret, ut parcereti Herisimilius certe de omnibus, qui aliquo modoDeum venerantur exsimari possetEubditur , ne Tyrannum quidem Turcarum quicquam simile, si Monachi illi suas in manus captivi incidissent, adversus eosdem facturum fuisse, de quo
ab iis, qui illius morem noVerunt, praedicatur, Monachos in monte Athos, ejus ditionis loco, viventes, sic nulla ab eo contumelia assici, ut saepe ad illos
210쪽
minera mittat, &, quoties ad bellum proficiscitur,
se eorum orationibus commendet. Demum concludit, eos, qui statum provinciae norant, prorsus a Lfirmare , numerum illorum , qui per quadraginta annos in eadem bello, vel peste, aut quavis alia calamitate periere, haud arctuari posse eorum numero, quos Henrici solius gladius ad mortem cum cruciatu perduxit. Tandem progreditur POLUs n. XXIII. ad osten dendam Henrici Regis immanitatis, ut ipse loquitur, profunditatem ex maxime impiis sacrilegiis, quibus ille iis Divi Thomae Cantuariensis sepulchrum,& corpus desaeviit; eandemque iterum deteriorem facit Turcarum Tyranni moribus, quippe qui, dum victor paucos ante annos Rhodum ingressus suillet, ubi multorum Sanctorum corpora erant sepulta, nec in horum ullum quicquam contumeliose fecit, nullum prorsus ex lepulchro ejecit, imo petentibus Christianis, ut sibi liceret quaedam corpora, ct reliquias eorundem secum asportare , id benigne permiserit. Quaecumque toto eo numero XXIlI. de Henrici im- linietate narrantur, hujus profunditatem adeo ob ocuos ponunt, ut quivis illa legerit, tandiu sibi certe videri poterit apud Inferos versari, quod i plum sibi visum PoLus a sermat, dum saevitias omnes illa, Henrici ad memoriam revocaret, & scriptis consignaret. Horrebit cu jusque animus ea legere, at praeterquam quod multa inde emergunr, sinceram referentia historiam martyrii primum Sancti Thomae, deinde poenitentia: