장음표시 사용
61쪽
quadrata L pervetusta esse dicitur, quippe quam in nummis Rnte Rnnum A. C. 723. reperiri dicat HancarvilliusCujus tamen auctoritatem in hujusmodi re haud magni facio. Rochettius' quoque marmor a Clarhio exscriptum, quod antiquum appellat, advocat. Qui utinam majorem curam in ejusmodi rebus adhibuisset. Nunc enim de
nummis A. c. 723. CuSis, nunc de marmore manifesto
post Romanos Graecia potitos inscripto loquitur, huic tamen seque ac illis quamcunque sibi vindicat auctoritatem vetustas tribuens . De literis rivos antea claudere nequeo, quum inter literas Graecas aut Vetustissimas aut saltem pervetustas et hodiernas formas quas quidem Latini secum a Graecia in Latium invexere) quanta sit similitudo ostendam. En i literas Graecus a monumentis indubiae fidei et aevi pervetusti haustas.
Iam paucis dicendum est de mutationibus literarum, quas pronunciandi rationi, ut videtur, consulentes in scrip turam Graeci induxerunt. Euphoniae, id quod notum est, velut verius dicam, pronunciandi facilitati quam maxime studebant; idque, me judice, semper essicere conabantur,
Pisonianus proculdubio nomen est Romanum. Nec diphiliongo ει pro inisi reeenti aetate utebantur Graeci. Ego autem de loetione inferioris lineae dubito. ΤΡΠΙΟΣ, ut vere Clarkius, apud Hesychium extat, sed hoe inloeo ΤΡΙΠΟΥΣ legi debet; nec saest marmoris aetas ut o pro ΟΥ positum esse stutuere liceat. Forsan
legendum ΤΡΙΠΟΔ. Forina Σ in priori linea his legitur. Diuiti by Cooste
62쪽
ut in transeundo ex altera litera ad alteram aut eadem oris collocatio atque consormatio maneret, aut quum
minima mutatio fieret. Exempli gratia, cum N linguatis, quod aiunt, Μ autem labialis sit litera, N ad finem dictionis ante M in initio sequentis in m mutabant, ne
scilicet nova oris collocatione opus esset. Nec aliam propter causam, eum et B et M labiales sint, N autem ingualis, N ante B in m mutabant. Cum autem haud semper essici posset ut nonnisi duae ejusdem generis literae concurrerent, id saltem effecere ut duae quam simillimae conjungerentur. Si e. g., ante A stet, dum ab illa ad hanc loquendo transeas, haud ullo vel certe minimo linguae motu opus est; at si κ ante Acollocetur, plane majori. Ergo K in C mutabant ita ut, Pro 'ta λιμε-, 'E γ λιμενω dicerent. Postea novum scribendi morem intulere, huic pronunciandi rationi accommodatum, cujus infra exempla quaedam Ponam. Quod tamen antea quam praestem, pauca de lite pronunciatione dicenda. Praeter proprium sonum, alium quendam huic literae hodiernos tribuere satis notum est quem Nasalem vocant, eum scilicet qui in vocibus Anglicis English, Anchor audiatur. Eundem huic elemento apud Latinos contigisse sonum satis o Νigidio Figulo' ostendit Barthelemius'. Is enim hunc sonum
luculenter descripsit, ubi de vocibus Anchora, Anguis, Increpat, Ingenuus cui voci Latini recte durum litera G sonum tribuerunt) agens, in illis vocibus) ait haud
verum N sed adulterinum Ponitur, nam N non eSSE,
63쪽
lingua indicio est, nam si ea litera esset, lingua palatum tangeret. V Ergo in illis vocibus lingua palatum non tetigit. Jam autem angelus, anchora, Graeca verba sunt Latinis literis expressa. Quis igitur dubitat quin eodem modo haec verba in utraque lingua esse r-rentur λ Quod si verum sit, sonus hic Nasalis literae Γ ante Γ vel Κ positae tribuendus est. Graeci ergo. cum Nun te Γ vel Κ vel X staret, eique sonum Nasalem tribuere vellent, in Γ scribendo mutabant L Primum bello Peloponnesiaco aut paullo
Qui meeum haud consentit, diversa omnino reperiet apud Sealig. ad Euseb. p. II 8. H. Stephan. Nouv. Meth. pour la langus Latine p. 713. Od. 1667. Ita de hae re Ilermannus de R. E. G. G. I. c. 4. Si tuit se. osse litorae N finalis duas
tantum mutationes. primum ut tanquam M pronunc istur unio literas labiales β. μ, π, est, q/: alterum ut in , abeat ante Gutturules π, κ,
Omnes immutatis mutiet literae N finalis pronunciatio. Ita v. e. hi
versus in Hecubae Euripidis Prologo
sie legendi sunt, veluti si scriptum
non vutem etiam φ.λ ολ λ οὐ 'An recte ultima dixorit vir vere mirandus, tabula insequens ostendet. Postea haee de eadem re profert. Sed haee veteris pronuneiationis elegantia recentiori aetate paullatim videtur interiisse. Cujus rei ave-
iorem hubemus Dionysium Halicaris Dassensem. Is enim Dionys. de Struet. orat. c. XXII. p. 128. ed. Upton. de Pindari versu μι τε κλυτ πεμπετε χώριν - scribit.
ω. Eodem modo p. I96. de prooemio Thucydid)s scribit. ' Sed mox Lib. I. c. I 2. de pronuneiatioue mma ante Gumma. In ἐγγυe. ἐγγεγάασι et aliis similibus verbis dubitari nou potest quin istae literaeut ng pronunciari debeant; κἀγ γόνυ autem sonabit gg. eadem comparatu one, qua τθ, mro, αχ, ut th th, syel, et, pri nunciuntur.' Ubi mentenviri magni haud Omnino evio.
64쪽
existimo, eum multae res illos tunc temporis orthographiae et Orthoepetae incubuisse doceant. Postea autem, quod scribendi morem attinet, omnia mutata sunt. Recentiores enim, ut Γ pronunciandum ac si Ν nasalis esset ostenderent, in Ν mutabant; ita ut in marmoribus re
centioribus εντυνχαλοι, ανα αἰαν scripta videamus .
Vereor ut sequens tabula omnes literarum mutationes ante Lectorum oculos statuat. Quantum tamen in me esset effeci ne aliquid deesset. Quae mutationes litem R notantur, eas e marmoribus post Euclidem inscriptis hauSi. I. Gamma pro ΚRPPa.
εγ Βενδιδείων Bockh. Tab. II. Inscr. VIII. Tom. II. p. 255.
CL Burman. Syll. Vet. Inger. ad eate. D'orvili. Sic. p. 572. D'orvili. ad Charit. p. 194. Montiaue. Palaeog. Gr. p. I 65. Fischerus nonnulla de hae re habet. ad Ueli. p. 23 I. N non γ aut e literas prelatinas cum in titulis tum in libris N S. expressam reperiri notat Marm. Οκ. XXVI. I. LII. 54. quamvis in aliis titulis et pro ν ante easdem literas etiam in diversis vocabulis legatur; unde eolligit vir cl. vetustos Graecos ante literas palatinas, pro litera se literam γ, nativo sonu relicto, posuisse. Nam si pronuntiassent git vir ei. ut literam ν, quid haeliterarum commutatione opus esset Posteriorum autem temporum Grae- eos literam ν mutatam retinuisse, et postea recentiores veterem scri turam et pronuntiationem revocasse putat. Quorum omnium iu fidem Priscianum advocat vetustissimos Romanos Agehises, Vcπε, recor scripsisse docentem.
65쪽
Μῶttiarius in Ind. ad Marm. ubi et Pro ν, ante γ, κ, et Pro R, Ox. p. 615. recentiora loea eollegit ante δ, μ, ponitur.
66쪽
ron βωμον. Class. III. Sect. I. Inscr. IlI. l. 29. Sed Κλεον Doroe in marmore Νointeliano Class. III. Sect. I. Inger. I. Haec permutatio vulgaris est. R. τω βωμον Inscr. apud Mus. Veron. p. X l. Νο. 27. l. 4. et Passim .eu βουλευτηρυμ. Inscr. Ath. Bpud Biag. de Decr. Athen. Proleg. p. xxv. Sed in eodem decreto Συναγοεδροι. Cf. Chisti. Antiq. Asiat. p. 53. Gruter. CcXVI. ΜaZOcb. in Lexicci Heracl.
67쪽
ἐμ πολει. Class. IV. Seci. II. Inscr. V. Sed in eodem marmore επειδαν πράθ' et ejusmodi alia. Haec permutatio passim Occurrit. R. τημ πολιν. ΛIus. Veron. p. XI. ΝΟ. 27. - Chandi. ΙΙ. II.
68쪽
Jam forsan alia quaedam de Graeco scribendi more adnotare a re haud aberit. Reduplicatio literarum apud antiquos Graecos, ut videtur, vix erat in usu. In Elea illa Rhetra μάλας, γρα- μιενος, in marmore Larissaeo ' Iet μεδων, in Sigeo InmκουεσIo
dum rara adhuc erat et a paucis atque iis haud e trivio homunculis, intellecta. non pro vulgi captu exercebatur; sed eorum qui ea scientia praediti erant ut quae manca et trunca essent facile suppleri possent. Qui scribebant itaque, brevitati indulgebant, et literas singulas prohinis, et duplici potestate praeditis tantum non in omnibus adhibuerunt. In tali re a Knightio nunquam nisi invitus discedo: sed literae ejusdem repetitio, quo syllabae scilicet vis sua atque robur tribuatur, aetatem recentiorem et magis excultam milii redolere videtur; nec veri est simile marmora cum ad rempublicam spectantia, tum in publicis locis posita, ut ab omnibus spectarentur, ita esse inscripta ut nemo nisi qui conditioris esset doctrinae, vel legere vel intelligere posset. Sed, ut fit, homines nunquam modum servant, et Graeci, qui imprimis paucioribus, postea pluribus quam oportuerit literis utebantur.
Quod tamen nescio an in ulla litera praeter Σ fiat.
69쪽
Iam vero Lectores monendi sunt Graecos in quibusdam rebus veterem scribendi morem diu retinuisse. Dativos fiet. Primae declinationis et adverbia ab iis derivata diu Post longus vocales invectas per Et scribebant 'Εlg. Μarm. 234. EM MYPl NE
Elg. Marm. 181. ACASEl TYκ El. Quorum in neutro marmorum veteris scripturae aliud quicquid vestigium munet. Hunc morem diutissime in iis verbis Graeci servabant quae in consultis decretisque solenniter occurrebant. Hinc ACASEl TYXEl, TE BOYAAl et similia in recentibus marmoribus licet animadvertas. Quod Graecos fecisse putat Taylorus ', ' per incuriam aut memoria lapsos. Ego magis fecisse puto, ne vetustos et jam diu usitatos scribendi modos temere
Centis aevi ASE.' scriptum videmus, quamvis in illis ipsis nummis longae vocales usurpentur. Nummum quidem quendam memorat Eclihelius in literis notatum cui nomen Mithridatis vi inscribitur. Quare hic nummus
ante U. C. 667. i. e. A. C. 86. Cusus esse nequit . Vere
CL Biag. de Decret. Athen. Proleg. x XLI. Rom. 1785. Tayl. ad Marm. Sandv. P. 6. Meeum consentire videtur osannus Syll. p. II 4. Si exempla
quaerantur cf. Gruter. P. CCCIV.
11onis c. Diar. Ital. p. 43. 72. Append. ad Murm. OxOn. ed. Maiit. p. 2. Elon. Marm. I 78. 18 l. 254. Dodwell. Iun. I. p. 372. H. p. 5I8. Walpes. II. p. 507. Εekhol. D t. Num. Vet. II. p. 2IO. et 212. ' Eekhel. ubi supra et p. 2I9. Me valde turbant literae in muItia Thebanorum nummis extantes OEBII quam seripturam hybrida vocat Eekhelius D. p. 2O2. sed postremalitera, me judice, ad priores haud pertineti Satis enim per se esset ΘΚΒ. noe video quid ΘΕBH signifi- eure poSsit. aevo certe vetustissimo urbs Θηβαι pluraliter appellabatur.
70쪽
ergo Masseius'. Nimirum nummi, Beva, mBrmora, vetustatis vestigia veluti solennes quasdam formulas diu retinuerunt. Νescio an aliquid magis mirandum veniat quam magna ea inconstantia quae per omnes inscriptiones Graecas comparet. Aspirationem eidem verbo in eodem marmore nunc addunt, nunc adimunt, id quod supra notavi; praepositionem nunc litera x Ornant, nunc privant. In
et τομ Πειραιεων; in inscriptione apud Comitem de Guilford ΙΠερσεφονει, πρωτει, quamvis niti omnes dativi per Hi scribantur: in marmore apud Turnerum ' Ιota
aliquando plenum adscribitur JHii aliquando dimidiatur TH ) aliquando omnino adimitur, TH AOH A l Al A. Eadem levitas in N paragogico vel inserendo vel negligendo conspicitur. In inscriptionibus Classis tertiae,
nunc ταμίασιν oli, nunC ταώἱασι oli videmus. Apud paullo recentiores magis valuit, ut videtur, N paragogici usus'. 'Eodem modo punctis nunc duobus' nunc tribus', nunc ad verba secernenda L nunc ad sententiarum Clausulas magis distinguendus utuntur. Attamen in una re sibi quantum ego sciam semper constant. Praepositionem a regimine suo, nomen ab articulo haec puncta nunquam secernunt. Eadem quoque aetate haec puncta nunc ad -
Mam. Art. Crit. I.apid. apud Donat. Lib. m. c. II. Can. II. P. 69. η Chandier. I 1. IO8. Turner. Itinerar. Tom. III. p. 236. Chandi. II. lO8. ε μ περὶ.et cf. eund. II. 6. CL Eleam. Rhetrum. Cl. II. l. et vas Burgonianum Cl. I. 2. CL Marmor Sigeum Cl. I. I. et marmor Nointelianum Class. III.