장음표시 사용
351쪽
M. CATO CAP. I 6 alas ' semodius. In fundo dolii, aut seriae salem' sternito. deinde pernam ponito. culis deorsum spectet. , Sale obruito totam. Deinde alteram' insuper ponito.
eodem modo obruito. Caveto, ne Caro Carnem tangat. Ita omnes obruito. Vbi iam omnes composueris,
R. deinde romanensis l. Gmnov. d semodios I. B. R. Br. et Cod. Gron. e sale Memio Pol. D deos Ρ. g tolum B. R. hὶ Denique I. B R. tamen Milio Daceriana tacet. Locum, armonis vitiosissimum posuit sub
voce mera Gesnem Thes. L. L. Per. nam a pede quomodo varro dedueere potuerit, nemo interpretatus est. που sileri Thes. L. L. a pede vel a πτερυα
derivat, pereas lue diei ait tam priore quam posteriores totos inde a spina dorsi pedes porci. Addit lorum ΗOra. si Serm. I, 2, s , Praeter olus fumosrae oram Pede sternae. Sed perna a graetos' va nullo modo deduci posse videtur. Graece enim calcaneum os
pedis recte extremum dieitur, quod in perna cum ungulis praeciditur. Vngulas enim praecidi, testatur Cato etiam supra c. 3s8 s addito ungiuam de Perna, si urigidam uon Habebis,
Multo de Per frustram. Deinde Ge-anis debebat antea docere, quam pedis partem Latini pernam dixerint. Plinius quidem 8, e. fis , sues suspen aspernis prioribus dicem, simplicitor pedes voluit intelligi; nec vim noti nemve pernae omnem inde percipimus. Audiamus igitur Festum: S W-mmati dicuntur qui a femina mecisa
in modum suillarum Pernarum. Enuirmhia Pernas meridit iniqua superbia Poeni ; ubi recte Pomparant lorum Li. ii de eadem re mil. s. s : quosdam et iacentes Di, os suceim feminitiis oplitibtisque insemimmi. Vnde patet. pernam proprie coxam suillam, ad poplites fuerisam, diei. Pedem pernaesi Varro et Horatius dixerunt, Non satis proprie locuti sunt. Pedem enim voluerunt intelligi totam artuum longitudinem. Sed in perna poplites suceidi, docet Ioeus Ennii, ungulas praecidi , Catonis. Nee obstat Ioeu, Apici VIII, 3, ubi iubet per articulum pernae aprianiae palum mittere ita, ut culem a came separes. Dicere enim voluit iii xta articulum coxendicum palum immitti debere, alius enim arii. culus in perna non adest. Petasouem aperna, ut lautiorem distingi iit Martiali, XIII. 54 et 55: Minietis est yr mra- nam mihi eum Mettilo ut Peliasone ui. Ul. Musteos petasones coquere et Parare docet Apieius VI l, 9, is hi verba quum elixatus su rit, decar a et remit. lam illius candenti Aotivo tariar H Immelbergis A interpretatur coxam ante ricilem vel pellem atque cutem, quae
armis inhaeret illosque oblegit. Recte, nisi quod ipsum armum seu humerios intelligi malim. Pulpas petasorium nominat Apieius V, e. 3. Igitur perna.
ex artubus suum posterioribus, petasones ex prioribus sumiintiir. Plinius 28. s. 49 : ossa ex aerea lia Pernariam circa quae Ooxenaices Mera tuae. Vade Marcellus c 3r Pernae aer sinae os quod est amplissimum. Idem Plinius 28, s. 6st: ἔνι Perna -- cini Iosesse diximus, quorum decoctum iurfacit urinae utile. Unde cognofices, Apieii artieulum pernae esse coxaeos ip ram. Varro ll. 4. 30 . similitera perna distinguit petamonem; sed
352쪽
sale ' insuper obrue, ne ' cam appareat. aequulem tacito. Vbi latii dies v in sale suerint, eximito omnes Cum suo sale. Quae tum Summae fuerint, imas tacito. Eodemque modo obruito, et componito. Post diem ' Iomnino duodeci iuuin pernas expuito, et sulem omnem detergeto et suspendito in vento biduum. Die tertio extergeto' spongia' bene, perunguito oleo. Su-
derim I. B. B. Br. o) detergito I. B. male hodie in libris eliis scripti sequuntur pelamones. Haec vero de pernae ei petasonis diversitate disputavi paulo copiosius, ne Gesneri a uel ras obesset lectori, qui petasonis di fleretitiam omnem ad cocturam et parationem referre malebat in Thes L. LBecte lamen idem Turilebi Advers XVI, 36, opinionem reiecili, petasonis
partem esse pernam censentis. Locus
enim Athenaei XI v, p. 657 , quo ille
nititur, ita ha hel: ἐπει-καὶ σατασῶνος Fuρος ἐχατ a κειται ἐν πίρναγκαλούσι ', unde Polius arguas Athe Naeum, pernam latinam graece Pela Oriem dicere; quod tamen salsum esse d cui. Musi eo petasoni siccum petasunculum opponere idetur lv. venalis H, H 9. Pernas e ncharum
generis Plinius a suilli cruris longi similitudine dieias esse aii libro 32
extremo unde natas margaritas medii aevi scriptores Per Ias , alii deinceps re iam, I/it iura, reclvis dixere, do. cente tangis. Vocabulum Perua , etsi graeco π ρυα simillimum, graecae vel latiliae originis esse persuadere . tamen mihi nondum potui. Sira vinis at sue Athenaei auetoritas ad rem non pertinet ἱ usus enim uterque est voce tum pervulgata. Sed in Pollucis otio.
mast. VI, s. 52 , inter suillae earnia ei s varios sunt κωVνες τεταριχ υ--υοε, σκr sic o ὀκνη uot, αἱ πιρναις tibi antea libri editi πτέρναι seriplum habebant, . contra Codicum sidem. Ver,io latina habet: Per e salitiae, tibiae, a mi, qui et pernae. Ineptissime ld m κωλαῖνες τεταριχνυμένοι sunt ipsae
pernae; κωλη v enim et aera g. coxen
dices significat; σκελιδες ex Pherecrate habet Pollux etiam VI, 59 sed ceee idem II, 393 : καὶ Mαλὶς n usu καλουμενη πτέρνα , tv Tn κω δια ubi corrigo περνα. tibi contraria ratione ἱ-pta est verisio, quae πιέρναv al- eaneum interpretatur. Idem VI. 33,
κρέα ἐπιαηκη τετμημένα interpretatur; alii, eodem teste, πλευ- ρίδα. In Athenaeo ll, p. 57 , σκελίσι vulgatum ex Codd. Casau bonus mutavit in σχελωι. Has mel Gας Varronis laniacas . Gallorum MN es interpretabatur Maliger ad Varronem II. 5, 0. Sed in utroque Pollucis Ioeo manifesto σκελιδες pernae sunt, et in priore voce αι τεργαι ad κοὶ νες et σκελιδες simul referri debent, atquemde alter locus corrigi. Denἱque offulam cum dua a milis habet VarenR R. II, 4, M.
353쪽
spendito in sana 3 biduum. Tertio die demito.' Peruα-guito oleo et aceto commixto. suspendito in carnario. nec tinea, nee vermes tangent.
354쪽
356쪽
BEATINI. LIBRORUMQUE AB EO SCRIPTORUM ANNIS.
Terentius Varro, Romanorum doctissimus, indico Cicerone, permultis scriptis inclaruit, ex quorum numero Ianum de olea sua, a Char io grammatico memoratum, ut fortuna nobis Salvum prodidisset, magnopere optandum erat. Quaecumque enim do parentibus, vita, toribus, honoribusque in republica ab eo gestis prodita habemus, pauca sunt, et magna
ex parte coniectura, ex Fragmentis librorum eius ducta, nituntur, aut plane dubia censenda sunt. Equidem hic excerptas ex veterum scriptorum locis eas tantum notitias ponam, PIas ad certam annorum Vrbis fidem redigere atque ad historiam Operum, a Varrone conditorum, ordinandam conferre licebit. De parentibus eius locum Plinii VH, secl. 55, reperio, ubi Varro ipse mal Pterae suae maritum Corfidium cum fratre, equites romanos, commemorat in exemplis subitae mortis. Hunc eundem esse censebat Ernbstius, quem Cicero pro Ligario c. L. Corfidium nominat, cuiusque nomen ex illa orationa tolli
volebat ad Attic. XIII, 44 , quoniam Corfidius tum
357쪽
iam mortuus erat . quam illa dicta est. Haec vero epistola in A. V. 7o8 convenit. Caium Fundanium socerum . et Fundaniam uxorem ipse Varro, Bo annos natus, commemoravit libro I de R. R. c. a. Huius Fundanii nomine inscriptum librum, de Admirandis. ad instar libri Aristotelici πεοι Θαυμασιων, a gramma ticis laudari suspicor. In libro III de R. R. Cap. I. se l. I 4, materterae landum Sabinum nominat; quam Fircelliam fuisse coniicitur ex Cap. 4, Seet. 2, quam Fircollii Pavonis Reatini affinem suisse credo, quem loquentem iacit Varro de R. R. III, 2, sect a, et III 6. Reatinus et ipse mit Varro, eoque Cognomine a P. Terentio Varrone. poeta, Atacino, distinguit eum Sidonius Apollinaris et Summachus. Di deinceps an
Quos a reprilica honores petierit acceptosque gesserit, ignoramus. Tribunatum quidem eius aliosque honores memoravit Fabricius : sed Tribunatus is niti videtur coniectura , ducta ex lodo Antiquitatum Var-eonis apud Gellium XIII. iu , qi in infra positum inter reliqua auctoris scripta reperies. Aedilem Varronem reperimus in Plinii XXXV, secl. 49. racedaemone quidem, inquit, excisum lateritiis Parietibus opus fretorium Propter excellentiam Picturae. ligneis formis inclusum Romam GPoreac ne in sedilitate arieomitium exornan in Muraena et I a reo. Sed dubitari potest, Varro hic intelligatur M. Terentius anaIter; pariter aedilitatis annum ignoramus. Caeterum Plinius exscripsit Vitruvitim II, 8. Varronem nostrum M. Bruto. in Cisalpinam Galliam A. V. proficiscenti. quaestorom dat Ernestius ex Epistola Ciceronis XIII. o. Sed is ut Terentius Plane nihil nisi nomen gentiIe eum Vareonst Reatino habuit commune; quod ipsi in epistolae urgia mentum docere poterat Erue -
358쪽
stium. En tibi verba: Cum primm M. Terentius in
Drum Denit, ad amisitiam se meam contulit, dein ut M cor orauit - una, quod Mersatur in hoc studio nostr υ, quo etiαm nunc mia rime deIectatur re cum
ingonio , ut nosti, nec sine industria: deinde quod ma re se contulit in societates ρGlicanorum; quod quidem nollem. Maximis enim damnis affectus est, - inde oensatus in utrisque subselliis optimα fas et fama iam ante hanc commutationem reinublicae petitioni sese dedit. honoremque honestissimum existimauit fructum Iahoris sui. Quae quidem omnia in M. Terentium Varronem nostrum, utpote decem annis cerone seniorem, plane non conveniunt; quod clarius etiam apparebit ex tempo*m rationibus, deinceps enucleandis. Praeter Varronem nostrum Cicero A. Terentium Varronem Murenam nominavit ad Div. XIII. 22, et XVI, sto, eique, in Achaia negotianti, Tironis aegroti Curam Commendavit. Maior dubitatio est de Ioco Ciceronis ad Div. XI, i o, ubi Decimus Brutus ad Ciceronem: Non si Varronis thesauros haberem, misistere summi Mossem. ubi Varronis librum πιμι πλουτου respici putabat Corradus; contra Manutius baronis corrigebat, et ad Antonii rapinas rese
Varronis nostri Epistolam ad Varronem aliquem aliquot in locis laudavit Nonius Grammaticus; de quo pariter dubitari potest. P. Terentius Varro, Atacinus, a fluvio ves vico provinciae Narbonensis cognominatus, poeticae laudibus eodem tempore floruit , ab Horatio et Ovidio celebratus, cuius scripta post Rulim,enium in Epist. Critie. II, p. 399, enarravit Io. Chr.Wernsdors in Poet latin. minor. Τ. V, png. 1385. seqq. De utroque est locus Sidonii Apollinaris Epist. IV, 32 : Cui Varrones uel Atacinus uel Reatinus. Ita.
359쪽
a76 u. TEIl. V ΑΗRUNl Senim egi egie hunc Iocum correxit Cel. Ruhnkenius, quum antea esset: Atacinus, uel Terentius; fretus inprimis loco Summaclii Epist. Ι: Scis Torrentium, non Comicum, sed Reatinum ilhum, romanae eruditionis parentem. Cn. Pompeius, cuius in gratiam se insinuaverat, Cuiusque partes Eousque defendit contra Camsarem , dum adeo essent profligatae. ut de salute sua desperaret, opera eius usus est in bello, contra piratas ct cum Mithridate gesto. Narrat Appianus de B. Mithrid. cap. 95, Siculi et Ionii mavis custodiam usque ad Acarnaniam MPmissam fisisse a Cneo Plotio Varo et Terentio Varroni A. V. 687. Vnde , si quis versionem nuperam se mi velit, Varronem praetoremessicere nobis poterit. Addit enim Appianus: ωθε μο
reddidit: Ad hunc modum M eo dispositi sunt praecones. Fines imperii sui maritimi accuratius ipse Varro definit in praefatione libri II de R. R. seci γε, Sermonibus nostris collatis cum iis, qui Pecuarias habuerunt in 'iro mGgnas, tum cum piraticin Bedio inter Dolum et Siciliam Graeciae classibus P meenem. ubi Vrsinum, Cilictam reponentem , veCte improbavit Pontedera, ad testimonium vocato Appiano. Ad haec eadem tempora commode referri potest, quod Varro III de B. R. cap.:I7. seci. 4, narrantem facit
Axium : sanctiores quam illi in Lydia pisces , quos
sacri anti tibi, I amo, ad tibicinem Wiaecum grU-garim Menisse dicebas ad extremum litus a 'ε amni, quod eos castere audereet nemo , qtiram eodem tmvore insulas Lydionum ibi chone fas uidisse . Pertinet liticetiam Iocus Plinii III, s. 16: me intervallum Ιonii et Adriatici maris seu freti, iniec Apolloniam et Ην-druntem intercurrentis, latitudine 5o, o Passuum maestri continuare transitu Pontibus iactis Primum
360쪽
Pyrrisius, Dini nox, cogit uit, Post eum M. Varro utim classibus PI eii ratico bella praeesset. Vtrum
que aliae in edi ne curae. Item alter VI, secl. I9, de mari Caspio e IIcimnum ψsius maris dialcem esse - et M. Vareo talem Perlatam Po eio, iuxta res gerenti
Mithridatico bello, magnitudine haud dubie in mentium amnium Oicto sal . Adiicit idem Pompeii duetustae oratum in Bactros seytem diebus ex India Per-niri aci Icarum stamen, quod in Oxum in mat, et exeo Per Cavium in Crrum suo ectas quinque non iam ius dierum tern no itinere ad Phasin in Pontum Indicas Posse deussi merces. De quo loco vide coniecturas M. Chr. Sprengelii Geschichte der Geogr. Ent. deehungen 179α, pag. ιι , et Appianum conser B. Mithr. cap. a o5, ubi Pompeii in maris Caspii regiones expeditio narratur. In Hellesponto circa Parium etiamnum esse paucos Ophiogenes, quorum salivae
contra ictus serpentium medeantur, ex Varrone tradit Plinius VII, s. a. Locum ex primo Antiquitatum humanarum laudavit Priscianus VII, p. 596. Sequituralia narratio Varronis apud Plinium XVIII, s. 23, ex hoc bello collecta: Idem fabam a PFnDhi regis aetate in quo n mecu Ambraciae usque ad Piraticum Pompeii Magni bellum durasse annis circiter centum Miginti, ubi Iegi debere a mis circiter CCXX, recte monuit Pontedera Antiq. pag. iis, floruit enim bellorum gloria Pyrrhus circa A. V. ΜΟ. Postea Varro apud Plinium XXXIII, secl. 47 , tradit, Ptolemaeum Pompeio, res gerenti circa Iudaeam , octona millia
equitum sua pecunia toleravisse, mille convivas totidem aureis potoriis mutantem vasa cum ferculis saginasse. Pertinet narratio ad A. V. 69i. Appianus B. Mithrid. c. II 4, narrat, Ptolemaeum a uietem, Pompeium contra seditiosos Cives vocantem, miSsis Inli-