장음표시 사용
121쪽
so Eum, Iuri Zib. I. TA. n. arbitrio pendet. Atqui aliud proponit G.
tulus Consuetudinum Neapolitanarum misimentis Praefandis. Et quatuor quidem eonsuetudines is titulus complectitur. Harum prima ineipit Si quis habet, secunda cuod se aliquis , tertia Herum si aliquis ,
quarta Mulier de dotibus P quarum sententias sermὸ omnes prima comprehendit, Cia ius haec sunt verba et Si is habet -νώω , seu libeγs cujuscumque sexus , . fili. , seu Iiberi nolint eum ipso esse , vel patre -- Iit ipsos , vel aliquem ex ipses tenere secum
in domo, pater debet feeundum numerum fi Lorum , . - liberorum connumeratis per Mna sua , m uxoris tu numero Liberarum do bonis paternis , oe maternis fuis , O aliis venientibus ei a gnibuscumque ramonquineis suis agnatis , - cognatis ; nec nou de bonis datis ei am parentibus in dotem a min-tre . μι Iiberis communum alimenta praesare. Itaque matri sese mortuo viro uallum praejudicium suis ritibus , quas mortuo viro liberas habere debet, generetur, videriser si habeat filios duos, o habeat uxorem, ve non habeat , pater retenta, sbi pro re., oe uxore sua , sdem s non habeat uxorem , medietatem frustuum diciorum bonorum tenestar dare ipsis filiis fuit pro I Alientataona. orum. Et si eontingat unum ex ipsis filiis jori , superses filius habeat pro substenta
tione fua tertiam partem fruetuum bonorum .'forum , relis is duobus partibus retentis
ipsi patri uxorem habenti ini nou , idem servatur , s unum tantum quis habeat mlium ., Ex his verbis praeclare colligitur, deberi filiis alimenta , si aut, nolit
122쪽
De Patria Potesate. 8r pater filios apud se habere , aut nolint iidem cum patre habitare, secundum eorum
numerum adnumerata etiam peryona sua
uxoris, de paternis , vel maternis bonis , aliisque Obυenientibus ei a quibuscumqtie consanguineis fuis adgnatis , vel cognatis . Quare aperte videtur , in tot partes antiqua bona a patre tribui debere , quot sunt personae , quae in consuetudine laudantur . Uerum plura dat consuetudo , quae inter
VI. Ac primum digitum intendito ad ea verba , si quis habet stios , seu liberos, quae plane demonstrant alimenta praestanda esse non solum a patre , sed & aquolibet alio paterno adscendentes; quanqdoquidem liberorum nomine nepotes etiam& alii deinceps continentur l. liberorum de V. S. Sequuntur porro haec verba, filii seu liberi nolint cum ipso esse , vel pater no Iit i os . . . . Ex his verbis duo eliciuntur , alterum est , alimenta nonnisi peti Polse a puberibus , qui nolint cum patre habitare , impuberes enim nec nolle pose sunt , nec velle l. nolle de Adquir. Hered alterum est, consuetudinem illud probare, satis. esse liberis, ut est domo parentum di DCedant , nolle cum parentibus suis: habitares , prout st. Jure communi receptum
e 1t . Sed quoniam improbanda videri caepit consuetudo isthaec , quod omnem liberta tem daret filiis pro lubitu e patris domo demigrandi , atque hine fieret , ut liberum eis et filio posthabito quovis naturali officio patrem pro arbitrio deserere , Veluti si valetudine adversa , aut senio Pa Tom. I. F ter i
123쪽
sa Elem. Iur. Lib. I. Th. IX. ter gravis esset, idcirco saniores Interpre- res monere diu sibi tribuerunt, consuetudinem honestius esse interpretandam , accipiendamque esse eum de patre , qui ex iusta causa vellet filium dimittere , tum eo vel magis de filio , qui ex iustissima
quoque motus caussa nollet sum patremorari. Vide Molphesum Part. U. Atqui Doctorum nostrorum auctoritate res ita transgi non potuit , ut omne in ademerit
parentibus, ac potissimum filiis libertatem separatim'pro cuJusque ingenio habitandi.
Quamobrem certa lex desiderari carpit, ut tantum malum abesset . Et primum quidem Decreto Patrum S. R. C. qui in unam aulam convenerunt mense Ianuario anno I7qt , tum Rescripto Sapientissimi Caroli Regis anno I 743. quo S C. Decretum confirmatum suit , omnino cautum , CGnsuetudinem perperam ad id tempus a Doctoribus explicatam fuisse, atque deinceps intelligendam esse de parentibus , ac deliberis , qui ob justam caulam separatim
habitare vellent, q ae sortasse oriretur vel ex parentum saevitie, vel ex filiorum prava vivendi licentia , contra vero simul ad habitandum cogendos esse parentes, a C liberos, si suo quique minus honesto arbitrio indulgentes separatis domibus vitam ducere vellent, ac mutuis actionibus id contenderent . Ceterum ubi filiis cujuscumque sexus iusta ex causa licebit seorsim a patre habitare, nolim credas, posse eosdem habitare , ubi volunt. Nam ad ossicium Judicis pertinebit eo casu inspicere , quo filii e domo patris exeuntes se conferant
124쪽
De Patria Potestate. 83 ad habitandum , ut scilicet sine ulla mala suspicione alantur , uti perbelle deducitur ex ι. i. o l. s disceptetur D. tibi pupilli educ.
UΙΙ. Porro ad rationem, qua liberi extra domum sunt alendi etiam descendit consuetudo , nempe vult alendos de honis paternis, o maternis fuis, o aliis obυenientibus ei a quibuscumque consanguineis fuis agnatis , Uel cognatis, nec non de bonis datis ei dem parentibus in dotem a matre. Sed his verbis praeclare sententia consuetudinis nequaquam deprehenditur , Latet enim, num bona sint filiis addicenda alimentorum Causa, an vero eorumdem fructus. Uerum rei huic lucem adserunt verba quaedam
sequentis consuetudinis quod s aliquis, ubi
diserte dicitur in hunc modum : teneturi e pater dare proe alimentis , oe subsentatisne ipsi filio non moranti , Ῥel nolenti
morari eum eo partem de I dZibus praediciorum bonorum . Itaque alimenta de fructibus bonorum praestanda esse nemo non intelligit. Num vero tale alimentorum O nus reale sit, an personale, late quaerunt Interpretes nostri Juris . Personale onus esse ait Napodanus ad consuetudinem Guo is aliquis maxime ob ea consuetudinis verba tenetur ipse pater dare ; unde non impediri patrem addit , alienare bona sua,
nec transare onus in emtorem I. ult. q. ιιθ.
de contrah. emt. l. fundi 38. de I fr. Legat. . liberti a I. de ann. Legat. Hanc opinionem Decisone M. C. V. confirmat Merlinus Controυerf. cap. 6 i. Immo & ab ea nonese recedendum , utpote quam S. C. pa D
125쪽
84 Elem. Iur. Lib. I. Tit. IX. sim adprobavit, scribit Provens alis observat. unic. ad Con elud. Quod ii aliquis. Contra Brilla post alios nonnullos onus esse reale adfirmat ea ratione , quia con suetudo certa bona designat, ex quibus alimenta praestanda sunt , atque bonorum designationem realis oneris argumentum
non obscurum esse deducit ex l.Cfo De Alim. Legat. Quantum vero a Disputatione ista dissonent leges , quas Napodanus contulit,
mire ostendit . Hinc si oculis stibiicias,
quae is habet,. prosecto senties, onus alen di libet os ex consuetudine revera reale es se . In quam sententiam ego quoque Iubenter eo . Nat Consuetudinis ipsius
ratio mihi prorsus persuadet , bona ibidem designari non frumis ad alimenta filiis prautanda comparandos , cum bona nominentur , ex quibus alimenta liberis praeberi debere decernitur . At vero Na podanum s equi jus , fasque esse aio , si agatur de Alimentis praestandis ex bonis Feudalibus ; Nam onus alendi hoc casu reale esse maxime puta ὸ Cujus rei
rationem repete tum ex eo quod minueretur servitium personale Feudatarii, si daretur alienatio bonorum Feud alium causa alimentorum, tum ex eo quod in Constitutione Regni Comitibus Laronibus ,&Rescripto Regis Roberti , quod incipit
Alienationis obligatio alimentorum , seu Vitae, Militiae , quae debetur fratribus secundogenitis realis dicitur , immo &transire statuitur cum re ipsa ad novum Dominum ,,si umquam Feudum alienetur . At debent ne semper ex bonis,
126쪽
a: De Patria Potesate. 83nis antiquis alimenta repeti ὶ Certe ubi exstent , eiusmodi bonorum ratio est ineunda , ut alimenta reddantur sin au tem haec desint , nec alia suppetant praeter adquisita per patrem, jure naturali ex iis alendi sunt liberi .)Quare recte ante S. C. decretum , quod paulo supra lauda vi , Doctores Omnes nostri renuere hoc casu non concedendum liberis posse alimenta ex bonis per patrem adquisitis repetere , ut seorsin'habitarent, cum nimis improbum videretur , patribus talem legem alimentorum imponere , ut cogeren
tur pro insano filiorum arbitrio liberos suos alere. Id tamen hodie cessat , cum videatur rite argui posse ex S. C. decreto, liberis ex iusta caulsa aeque concedendum esse jus alimenta petendi primum ex bOnis antiquis, his vero deficientibus, ex bonis patriS. VIII. Sequitur consuetudo Si quis habet , aitque liberos ali oportere a patre de bonis paternis , o maternis Dis , o aliis
ob nientibus ei a quibuscumque consangui neis Dis adgnatis vel cognatis , nec nou de bonis ritis ei dem parentibus in dotem a matre , si es e liberis communibus. Heic consuetudo primo praeclarius explicat bonorum antiquorum genus; Nam proponit a limenta deberi ex bonis ob nientibus , ubi το obvenientibus dat boua , quae jam ob Venerunt , cuiusmodi locutionis exempla
Porro exprimit confanguineos , ex quibus bona obvenientia , sive antiqua deducun-
127쪽
86 Elem. Iur. Lib. I. Tit Ixtur. Cave credas , consanguineos ibidem intelligi tantum , qui adgnati sunt , cum is sit mos Neapolitanae locutionis consanguineorum vocabulo adgnatos , ac cognatos comprehendere , uti idem Napodanus animadvertit ad consuetudinem Si quis habet ; quamvis haud inficior , id obstare antiquae Ictorum Latinorum locutioni, apud quos vulgare fuit adgnatorum nomine eos intelligere , qui per sexum masculinum, Cognatorum Vero , qui per sexum D mininum conjungerentur. Postremo loco animadvertas oportet , consuetudinem illud quoque firmare , alimenta a filiis repeti quoque posse de bonis datis eisdem parentibus in dotem a matre , ex quibus alimenta deberi ait Liberis remmunibus ; nulla enim ratio patitur , ut Liberi primae uxoris alimenta habeant ex dotibus .se
IX. Ex his omnibus rite deduci posse aio ex sententia scilicet Consuetudinum Si quis habet , & QFod si aliquis , de quibus hactenus sermonem habui , quae admodum alimentorum pertinent. Nimirum constare video, alimenta pro numero Per sonarum cum filiorum, seu liberorum, tum
ipsius patris, & uxoris praestanda esse, ita tamen ut semper duae viriles partes debeantur patri pro se, & uxore , sive haec vivat , sive sit deiuncta. Hinc si unicussi filius , tertia pars bonorum eidem de- betur . Quod si quis ex filiis decesserit , pars fructuum adcrescit omnibus pro rata. Atque heic addendum & illud, quod proponitur sequenti consuetudine Vertim si mliquiis
128쪽
De Patria Potesate. 87ι quis , ubi dicitur nepotes etiam ex filio Praemortuo habere partem dictorum seu - Hum, quam pater habuisset, si nequaquam obiisset. Quamobrem bene notat Napodanus, quod de nepotibus in hac caussa dictum , ita isse inductum ad exemplum successionistri stirpem . Quoniam autem eadem conscietudo ait pro vita , fi Uentatione , hinc illud quaeritur , num filii , qui non egent & nolunt habitare cum patre , Possint petere alimenta. Certe Jure civili ubi de alimentis agitur , quae a Patrono Liberto praestantur scriptum est in l. 3. f. Glimenta I9. de agnoscendis , alendis li-Beris , alimenta pro modo facultatum erunt praebenda egentibtis scilicet patronis . Ceterum s sit, unde se exhibeant, cessalunt par res Iudicii. Verum recte Napodanus scribit ad citatam Consuetudinem, habendam esse egestatis rMionem , ubi praviantur a limenta ossicio Iudicis', non ubi debentur Jure actionis , uti debentur ex Consuetu dine Neapolitana. Accedit illud, quod etiam Jure civili si petantur alimenta Iure actionis, puta ex testamento , egestas non attenditur , uti patet ex toto Titulo d. de
Alimentis Legatis. X. Nunc alia capita recenseantur, quae
huc spectant , quaeque rei , qua de agi mus, finem imponant.bAc sane duo alia mihi heic mentione digna videntur, quo rum alterum est , an ad alimenta isthaec pravianda cogi matres queant, alterum an possint eadem filiis ex certa causa denega ri . Et quod ad primum attinet exstat eo dem Titulo Consuetudo Malier in haec, F Ver
129쪽
88 Elam. Iti . Lib. I. Tit. IX. verba : Mulier de Dotibus , Donativo , ΟΓharta sua non tenetur Liberis alimenta praesare , quinimmo de I flibus ipsarum dotium , donativi , o ouartae potes in vita fua donare , facere , ordinare , quod velit . De eucadentiis vero omnibus undecumque sibi obυenientibus jure fucctiforis , vel alio tenetur quibuslibet filiis fuis , o nepotibus desiendentibus in infinitum ex uno , duobus , tribus viris, vel deinceps susceptis, o habitis alimenta praestare cuilibet, videlicet pro virili de fructilus honorum ipsorum computata persona sua in numero filiorum , Ni pro se unam partem de frutlibtis bonorumi oram retineat talem , qualem tini ex fliis dare tenettir . Consuerudo isthaec statuit , matrem de dotibus , donativo , & quarta non teneri liberos alere , bene Vero ex uexcadentiis . profecto si voces , quae in eadem adhibenthir , intelligantur, luce cla rior patebit consuetudinis vis. Ac primum tene, donativi nomine ibidem venire munera sollemnia, id. est consueta, & nuptialia. Et quoniam a consan pu in eis etiam &amicis munera in contrahendis nuptiis offerri solent mulieri , cuae a consanguineis mulieris , vel amicis cmeruntur , ea sibi mulier ad nutrit, quae vero a consanguI ne s , & amicis viri , viri sunt . Quod quidem adstruit Napodanus ad hanc Consuetudinem ara umento legis si mero item quidquid H. Bltito matrim. Excadentia autem verbum est proprium consuetudinum
nostrarum , eaque sunt, ad norante Napo dano , quae mulieribus obveniunt ex te
stamento, vel ab intestato sive Jure Civiii,
130쪽
De Patria rite te. 89 Ii , sive praetorio , sive Consuetudinario, sive Constitutionum Regni , sive Capitu-IOrum. Igitur tenes iam vocum fgnificationes, ex quibus recte Constitutionis sententia fluit. Ex his tamen nolim tibi persuadeas , id , quod consuetudo ait., non teneri mulierem de fructibus dotium Liberis alimenta praestare , intelligendum ita esse , ut oblitteratum dicendum sit civile Jus in l. pen. Cod. de Patria Potes. de filiis intra triennium a matre alendis , Ain l. penult. f. de Liber. ad noscend. &-thentica si Pater Cod. de Divortio faslo de inopi filio etiam ultra triennium a matre alendo Nam , uti Brilla docet ad
hanc Consuetudinem , consuetudo nequa uam alienat matrem ab onere filios aleni, cum triennio minores sint, ac si majores sint, inopia laborent, cum in subsidium teneatur mater filios alere. Sed non debet heic mirum videri , quod Napodano mirum visum est, patrem cogi ad alimenta liberis praestanda de dotibus maternis, minime vero matrem, apertissima enim est discriminis ratio, cum dotis fructus eo fine vir habeat , ut se , suosque alat. XI. Ad ultimum accipe quaedam , qui
bus explicare in animo mihi est , an possint liberis alimenta denegari . Ex Jure consuetudinario habetur , denegari posse liberis alimenta , si causam ingratitudinis
Liberi ipsi contraxertint. At quae sunt Ver
ba consuetudinis , quae id adstruunt Ne
putes, eadem exstare in quatuor illis consuetudinibus , ouas supra laudavi ; Nam in vulgata consuetudinum lectione propo-