장음표시 사용
141쪽
I3o DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINAbus alias conclusiones Cardinales opposuerunt sub hoc titulo, uti idem Von der Harditus x tradit ex in. Codice Lipsiensit Conclusiones praesentata per Collegium Carrinadium in praesentia serenissimi Principis Domini Sigismundi Romani Regis cum respon- e concilii. Haec ergo sunt, quae inter alia Collegium Cardinalium in conclusione a. & 3. opposuit: Secunda conci is sio 1 Romana Ecclesia sicuti omnium Ecclesiarum magistra, est, sic earum caput merito dici potest. Tertia conclusio: se Romana Ecclesia sicuti omnium Ecclesiarum caput dicitur, se sic & Concilii Generalis , immo universalis Ecclesiae, quae is ex omnibus particularibus Ecclesiis integratur Quid ad haec Concilii Patres η an fortasse Sessionis V. decretum eis opposuerunt, quemadmodum facere poterant, semel ac in eo, sicuti Adversarii volunt, Summus Pontifex iudicio Concilii acumenici absolute subiiceretur Nihil sane minus r sed e rum responsio ostendit , decretum Sessionis V. ad tempus schismatis referri oportere . Ita ergo praedictis duabus co clusionibus responderunt: μ Responsio Concilii, Nota superis verbo Caput. Hoc concedatur tamen non ad fovendum
A schisma, aut disimitates. Item nota super verbo concilii , est subdistinguendum . Quia hoc est verum in aliquo Coninis cilio, maxime ad elidendum aliquem errorem contra Cainis tholicam fidem, seu haeresim exstirpandam. Ubi autem is agitur de schisma tollendo in Romana Ecclesia, quod peris Cardinales ortum habuit, aut quia Cardinales alias abusiis sunt electione, & in similibus, ibi locum non habet M.
In quarta conclusione ita habuerunt Eminentissimi PD tres et Quarta conclusio : Romana Ecclesia praemissam pote- is statis , dc auctoritatis praeminentiam obtinet non tam h
is mana sed aliqua alia occasione recurrente, propositum, ut Summus Pon tifex , di Cardinales a Concilio exeluderemur. Quod inde confirmat, qui , uti ipse ait, non novimus , quid huie propositioni a Concilio responsum fuerit. Verum in utroque ipse fallitur, quia ex Μs. Codice Vindobonensi confirmatur, quod Gobelinus Persona tradit i ex Ms. autem Codice Lipsiensi, ut mox videbimus , constat de responsionibus Concilii ad ea . quae praeeitatis conelamnitas Cardi Ies Oppo inrunt. I TOm. . caP. 1. Pag. 286.
142쪽
LI gen XXIV. CAPUT IV. I 3Iis mana traditione , quam divina. Et ex hoe Romani Petri
si Christi Vicarii, & cujuslibet sui legitimi succetaris , qt iis cκ Christi institutione sub eo, tamquam sub principali cari pite, tam Romanae, quam universalis Ecclesiae caput fuisse, si vel esse dignoscitur μ. Ad haec ita Concilii Patres: μ Responis si sio Conciliii Nota super verbo potesatis, adde canonice, M & juxta sermam a canonibus traditam μ. Alias quoque Eminentissimi Patres posuere tamelusiones, sicuti in laudato Codice apud Uon der Haestium legitur, quibus suprema Romano Pontifici super universam Ecclesiam potestas vindicabatur , singulaeque conclusiones singularibus quoque argumentis confirmabantur. Concilium vero in suis responsionibus tam ad conclusiones, quam ad argumenta, ad eam semper distinctionem appellat, quam secundae, dc tertiae conclusioni dederat. Unde his paucis verbis ultimo respondet iis omnibus , quae Eminentissimi Patres proposuerant : Responsio si Concilii. Omnibus istis conclusionibus, & earum proba- ω tionibus introductis potest responderi summarie , quod is forte ita scriptum est in jure, ut in eis continetur sed . se illud intelligendum est , everu paribus . Sed hic cetera nonis sunt paria, & ideo non faciunt ad propositum M. Hic auistem cetera non esse paria Concilium affirmat iuxta distincti nem a se factam in responsione ad secundam, & tertiam conclusionem , quemadmodum etiam ex ea responsione constat,
quam ad quintam conclusionem dedit. Eminentissimi ergo Patres illud urgere non destiterunt, iuris non humant, sed divini esse eam potestatis, ct auctoritatis praeminentiam , quam Romana Ecclesia supra Concilia , obtineret, Summumque Pontificem , ut S. Petri succetarem eodem quoque divino jure tam Romanae , quam uniυer B E elasia caput esse . Haec profecto iis, quae in decreto V. Sesso Anis jam constituta erant , omnino opponebantur, semel aeilla intelligi deberent de potestate, quam Concilium cicumenicum etiam supra non dubium, & Iegitimum Pontificem ι etiam, inquam, extra tempus schismatis haberet. In ea a Llem responsione, quam Patres Concilii secundae, & tertiae
143쪽
I3a DE IURE , ET LEGUM DIs CIPLINA conclusioni Cardinalium dederunt, illud observandum est , duo in mente Patrum occurrisse , quae non sine aliqua distinctione accipi deberent. Concilii ergo eaput Romanam Ecclesiam esse concessere , dum tamen hac sua praecellentia ad fovendum schisma non uteretur. Simili ratione ejus quidem Concilii Romanam Ecclesiam caput esse confessi fuerunt, in quo de elidendo aliquo errore contra fidem, vel de exsirpanda haeres ageretur , non vero quando in eo aliquod schisma, quod culpa Cardinalium ortum foret , exstirpari deberet. Nullam sane distinctionem quoad utrumque caput necesse fuisses, ut adhiberent, semel ac a Concilio sinpliciter definitum haberetur , Summum Pontificem oecumenicorum .
Conciliorum iudicio subesse , sed ab eis propositio Cardinalium simpliciter reiicienda erat auctoritate definitionis paulo ante factae, neque ullo modo illis dandum erat, Ecclesiam Romanam caput esse Concilii , dum tamen sua auctoritate ad fovendum schisma non uteretur, aut ejus esse Concilii caput, in quo de elidendo aliquo errore contra fidem , vel de ex . sirpanda haeresi ageretur . Solumnodo ergo ad potestatem c
nonicam confugerunt, ac propterea, dum de ea constaret,
non negarunt, esse Divini juris potesatis, O auctoritatis prae minentiam, quam Romanae Ecclesiae, uti talem, Cardinales vindicabant, esseque etiam Divini juris, ut Romanus Pontifex Petri successer tam Romanae, quam universalis Ecclesiae
caput foret, atque haberetur. Patres ergo Constantienses
in decreto Sessionis V. respexisse ad tempus schismatis, dum Summum Pontificem Generalis Synodi iudicio subiecerunt, constat etiam ex iis, quae in UL Sessione disputata fuisses
s. IX. Ex Sessione VIII. Concilii Constantiensis sensum
decreti Sessionis V. juxta suam opinionem Bossuetius interpretari frustra conatur. Defensionis Oe. lib. s. , alias ρ., cap. et s. tradit Bossuetius, non esse, cur sibi opponatur S., & t. micte fi propositio in Concilio damnata. Propositiones autem sunt istae r Si is Papa sit praescitus, vel malus, & per consequens membrum Dioili Od by Goral
144쪽
L1BER XXIV. CAPUT IV. ruis diaboli, non habet potestatem super fideles sibi ab aliquo
is datam : Et: Non est de necessitate salutis credere Ro-m manam Ecclesiam esse supremam inter alias Ecclesias M.
Praeter alia non esse quoque ut sibi obiiciatur, superaddit, a Martino V. Inter eunctas, praecautum fuisse , quemlibet de haeresi mictefi, aut Hussi suspectum ita interrogandum esse: ,, Utrum credat, quod B. Petrus fuerit Vicarius Chisti, ha se bens potestatem ligandi, & solvendi super terram. Utrumis credat, quod Papa canonice clectus, qui pro temporeis fuerit, ejus nomine proprio expreta, sit succetar B. Petri, is habens supremam auctoritatem in Ecclesia Dei Non esse, inquam , cur haec sibi opponantur, Bossuetius inde affirmat, quia Patres Constantienses Sessione VIII. dum condemnarunt eam Wiclefi propositionem art. I. expressam : Non estis de necessitate salutis credere Romanam Ecclesiam esse su- se premam inter alias Ecclesias suam sententiam hisce ver bis explicavere t Error , si per Romanam Ecclesiam intelliis gat universalem Ecclesiam , aut Generale Concilium , aut se pro quanto negaret Primatum Summi Pontificis super aliasse Ecclesias particulares M. His autem haec Bossuetius d peraddit: En quam diligenter Constantienses Patres, & Marisse tinus V. loquuti sunt: en ut Ecclesias particulares , non t se tam ipsam Ecclefiam Catholicam uno ore aliquid decer-- nentem Pontifici submiserint' . Quoad Martinum V. o servat, non jussisse quaeri: Utrum credant, quod Papa b
se beat supremam avictoritatem super Ecclesiam Dei; sed utrumis habeat supretnam in Ecclesia Dei M. Unde sane factum fuerit, ut in editionibus Conciliorum
etiam antiquioribus articulo I. praecitata explicatio stipera bdita fuerit, certo definire non ausim. Illud sane novimus , in brevi mrnario ConciliiConstantiensis, quod est antiquissimum,& anno I I I. opera Zachariae Ferrerii Abbatis Vicentini R mae in lucem prodiit, articulo I., non secus ac aliis Omnibus , nullam explicationem superadditam legi. At utut sese res habeat, Patres Constantienses certo tenuisse, Primatum
Romani Pontificis super universam Ecclesiam extendi, omnino perspeis
145쪽
ET LEGUM DIs CIPLINA perspectum habemus ex antiquo bis. Codice Academiae Lipsion sis, in quo condemnationi cujuslibet Wiclesiani articuli appositum est breve fundamentum ipsius condemnationis. Vonder Harditus hujusmodi Codicem , qui hanc inscriptionem
habet: Brevis rensura neologorum Consumtiensium . articum rum nobis exhibuit tom. 3. Rerum Concit. C antiem par. I a. pag. ao6. & seqq. In hoc ergo Codice ad arti x. haec praeter esia, quae in eamdem rem faciunt, adnotata Ieguntur: se Item a. sic ; omne illud , cujus contrarium credere est hae. se reticum, est de necessitate salutis credendum t sed Rom
si nam Ecclesiam sic credere est hujusnodit igitur. Majoris nota est de se . Minor probatur Di Q. 1 ρ. , ubi sic dicitur tis lati non obedit salutis Romanae Ecclesiae es haereticus, exosam
. municatus. Hoc est. dictum secundum Ioannem ibidem iis s talis dicat, vel credat , Romanam Ecclesiam non esta se caput universalis Ecclesiae , nec posse canones condere . . . Item : Omne id credendum est de necessitate salutis , ad cu-
se iusi judicium majores Ecclesiae causas , ut principia fidei, se oportet referre r sed illud est Petri Sedes , quae est Romana se Ecclesar igitur. Major nota est de se ; & minor probatur, de baptismo, ct ejus esse is ea. M Mes quorum. Item a. Di is decreti ea. Omnis , ubi sic : Omnis , qui Romanae Ecclesiae pria is vilegia ab 'fo summo omnium Ecclesiarum capite auferre consese tur, his procul dubio in haeresim labisin s haereticus μ.
Von der Harditus citato tomo 3. non solum par. I a. refert
censuras Theologorum ad singulas Wid si articulos ex Mia Academiae Lipsiensis, sed etiam par. I 3. pag. a II. & seqq. ex tribus antiquis Mss. Caesareo Vindobonensi, & duobus Academicis Lipsiensibus affert Theologorum Concilii Constanatiensis diffusam condemnationem s. articulorum Wiclefi Quoniam vem ex hac condemnatione Theologorum magis magisque constat, quaenam fuerit Catholicorum etiam in ipso Concilio Constantiensi sententia de auctoritate supremae Sedis super universam Ecclesiam , nonnulla alia hic exscribendas
censemus . In condemnatione ergo articuli 37. praeter cetera;
quae brevitatis ginia omittimus, haec leguntur: μ S. Petrus
146쪽
LIBER XXIV. APUT IR fuit proximus, & immediatus vicarius Christi, in suprema, ἡ & altissima auctoritate, & potestate Ecclesiastica . . . regendi, is pascendi, & dirigendi universas oves Christi in terris, is in universa materia Catholica, & Ecclesiastiea. Regendi, tis dido, pascendi, dirigendi &c. canonice, iuridice , legit,
is me . In hoc certe summo principatu ,& summa auctoritate,
is potestate, & dignitate sic legitime canonice principandi, is fuit S. Petrus immediatus , & proximus Vicarius Summiis Principis Christi, quum sibi, & non Sanctae Mariae fuerit ,, dictum e Cibi dabo claves regni caelorum m. Et item fuit sibi ,, non partialiter, & particulariter, sed indefinite , & indisse.
M renter dictum : Pasce oves meas , non particulariter illas,
se vel tuas, sed indifferenter has , illas, & Uias . Et quia talem
is principatum oportet continue remanere in terris pro regiis mine regni caelorum super terram, qui Papae, & nulli auri teri inest, juxta securam credulitatem communitatis Chri is stianorum, communitatis omnium Ecclesiarum in terris , se communitatis sapientum Ecclesiasticorum , communitatisse sapientum Scholasticorum t igitur Papa est proximus, & imis mediatus Vicarius Summi Principis Christi, secundum illumis Principatum summum in terris, sicut fuit S.Petrus M. Hisce
necesse non est, sicuti revera possemus, ut alia superaddamus, quum m eis abundo constet, omnino aliter sensisse Patres, ac Bossuetius vellet.
Semel ac autem suprema in Summo Pontifice potestas statuatur; vel in Ecclesia eam Summum Pontificem habere dicamus, quatenus suum Principatum in Ecclesia habet, in qua & ipse quoque uti supremum caput illius continetur, vel super Ecclesiam, quatenus omnes, & singulas oves sibi subjectas habet , nihil ad rem nostram refert. Supremum eium in eo genere, in quo supremum est, nec fibi aequale , di multo minus superius patitur si . Quum ergo Martinus V. voluerit, ut de Wiclefi, & Hussi haeresi suspecti interroga
rentur, utrum supremam in Summo Ponti fiee potestatem,
admitterent, id sane exquisivit, quod ad nostram sententiam magis
147쪽
Ἱ3ε- DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINA magis magisque confirmandam suificientissimum est, frustraque Bossuetius talem in his vocibus et in Ecclesia , O super E elsam distinctionem ponit, ut per eam omnino destruat notionem ejus , quod supremum dicitur. g. X. Ex capite i Frequens, capite: Si vero, & capite: Quam to Romanus Pontifex Sessionis XXXIX., sicut etiam ex articulis Reformationis Sessionis XL. inferri non debet, quod Bossuetius vellet.
Defensionis ero. lib. s. , alias ρ., cap.3 6., & seqq. Bossuetius illud urget, in cap. Frequens praecitatae Sessionis , multa. a Patribus decreta fuisse , quae Romani Pontifices servare deberent r Primum enim inquit decernit, ut Summus Pon-ἡ tifex certis temporibus, & quocumque decennio Synodumis Generalem habeati deinde ut in fine cujuscumque Conis cilii futuro Concilio locum ast are teneatur: tum ne id se faciat, nisi consentiente, approbante Concilio et postea ut si ad defectum Pontificis ab ipso Concilio is lacus assignetur , is valeatque convocatio etiam sine Pontifice faetii a Concilio: is postremo ut Pontifex tempus Concilio praestitutum abbrem viare quidem possit, non prorogare Ex his vero infert,
legem a Concilio praestitutam fuisse non dubiis Pontificibus, atque tempore schismatis , sed certis, & legitimis , quia in Sessione V. jam decretum habebatur et quemlibet quacumque dignitate, Papali etiam , cuilibet Contalis Generali su Medum esse. Hoc vero inde confirmat, quia in capite ST uero eiusdem Seiasionis , in quo Patres ad schisma , quod futurum esse posset,
respiciunt, schismatis distinctam mentionem habent, contra ac in aliis deeretis fecerunt. Ex eo autem, quod cap. Quanto Romanus Pontifex Patres decreverint, fidei professionem coram suis Electoribus a Summo Pontifice faciendam esse, suam se tentiam confirmari arbitratur. Illud quoque urget ante electionem Pontificis 18. articulos de Reformatione a Synodo
constitutos fuisse, quibus Summo Pontifici praescribebatur, ante di lutionem Synodi refremare Ecelesiam in capite, O in
Hisce omnibus antequam respondeamus, illud observa-
148쪽
tione dignum occurrit, Benedicto sententia Concilii e Pontificatu semel dejecto, Sigismundum , quam jam antea in anumo sibi proposuerat, reformationem Ecclesiae urgere non deinstitisse , & quidem faciendam ante electionem novi Pontificis , effecisseque propterea , ut eligerentur Viri litteratissimiis ex omnibus nationibus , qui nomine totius Ecclesiae Reso is mationem totius status Ecclesiastici ordinarent, ac conscriis berent , quemadmodum Gobelinus Persona tradit in . Cosmodromio aetate 5. cap. 9ς. Huic reformationi faciendae ante electionem Pontificis Cardinales obstitere , & electionem Pontificis primo loco peragendam esse propugnarunt. Inde vero contigit, ut Reformatores in exequutione injuncti sibi mune' ris moras interposuerint, atque dissensio orta fuerit inter Sigismundum Germanicamque nationem, & inter Cardinales,
atque ceteras nationes, volentibus illis , ut reformatio electioni Romani Pontificis praemitteretur, istis contra pugnantibus i Illis hoc est electis Reformatoribus , inquit Gobeliis nus Persona citato loco moram in hoc facientibus, orta est si seditio inter Sigismundum , & nationem Germisiae parteri ex una, & ceteras nationes parte ex altera. Rege cum suisis volente, quod priusquam ad electionem Pontificis proce- fi deretur, fieret reformatio Ecclesiae tam in capite , quamri in membris : ceteris contendentibus ex adverso , quodri prius procederetur ad electionem Papae, per quem refo is matio Ecclesiae esset deducenda ad effectum . Tota natio Itala, Gallicana, & Hispana, paucis exceptis, qui tame postea convenere cum ceteris , in sententiam Cardinalium confestim ivit i Caesar tamen una cum Germanis, & Anglis
in suo proposito perstitit. Nec solum verbis hac de re disputatum fuit, sed etiam scriptis, & quidem plus quam par erat, acrioribus. Nam tum ipse Caesar, tum Germani, & Angli in quadam , uti tradit Von der I aestius, Aculeata Disputatione
haereseos inde accusati fuere, quia reformationem clemoni Summi Pontificis praemittendam tuebantur, & Cardinales, atque nationes consentientes cum illis publice edixerunt, se nunquam consensuros in hujusmodi reformationem ante
149쪽
xag DE IustE, ET LEGUM DIs CIPLINA electionem Summi Pontificis. Nam uti habetur apud Vonder Harditum , In congregatione nationum in templo CD,, thedrali die II. Septembris persequuti Cardinalium, &es trium nationum , Italicae, Hispanicae, & Gallicae deputaties protestationem nudiustertius coeptam contra reformati
si nem electioni Papae praemittendam . ob haec omnia factum fuit, ut Caesar graviter offenderetur , consiliumque coeperit tenendi sub custodia nonnullos Cardinales, atque Praesules , qui contrariae sibi factionis auctores extiterant. Tamen Cardinales a sua sententia non recesserunt, & gestatione pilei rubet coloris se potius martyrium subituros prae tulerunt, quam in reformationem Ecclesiae ante electionem Summi Pomtificis consentirent. Scriptis contra se editis natio Germanica respondit, & , sicuti Von der Harditus ex praeclaro Ms. Bero linensi refert, Ultra tres menses ventilata acriter quaestio,, de universae Ecclesiae salute inter Caesarem, & Cardinales Rebus ita se habentibus, Robertum Sarisberiensem Episco. pum mori contigit : quo sane defuncto, Anglicana quoque natio in sententiam Cardinalium ivit. Idem tandem fecit& Germanica natio ad hoc inducta per duos Episcopos , quieonsilio Cardinalium acquieverunt. Tunc vero MCaesar viis dens se derelictum, invitus in proximam Papae electionem, is reformatione licet nondum peracta , consensit quidem , astis cum conditione : si decreto publico caveretur , ac graviteris ediceretur, quod Pontifex novus statim a sua electionGis ad reformationem praestandam se componere deberet, juncta se Concilii opera , nec antea Constantia emigrare , quam re se formatio absoluta esset . Haec Von der Harditus Rerum cincia Consant. tom. q. par. I I. r , qui etiam, quae hac de re
usque modo disseruimus, ex antiquis risi. Codicibus in medium protulit. Hisce compositis Seso XXXIX. habita fuit, in qua, uti ex Ms. Vindobonensi Dorriano idem Von der Harditus habet: is Sunt lecta per modum decreti capitula conclusa , & concomis data per omnes nationes, scilicet de futuris schismatibus
150쪽
LI g En XXIV. CAPUT IV. 13 se praecavendis, de juramento Papae, de futuris Conciliis cele-ἡ brandis . Qua autem ratione in ista Sessione per modum decreti haec constituta fuerunt; ita etiam Sessione XL quosdam articulos praescriptos legimus juxta Reformatorium a n tionibus antea exhibitum , quos Summus Pontifex in refod. manda Ecclesia una cum Concilio sequuturus esset. Cardinalium itaque , nationis Italae, Hispanar, & Gallicanae mens semper una fuit, ut, quemadmodum Gobesinus Persona tradidit i se Prius procederetur ad electionem Papae, se per quem reformatio Ecclesiae esset deducenda ad effe-ἡ ctum . Huic sententiae etiam Anglicana, & Germanata, natio sese postmodum conformarunt, & eo tandem deventum communi consensione fuit, ut Pontificis electio fieret, antequam aliqua reformatio in Ecclesia institueretur . Tamen ne auctoritatem Caesaris sprevisse viderentur, in eo esse illi annuendum Patres censuerunt, ut ante electionem Summi Pontificis decretum fieret de habendis Conciliis , de Schismatibus praecavendis , deque juramento a Summo Pontifice emi tendo . Hujusmodi ergo decreta Patres ediderunt, ut Caesari obsequerentur, non vero ut iisdem quasi quamdam obligationem futuro Pontifici imponere se posse arbitrarentur . Nam ex eo quod Pontificis esse viderent, Ecclesiae reformaticinem ad essectum deducere , quemadmodum ex Gobclino Persona novimus, in ea semper sententia perstiterunt, ut electio Pontificis Ecclesiae resormationi praemitteretur . Qua ergo ratione
a Magistratibus saecularibus , qui superiori potestati subjecti
sunt, quaedam aliquando decernuntur, quae non nisi per superiorem potestatem , & robur, & vim habent, & exequuti ni mandari possunt, eaque propterea huic superiori potestati liberum est , tam sequi, quam non sequi; ita Patres ut Caesari aliqua ratione morem gererent, nonnulla hac in Sessione decreverunt, quae per Summum Pontificem ad effectum deriducenda forent, eaque sequi, vel omittere in potestate illius repositum foret. Idem quoque de illis articulis dicendum est, quos P tres in XL Sessione constituerunt. Nam in iis determinarunt