장음표시 사용
151쪽
x o DE Iu RE, ET LEG ΠΜ DIs CIPLINA ipsi quidem illa , ad quae a futuro Pontifice una cum Concilio attendendum foret in Ecclesiae reformatione peragunda ν verum nullam inde necessitatem Summo Pontifici imponero praesumpserunt. Nam ipsi per se hanc reformationem aggredi tantopere non restitissent, si ad eam Pontificem se adigere. posse putassent. Et re quidem vera Martinus V, Sessione XLIII. multa quidem de Exemptionibus , fructibus percipiendis , simonia, dispensationibus , decimis, vita, & honestate Clericorum, sacro approbante Concilio, disposuit : nam uti tradit Vonder Harditus i ex in. Brunsvicensi Guillelmus Cardinalisse S. Marci in Ambone de mandato dicti Domini nostri Papae si ipsi Sessioni praesidentis , & Synodi generalis legebat, & pu
se blicabat pro reformatione Ecclesie nonnulla decreta , statuta, se & ordinationes , de cetero servandas per personas Eccle-- siasticas . At vero in omnibus hujusmodi sanctionibus Martinus V. ea loquendi ratione utitur, quae supremo legislatori convenit. Absolute enim revocat, constituit, dein cernit , atque etiam excommunicationem indicit. Nationes autem Martini U. decretis suum assensum praebuere, quodque ipsae in Sessione XXXIX. statui peticrant, perfectum esse pronuntiarunt a . Fuerant quoque a Concilii Patribus I 8. artieuli constituti, ad quos attendendum esset a Summo Pontifice in Ecclesiae reformatione peragenda . Verum anne Martinus V. eo. rum omnium rationem habuit, vel quoad singulos aliquid novi constituit, aut in iis, quae decrevit, auctoritate supremi legislatoris usus non fuit 3 Nonnulla tantum hac de re tota nunc commemorabimus, quae ex in. Caesareo Vindobonensi , & Ducali Gothano Von der Harditus refert 3 . Ad art. I. de numero, qualitate ,& natione Dominorum Cardinalium Papa decrevit, non fore ultra a ., nisi ex causa, B di propter honorem nationis, quae Cardinalem non habe
152쪽
LIBER XXIV. CAPUT IV. ' r r , rei R . Ad articulum 6. & 7. de causis in curia Romana tractandis , vel non : Papa decrevit, cetera , quae de jure adis curiam non pertinent, in ea non tractari . Ad articu tum ri. de fructibus medii temporis , respondit quandotis Ecclesia vacat, Papa juris , & consuetudinis, & privilegii si dispositioni relinquit . Ad articulum I 3. propter quae , & quomodo Papa possit corrigi ; μ Nihil respondit . Ad aristiculum i s. de dispensationibus r μ omnes revocat praeter il-ἡ las , qtiae secundum formam c. quum ex eo factae sunt . Demum ad articulum r6. de provisione Papae, & Cardinalium, ita statuit: Non videtur aliter fore providendum , quam
es, huc usque provisum est , scilicet per beneficia, & servitiam communia M.
Edixisse quoque Patres in Sessione XXXIX. novimus fidei prosessionem, quae coram se ab electo Pontifice fieri deberet rutrum vero Martinus U. eam fecerit, compertum non habemus . Iis , quae Von der Harditus quoad historiam Concilii Constantiensis ex Codicibus Mss. collegit, nihil uberius desiderari potest : omni tamen adhibita diligentia , hujusmodi professionis a Martino factae mentionem ab illo fieri, comperire nunquam potui.
Ex his autem omnibus unicuique constare posse arbitra mur , tam si ad Patrum Constantiensium sententiam attendatur , quam si Martini V. agendi ratio spectetur , quod aequo jure colligi non potest, aut debet, ex Sessionibus XXXIX. ,& XL. , Bossuetium uti rem certam , atque omnino indubitatam colligere. g. XI. Decretum Sessionis V. Concilii Constantiensis de quo nunc agimus, uti a Synodo cicumenica profectum haberi non debet. Nunc ergo de auctoritate decreti M. Sessionis . Ut quod Adversarii nostri volunt, ex eo recte inferatur , duo sane constare deberent: i. illud ab oecumenica Synodo profectum fuisse i a. auctoritate Apostolica confirmatum : quod utrumque ipsi uti certum habent. Nam in a. cap. Gallicanae Deci, rationis ita constitutum legimus: Valeant, & immota conssi. is stant Diuilaod by Corale
153쪽
T DE Iu RE, ET LEGUM DISCIPLINA
si stant sanctae cicumenicae Synodi Constantiensis a Sede Apo-- stolica comprobata . . . decreta . Prius in hoc S. refutab, mus , in sequenti alterum .
Uti schismaticos haberi non posse, & revera habitos non fuisse illos, qui Gregorii XII., & Benedicti XIII. partibus
adhaerebant, non solum post habitum Pisanum Concilium, sed etiam postquam Constantiae simul in unum ii convenere, qui Ioannis XXIII. partibus adhaerebant, atque ab eis inter alias Sesso IV., & V. habita fuerat, nunc uti certum jure quo dam nostro assumimus i quum id jam ostenderimus i . Quo semel posito, ea sane ratio omnino ruit, ob quam Adversarii nostri et contendunt, Constantiense Concilium fuisse cicumenicum etiam dum ab co abfuerunt, qui ad obedientiam. Gregorii, & Benedicti spectabant. Neque est, cur ad quamdam indulgentiam referant, quod a Patribus Constantiae com gregatis cum iis servatum legimus , qui Benedicto, & Gregorio adhaerebant, similique indulgentia opponant usos tum Patres Africanos cum Donatistis jam praedamnatis, cum qui bus disputationem ea conditione instituerunt, ut si dei nonstrarent in sola parte Donati Ecclesiam remansisse, se quoque eorum consilium sequuturos: tum S. Cyrillum Alexandrinum erga Ioannem Antiochenum, atque adios orientales , cum quibus pacem iniit nulla facta mentione ejus sententiae , quae contra illos in Ephesina Synodo Iata fuerat: tum S. Gregorium Magnum , qui in epistola ad Theodelindam mentionem non fecit Synodi V., ne illam offenderet: tum demum Ma tinum V. erga AEgidium Munionem , qui in defendendo nefario schismate Petri de Luna successor exstiterat. Quandoquidem horum omnium exemplorum dispar sane ratio est. Nam de condemnatione Donatistarum omnes certi erant, nullusque de ea dubitabat: indulgentiae ergo tribuendum a r) Vide hujus lib. cap.3. s.6., &cap. 4. I. 6. Bossuetius De
fensionis oec. lib. 3. , alias 9., cap. 1I., Arnaldus Eclaircessemens σc. cap. II., Natalis ab Alexandro in Hist.Ecclesia'. saec. xv.&να. Differt. q. art. I. g. 8. num. 8o. , &Maimburgus Hiriorique de t Erase de Ramechap. 23.
154쪽
LIRER XXIV. CAPUT N. I 3 dum, ad disputandum iterum admissos fuisse , atque interiin
non factam mentionem eorum decretorum , quae contra illos
lata fuerant. Pacem quidem cum Ioanne Antiocheno, & aliis orientalibus Cyrillus iniit; verum hisce conditionibus , ut anathema Nestorii doctrinae dicerent, illius depositioni asset
tirentur, ac Maximiani ordinationem ratam haberent. In eo
ergo Cyrillus cum Ioanne Antiocheno , & Orientalibus indutigentia usus, quod Quum Paulus Emissenus Ioannis Antiose cheni, & orientalium propositum excusasset, uti inquites Natalis ab Alexandro illosque paratos esse affrmasset ad ,, prava Nestorii dogmata anathemate confodienda ,& ad suta se scribendum ejus depositioni , & Maximiani ordinationi ies charitatis, pacisque Ecclesiasticae causa purgationem admi- se sit, Paulumque , his per se impletis conditionibus, ad syna. xim recepit S. Cyrillus , ut ipse testatur in epistola ad D is natum Nicopolitanum I . Quapropter licet Cyrillus
orientales non adegerit: μ Ad retractanda capitula, quae suisis contra Nestorium anathematismis ab eadem sacra Synodo is probatis opposuerant, nec ad revocandas calumnias in eis
se sparsas contra doctrinae suae integritatem μ ; hoc vero est, quod Natalis loco supra citato urget; indeque infert similem indulgentiae rationem etiam a Patribus Constantiensibus adhibitam adegit tamen ad profitendum id, quod antea negabant . Qua vero ratione S. Gregorius cum Theodelinia Reguna Longobardorum sese gesserit, ab eodem Natali explicatum habemus His. Eccles . cap. 3. art. I. g. a. Scripsit inquit se etiam ad Theodelindam Longobardorum Reginam S. Greri gorius , quae a schismaticis seducta se a Constantii Medita se nensis Episcopi communione segregaverat, quod illa triari capitula damnasset. Haec ad Reginam epistola data , estis epist. . lib. 3. , qua Synodum V. defendit, & commendat. Quum autem a Constantio intellexisset S. Pontifex Syn is di V. mentione, & commendatione Reginam tunc temporisis offen - 1 Vide Natalem ab Alexandro Hs. Ecclesian. saec. V. cap.3. 6.8. N Christianum Lupum tom. a. S Od. Generat. Dissert. de Concilio Ephes cap. 6.
155쪽
r IURE, ET LEGUM DISCIPLINA se offendi posse : alias ad ipsam litteras dedit, in quibus pru- ,, denter fluit dc V. Synodo . Quatuor autem Synodos si1 is menicas recipere se, & praedicare professus est , dicto illiis anathemate , seu eorumdem quatuor θnodorum , maxime ais rem auedonensis, de qua quibusdam imperitis hominibus nata se es supersitionis ocinsio , Mei addere , vel demere praesumit.
si Datae sunt hae litterae an. 394. Deposuit tamen errorem . si Theodelinda, quum intellexisset Synodum V. Chalced si nensis fidem Concilii nullatenus convellere μ . Facti ergo error ille fuit, quem S. Gregorius ad tempus in Theodelinda dissimulandum censuit, ne bona majora impediret. Martianum V. opera Petri Cardinalis Fugensis curasse , ut inter se , & Alphonium Regem Aragonum foedus iniretur , seu confimmaretur , indeque factum fuisse , ut AEgidius Munio , illius protectione destitutus , ornamenta Ponti alis dignitatis, spectantibus omnibus , deposuerit , atque Martinum V. tum de confirmato foedere cum Rege Aragonum , tum de abdicata Pontificia dignitate ab Egidio Munione , quam tamen praeter omnia jura retinebat, certiorem factum , valde laetatum fuisse ;haec vero sunt, quae ex Rainaldo , quem Bossuetius citat,
Nihil sane istorum Adversariis nostris adjumento esse posse, nemo non videat oportet. Nam non indultum in Syno. do Constantiens , ut eorum, quae in Pisana Synodo decreta fuerant, nulla mentio fieret , sed hujusmodi decretorum nulla omnino ratio habita fuit. Quandoquidem non secus ac Ioannes XXIII. fecerat, etiam Gregorius XII., & quidem
publice , Synodum indixit, auctoritatemque iis omnibus sese adiicere pronuntiavit, quae per illud decernenda forent rὶ . Convocatio Synodi ab iis quoque facta fuit, qui ad obediem tiam Benedicti pertinebant ca . Uno verbo et quamvis duae obedientiae. Gregorii XII., & Benedicti XIII. nunquam Ioanni XXIII., qui Clementi R electo in Pisano Concilio proxime successerat, sese subjecerint; tamen non secus , ac obedientia Ioannis XXIII , postquam huic illae sese, nullo modo suaci Vide Sessionem 1 o Vide sest. 33 : Dissiliam by Corale
156쪽
sua pristina adhaesione retractata, conjunxerunt, eamdem auctoritatem in Concilio habuerunt, & exercuerunt. Hoc autem uno semel posito, quamvis alia non haberemus , recte inferre possemus, Constantiense Concilium in IV. & V. Sessi ne acumeni cuin non fuisse. Verum alia quoque suppetunt nobis , quibus eadem de veritate constat. Quandoquidem Gregorii partibus adhaerebant regnum Siciliae , atque Neapolitanum , tota Romania , ejusque Princeps Carolus de Malalestis , celebres quoque Germaniae Epia scopatus Wormatiensis, Spirensis, atque erdensis cum Duce Bavariae , atque aliis , qui, quoad usque dignitatem Pontificiam non abdicavit, Gregorio paruerunt. Benedicti partes sequebantur quatuor integra regna, hoc est, Scotia, Navarra, Castella, & Arragonum , quorum Reges una cum celeberrimis totius Hispaniae Academiis , & Ecclesiis Concilium uti acumenicum ante Sessionem XXXVII. habere noluerunt, prout in ipso Concilio Constantiensi coram Patribus , nemine illorum contradicente , protestati fuere . His autem si supc addantur Dux de Fullo, & Armeniaco cum populis Bearnae
illi subjectis , insulae Majoricarum , Sardiniae, & Corsicae , qui
Benedictum, & Ioannes Dominicus Archiepiscopus Ragutanus cum aliis, qui Gregorium sequebantur, profecto constabit , Constantiense Concilium in IV. &V. Sessione cicum nicum nullo modo fuisse 1 . Quid ' Anne omnes, qui ad Ioamnis XXIII. obedientiam spectabant, anne Ioannes XXIII. decreatis IV. & V. Sessionis assensum praebuerunt 8 Profecto Cardin tes tam Sessione IV., quam V., atque in hac una cum Cardinalibus etiam Legati Regis Galliae semper obstiterunt, ne in eis haec edicerentur : ad reformationem Ecelsae Dei in capite,'in memobris a . Inde autem obstiterunt, quia absque matura deliber, tione ,& absque praevio examine adjecta fuerant 37. Hinc est, ut contra decreta V. Sessionis etiam reclamaverint plures Praelati, rim. IV. T OD
de sensu, σ auctorit. Decret. cone. Const. Dissert. a. cap. 3. ex MA. Codirucibus id ostendentem. , . '
157쪽
r46 DE IURE, ET LEGUΜ DISCIPLINA O Doctares, quemadmodum sese audivisse a viris magnae auctoaritatis , qui Concilio Constantiensi interfuerunt, Roderigus Calaguritanus Episcopus in Dialogo de Avictoritate, O potesato Romani Pontificis testatur a ut plures Patres λα - illius a
praestiterint consensum , aut assensum suum, sicut Ioannes de Tu recremata in Summa de Ecclesia lib. a. cap. s. tradit. Nunc paucis videamus, utrum Ioannes XXIIL praedictis decretis obstiterit. Illud quidem certum est, Joannem, dum se pro indubio, atque certo Pontifice haberi voluit, senten tiae illorum semper obstitisse, qui Concilio auctoritatem aliis quam supra ipsu in tribuebant i . Quum vero Alliacensis, recurrente schisinate, uti tunc contingebat, de Ioanne suducium institui posse contendisset, sicuti ipse fatetur in a ractatu de auetiritate Cardinalium, incidit in grave , er pericu sunt odium dicti Ioannis Papa , qui se pro indubitato Pontifice habe idum , & a Concilio cogi non posse tuebatur. Hinc est, quemadmostum refert Cardinalis Turrecramata, qui iunior Constantiensi Concilio interfuit, in Summa de Ecclesia lib. a. cap.99., ut Dominis oratoribus Regis Franciae visitantibus is eum, amaro animo conquestus fuerit Ioannes , falsa quae- ω Min , & erronea adversus auctoritatem Romani Pontificisis decreta per aemulos suos post recessum ejus a Constantia γ- esse conclusa μ . Modo ita di si Natalem ab Alexandro audi mus in His. Ecclesias. saec. XIII., & XIV. Differt. . art. 3. num. I 6. dubitari potest , utrum I. Lugdunense Concilium fuerit acumenicum, quia μ De regno Hungariae , quae pro maxima suiis parte a Tartaris vastata erat, nulli venerint Episcopi, nulliis ex Germania bello Imperiali perturbata , nullus ex Terra, Sancta praeter Berytensem Episcopum M. Bossuetius autem Defensi is m. lib. 7. , alias I a. , cap. ast . , Toletanos Patres ab omni nota temeritatis absolvit, quia ad VI. Synodum non vocati; tanta, ut ipse inquit, Ecclesia pars, eam, uti cicumenicam , suscipere recusaverint. Quapropter juxta eos,
quos o Vide quae ex duobus Mis. Victorinis Codieibus resert schel stra etias in fract. de sensu, σ auctorit. Decret. Conc. coistini. Dusertia. cap.14 Disiti co by Corale
158쪽
LIRER XXIV. CAPUT IV. I quos tamen hac in re, de qua agimus, adversantes habemus, multo magis Synodum Constantiensem , & in aliis , & in Sessionibus IV. & v. acumenicam non fuisse potiori jure , diacendum erit. Ab ea enim non unius , aut alterius regni,
non unius gentis, populi, atque nationis Praesules, sed plurimorum regnorum, gentium, atque nationum , quamvis nullis
impediti difficultatibus abfuerunt, quia sicuti qui Constantiae convocati fuerant, Ioanni XXIII., ita ipsorum quidam Gregorio XH. , alii Benedicto XIII. , adhaerendum censuere, neque per hoc , in aliquam suspicionem schismatis incurrerunt, quemadmodum 1am animadvertimus . Quid vero dicendum, si ei decreto, de quo nunc agimus , IV., & V. Sessionis, e rum quoque plures dissenserunt, qui hisce Sessionibus intem fuere , sicuti revera contigisse iam ostendimus et Si uti constaeo quatuor Mss. Codicibus , Legati Regis Arragoniae ct dixerunt : Quod quidem vellent se unire Concilio, non t ,, men reputare esse Generale Concilium Si, uti constat ex iisdem Codicibus, Rex, & Regina Castellae ad Constantienses litteras dederunt eum hac inscriptione : Ad congrega- nem quatuor nationum in Constantia : eaeque litterae cum hac inseriptione coram Patribus Concilii Iectae fuerunt, nullamiaque ipsi sibi injuriam fieri putarunt, quia in eis titulus Concilii Generalis omissus foret Si Gregorius XII. una cum sua obedientia Patribus Constantiensibus in XIV. Sessione seis ire noluit, nisi improbata convocatione Synodi, quae a Ioa ne XXIII. facta fuerat, & altera a se indicta Concilii conum catione ca)8 Si ipsum Concilium juxta concordata Narbonae: Sessione XXIL tertiam convocationem admist 3 Quarei quod se acumenicam Synodus ipsa cadinstantiensis vocavcrit etiam in Sessione IV. & V. Adversarios nihil juvat, quoniam hac in re contradicentes semper habuit, quibus numquam obstitit, & aliunde ex facto ipso, in quod sane non semct consensit, se acumenicam non esse satis ostendit. Hac ergo de re ex iis , quae usque modo disputavimus , unicuique
159쪽
I 8 . DE IURE, ET LEGUM DIs CIPL1NA omnino perspectum eta debere arbitramur , quod nos modo
contendii s, dum tamen contra apertam veritatem agere non voluerit.
g. XII. Martinus V. non confirmavit sua auctoritate saepe . memoratum decretum V. Sessionis Concilii Constantiensis . Hac de re dubitare non sinit ea loquendi ratio, qua Martinus V. in sua confirmatione usus fuit. Nam Sessione XLV. palam edixit i r Sc omnia, & singula determinata, conis clusa , & decreta in materiis fidei per Concilium Constanis liense conciliariter , tenere velle , ipsaque sic conciliariteris facta approbare, & ratificare , & non aliter, & non aliose modo U. Haec Martinus R, dum Legati Poloniae contentiose urgebant, ut quidam liber Ioannis a Falhenberg a nationibus , & Cardinalibus jam proscriptus , etiam in publica Sessione damnaretur, aut jam damnatus solemniter promulgaretur . Martinus ergo in hac sua declaratione, & solummodo decreta fidei, canciliariter facta sese approbare, & r tificare decernit. Bullam quoque edidit Martinus V. Inter eumnas potiralis eura sollicitudines , quam in collectionibus Conciliorum canoni s. subnexam videmus , indeque factum , sicut Schelitratius autumat in Trach. de se si , O auctoris.
Decret. Com. Consant. Differt. 3. cap. , ut multi putaverint, Martinum V. hac Bulla confirmasse condemnationem articu-Iorum Ioannis Hus, & Hieronymi de Praga. Verum hanc Bullam Martinus U. edidit pro Inquisitoribus haereticae pravitatis , caque iisdem rationem praescripsit, quam contra haereticos servare deberent, sicuti ex illius lectione constat a . Bulla ergo, qua Martinus V. Acta Concilii Constantiensis confirmavit, ea sane est, quam felici auspicio in Vaticana bibliotheca Schel stratius adinvenit, quae incipit: In eminentis Apsolica dignitatis specula 3 . In hac ergo facta commemoratione eorum, quae contra errores Ioannis miclesi, & Ioannis Hus , ac Hieronymi de Praga in Concilio Romano
160쪽
LIRER XXIV. CAPUT IV. Ioannes XXIII. decreverat. deinde statuta Concilii Constantiensis circa propositiones Wiclefi, Has , nec non errorem . Bohemorum de communione sub duplici specie reseri, atque his verbis confirmat: - Nos igitur declarationes, decreta, is definitiones, reprobationes, mandata, inhibitiones, stam tuta, nec non condemnationes , & sententias , suprascri- ω pta rata habentes, & grata, illaque alictoritate Apostolica se ex certa scientia tenore praesentium confirmantes ,& pr
se sentis scripti patrocinio communientes, supplentes quoque se omnes defectus , si qui serian propter solemnitates juris
fi in procedendo non servatas intervenerint in eisdein , voluisis mus etiam, & eadem auctoritate decernimus, quod declari rationes , diffinitiones, reprobationes , mandata , inhibitiones , statuta , nec non condemnationes , & sententiae ,
di, praeinserta plenam vim, plenumque robur , & vigorem peris omnia habeant, & ad ea ubilibet probanda hae nostrae litis terae plene lassiciant, quandocumque , & ubicumque eas si sive in iudicio , sive alibi exhiberi contigerit, vel ostendi Nunc ita : Martinus V. indiscriminatim primo quae conclusa essent emciliariter, & in materiis Mei, approbavit, & rata habuiti deinde haec ipsa in materiis fidei recensuit, & sunt errores miclefi , Hus , & Bohemorum e condemnationem de istis iam factam Apostolica auctoritate confirmat, suo scripto communit, supplet defectus juris , si qui sorte irrepserunt, decernitque, ut declarationes &c. plenam vim , -- numque robur , ct vigorem per omnia habeant. Sua ergo confirmatione Martinus & quae fidei sunt, complexus fuit, & ista esse illa, quae spectabant ad praedamnatos errores Wiclefi, Hus, & Bohemorum, distinctis verbis expressit. A sua ergo
confirmatione decretum V. Sessionis omnino exclusit : nam
illud , quae fidei sunt in se non complectebatur : immo vero contra Sessionis V. definitionem, qua Summus Pontifex Concilii definitionibus subdebatur , Martinus sua auctoritate super illa
usus fuit . quae contra errores Wiclefi, Hus, atque Bohemo rum definita habebantur. Nam s quis negaverit . hoc munifeste, aperteque praeseserri illis verbis, quae Martinus in is confidi