장음표시 사용
171쪽
r6o DE IURE, ET LEGUΜ DISCIPLINA Quemadmodum enim Digesortim lib. 3 o. in. II. I. II 6 legimus t Nihil consensui tam contrarium est , qui & bonae si fidei judicia sustinet, quam vis , atque metus ; quam comis probare contra bonos mores est Ex quo sane consequitur, sicuti etiam ipsa tum ratione, tum eXperientia compertum habemus, ut quod, urgente metu alicujus mali gravioris, fit, cum plena libertate nullo modo fiat, sed hac semper magis , minusve minuitur , prout incussus metus fuerit magis, vel minus gravis . Si quae autem unquam libere prorsus,& absque impendente metu alicujus mali gravioris , fieri debent, ut ea firmiter, atque maturo consilio constituta dici possint, sunt sane Pontificia decreta . Decrera enim Pontiis ficia potissimum inter leges humanas locum habent, aliundeque cum ea, qua decet, libertate, deliberatione , atqucis ex animo edita dici non possitnt, semel ac , impendente metu
alicujus mali gravioris, illa edita fuisse constet. Uti certum igitur haberi debet, decreta Pontificia , quae sine plena libertate , sed, gravi cogente metu , edita fuerint , neque
firma esse, neque habere certam auctoritatem .
II. Decreta, quae a Summis Pontificibus, vel Conciliis ex metu edita fuerunt, auctoritatem in Ecclesia non habuere. Hoc prosecto fundamento innixus S. Athanasius in opiastola ad Africanos num. 3. I eos, qui auctoritatem Synodi Ariminensis auctoritati Concilii Nicaeni praeponebant, veli menter redarguit, Ostenditque eis , inde etiam nullam Syn di Ariminensis rationem habendam este, quia in ea vi, atque metu omnia constituta fuerant : Quis cos non oderit, in- is quit qui, abjectis Patrum decretis, recentiora Arimini se per vim , & contentionem constituta , illis anteponunt et Lateranensis Concilii Patres privilegium de Imresituris , quod Paschalis II. Henrico V. concesserat, eodem etiam Paschali simul cum eis decernente , solemni iudicio revocarunt, quia in illud Paschalis gravibus minis adactus consenserat, sicuti
ipse coram Patribus protestatus fuit a : Privilegium illud ,
172쪽
, inquiunt Patres quod non est privilegium neque enim se debet dici privilegium , sed pravilegium ) pro liberationeri captivorum , & Ecclesiae a Domino Papa Paschali per vi se lentiam Henrici Regis extortum , nos omnes in hoc sancto se Concilio cum eodem Domino Papa congregati canonica ,, censura , & Ecclesiastica auctoritate , judicio Sancti Spiritus,, damnamus, & irritum esse iudicamus . III. De mente ergo Summorum Pontificum iudicandum est ex iis, quae omnino libere , & nullo cogente metu, edixerunt ; & si quando contigerit, ut modo rem unam , modo contrariam edixerint , de mente eorum judicandum est iuxta id , quod omnino libere, &, nullo cogente metu,
Quae omnino libere decernuntur, ea prosccto ex animi sententia decernuntur r quae autem cogente metu , illa sane decernere non voluissemus. Si autem ab iis, quae ex animi sententia ab aliquo decreta fuisse constat, certum de illius mente judicium non habeatur, non video sane, unde haberi possiti contra vero nullum certum iudicium de mente alicujus ex iis
ferri potest, quae invitus , & urgente metu , ille gesserit. Ex hoc autem illud alterum consequitur : nam quando agitur de duabus sententiis contrariis , in quas quispiam iverit,& modo unum, modo contrarium ejus decreverit, ad cognoscendum quid revera senserit, nihil aliud superest , nisi ut via deamus , quid omnino libere, & nullo cogente metu , aut alio sese opponente principio libertati contrario , sequutus fuerit. Unde neque de mente Paschalis II. ex iis iudicamus, quae minis perterrcfactus Henrico V. concessit, sed ex aliis , quae ut Lateranensi Concilio protestatus fuit , unaque cum Patriabus Lateranensibus decrevit. Modo ad rem nCstram . , Eugenius primo in Bulla, deinde in altera Bulla In arcano, quae Basileenses in prioribus Sessionibus con tra auctoritatem Apostolicae Sedis suam etiam in sententiam trahentes decreta Concilii Constantienss,& illud potissimum,
de quo nunc agimus, decernere auserant, omnino reprob
vit, atque damnavit. Id autem & ex debito pastoralis seli, Tom. IV. X Dissiligod by Corale
173쪽
autem Sigismundus Imperator illud quoque postea ab illo peteret , ut Basileensi Coneilio omnino adhaereret, ipse in litteris datis ad Franciscum Foscarum Ducem Venetiarum in hunc modum protestatus fuit a : Potius enim hanc Apostolicam is dignitatem , & vitam insuper posuissemus, quam voluisi is mus esse causa, & initium, ut Pontificalis dignitas , &Se-ἡ dis Apostolicae auctoritas submitteretur Concilio contra
se omnes canonicas sanctiones , quod nunquam antea neque
is aliquis nostrorum praedecessorum fecit, neque ab ullo ex- is titit requisitum, atque in hoc ipse postmodum Imperatoris acquievit M. Sicuti autem Eugenius IV. omnino libere BasiIeenseo Concilium dissolutum esse , semel, atque iterum declaravit; ita etiam non libere , sed metu cogente , eamdem disset uti
nem revocavit. Illud enim a Turrccremata traditum accepimus lib. a. de Ecclesia cap. I oo., oratorem Venetorum . atque
etiam Cardinales, oblata specie imminentium malorum , ad id Eugeninm impulisse Si vera sunt inquit , quae a pluribus is magnae probitatis, & gravitatis viris dicta sunt in Curia, vide. is licet, quod praefatae Bullae magis extortae fuerint minis, quam se de mente Domini Eugenii emanaverint. Nam, ut refertur, A D. Andreas Venetus Dominii Venetorum tunc orator, A & aliqui DD. Cardinales tunc apud Eugenium praesentes, is timentes futurum magnum scandalum in Ecclesia, minati se sunt D. Eugenio , quod nisi Bullas illas adhaesionis conce- ω deret, ipsum solum recedentes relinquerent, praefato DO- is mino in lecto decumbente, praefati Domini referuntur Bulis las illas taliter qualiter expedivisse , & misisse Basileam . Quod quidem ita accipi debet, ut in hanc expeditionem, quamvis urgente metu, etiam Eugenius consenserit . Non solum enim Concilii dicti utionem , quam indixerat, a se re- Vocatam esse , numquam negavit, sed etiam in Concilio Fl ventino hujusmodi a se factam revocationem confessus fuit.
ci Vide Bullas tom. t . Concit. edit. Venet. colum. 293. Q Apud Raynaldum ad an. I 433. num. I 8.
174쪽
LIBER XXIV. CAPUT V. I 63 ob praenuntiatorum ergo malorum metum, qui hominem in lecto decumbentem graviter afficere debebat, Eugenius a se jam indictam Concilii dissolutionem revocandam duxit. Natalis ab Alexandro in His. Eecla s. saec.XV., & XUI.
Differt. 8. art.3. num. I. nihili faciendum dicit, quod a Tu recremata traditur. Idem censet cliam Bossuetius Defensonis Oc. lib. 6. , alias Io., cap. , quia id nullis actis probatum ,
nullo Ariptine proditum , ct ab ipso Eugenio negatum. At vero Augustinus Patricius in His. Concil. Basseensis , seuti inquit Bossuetius r , hujus ata auctor drigera , tradit, ipsum quoque Caesarem, qui antea inter Basileenses ,& Eugenium sequester pacis fuerat, constituisse Concilii auctoritatem contra Eugenium defendere : haec enim ad Eugenium scripsisse Cardinalem Iulianum Basilaeae degentem , ab illo a cepimus r Quod si non fecerit; hoc est , si non revocave-ἡ rit eam Concilii dissolutionem , quam antea indixerat si sciat, Caesarem Concilii auctoritatem, quam ita expedire si Christianae reipublicae putat, defensurum . Philippus autem Dux Mediolanensium, atque etiam Veneti Eugenio in dixerunt , se bellum adversus eum suscepturos , si ab instit to proposito dissetvendi Concilium non recederet et . Nonia minus autem foris , quam domi omnia perturbata erant, quemadmodum ex Spondano novimus 3 . A Blondo autem, ipsi Eugenio quondam a secretis, traditum habemus Hisori ab inclinatione Romanorum Decadis 3. lib. s. Philippum Duceni Mediolanensium hac prava astutia usum fuisse, ut res Eugenii csubverteret; hoc est, sparsisse in vulgus exemplum cuiusdam
epistolae a Concilio Basileensi sibi datae , qua ipse Vicarius
Concilii in Italia constituebatur, ab ipso autem id muneris, datum Ssortiae, di Fortebracio, qui, ut habetur apud Blon ,
dum , prophanarum Ecclesiae rerum satum reciperent, ieem Eugenium ad exitium persequeremur. His autem omnibus,
quae usque modo commemoravimus , semel positis , nihil X a fac,
175쪽
x6 ' DE IURE, ET ' LEGUΜ DIs CIPLINA facilius fuit, quam ut etiam Cardinales, sicuti Turrecremata' se audivisse traditi ne tanta mala contingerent, Eugenium impulerint ad revocandam a se jam indictam Concilii dis
Neque est, cur Bossuetius Turrecrematae ipsum Turre crematam opponat, qui lib. 2. cap. I o. refert, se Florentiae audivisse Eugenium dicentem : Nos quidem bene se progressum Concilii approbavimus volentes, non tamenta. approbamus ejus decreta : quandoquidem volens sane , non tamen libere , progressum Concilii probavit. Nam ille 'quoque, qui, tempestate cogente , suas merces in marcia. proiicit, volens proiicit, nisi enim vellet, non proiiceret; . tamen non libere id facit, sed impulsus ab urgente tempest te . Ita quoque externus metus malorum , quae impendebant,
effecit sane, ut Eugenius vellet, quod aliunde nullo modo, voluisset. S. II. Nullo alumento Adversariis nostris ea esse possunt, quae gessit Eugenius , dum abstulit indictam a se dissolutionem Concilii Basileensis. Decreta, quae Summi Pontifices non edunt libere, sed
malorum graviorum cogente metu , firma non sunt, eaque certam in se auctoritatem habere , nunquam in Ecclesia existimatum fuit i r at Eugenius graviorum malorum urgente
metu a se indictam Concilii dissolutionem revocavit : igitur Adversariis nostris nullo adjumento esse ea possunt, quae gessit Eugenius, dum indictam a se Concilii Basileensis disseluti
Deinde de mente Summorum Pontificum iudicandum est ex iis , quae libere , & nullo cogente metu , edixerunt ; & si 'quando modo rem unam, modo contrariam edixerint, de me te eorum decernendum est juxta id, quod libere edixerunt a . Eugenius autem dum nullo metu cogeretur, & omnino libere ageret, Basileense Concilium ditatuit , di talutionem vero revocavit graviorum malorum metu ductus 3 : verum ergo est, quod nos contra Adversarios nostros modo volumus .
176쪽
- g. III. Dum Eugenius IV. ea cum Basileensibus Indulgentia usus fuit, ut, quemadmodum ii sibi praescripserant, indictam a se antea Concilii dissolutionem revocavit, diligentissime praecavit, ne decreta Constantiensia, & Basileensia a se probari viderentur . t Non ergo Constantiensium, aut Basileensium auctoritate permotus, sed Caesaris , Caroli Francorum Regis , atque ali rum Principum precibus inductus , ac propter Ecclesiae pacem, atque salutem populorum , ne scilicet malum magis inagisque serperet, & graviores dissensiones orirentur, in revocationem dis lutionis Concilii, quam jam indixerat, Eugenius conse st. Ita enim ipse habet in epistola , quam ad Caesarenia dedit t . Accepimus exhortationes tuas . . . & acceptaviis mus decretum illud Concilii Basileensis ... Vcrum quidquid si fecimus, sub spe tua, & tuo moti consilio fecimus, prosi pace Ecclesiae , & bono populi Christiani, voluimusque is potius cedere de jure nostro, tui contemplatione , & pro is salute Fidelium , quam perstare in conservanda dignitate, se & auctoritate nostra ,&Apostolicae Sedis . Curare deinde ipsum rogat, ut Sedes Apostilica in sua dignitate , auctoritate consemetur . Datis quoque litteris ad Romani Imperii Eleet res , illos certiores fecit, se gelsisse morem Patribus Basileenasibus , atque eos rogavit , ne auctoritatem Ecclesiae Romana suppeditari paterentur x . Etiam ad ladisi aum Regem P lonorum scripsit Eugenius , & postquam illum certiorem fecit , precibus Sigismundi Romanorum Imperatoris , Caroli Francorum Regis , & aliorum plurimorum Principum, necnon Ecclesiae pace , & salute Christiani populi se inductum , Conis cilii dissolutionem revocasse , ipsum rogat, ut mittat ad Concilium sui regni Praesules , ut in eo dignitatem Romanae E clesiae, & Sedis Apostolicae tueantur 3 . Haec tamen satis non fuerunt Eugenio, ut manifeste praeseserret, praedicta decreta a se nullo modo probari. Duas. sane Bullas hac de re ab Eugenio editas fuisse novimus: prior
177쪽
r66 DE IURE, ET LEGUN DIs CIPLINA illa est, quam dedit ad Imperatorem Sigismundum , atque
per eum Concilii Deputatis oblata fuit: altera, quam ad P tres Basileenses direxit. In ista in id consentit, ut ea d creta veluti non edita habeantur , quae ipse antea contrita Concilii prosequutionem vuIgaverat , auctoritatemque Concilii nullo modo suppressam edicit i r in illa vero se quidem
revocare ea decreta profitetur, quibus antea Concilium dis, solutum esse declaraverat, atque ipsum Concilium Basseense pure , Ampliciter, cum esse Iu , atque amni charitate amplectitur; Verumtamen eas ad hoc conditiones ponit, quibus dii, gentissime privmVet, tum ne auctoritas Sedis Apostolicae minuatur , tum ne decreta Basileensia aliquid auctoritatis hab re videantur r Ita tamen inquit quod Praesidentes nostriis ad praefati Concilii praesidentiam admittantur cum effectu, is & omnia singula contra personam, auctoritatem, ac libe ri tatem nostram, & Sedis Apostolieae, ac Venerabilium Fr is trum nostrorum S. Romanae Ecclesiae Cardinalium, & ali is ruri quorumcumque nobis adhaerentium, in dicto Concufi lio facta, & gesta, per dictum Con pilium prius omninori tollantur, & in pristinum statum reducantur a . Hac quidem in Bulla babebantur illa verba r volumus, ct content mur, pr fatum generale Basileense Concilium a tempore inchoatisin 'aus suae continuatum frasse, quae Imperatorem voluisse, ut auferrentur , & loco eorum haec alia ponerentur : decernimus, O declaramus, in litteris ad Franciscum Foscarum Ducem V netorum datis Eugenius graviter conquestus fuit 3 : attamen id quoque nomine Patrum Basileensium Imperatorem contendisse , ne vel Legati Apostolicae Sedis Concilio praesiderent, aut ne tollerentur, quae a Concilio contra auctoritatem Apostolicae Sedis decreta fuerant, nullo modo novimustac propterea haec duo capita a Basileensibus admissa fuisse, quamvisca postea non servaverint, recte, certoque inferre posse vi
Oio- , quia Eugenius quum de re longe minoris momenti
178쪽
apud Franciscum Foscarum conquestus fuerit, haec sane duo non omisisset, quae auctoritatem Apostolicae Sedis dilecte petebant . Ηine est, ut Eugenius i Ioannem Archiepiscopum Tarentinum , Petrum Episcopum Paduanum , & Ludovicum Abbatem Monasterii S. Iiistinae Concilii Praesides constituerit , quibus etiam Iulianum S. Angeli Cardinalem, & Legatuma Apostolicae Sedis adjunxit. Etiam ad Patres Basileenses liti ras dedit, quibus se valde confidere significavit, ut pro Aps sicae Sedis reverentia devotum erga se animum gererent et eis Huius siquidem confidentiae inquit signa perspeximus:
se primo quod ex nostro consensu ad sacrum Generale Basi-ἡ leense Concilium plurimum laetati estis : iterum, quod
Praesidentes nostros affectu,& Opere amodo sic vobis conjumis istos, ut pene unum invicem esse videamini, audiamus M.
Patres Basileenses Sessione XVII. statim iniquas conditio. nes praescripsisse Concilii Praesidibus, Sessione XUIII. inno.
vasse, quod in prioribus decreverant de potestate Conciliorum supra Summum Pontificem, multaque alia subinde statui contra auctoritatem Apostolicae Sedis , non ignoramus; sed Basileensium Patrum fidem , & aequitatem tueri non suscepiamus; quin immo hujusmodi ab eis faeta decreta cum Eugenio omnino damnamus . Eugenium ergo diligentissime praecavisse nos volumus, ne decreta Constantiensia, & Basileensia de au. choritate Conciliorum supra Summum Pontificem probare viis deretur , dum parumper a jure suo recedendo , iuxta ac praescripserant Basileenses , jam indictam a se Concilii dis luti nem abstulit. His autem, quae usque modo disputavimus, duo alia in eamdem rem superaddenda censemus: I. teste Tudirecremata lib. a.-Eeri cap. Io o. in publica disputatione , quam coram Summo Pontifice Eugenio , & Cardinalibus , de hoc argumento ipse habuit, Cardinali Iuliano contra opponenti Bullas , quae in confirmationem Synodi Basileensis edita fuerant, Eugenius ita respondit: Nos quidem bene proinis gressum Concilii approbavimus, volentes, ut procederet,
179쪽
168 DE IURE, ET LEGUN DISCIPLINA se ut incoeperat : non tamen approbavimus cius decreta a. Eugenium aperte indicasse, qua de causa consenserat in revocationem dissolutionis Concilii a se antea factae : in qua sane revocatione confirmatio illorum decretorum, de quibus modo
agimus , nullum locum habuit. Nam Eugenius in litteris datis ad Enricum Daniae, & ladislaum Poloniae Reges , postquam exposuit seditionem Patrum Basileensium , & conatus eorum ad depressionem Apostolicae Sedis , ita de se habet i : V rumtamen nos semper ad pacem , & quietem Ecclesiae, ,, & Christifidelium intenti misimus Basileam nostros Oratoreses cum pleno mandato de comprobando illud Cori cilium superis tribus rebus, propter quas solas fuerat Concilium a prinis cipio congregatum , extirpationem haeresiam , reformati
is nem Ecclesiae , ac procurandam Christi fidelium pacem. si Quod si illi acceptabunt, laetabimur in Domino propter se bonum reipublicae Christianae r si vero minus ; notum eritis omnibus Fidelibus , illos sequi consilia perniciosa Ecclesiae,
is & ab unione remota . Quare, ut haec omnia paucis com
plectamur, de jure quidem suo Eugenius parumper cessit, dum per indulgentiam , quemadmodum Patres Basileenses sibi praescripserant, indictam a se Concilii di talutionem revocavit: verum hoc non fecit ipsius Concilii auctoritate inductus, sed
plurimorum Principum suasione permotus , atque impulsus bono pacis , quam obstinatione Basileensium ut ab Ecclesia omnino tolleretur, futurum praevidebat. Deinde dum hac ratione juri suo cessit, diligentissime curavit, ut opera eorum Principum , quibus ipse assensus fuerat, Sedis Apostolicae auctoritas sarta tecta servaretur . Hac de causa ad Concilium& eos misit, qui sui nomine illi praesiderent, & a Concilii Patribus deletum voluit, quod ab iisdem contra auctoritatem Apostolicae Sedis constitutum fuerat, & non soluin quoad tria tantum, inter quae sane confirmatio decretorum computari non poterat, in Concilii prosequutionem se consentire declaravit , sed etiam propter hoc in confirmationem decretorum ejus nunquam se consensisse , manifeste expressit. Quod ergo nunc volumus, abunde confectum arbitramur. S. IV. ' ci Apud Raynaldum adan. I433. niun. 21. Diuiligod by Corale
180쪽
Concilii dissolutionem revocaverit, atque Basileensi Concilio adhaeserit , quod non possunt, neque debent , Adversarii nostri colligunt. Natalis ab Alexandro Differt. 8. in Ecclesias. saec.XR,& XVI. num. 37. decreta ante Sessionem XVI. a Basileensi Comcilio edita Eugenium probasse ita suadere conatur r. Eugenius Concilium Basileense esse Generale declaraviti a. Continuatum agnovit usque ad Sessionem XVI. pro extirpatione haeresim ,pace
populi Christiani, ac generali reformatione Getesiae in eapite, O in membris , O pertinentibus ad ea r 3. Statuit, Concilium semper prosequutionem habuisse , ae habere debere ad praedicta , peri nentia ad ea , perinde ac si nulla dissolutio facta fuisset: . S eram Generale Concilium Basiliense pure , simpliciter, eum esse tu, ac omni devotione , favore se prosequi dixit. Anis autem inquit Natalis eum effectu , omni devotione,
ἡ & favore prosequutus esset , si ejus decreta non approin si basset ' s. Tres Bullas revocavit, in quarum tertia, quae incipit Deus novit , haec propositio habebatur et super omnia Concilia habet potestatem P a. s. Rescidit quidquid suo ii mine In praejudicium , aut derogationem praedicti Saeri Concilia Basileensis , seu contra ejus auctoritatem factum , aut attent tum , seu assertum esset. Unde ipse Natalis colligit ab Eugenio confirmatum, quod in Sessione II. Concilii Basileensis de a ctoritate Concilii supra Summum Pontificem decretum fuerat. Alia , quae superaddit, ad rem nostram modo non faciunt.
Huc quoquc tendunt omnes illae argumentationes, quas urget Bossueti iis Defensionis Oc. lib. 6., alias Io., cap. I. & duo.
bus sequentibus, atque superaddit in . cap. Eugenium in hoc negotio cessisse suo juri, idque fecisse impulsum studio pacis, ex epistola privata Eugenii constare : Sed hujusmodi episto- si lis inquit negamus jura contineri . Eugenius orgo Concilium Basileense esse quidem Gens rate declaravit; verum hoc dum fecit, suos ad illud Legatos
misit, qui sui vices agerent, cavitque , ut ea rescinderentur, quae in eodem Concilio contra auctoritatem Apostolicae Sedis