장음표시 사용
421쪽
4I2 DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINAtychetis Ephesi Synodus Episcoporum cogeretur. Epist. I 29. ad Leonem Augustum cap. 3. illum hortatur, ut constanter de. spiciat , atque repellat cos , qui se Christiano nomine priv ruat , nec patiatur , Impios parricidas sacrilega simulationeis de fide agere, quos constat fidem velle vacuare M. Ad hanc
ergo rem ut accendat animum Imperatoris, ita ad illum habet: is Quum enim clementiam tuam Dominus tanta sacramentiis sui illuminatione ditaverit, debes incunctanter adverter , se Regiam potestatem tibi non solum ad mundi regimen , sedis maxime ad Ecclesiae praesidium csse collatarn : ut ausus nefa-D Iios comprimendo , & quae bene sunt statuta defendas , &is veram pacem his , quae turbata sunt, restituas. Hisce au- . tem Omnibus nihil profecto auctoritatis in Sacra Imperatori tribuitur , sed illud tantum in mentem illius revocatur, uti ipsum debere ea peseit1te quam a Domino acceperat, non solum in mundi regimen, sed etiam ad defensionem Eccletiar, atque ad reprimendos impios eorum ausus, qui pacem E clesiae turbare conarentur . Si quid ergo minus habebatur,
quod Volsus in medium pro se afferre Miset, S. Leonis auctoritas sane erat.
S. Gregorius lib. s. indict. I 3. epist. 2 o. , alias 32. ad Mauritium Imperatorem ita auspicatur : Piissimus, atque ais Deo constitutus Dominus noster, inter ceteras Augustorum se ponderum curas , conservandae quoque Sacerdotali charit,
se ii rectitudine studii spiritalis invigilat r videlicet pie vera-- citerque considerans , neminem posse recte terrena regere, nisi noverit Divina tractare , pacemque reipublicae ex uni
se versalis Ecclesiae pace pendere M . Aliud profecto est invigilare , ut charitas Sacerdotalis conservetur, aliud autem suscipere curam Sacrorum : illud S. Gregorius Mauritio Imperatori cum laude tribuit, non vero istud, atque scientiam terrena regendi , & Divina tractandi simul conjungit , non quidem- habita ratione regiminis Sacrorum, sed ejus connexionis, quae inter pacem reipublicae , &Ecclesiae universalis intercedit. Alias etiam epistolas ad Mauritium S. Gregorius dedit; verum
in nulla earum quidpiam occurrit , quod pro Volso iaciat.
422쪽
LIBER XXX. CAPUT V. 413Nam lib. s. indict. 13. epist. 3 o. Mauritio gratias agit ob triginta auri libras, quas miserat ad sublevandos pauperes. Ejuia dem lib., & indict. epist. o. , alias 3I., Imperatorem multis hortatur , ut Sacerdotibus debitam reverentiam impendat. Lib. 6. indict. I . epist. I 6. eum rogat, ut Ioannis Presbyteri innocentiam tueatur . Eodem lib. eademque indict. epist. 6s., alias 53. Mauritii animum adversus contemptores suarum legum accendit. Eodem lib. indict. i 7. epist. 6. Μauritium Eo, clesiasticae pacis custodem vocat , atque de electione Cyriaci in Episcopum Constantinopolitanum cum eo gratulatur. Lib. 7. ii dict. Is . epist. 33. , alias as . Mauritium monet, rem inanem non esse illam , de qua sbi eum Cyriaco Episcopo Constantinopolitano controversia erat : μ Quia inquit quisquisis se universalem Sacerdotem vocat, vel vocari desiderat, inari electione sua Antichristum praecurrit , quia superbiendo se,, ceteris praeponit . Lib. 3. indict. II. epist. 6 . , alias 5 a. ,
plurimum quidem Mauritii auctoritati talari, illumque rogat, ut ves Omnino tollat, vel mutet eam legem, qua prohibuerat, ne tum ii, qui publicis rationibus implicati essent, tum milites in Monasteriis reciperentur. Se tamen cum eo loqui dicit, Meque ut Episcopum, neque ut semum jure reipublica ,sed jure privato , indcque adhortatione utitur, atque in animum Imper, toris illud inducere contendit , valde displicere Deo , quod ipse hac de re decreverat : anne ex hoc quidpiam iuris in Sacra Imperatori tribuitur Τ Nihil tale ergo ex omnibus epistolis omnes enim recensuimus quas S. Gregorius ad Mauritium .
Imperatorem dedit, ullo modo colligi potest , quale sessius
yellet. S. Bernardus Sermone q6. In Cantica num. 2. explicans illa verba t) t tigna domorum nostrarum cedrina , ita habet: ,, Porro domas populares conventus intellige Christianorum arquos qui in sublimitate positi sunt, Christiani utique utrius. is que ordinis Principes, quasi ignis parietes, justis impositis is legibus , stringunt , ne sua quique Iege , Vel voluntate viam ventes, tamquam parietes inclinati, & materiae depulse disis sideant
423쪽
4r IURE, ET LEGUΜ DIs CIPLINA is sideant a semetipsis , & sic omnis struetura corruens dispois tur. Laquearia wro , quae a tignis firmiter pendent, & do-- mos insigniter ornant, puto bene instituti Cleri mansuetos, A & disciplinatos mores , riteque administrata officia designa-- re . Quomodo namque stabunt ordines Clericorum , & ad- si ministrationes eorum, si non Principum , tamquam tigno-- rum beneficio, & munificentia sustententur , &protegan-- tur potentia μ* Principum tamen utriurique ordinis , ita ut a Principibus unius ordinis in Sacris, a Principibus autem alterius ordinis in politicis dirigantur .
Arnulphus Episcopus Lexoviensis sermone habito in Synodo inter cetera illud probare contendit, Christum & Regem esse, & filium Regis. Hanc in rem affert illud Ffalmi 7 r. Deus iudicium tuum Regi da, justitiam tuam filio Regis 1 : μ Nonis habet inquit regnum fortuitum, sed haereditarium , quia, de Patre. Deus , inquit, juricium tuum Regi da justitiam k tuam filio Regis. Ad Patrem loquitur : Deus, inquit, Pater da Regi, id est, Christo filio tui Regis, scilicet qui Rex es, s judicium, &justitiam, potentiam scilicet, & scientiam iu-ὰ dicandi. . . . In his siquidem duobus consistit tota regiae inm, , jestatis auctoritas , quia judicium per severitatem potentiae
is vindicat, quae male commissa sunt, coercet, ne iterum cominis mittantur. Punit siquidem excessus, & refraenat audaciam.
se Iustitia vero per discretionem scietitiae dirigit, & informat. - Informat ad virtutem, dirigit ad salutem. Pater itaque Rex se est, & Filius Rex est Suntne omnia ista talia, quae ad rem Vossii saltem aliquo modo apparenter facere posse videantur 'Fuit quidem ab Episcopis ad Caesarem Aurelianum contra Paulum Samosatensem provocatum ; verum non ea ratione, ut controversiae iudicem eum constituerent, sed illius sententiae , quam in Paulum Samosatensem sua auctoritate tulerant , vindicem adhiberent. g. VIII. Nonnulla alia loca Patrum eκpenduntur, quae praeceteris quibusque aliis majori cum confidentia Adversarii nostri nobis opponunt. Haec i) Tom' xa. Biblioth. Patrum pag. I 327. edit. Lugdunens.
424쪽
Haee ergo sunt. Tertullianus ad Scapulam cap. I. Co-M limus ergo Imperatorem ait) sic, quomodo & nobis licet, & ipsi expedit, ut hominem a Deo secundum, & quidquid
,, est a Deo consequutum, & solo Deo minorem . S. Optatus lib. 3. Contra Parmenianum r Non enim respublica est iaciis Ecclesia, sed Ecclesia in republica est, id est in Imperio R
D mano . Et paulo post : Quum super Imperatorem no M sit , nisi soliis Deus , qui fecit Imperatorem . S. Ioannes Chrysostomus Homil. a. ad Populum Antiochenum num. a. μ Lae- ,, sus enim est , qui non habet parem ullum super terram . .ri Imperator enim est fastigium , & caput omnium super teris ram* : Hinc a Socrate lib. s. Histor. in Praefat. traditum habemus, res Ecclesiae ab Imperatoribus curatas ex eo lcmpor afuisse, quo illi Christianae Religioni nomen dederunt. At vero quemadmodum in Apologetico, ita etiam in hoc libro ad Scapulam , qui erat Africae Praeses , & in Christianos desaeviebat, propulsare calumnias sparsas contra Christianos Tertullianus conatus fuit. Inter ceteras autem illa sane postremum locum non habebat, qua Christiani uti laesae majest iis rei inde traducebantur, quia honoros Divinos Imperatori deferre recusabant. Hanc ergo potissimum calumniam Temtullianus ut depellat, Christianos non esse sequutos demon. strat Albinum, Nigrum , & Cassium, qui contra Imperatores rebellarunt: Sic inquit & circa majestatem Imperatorisn infamamur ; tamen nunquam nec Albiniani, nec Nigriani se vel Cassiani inveniri poterunt Christiani μ. Deinde vero Scapulam monet, eos, qui Divinos honores Imperatori detulerant , eorumdem hostes saepe repertos fuisse, contra vero Christianos nullius sane hostes esse , & multo minus Imperi ris , quem quum a Deo constitutum sciam, ipsum diligunt, di reverentur, atque salvum volunt. Postremo ad eum cultum descendit, quem Christiani Imperatori deferunt. Dicit ergo a Christianis coli Imperatorem, ut bominem a Deo secu-um, qui uta es a Deo cinye usum,'solo Deo minorem. Sol O Deo,
inquam minorem, habita tamen ratione reipublicae , rerum
que civilium, quemadmodum ipstiis Tertulliani scopus postulabat. Diuiligod by GOrale
425쪽
4is DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINA labat . Quandoquidem, ut diximus , Tertullianus a Christianis eam calumniam amovere sibi proposuit, qua uti rei laesar Imperatoriae majestatis insimulabantur , quia Imperatori Divinos honores deserre recusarent. Unde civile soluinmodo regimen ab ipso spectandum erat, & respectu istius dixit a Christianis coli Imperatorem uti hominem a Deo secundum, erfilo Deo minorem. Quoniam vero Adversarii nostri, S.optatum sibi adiumento esse cum magna confidentia contendunt, ejusdem S.Optati l cum nunc diligenter expendamus. Ipsum itaque non rempubli. cam in Ecclesia, sed Ecclesiam in republica esse, dixisse eo sensu , ut de debito honore, atque reverentia exhibenda Imperatoribus Donatistas arguendo moneret, dubitari a nemine potest . Donatistae enim Ecclesiae , & etiam Constantini Ecclesiae sententiam exequentis judicio damnati sese ab unitate Cath Iicae Ecclesiae separaverant, eoque audaciae devenerant, ut apud se tantum veram Ecclesiam in Africae angulo persistere delirarent. Catholicos ergo omnes aversabantur, uti a veri tate rectae fidei alienos, tantaque Donati impudentia fuit, ut quas Constantinus eleemosynas ad sublevandam inopiam . Ecclesiarum , & pauperum in Africam miserat, accipere rocusaverit, atque in haec verba plena temeritatis proruperit. Quia es Imperatari eum Ecclesia ' De hoc ergo tam audaci, at que superbo despectu Donatistas optatus arguit, & ex illo jam tempore contra praeceptum Apostoli Pauli ab eis constitutum dicit, ut quam debercnt, Principibus, atque potestatibus reverentiam non deferrent: μ Iam tunc meditabatur in-
ω quit contra praecepta Apostoli Pauli Potestatibus, & R is gibus injuriam facere, pro quibus, si Apostolum audiret,
,, quotidie rogare debuerat. Sic enim docet B.Apostolus Pau-- lus i rogate pro Regibus, ct Potestatibus, ut quietam, tramis quillam vitam cum ipsis agamus μ . Post haec vero ista alia superaddit, quae nobis opponuntur: Non enim respublica estis in Ecclesia, sed Ecclesia in republica est, hoc cst in Roma, is no Imperio Unde eo sensu non rempublicam in Ecclesia,
426쪽
LIRER XXX. CAP UT V. I sed Eesesiam in republica esse optatus dixit, quatenus Regi bus, & Potestatibus sit honor ab iis quoque deferendus, qui prima in Ecclesia loca tenent. Hinc ita Donatistas urge pergit Merito Paulus docet orandum esse pro Regibus , &ἡ Potestatibus, etiam si talis esset Imperator, qui gentiliteris viveret: quanto quod Christianus ' quanto quod Deum se timens quanto quod religiosus quanto quod misericors,
is ut ipsa res probat ' Miserat enim ornamenta domibus Dei, is miserat pauperibus eleemosynam, nihil Donato. Cur ergo si insanivit ' cur iratus est ' cur, quod missum fuerat, re-- pudiavit ' Et quum illi, qui missi fuerant, dicerent, se ire is per Provincias singulas, & volentibus accipere se daturos ris ille dixit ubique se litteras praemisisse, ne id, quod allatum is fuerat, pauperibus alicubi dispensaretur . Est ergo tota
optati ratio ad id comparata, ut Imperatoribus honorem ab omnibus esse deferendum evincat, & Donatistas de contempta majestate Imperatoris graviter redarguat. Quapropter
non simpliciter optatus dixit: Ecclesiam in republica esse , sed
superaddidit i H est in imperio Romano: nam de reverentia Romano Imperatori deferenda loquebatur . Ex his autem comstat , quam longe adversarii nostri a veritate aberrent, dum
eo sensu ab optato, Ecclesiam in republica esse, dictum fuisse contendunt, ut Ecclesiastica potestas civili subdita sit. Quod
nos volumus confirmatur ex ipsa loquendi ratione,qua optatus usus fuit. Nam Ecclesiae nomine tota quanta est Ecclesia ipsa intelligitur: at vero Ecclesia tota quanta optati tempore erat, in Romano Imperio non continebatur, sed Christiana Religio etiam apud Getas , Persas , ceterasque gentes barbaras colebatur, sicuti nemini perspectum non est: qua ergo assi mare Optatus ratione potuisset, Ecclesiam in Romano imp
rio contineri, si de subjectione ejus ad politicam potestate loquutus fuisset At super Imperatorem solum Deum esse , qui fecit Imperatorem , optatus affirmavit: ita sane ; verum civilis Principatus habita ratione, solum Deum esse supra Imperatore Hrmavit. Pergit ergo optatus temeritatem Donati renuen-
427쪽
t 8 DE IORE, ET LEGUM DISCIPLINAtis accipere .leemosynas missas ab Imperatore in hunc mois dum redarguere e Quid si jam Deus dicat Donato: Epscope, se quid Disse consanrem L imroeentem quare ab in-- ω cente aeripere noluisti fl peccatorem: quare non per- sti da ,, re , propter em feci pauperem Τ Sub hac interrogatione si qualis futurus est 2 Quid de levitate , & furore laboravitri tantis pauperibus impedire et Carthaginis Principatum seori tenuisse crediderat, quum super Imperatorem non sit nisi se solus Deus , qui lacit Imperatorem , dum se Donatus su- ,, per Imperatorem extollit , jam quasi hominum excesseratri metas , ut se , ut Deum , non hominem aestimaret, non se verendo eum , qui post Deum ab hominibus timebatur De usurpato ergo laico Principatu Donatum optatus accusat, ejusdemqtie Principatus habita ratione, solum Deum super Imperatorem esse affrmat. Quis vero negat, Imperatores,
quam laicam potestatem habent, ct a Deo habere, & in illa, s secundum se ea spectetur, solum Deum illis esse superi rem Ex optati ergo verbis nihil minus colligi potest, quam quod Adversarii nostri vellent. Quid ' Nonne optatus in priori libro a resus Parmenianum vocat Episcopos hiera , o Prim pes omnium 8 Qua ergo ratione Principes omnium eos vocat, non sunt ii profecto Imperatori subjecti, Meque Imperator secundum eam rationem, qua illi sunt Apices , O Principes omnium solum Deum sibi superiorem habent. Verum mon est cur de re tam manifesta diutius disseramus . Haec cr-go tantum superaddenda censemus , quae habet S. Ambrosius Epist. Classi r. epist. ar. num. 36. Quod cum honorificentia
se Imperatoris dictum nemo potest negare. Quid enim hon m rificentius, quam ut Imperator Ecclesiae filius esse dicatur e,, Quod quum dicitur , sine peccato dicitur , cum gratia disest, im . Imperator enim intra Ecclesiam, non supra Ecclem sim est. Bonus enim Imperator quaerit auxilium Ecclesiae,
D non i) Non suit Constans Constantini filius, sed Constantinus pater, qui eleemosinas misit in Affricam Ecclesiis , atque pauperibus distribuendas . Vide Albaspinaei adnotationem ad priora optati verba , in quibus de hac eleemosyna mentionem facit.
428쪽
LI 8 ER XXX. CAPU T V. ' ryή non resutat. Haec ut humiliter dicimus , ita eonstanter
se exponimus M. Optato con mis est Ambrosius, & Ambrosio optatus, dum tamen hunc eo sensu dixisse ponamus, E Hefiam in republica esse , quo nos supra exposuimus , di r vera secundum scopum illius exponi debet. Citatam Homiliam ea occasione S. Ioannes Chrysost mus ad Populum Antiochenum habuit , quo tota civitas obeversas statuas Theodosii Imperatoris in maxima trepidatione versabatur. Luget ergo ipse periculum, quod ob tantum pem petratum malum civitati imminebat , quoniam summa in m jestatem illius injuria illata fuerat, qui nullum hic in sua potestate aequalem habebat: Civitas tam magna inquit & oriemis talium caput e medio tolli terrarum orbe periclitatur : nuncis quae multos habet filios, repente sine filiis facta est, qui auia is xilietur, nemo. Laesus enim est , qui non habet parem ulis tum supra terram: Imperator enim est, fastigium, & caput
ἡ omnium super terram hominum . Propterea ad supernum .se Regem confugiamus, illum in auxilium invocemus Qv propter illud tantum vult S. Ioannes Chrysostomus, ab Antio ehenis , habita ratione ejus conditionis , in qua versabantur, Divinam tantum opem implorandam esse , quoniam qui laesus fuerat , ad misericordiam induci nullius hominis auctoritates poterat , quoniam Imperator erat , & suo temporali dominio cunctos subjectos habebat. De laica ergo potestate , qua I perator illatam sibi injuriam severius vindicare poterat, Chi sostomus loquitur , & respectu illius afirmat , Imperatorem nullum sibi parem habere super terram . Hoc tamen nequi contra nos facit, neque Adversarios nostros juvat, quum controversia, quam cum illis habemus, in eo versetur, utrum E
clesia in iis, quae sibi propria sunt,& ad rem Sacram spectant, laicae potestati subjecta sit. Est illud quidem a Socrate memoriae proditum, res Ecclγsae ab Imperatoribus ab eo tempore tendere ccepisse, quo Christianae Religioni nomen illi dederunt; verum id non as, mat, quasi senserit , Imperatores fuisse moderatores Christi
nae Religionis, sed quia statum inter imperii , & Ecclesiae m
429쪽
4ao DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINAxima connexio fuit, & imperii calamitates in Ecclesiam, sicuti
Ecclesiae calamitates in imperium redundarunt. Nam dum S crates monet Iectores, ne vitio sibi vertant, si etiam bella gesta variis temporibus historiae Ecclesiasticae inne stat hanc inter alias rationem affert: Nam si quis animum attenderit, reipu-ἡ blicae mala, &Ecclesiarum calamitates simul viguisse depre. ἡ hendet . Aut enim uno eodemque tempore utra Pe orta ri esse reperiet , aut brevi temporis spatio se invicem subse. is quata: & interdum quidem Ecclesiarum calamitates praeire, si deinde subsequi motus reipublicae r interdum vero vice
g. IX. Christianorum Imperatorum decretis suum errorem confirmare Adversarii nostri frustra nituntur. In hoc sane locarunt suam operam Hennigesius De Ss .
Roman. Imperat. potest. circa vera cap. a. S. f., Grorius Imperio Summarum potesatum circa Saera, &alii, maxime vero
omnium Volsus in Dissertat. Disolica De Iure Magistratus ista rebus Ecclesiasicis , qui sequentia pro se in medium protulit. Ese Principum publice Religionem instituere, institutam conservare, atque defendere, ex Constantino constat , qui apud Eusebium lib. 3. De Vita eius cap. 17. ad Episcopos haec habet: In hoc praecipue mihi elaborandum esse existimavi , ut is sanctissimis Ecclesiae Catholicae populis una fides , sincer
se charitas , & consona erga omnipotentem Deum Religio, servaretur . Idcm Imperator legem tulit , ut a Donatistis restituerentur Catholicis eae Basilicae , quas illi occupaverant, sicuti Auctor est Augustinus epist 168. ad Ianuarium , & contra Petilianum lib. a. cap. 9 a. Edictum quoque contra Arium tulit, scuti apud Socratem legitur Ecclesias. His. lib. I. cap. 6. Lex illius contra omnes haereses extat apud Eusebium De Vita Cousantini lib. 3. cap. 62. & 63. Constantius Constantini filius, antequam Arianus fieret,
protestatus fuit in epsola ad Episcopos Tyrii, omni ope seri adnisurum, ut ea , quae sunt legis Dei , quam maxime in-- offensa , & illabefactata servarentur sicuti apud Athan sium Apologia a. legitur . Idem contra Donatistas Macarium
430쪽
LIBER XXX. CAPUT V. 4at Praesectum suuin misit, uti habetur ex optato lib. -υersus
His omnibus primo respondeamus, cetera deinde perse quemur, quae Volsius pro se affert. Constantinus ergo statim post citata verba ita apud Eusebium habet: Sed quoniam fieriis non poterat, ut ea res firmiter, ac stabiliter constitueretur, si nisi omnibus Episcopis, vel certe pluribus eorum in unum is congregatis, singula, quae ad sacratissimam Religionem per- ,, tinent, disceptata prius fuissent; hanc ob causam , coactis is quamplurimis fieri potuit Sacerdotibus , me quoque tam- is quam uno ex vobis praesente cuncta competenti exa. se mine eo usque discussa sunt, donec inspectori omnium Deois accepta sententia ad unitatis concentum proferretur in lu-ri cem μ. Ita ne sentire poterat, ita ne se gerere ille debebat, qui in Saera sibi omne jus demandatum putabat ΤIllud quidem ab Augustino epist. 88., alias 68-num. I S., non vero in epistolis , quas ad Januarium dedit, scuti etiam tib . a. cintra Litteras Petiliam , traditum habemus, iussisse Comstantinum , ut a Donatistis restituerentur Catholicis eae Basiliacae , quas illi occupaverant : verum hoc nihil sane ad propositum Adversariorum nostrorum facit. Id enim praecipiendo Constantinus probavit sententiam latam ab Episcopis contra Dona. tistas,suaque potestate exequutus fuit,quod ipsi Episcopi per se praestare non poterant. Rem ergo Sacram Constantinus per se non attigit, sed tantum sua auctoriate effecit, ut sententia lata ab Episcopis i contra Donatistas suum effectum haberet. Apud Socraten lib. I. cap. 9. legimus , Constantinum edi m tulisse contra Arium , praecipisseque , ut libri ejus comburerentur a verum qua ratione Constantinus ad hoe faciendum inductus fuit 8 con alia sane , nisi quia , uti apud eumdem Socratem legitur , od trecentis placuit Episco- ω pis, nihil aliud existimandum est δε eam Dei sententia; praeis sertim quum in tantorum virorum meri us insidens Spiri- is tus sanctus, Divinam voluntatem aperuerit μ.
1 Vide Eusebium lib. Io. Ustor. Ecclesiast. cap. 3. , de Norisium