장음표시 사용
431쪽
Mα DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINA Tulit quidem idem Constantinus legem eontra haeretia eos, eisque prohibuit, ne tum in publicis locis, tum etiam in privatis aedibus simul in unum convenirent , quemadmodum Eusebius lib. De. Vita C antini cap. 6 . & 61. tra.dit: at hujusmodi prohibitio eo tendebat , ut haeretiei in suserrore magis magisque non firmarentur , sed accederent ad Ecclesiam Catholicam, ut ejus sanctitatis participes fierent: is Itaque inquit cap. 61. quod longe honestius est , ac prinis stantius , quicumque vestrum verae , & sincerae Religionis is studiosi sunt, ad Catholicam Ecclesiam accedant , ejus quo se sanctitati communicent , cujus ope ad veritatem poteruntis pervenire Catholicae ergo Ecclesiae judicia ut suum effectum habeant, Constantinus insistit, atque hac de causa damnat haereticos ab Ecclesia Catholica jam proscriptos, eis lite
omnem occasionem in errore persistendi amputare contendit. Hoc vero non est Sacra invadere , sed Catholicae Ecclesiae negotia procurare , atque promovere. Quae autem apud Athanasium Amisia a. num. 8 s. epiastola legitur, data ad Episcopos, qui Tyrii convenerant, non est Constantis filii Constantini Magni, sed ipsius Constantini, qui Athanasii precibus inductus Episcopos Tyrii congregatosia dicendam coram se causam eorum, quae decreverant contra Athanasium, vocavit, idque ob eam rationem fecit , quem
admodum in eadem epistola ipse habet, Ut illa potissimum. ἡ in lege Dei firma, & immota serventur , quibus nec vituri perium , nec infamia quaepiam possit inhaerere: dissipatis. is scilicet, penitus oppressis, ac funditus deictis legis inimicis, si Qui specie sancti nominis multiplices, ac diversas proferuntis blasphemias μ . Quoniam ergo tunc temporis alia ration securius depellere calumnias contra se confictas Athanasius noῆ poterat, quam si de causa ejus vel in Synodo legitime com gregata, vel coram Imperatore, adstantibus suis Adversariis, ageretur , de alterutro Imperatorem rogavit r . Imperator vero in id consensit, ut coram se ad penitus opprimendos, ac
funditus delendos legis inimicos , qui specie sancti nominis
432쪽
Athanasii causa diceTctur. Non est tamen dissimulandum quandoque Coni itinum tum in causa Arianorum, tum in causa Donatistarum pingressum eo usque fulta, quo non debebat et verum id frinper fecit, non ut rem Sacram attingeret, quatenus sui iuris eam e*se putaret , sed ut Ecclesiae uinitati prospiceret, atque haer ricos ad resipiscendum adduceret . Deinde , Muti Thomas
nus monet Dissert. 3. D S MN- Nisanam nam. s. Quod Comm stantino tanta audenti cederent , annuerentque Episcopi, ,, vel vis illa erat , vel voluntas : si vis , ut io multis circia
λ- Arium, S Athanasium 1 nihil inde ei iuris accrescebati siri voluntas, ut in longe pluribus aliis; nec sic quidem jus Imm peratorium coindebatur , quum ex M onomia tunc occesse.
M ria id totum de iure Episeopali remitteretur . Conducebatri enim vehementer multa condonari Imperatori , qui primus fi omnium Christo nomen dedisset, Ecclesiam tot persequuti nibus tandiu iactatam liberasset, ejus toto orbe propagandae, ,, muniendaeque, idololatriae autem extinguendae certam spem ,, faceret. Tali Imperatori non sua tantum jura, iustaque trisy, buenda erant, sed aliena quoque indulgenda. Sed jure suom non exuuntur Episcopi, quum ex necessaria dispensation
,, aliquam ejus partem remittunt M.
Paulum, di Macarium ab Imperatore in Afrieam missos fuisse , Optatus lib. 3. commemorat , ut illi pauperes utique rispungerent, ad unitatem fingulos hortarentur . Qua sane in re nihil inesse video, quo suum errorem Adversarii nostri tumri possint. Exemplo deinde Moysis , Phinees , & Eliae Mac
rium fuisse ultorem iniuriae illatae Deo ostendit, atque contra Donatistas ita concludit: μ Ergo videtis a Moyse, Phinee , de se Macario, similia esse facta , quia ab omnibus unius Dei prinis cepta sunt vindicata M. Hoc quoque ad rem Adversariorum nostrorum nihil facit. Verum in hisce omnibus, quae refutavimus , Vossius non
sistit, sed ista alia superadditi de Ioviniano haec legimus apud
433쪽
424 IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA
Athanasii: ui Iovinianus ut pulcherrimum imperii sui fuisse damentum jaceret, rectamque legum sanctionem, unde conis veniebat,auspicaretur,quum omnes,alios Episcopos,tu in eum is ante omnes,qui omnibus virtute praestabat,ac citra dubitatio. ω nem ullam pietatis causa oppugnatus fuerat, ab exilio revo- is cat. Quin etiam fidei nostrae veritatem a multis laceratam,&ω perturbatam, atque in sexcentas opiniones partesque distra-- ctam,sibi tradi postulavit .Valentinianum tulisse legem contra Donatistas,auctor est S.Augustinus epist. I 66.Gratianum,Valentinianum Iuniorem,&Theodosium Seniorem lege lata sanxisse, ut populi sibi subjecti eam Religionem sequerentur,quam S.Peutrus Romanis tradiderat,apud Theodoritum Eccis i=Hs.lib. s.
cap. a. , & SOZOmenum lib. 7. cap. q. legimus. Contra Don,
tistas quaedam etiam a Gratiano constituta fuisse, tradit Augustinus epist. I 66. Eumdem Gratianum lata lege iussisse, ut ii retici non solum urbibus , sed etiam pagis excederent ex Severo Sulpitio His. De. lib. a. num. 69. novimus. Theodosius Magnus sanxit, quemadmodum ex Theodosiano Codice constat , ne Sectarii aut conventus agerent, aut fidei doctrinam evulgarent, aut Episcopos ordinarent. Neque est omittendum , quod de eo Socrates lib. s. Ecclesias. Hi or 'cmp. Io. ii haec verba tradit: Determinata die cujusque Religionis Episse scopi ad aulam vocati conveniunt. Aderant igitur Nestorius,M & Hagellus Homousianae fidei Antistites t Arianae vero De- ω mophilus : Eunomianae ipse Eunomius: Macedonianae Eleuis sius Cyzicenus. Ubi convenissent, excepit eos Imperator, ἡ & accepto cujusque dogmatis scripto , teorsim Deum i is pense orat, ut se ad eligendam veritatem adjuvet. Deinde ,, lecto cujusque dogmatis scripto , reliqua omnia tamquam is separationem S. Triadis inducentia reprehendit, ac carpit: is solum vero quod Homousianam fidem continebat , laudat, is & complectitur H . Ex hac autem agendi ratione fidei co troversiam ab Imperatore definitam fuisse certo constat. Haec ergo nunc expendamus, videamusque, nihil minus iisdem comprobari, quam Uossius vellet. Iovinianus ergo rem
praeclaram, imperioque dignam gessit, dum in Athana, , atque
434쪽
LIRER XXX. A PUT V. gasque Catholleae fidei desensionem sua potestate usiis suit . Veritatem ergo fidei a multis laceratam, & perturbatam , atque in sexcentas opiniones partesque distractam, sibi tradi postulavit ; verum non ob eam causam, ut de illa iudicium ferret, definiret , vel quidpiam statueret , sed quemadmodum Nazianzenus tradidit , Ut maxime quidem universus orbis , si fieri ,, posset, in fidei negotio consentiret, spiritusque auxilio in se unum coiret: sin minus; ipse certe optimae parti se addice. ret, simulque & et robur afferret , & ab ea vicissim accipe-- ret, excelse simul,& magnifice de rebus maximis cogitans . Haec autem verba quum Vossus adverterit , atque etiam exscripserit, mirandum sane est, non vidisse, ea contra se fac re . . Nam optimae parti jam definitae sese addicere, Iovinianum constituisse, iisdem dicitur. Hoc autem iron est sane ejus, qui
de re ipsa judicat, sed illius , qui aliorum judicia sequitur.
. S. Augustinus epist. Io . , alias I 6 F., num. s. illud quidem exprobat Donatistis, non solum a Constantino , sed etiam postea a Valentiniano , & deinde a Gratiano , atque Theodosio, Theodosiique filiis legem contra illos latam fuisset verum quid inde Τ anno sortasse negamus , non esse Principum tueri Religionem g quae sunt definita a Summis Pontificibus , atque Conciliis e secere , ut exequutioni mandentur' pro sua potestate curare, ut rebelles ad Ecclesiae Catholicae obedientiam re . ducantur g sibi sane , suo imperio , populorumque subject rum saluti quam maxime consulunt, ἡum sua in hanc rem auctoritate utuntur. Quapropter aerem salie Adversarii nostri ver
berant, dum ista, aliaque iisdem similia nobis opponunt. Quinimmo ex eo quod Imperatores exequutioni mandari curaverint,
quae a Summis Ponti ficibus,atque Conciliis decreta fuerant,a gumento id esse debet, Imperatores putasse, iudicium illorum ad se non pertinere . Nemo enim fit exequutor sieni judicii,
quando ipse idem judicium ferendi potestatem habet . Hinc
vero est , ut Imperatores sibi subditas nationes ad eam fidem . amplectendam compulerint, quarn S. Petrus Romanis tradidit, quam Summus Pontifex Damasus, & Alexandrinus Episcopus teneret, non vero illam, cujus ipsi moderatores cssent. μ Cunu
435쪽
26 DE IURE , ET LEGUM DISCI p LIMA ,, ctos populos inquiunt Gratianus, Valentinianus, & The ,, dosius Codicis lib. r. De Summa Trinitate tit. q. lege I. quosis Clementiae nostrae regit imperium, in tali volumus Religi is ne versari, quam D. Petrum Apostolum tradidisse Romanis, is religio usque adhuc ab ipso insinuata declarat, quamquosi Pontificem Damasum sequi clarct . Lege a. ejusdem tituli:,, Arceantur cunctorum haereticorum ab illicitis congregatio-- nibus turbae : unius, & summi Dei nomen ubique celebr is tur . Nicaenae fidei dudum a Majoribus traditae , & Divinaeis Religionis testimonio, atque assertione firmatae , observan is tia semper mansura teneat . Eodem lib. De Summa Crini late tit. q. lege haec Iustinianum ad Summum Pontificem . Ioannem scripsisse novimus t μ Nos reddentes honorem Ap si stolicae Sedi, & vestrae Sanctitati, quod semper nobis in v si to & fuit, & cst, & ut decet patrem, honorantes vestram si Beatitudinem, omnia, quae ad Ecclesiarum statum pertinent, A festinavimus ad notitiam deferre vestrae Sanctitatis, quoniam si semper nobis fuit magnum studium , unitatem vestis Ap
,, stolicae Sedis, & Sanctarum Dei Ecclesiarum custodire 'is In praesenti ergo quae commota quamvis manifesta , & i ,, dubitata sint , & secundum Apostolicae vestrae Sedis doctriais nam ab omnibus semper Sacerdotibus firmiter custodita, &is praedicata necessarium duximus, ut ad notitiam vestrae Saninis ctitatis perveniant. Nec enim patimur quidquam, quod ad Ecclesiarum statum pertinet, quamvis manifestum, & indu is bitatuin sit, quod movetur, ut non etiam vostrae innotescatis Sanctitati, quae caput est omnium Sanctarum Ecclesiarum . Ex his vero omnibus, omissis brevitatis ergo pluribus aliis, ibIud constat, Imperatores , dum in frangenda pertinacia haereticorum sua potestate usi fuerunt , extitisse exequutores eorum , quae in eosdem haereticos a Summis Pontificibus, vel Synodis sancita fuerant . Tantum ergo abest , ut Adversarii nostri ex iis , quae Imperatores sanxerunt contra haereticos , suam causam recte tueri possint , quin potius de suo errore
Theodosius , sicuti apud Socratem lib. s. cap. Io. legi
436쪽
Lra En XXX. CAPUT U. a mus , quum ea ratione , quam Nectarius Episcopus sibi suggesserat , ad unitatem fidei haereticos revocare non potuisset , id consilii coepit, ut tam Catholicis, quam Arianis, Eunomi nis , atque Macedonianis , suae fidei formulam conscribeto, sibique eam offerri juberet. Quod & fecit. Ea ergo accepta, rogavit Deum , ut ad dignoscendam veritatem sibi auxilio esset , ne sorte subtilitate haereticorum , & ambigua Ioquendi ratione falleretur. Res ei pro voto, Divina gratia auxiliante , contigit di nam fidem de consubstantialitate Filii cum Patre , non quidem declaravit, sed declaratam commendavit, atque professus fuit, haereturorum vero rejecit. Prosecto est quidem Theodosius aliqua reprehensione in eo dignus, quod iudicium de iis fidei formulis sibi tribuerit , ut decerneret , qu. unam
earum cum consubstantialitate conveniret , vel non conveniret , quia nimis facile erat, ut quoad hoc doctrinae caput haereticorum fallacias non detegeret: ceterum quod Filii cum P, tre consubstantialitatem, a Nicaenis Patribus jam definitam. contra haereticos defenderit , atque propugnarit , est illi maximae sane laudi tribuendum , & propter hoc sibi jus quoddam
in Sacra adiudicasse, nemo unquam dixerit. Verum quidem est, sicuti Vossius commemorat , S. Ambrosium in Orat. De Obitu Deo is i num. 3 s. de eodem The
doso dixisse, Quum jam corpore solveretur, magis de statues Ecclesiarum, quam de suis periculis angebatur : at hoc quidem probat, Theodosium maxima pietate praeditum fuisse, non vero sibi in Sacra jus aliquod usurpasse . Theodosi piet
tem commendat Ambrosius in citata oratione num. I a. inis
inquiens : Quid praestantius fide Imperatoris , quem non is extollat potentia, superbia non erigat, sed pietas inclinare ΤPietate ergo maxima quum Theodosius praefulgeret , non cst sane mirandum, si magis de statu Ecclesiarum , quam de suis periculis etiam morti proximus angebatur. Quid Τ annei
Sacra jus quoddain illum sibi vindicit e dici potest, qui publicam poenitentiam de caede Thessalonicensium a se imperat , Ambroso commonente, egit, atque, sicuti idem Ambrosius habet in Oratione De Obitu illius, Stravit omne, quo uteb
437쪽
413 DE IURE, ET LEG ΠΜ DIs CIPLINA A tur, insigne regium , deflevit in Ecclesia publice peceatum is suum , quod ci aliorum fraude obrepserat : gemitu , & la-
is crymis oravit veniam U . Vcrum nunc cetera expendamus,
quae Vossius ultimo loco in sui defensionem adducit . Ita ergo ipse. 4 heodosi zelum filii ejus Arcadius , & Honorius imitati hac in parte fuerunt. Nam Honorius, uti lib. . S mapar. I. cap. 9. l'urrecremata refert, judicium de causa duorum Episcoporum tibi sumpsit , atque alterum eorum e dignitatis grada deiecit. Sicuti vero Theodosiurn Arcadius. & H, norius ; ita etiam Arcadium imitatus fuit filius ejus Theodosius Iunior . atque hunc Marcianus, quorum de Religione leges & plures sunt, quam hic congeri polsiat, atque ita obciae, ut eas referri necesse non sit . Leo quoque iMarciani successor Caesarum pro orthodoxa fide Constitutiones confirmavit quemadmodum ex Episcopis AEgyptiis epist. lib. r. ad Leonem Imperatorem novimus . Idem fecit Iustinus Senior , sicut est auctor Nicephorus lib. I 7. cap. a. Iustinianus Archiepiscopo Epiphanio scribens r Nos inquit maximam habemus sollicitu-ἡ dinem circa vera Dei dogmata & Sacerdotum honestatem . Et μυella a. De Episcopis , ct clericis : Sed nos omni pr se videntia curam Ecclesiarum gerimus: per quas & imperium is nostrum sustineri , & publicas res per clementiam Dei , &is gratiam muniri credimus . Extat etiam, ut cetera mittam,
Iustiniani edictum De Summa Trinitate, me Catholica , quo, scuti in argumento ejus Antonius Contius scribit, Vix quicis quam Patrum, aut Episcoporum pleniorem , ac luculentiose rem fidei expositionem emisit . Iustiniani Iunioris , Coninstantini Pogonatae , aliorumque hac de re Constitutiones ex μυellis, & Nicephoro habemus perspeetas . Subsequentibus temporibus Theodoricus Rex Italiae suo judicio schisma sustulit, sicut Turrecremata loco citato testatur, &Carolus , Ludovicus , Lotharius eadem , ac Imperatores , potestate in re
ista usi fuerunt , uti constat ex legibus Ecclesiasticis ab An giso collectis. At vero Turrecremata in citato loco de iis schismatibus
438쪽
O BER XXX. C APUT V. εαρ non agit quae aut per introductionem perversi dogmatis, aut peν
separationem , diυsonem , per pertinacem inobedientiam ab Apsolica Sede, sed de aliis, quae contigerunt per usurpationem Apsoliea Se iis . Inter haec quartum locum ei schismati triabuit , qui inter Bonifacium I., & Eulalium Presbyterum urbis exarsit , quorum prior in Basilica S. Petri , alter in Constanti. niana in Romanum Episcopum ordinatus fuit. Hujusmodi ergo schisma Turrecremata afirmat sublatum fuisse auctoritate Honorii Imperatoris, qui , inquisitione instituta de veritate electionis, comperiit, Bonifacium a majori saniorique parte cidictum fuisse , & hac de causa illum in Cathedra Petri reponendum curavit. At ut suam hac in re Imperator auctoritatem interponeret , Romani Presbyteri illum rogarunt , μ Prudenteris quidem , uti Baronius habet an . Christi I9. num. ς. si quod viderent Symmachum Praefectum studere Eulalio , is ipsumque Bonifactu in ab eo pulsum ex urbe quod aliisse ter non liceret in libertatem vindicare Bonifacium oppressi sum favore potentium M . At vero anne fortasse Honorius hoc toto in negotio licet ab Ecclesiae Romanae Presbyteris interpellatus, usus sua auctoritate, atque potestate fuit 8 Nihil sane minus . Primo per Praefectum urbis curavit , ut Bonis cius, &Eulalius una cum suis Ravennam sese conferrent, eoque etiam Episcopos diversarum provinciarum vocavit ad rem
tantam communi consensione omnium componendam . EM.
tamen in hujusmodi Synodo , Episcopis inter se dissentientiabus , terminari non potuit . Alteram ergo Synodum Spoleti habendam censuit Imperator r ad eam ainem Sanctissimos Epi. scopos vocavit , atque inter ceteros etiam S. Paulinum Nol,
num Episcopum . Dedit quoque epistolas ad Episcopos Africanos , quibus ad eamdem Synodum idibus Iulii Spoleti habendam eos vocavit ; immo & Gallos Episcopos huic Synodo
adesse , curare non misit . Habita tamen non fuit haec Syn dus , quia Eulalius adeo temere egit , ut contra mandatum Patrum, atque etiam ipsius Imperatoris hoc intervallo temporis urbem ingredi ausus fuerit,& maximam in populo perturbationem commoverit. Quo sane audito , tunc censuit Imper
439쪽
43o DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINAtor , Eulalium ab urbe ejiciendum esse , Bonifacium autem ponendum in Romana Sede: Ceterum inquit Baronius cit. si loco nuin. 3 . licet ista jusserit Honolfius Imperator; ta-- men ex Synodo ducentorum quinquaginta Episcoporunia
se Eulalium esse depositum , habet liber de Romanis Pontifi-- cibus. Nihil ergo in toto hujusmodi facto occurrit , propter quod Honorium jus in Sacra sibi vindicasse , dici possit . Nunc pauca de Theodosio Iuniore, & Mareiano. Negari illud quidem a nemine potest, Theodosium seductum a fautoribus Eutychianae haeresis S. Flaviani dejectionem approbasse, atque hac in re egisse , contra ac Sedes Apostolica censuerat et . Verum enim vero juxta Divina instituta ad convellendos errores contra fidem Apostolicae Sedis Re-ἡ ligiosa Clementissimi Principis fides sciens ad suam gloriam
,, maxime pertinere, si intra Ecclesiam Catholicam nullius D erroris germen exurgeret, hanc reverentiam Divinis de-- tulit institutis , ut ad sanetae dispositionis effectum auctoria se talem Apostolicae Sedis adhiberet e tamquam ab ipso Bea- ,, tissimo Petro cuperet declarari, quid in ejus confessio se laudatum sit Ita S. Leo epist. 3 o. cap. I. a . Marcianus lata quidem lege edixit, ut decreta Synodi Chalcedonensis servarentur, atque ut de religione disputatiores nullae amplius haberentur 3 , Quoniam unus, & alteris tanta secreta invenire non posset: maxime cum summo la- is bore, & magnis orationibus tot venerabiles Sacerdotes, is nisi Deo, ut credendum est, auctore, ad indaginem v - λ ritatis non potuerint pervenire at in eorum , quae fidei erant, definitione nunquam sese interposuit, voluitque, ut
ea ab Episcopis in concilio congregatis sancirentur q): Qua se de re inquit ipse in Adloquutione ad Patres sanctar is Synodum hoc videlicet proposito fieri studuimus, & vobisse laborem indixisse videmur; quatenus omni errore , at
i Vide epist. Gallae Plaeidia Augustae ad Theodosium, Theodosii
ad eamdem , item Liciniae Eudoxiae Augustae ad Theodosium, & Theodosii ad eamdem, quae in edit. Caeci alii sequuntur epist. 8. S.Leonis . M Juxta editionem Caceiarii. ' 3 m. a. Conesi. edit. Hardui ni colum. 66a. Cit. tom. colum. 66.
440쪽
LIRER XXX. CAPUT U. 432 se atque caligine detersa , prout se Divinitas hominibus ma- ,, ni festare voluerit, &doctrina Patrum ostendit, religio no- is stra, quae pura atque sancta est, universorum mentibus is insinuata, suae virtutis luce fulgescat ... Nos enim ad fidem. is confirmandam , non ad potentiam aliquam exercendam, si exemplo Religiosi Principis Constantini Synodo interesse is voluimus Hinc , sicuti habet S. Leo in epist. ad Syn dum Chalcedonensem Nicaeae primum congregatam I , P tres Ad reformandam Ecclesiasticam pacem maluit con-ri vcnire, Beatissimi Petri Apostoli sedis jure , atque honore
Episcopi AEgyptii implorarunt opem Leonis Imperatoris
Contra Timotheum, qui, cumulata impietate suorum scelerum, Ecclesiam Alexandrinam invaserat, egeratque contra re gulas Patrum, contra sanctiones Episcoporum, contra 'fam re mblicam , contra omne cingulum, patestatem, edi contra pietatis imperium et . Tantae sane perturbationis cohibendae, in , qua positi erant, remedium, habita ratione temporum, a nem,
ne alio facilius , quam ab Imperatore , tunc Episcopi IEςΡptii expectare poterant. Quid ergo mirum si opem illius imploraverint .
A Nicephoro Delesias. His. lib. r7. cap. a. illud tantum de Iustino traditum habemus, sui imperii anno primo praecepisse, ut Severo lingua radicitus extorqueretur, atque ita penderet petulantis verborum Liricitatis poenas. Hic enim Seu
rus , uti ibidem habet Nicephorus , Flaviani succetaris thronum per tyramni dem tenebat, plurimum in Chalcedo. is nensem synodum invehens . Is quum ita animatus esset pro-λ pemodum quotidic anathemati Synodum eam subjecit, potisse hinum vero in eis , quae Eutrhonisticae, sive Synodales, is dicuntur , Epistolis, quas ad Ioci cujuslibet Patriarchas miγω tebat . Iustinus ergo eum a se puniendum esse putavit, quem etiam Ecclesiastico judicio gravisina poena plectendum