장음표시 사용
641쪽
Confutatio. Cap. IX. Part. II.
Pelagianiel sent manifesti, Reliquiq veroo caulti,& utrosque ab se Ecclesia expellendos censet .Et in custodiaDomiluci gregii(inquit A ausi ead Sixtum Summu Pontificem haec sit pars gloriae huic rejeruata . . Pastori, ut sicut illi lupos abegere manifestos, ita hic depellat occultos.J E t in Epistola ad Demetriadem,in speciem tantiim non in rei veritate eos inter se dissidere , eosque Pelagianae prauitatis dogmata omnia retinere docet: postquam si quidem cap. . ostendit verae humilitatis Christianae proprietatem esse in confessio ne gratiae, quae tota repellitur, nisi tota suscipitur. Sicut enim, inquit, alienus est a numero fidelium, & a sorte Sanctorum, requi in aliquo a Catholica veritate dissentit, 'ita extra gratiam eff- tacitur, qui aliquid de eius plenitudine diffitetur J Cap. 1 o. ubi is Pelagianorum simulatam probitatem, eorumque praua dogmata exposuit, & vltimo posito quasi praecipuo de insincera gratiae confessione, de ipserum reliquiis sic ectatur: quam partem superbae eraedirationis quidam stibi cum caetera abnuerent, seruauerunt: sed hoc eos aut nimis imperite, aut valde nequiter fecisse non du bium est: vi omnium hominum generalem ruinam meritorum priuilegio subleuarent: Et cum inter nostros originalis peccati is vulnera faterentur , inter suos tamen hoc tenere ostenderent, cequod primorum hominum praeuaricatio solis imitatoribus oba raritisset, naturalem autem iacultatem nihil sui in alieno amisisse repeccato, cui & possibile esset, dc liberum , per voluntariam de- ceuotionem promereri gratiae largicitem : Verum istam damnati cedosmatis portionem Catholicae mentes facile intelligunt, & me- ccrito detestantur, S c. J Sed omnium optime & plenissime idem Prosper exequitur in carmine de ingratis. Primum siquidem cap. 6. inducit Pelagianos Massiliensibus supplicantes, quo in gratiam ab eis recipiantur : ut pote quorum in omnibus,caeteris reiectis,probent, & sequantur sententiam. Quaeque placent vobis amplectimur: Edita nobis . Doctrinae vestrae est pietas: nihil inficiando Discutimus: liceat vobiscum iungere sensium: Immortalem hominem factum si creditis, S nos
Credimus et inciderit mortem pecrando, suamque Progeniem culpa , & letho devinxerit omnem . Nullus non egeat Sacro Baptismate Christi, Infantesque etiam purgentur fonte lauacri: Dum nostri decus arbitri j, lumenque creatum
Principio, quod sponte potest insistere rectis, Manserit illaesum , nec viribus absit ab illis, Quas condente Deo generaliter omnis in Adam .
642쪽
suscepit natura hominis, nec suppetatvlli De non accepta arbitrii virtute querela;
Cum sine delectu seu lex, seu gratia Christi.
Omnem hominem saluare velit ;donumque vocantis Sic sit propositum, ut nullus non possit ad illud Libertate sua, proprioque,vigore venire sitque salus dignis saluari ex sente volendi rHaee si vestra fides, vestra est doctrina, remotis, laevestro exemplo reiicimus, addite sanctis Nos gregibus, tandemque bonis defendite vestros. Deinde Cap. seq. huiusmodi Pelagianorum Reliquias his auditisquetelis maximi anxietate detineri docet, & cap. 8. Pelagianos optimo iure petere posse censet, sic de se iudicari, ut vel in Ecclesiam reciei antiir, & quod illi docent docere permittantur: vel etiam illi una secum foras pellantiu . Sed hic maxime aduertendum quod ibidem cap.38. obseruauit, Massilienses, & similes Pelapianorum reliquias voce tenus tantum damnare Petreium, eumque innumeros sedestiarum fuisse, si doctrinae suae poculum praeleuisset, quosdam errores suos, ut Pelagianorum Reliquiae e lidius tradendo.Qvid prodest verbis commentum Pelagianum Respuere, & tala damnatos plectere voce, Cum paucis squalida sublatis de cute neruis Intima viperet foueantur viscera sensus. O brah quod diti erroris malus ille magister Nullo praeleuit lethalia pocula melle: Sed non amb 1 insectum seritate venenum Protulit, & gustu virus detexit amaro. Nam si argumenti primordia non onerasset His, quae discipuli dempserunt callidiores, Innumeras dudio coepisset plasmate mentes; Quae dum multa vident informia, limine in ipso Horrida terrificae declinant atria mortis: Nee tam illi possunt attriti illudere fures,
Quorum quo tendant artes, atque unde oriantur
Non dubiis promptum est cuiuis agnoscere signis. Denique Capite sequenti gy. exponit Prosper quid a Massiliensibus, & similibus Pelagianae prauitatis reliquiis de dogmate Pel
giano & damnaretur, & retineretur. Non igitur cum damnatissentire videntur Cum dicunt mortem in cunctos transire per unum Primum hominem, cuius crimen resperierit omnes, Nec quemquam in vitam aeternam, nisi sonte renatum
643쪽
Confutatio. Cap. IX. Part. II.
venturum: infantesque reos hoc munere solui, Cone Qims prima ad mortem generaliter edat ortior Arausic. Sed cum damnatis suiunt, damnataque promunt. Cum dicunt nihil esse animis per vulnus aestum Detractum decoris . splendoremque omnibus illum Nune talem innasci, qualis suit ante ruinam. Hinc libertatem arbitrii discernere sano Posse oculo cordis, quicquid sit rith gerendum, Nec solum ad vitae praesentis commoda selers, Suffcere ingenium, quo se tueatur & ornet: Sed lammis etiam mentem aptam percipiendis Aeternisque bonis , sponte ad Coelestia ferri: Perque viam ad Christum, quam fecerit ipsa venire. Hinc hominem multa recti assuetudine firmum Posse repugnare aduersis, nec cedere poenis, Quas superandae animae per carnem admouerit hostis, Auxilio abscedente Dei, qui deserat apte Vtilitεrque suos, ut de certamine agonis Q sitas reserant palmas: ne nulla piorum Sint merita, & verae priuentur laudis honore, Si quod naturae sentu nollinique voluntque, Praeceptisque tenent legalibus insinuatum,
Diuim Auxilii minus hoc operetur in illis, Seu talis Christi semulis virtute carere Sit dignum, & non posse probos Uprehendere mores
Qu's plerumque habeant etiam simulachra colentes. Quam male naec Reuerendo Patri concinunt asserenti, eos quos Prosper Pelagianorum reliquias vocat, Pelagianos prorsus non fuisse, eisque prorsus aduersatos, Libero tamen A rbitriopius ae- quo indulgentes de gratiae beneficiis infra dignitatem seruisse Et tam certum est eos in speciem tantum Petreianis aduersatos, haeresis verb illorum virus integrum tetinuisse: ut Sixtus Summus Pontifex sancti Leonis tunc Diaconi, postmodum in Sede Pontifieali successoris hortatu, Iulianum ipsum Pelagiani erroris
assertorem acerrimum correctionis spem praeserentem, in Ecclesiae communionem inter illas scilicet Pelagia rum reliquias repere conantem prorsus reiecerit. Et ex hae reiectione quasi
prostrata rursus haeresi maxima Ecclesit lcritia exorta stipso diros. pero teste in Chronico sub Theodosii xv & Festi consiliatu id est hanno salutis ah his verbis: hac tempestate Iulianus Athelenenss M Chion. iactantissimus Pelagiam erroris assertor, quem dudum amissi E . Piscopatus intemperans cupido exagitabat, multim tute sal- talendi correctionis spem praeferens, molitus in communionem
644쪽
Concit . , , Ecelesiae irrepere : sed his insidiis Sixtus Papa Diaconi Leonis Arausic. D hortata vigilanter occurrens, nullum aditum pestiferis conatibus D patere permisit. Et ita omnes Catholicos defectione fallacisD bestiae gaudere fecit,quali tunc septimum superbissimam haeresimn Apostolicus gladius detruncalset. JNec minori cura pontificalem Sedem adeptus Leo ille Magnus Pelagianam haeresim in quavis eius parte, cuius nequitiam appri. nie nouerat, insecutus est ; monitus si quidem quosdam Clericos de Pelagianorum, Caeles ianoriamque consortio in communionem Catholicam ex imprudentia receptos, ut non prius ad damnationem sui coarctarentur erroris,eorum hypocriti detecta,
quod aliqua sicut Massilientes & similes Pelagi aliae haeresis reli- Leotis quiae praua dogmata emitterent, Decretali ad Nicaetam Aquilien i, istola a c. sem Episcopum Epistola, quae inter Sancti Leonis Epistolas 86.
ad Nicae- habetur, constituit, ut ad veram correctionem publica omnium
x M. haeresis Pelagianae capitum abiuratione, quae ipsis prodesset, dc , , nullis posset nocere cogerentur, his verbis; damnent apertis pro-M sessionibus sui superbi erroris Auctores,&quicquid in doctrinaci , eorum uniuersalis Ecclesia exhorruit, detestentur, omniaque de-D creta synodalta , quae ad excisionem huius haereseos Apostolici H Sedis confirmauit auctoritas Amplecti se,&in omnibus approba-ai re plenis&appertis,ac propria manu subscriptis protestationibus D eloquantur: Nihil in verbis illornm obscurum, nihil inueniatura, ambiguum. Quoniam nouimus, inquit, hanc istorum esse versu D tiam, ut in quacumque particula dogmatis execrandi, crua se a D damnatorum societate discreverunt, nihil sibi sensuum sitiorum,s existiment esse non saluam. Cumque omnes deffinitiones suas ad D tantam sacilitatem improbare se limulent, atque deponere, hac D ibi tota arte fallendi, nisi intelligantur excipiant et ut gratiam Dein secundum meritum dari accipientium sentiatur hi quae nisi gratis D detur, non est gratia .sed merces, retributioque meritorum, &c. dii Et sub finem: cauendum ergo dilectioni tuae est, magn=que diliam gentia prouidendum, ne per lauiusmodi homines extincta dudum D laandala suscitentui, de de exciso olim dogmate aliquod in Pi o-D uincia tua eiusdem mali germen oriatur, quod non solum in radiat cibus suis crescat, sed etiam sanctae Ecclesiae sobolem veneno sui ai odoris inficiat: qui correctos se videri volunt ab omni suspicionea' se purgent,& obediendo nobis probent se esse nostros, quorum si 'i quisquam saluberrimis praeceptis satisfacere detrectarit, siue ille D Clericus,sive sit Laieus,ab Ecclesiae societate pellatur; ne perditos 33 animae suae saluti insidietur alienae. lEt sic Sanctus Leo non solum Pelagianam haeresim, sed omnes 1, ipsius prauitatis reliquias omnimodo dainnavit; quoniam noue-Diuitigod by GO le
645쪽
Confutatio. Cap. IX. Tart. II. D
rat hanc istorum esse versutiam, ut in quacumque particula dogmatis execrandi, qua se a damnatorum societate discernerent, nihil sibi sensuum suorum esse non saluum existimarent. Nec minus Catholicae veritatis paci, ae Pelasianae prauitatis censurae intentus Gelasius Papa, non solum Prosperi, ut Augustini libris inter orthodoxos , Cassiani vero, Fausti de Arnobis Iunioris in ter haereticos & apocryphos semper haberi in Concilio septuaginta Episcoporum decreuit: sed etiam pelagianam haeresim eiu que reliquias nulla distinctione scriptis suis impugnauit Epistolas. Honorium Dalmatiae Episcopum monet, ne Pelagianam haerelim a tot Pontificibus detestatam , reuiuiscere sinat, scilicet nee in eo quidem dogmate quod leuius videretur. Nuntiatum nobis est, inquit, in regionibus Dalmatiarum quosdam recidiva Pela- e pestis etletania seminasse, tantumque illis eorum praeualere hemiam, ut simplices quosque mortiferi suroris insinuatio- ne decipiant: Est quidem error ipse nefarius tanto perniciosior ad suscipiendum, quanto ad fallendum verisimilitudinis colore vera sutior, &c. J quod sine dubio de pelagianoruin reliquiis maxi- me intelligendum.
Item Epistola septima ad omnes Episcopos per Picenum Italita
Prouinciam constitutos, tria praecipua Pelagianae haeresis capita refellit. Primum scilicet paruulos sine originali peccato nasci: secundum, hos pro solo peccato originali non damnari. Tertium, gratiam ad salutem non esse necessariam, illamque siccundum hominum merita conferri: quod pr cipuum pelagia nae haereseos venenum reliquiis illius coinnatine fuisse nemo nescit;vt isi vidimus ab Augustino obseruatum , de Praedest. Sanct . cap E. Ita ut in hoc eo stet specialiter damnatas a Gelasio Papa Pelagianoru reliquias, nomine pelagianorum sine ulla distinctione; Eoque euidentius, quo Seneca ille vilis senex,quem specialiter impugnat,& huiusce hqresis notat, in sinu Ecclesiae fuisse, etiam Presbyterum sibi non acquiescentem communione priuare praesumpsisse memoratur. Denique, idem ipse Summus Pontifex singulari opusculo aduersus Pelagianam hqresim edito demqnstrauit hominem non viuere sine peccato, & in eius praefatione haeresis illius plurima es lecapita . declarauit pariter detestanda , eorumque multa eo nocentiora, quo verissimilitudinis colore subtiliora,in quo peruersas pelagianorum reliquias in Fausto scilicet, & Cassiano,quorum optara inter apocrypha recensuit intelligere& damnare , nemo non
videt. De pelagianis quidem sensibus, inquit , blasphemiisque sacrilegis Mapud Maiores nostros, tam diuinis, quam humanis legibus iusta discussione damnatis nimis est copiosa materia, quia& illorum est multiplex perniciosa peruersitas, eoque nocentior . Concit.
. ad Picaeis ni Episc. Idem opusculo
646쪽
V qua verisimilitudinis colore subtilior, quam de ipsius humanio generis principe prauo, funestoque coinento non rite conceptam,ra rerum cons uentium mendaciis texuerunt: Necesse est enim ut
' qui a principio deuiarit kb integro tramite, vagus ubique progre- ' citeris,quanto se curare fortius putet, tanto plus erret, & in his ut competit resutandis disputatio prolixa debeat adhiberi, dic. JPostrem b Sanctus Fulgentius , lib. de fide ad Petrum Diac num traditis. o.ad regulam verae fidei pertinentibus Capitulis. Ex quorum tria a Fausto & similibus Pegagianorum reli iis impugnata supra retulimus, censuit qui vel minimo ex illis contumaciter repugnaret, tanquam pestem fugiendum, & tanquam haereticum amiciendum Scanathematigandum. Nec etiam Fe
randus Diaconus Sancti Fulgenti, discipulus in testium huiusce veritatis Catalogo praetermittendus, qui in vita sanctissimi illius Praesulis,post recensitas (ut supra vidimus) cap. 18. Hus in infaustos illos Fausti libros Lucubrationes,initio capitis sequentissson alio Faustum ipsum & similes Felagianorum reliquias, quam ipse
D Pelagianorum nomine expressit,his verbis. Beatus itaque Fulgem D tius, postquam sapienter expugnauit Pelagianos , laetificatos D meruit habere Catholicos ., Et sic nemo non videt damnatas fuisse
in pelagianis ipsis ipserum reliquias. Reliquiarum vero nomine a Prospero notatos Pelagianos ipses propter Eriscoporum aliquot, qui similia sentirent reuerentiam,vi eos ab aliis ducemeret: N ullam virisque post condemnationem superesse, ves iustificationis. vel contentionis viam: immo de ab ipsis summis Pontificibus, Leone Magno, dc G elasio, eum omnibus illorum peruersis dogmatibus sine ulla distinetione impugnatos, & damnatos: ita ve ' non satis caute di etiam sit, a R. P. eos nullomodo, seu pro iunfuisse Pelagianos,e ine prorsus aduersatos fuisse Pingimus.
Denique qui quam parum intensi fuerint Pelagianis ipsorum
reliquiae,quamque parum ab eorum capitali & fundamentali haeresi absuerint cernere desiderat, intueatur singulare illud de quo egimus , Pelagianae haeresis prauitatis , nec minus haeresis quam fallaciae & omnimodae nequitiae exemplar,inter Pelagiano rum reliquias Primicerium Faustum illum infaustum, cuius patrocinium, Apologiam & encomtum ex susceptae causa capite precedenti sus it Reuerendus Pater, dc attendat quae ibi retulimus maxim Hllustrissimi Cardinalis Baronij iudicium, iam inter retia qua Faustum asserit scriptis suis dolosa alte totam de iustificatio ne hominis destruxisse sententiam, dum captiose videri volens pugnare contra Pelagium, Pelagio fauisse compertus est, nec de
Fausto, Gennadio, inno de similibus aliter loquitur Illustrissimus cardinalis, quam ipsos simpliciter Pelagianos vocando. Disitir Cooste
647쪽
Confutatio Cap. IX. Part. II. c
Et aduertat pius lector, his miserri inis temporibus, quibus Cone praeter plurimas Lutheranorum , Caluinis arum& aliorum hae- Arausic. reles, etiam ubique sparsim non minimae Pelagianae prauitatis
reliquiae succreverunt, & adolescunt , quam periculosum ( in aquam purulenta eorum ulcera illis R. P. lenociniis seu blanda assimulatione quasi superducta cute blando malagmate fouere , vesibi quoque de sanitate blandiantur.
Con sit rue degratiara Libero Arbitrio ex 'perioribus Concilii, S Assue Apostolicaresso x, atque ex diue Augse rini operibus feruentias ad hos reuincendos, vel imo mando; idoneas, conuoc is per dedicandae Basilica occasionem inelaus Eri pis, Optimatibns. xe comprobatam obtulit, mimiaque A eis',seribem.
Hic praetermisit R. P. Caesarium antea librum edidisse de gratia&Libeto Arbitrio Poetice Papa confirmatum, ut ex Genonadio ipso vidimns capite pr*cedenti; praetermisit similitet senotentias illas e scriniis Ecclesiasticiis ab eodem Summo Pontifice ad Caesarium transmissas , easdemque ex superioribus Conciliis sedisque Apostoli eae responsis partim collectas refert, cuin certe ex solis Sancti Augustin placitis seleetas fuisse constet, ut inse fateri videtur R. P. & in semet asseruit ad Pseudosynodum suain Arelatensem tom. i. Cone. Galliae, idque verisimiliter peritissum Prosperam(ut diximus) sed adueriat R. P. ne nimium illis Pelagianorum et liquiis fauete suspectus sit, dum praeter reliqua quae iam expendimus , vult sententias Arausicam Concilii ad in Maados illos , magis quIm reuincendos definitas , licet utrumque potacrit.
Hae nimirum illa est Onodus Ara cana posterior anm Christi
as . celiserat , Pgam' i licet, in avrae de causa coactam Eecie sic probauit, ut praecipuam apud omnes avidiaritatem obtinear. Omeri enim Caesaru de Pallado Strina qua obsisterent, diue Dymenita comptares a n deerant, irriti tamen, se inanes omi iam conarus'ere Boaifacio Pontifice,m primus a Caesecro vita docet, Caeset ij dc Smodi halus decreta confirmante, sic enim ille narrat:& multi quidem amnili surrexerunt, qui eius resisterent doctrinae re vitae cis de gratia. Sed o F icitas aemulanda l Etenim lusurris, & mala in- ta satis ii,. i. terpretatione quorumdam oboritur in Galliarum partibiis contra ..praedicationem hominis Dei frusti, si rustia suspicio. di hoc ania retistites Christi ultra Isaram consistentes,ctoritatis amore collecti rein Valentina ciuitate conuenium. ubi etiam Beatus Caesari in
648쪽
D firmitatis solitae causa, sicut disposuerat , properare non potuit. ii Milit tamen praestantissimos viros de Episcopis, cum Presbyteris,D & Diaconibus, inter quos etiam Sanctus Cyprianus Tolonensis D Antistes magnus declarus enituit, omnia quae dicebat de diuinis xi utique Scripturis firmans, & de antiquissimis Patrum institutio ai nibus probans, nihil per se in diuinis profectibus quemquam ar-D ripere posse, nisi fuerit primitus Dei gratia praeueniente vocatus. M Sed dum suam iustitiam quaerebant statuere, iustitiae Dei no erant,a subiecti, non reminiscentes Dominum dixisse sine me nihil potestis xi facere, de nemo habet quicqm , nisi illi datum fuerit desuper Et si Apostolum Paulum alia Dissum id quod flum, & alium: omne
dii datum optimam desursum est, de Prophetam& aliam S gloriam da- is. v. 33 bis Dominus. Et quod tunc vere liberu homo resumet Arbitrium, i c., i cum fuerit Christi liberatione redemptum, sub qua absolutione a, valeat consequi perfectionis effectum. Quorum intentionibus ho- , , mo Dei dedit veram 8c euidentem ex traditione Apostolica ratim v. ii. D neminam bonae memoriae Bonifacius Romanae Ecclesiae Papa, est di, dem colluctatione cognita, calcata intentione iurgantium, prose , , cinionem Sancti Caesarii Apostolica auctoritate firmauit. Ita do , , nante Christopaulatim Ecclesiarum Antistites receperunt, quod dii optauerat Diabolus repentina animositate cessare.J
Haec omnia verissima,& perfectae Christi gratiae eonuenientissima,susceptae vero R.P. causam nullomodo iuuantia,& toto corde
suscipimus & ore pleno profitemur: sed male R.P. ex Cypriano in primo lib. vitae S. Caesarij, quae apud Surium habetur, naee refert cum in secundo lib.ab altero scripto in annalibus Lirinensis Mo naster ij apud Antonium Baralesextent, nee etiam de se ipso sic locutus esset Cyprianus, sed aduertant quo duce & authore, diabolo scilicet, commenta sua confingant , qui huic sacro Concilio
Caeterum in hae ipsa S nodo,quae tota ex Augustini placitis conflata est, damnatisint etiam,sγAnathemate percussiPredestinati,in stuprum rem vel hinc suum sentiant ij, qui Augustinisententiam a Praedesimas nariana haere nonsecernunte sibi quos veros. nodi verbasunt cap. M as. ad malum diuina potestate praedestinatos esse,non solom noni, credimus, sed etiam si qui sunt, qui tantum malum credere vo-a, lunt, cum omni detestatione illis anathema dicimus .a
In omnibus editionibus etia R.P. in Conciliis antiquis Gallit habetur. Sed etiam Uunt,qui tantu malum credere velint,nonsi quisunt qui tantum malam credere volunt. Sed aduertat pius lector perpetuam R.P.(absit verbo inuidia fallaciam & aequi uocatione. Tota
649쪽
Confutatio. Cap. IX. Part. II. I
coni rouersia in hoc sita est,ut ab initio propositu,utrum saeculo illo fuerint, necne haeretici aliqui, qui Deum Praedestinatione sua quasi fatali necessitate,& mali auctore & Liberi Arbitrij intcremptorem crederent,ideoque dicti praedestinati vel Praedestinatiani: An contri. hoc ipsum Augustino ipsi, eiusque discipulis, Prospero& aliis vetae & perfectae Christi gratiae professoribus per caluniam a Pelagianorum reliquiis impositum. Hoc ipsum hic percal uniam illis obiectum his ipsis verbis Concili j Patres profiteri, nemo est qui non videat: & R. P. nesare quantituis reluctetur non potest: cursiquide Concilij Patres ab hac tam horrenda blasphemia se proteis stantur immunes,nisi per calumnia hoc fidelibus Otthodoxae fidei prolatatibus esset impositum.Inauditum Conciliorci Patres etiam comunia haereticorum dogmata sic a se amoliri, multo minus tam blasphemam impietate,nisi eum eis aliquid ab aduersariis per calumniam esset impositum. Et sic ex his verbis probatum, quod intendui verae Chriui gratiae prolatares: sed & ex sequentibus verbis contra propositum etia R.P. sequitur nullos fuisse praedes imatianos haereticos,saltem in notitia Patrum Concilij: no solum non is credimus (inquiunt sed etia si qui sunt, qui tantum malu credere . . velint,cu omni deleuatione illis Anathema dicimust notanda ver- . . Ex his enim patet nullos Patribus illis notos filisse, alioquin dixissent eos qui tantum malum credunt, non si qui sunt:&sic ignotum fuisse Patribus utrum essent, nemo non videt. Vbi ergo illi haeretici, os omnibus notissimos esse, necesse fuit, si qui merunt, cum auctore dilectissimo R.P. Praedestinato (cuius potita fimum auctoritate fabulam illam confirmat,totum pene mundum vulnerassent. Uerum hic suificiat R.P. ex hoc Concilio nullomo
do probare(ficut intendit fuisse haereticos Praedestinati 1nos: im movero indubitate probatu illud ipsum per calumnia,verae Christi gratis professoribus a Pelagianorum reliquiis fuisseimpositum:& fic 't vidimus intelligendum de scriptis Fausti, Gennad ij, Anti praedestinati,Pseudoprosperi,& Apocrypho Concilio Arelatenis si, ut praecedentibus capitibus probatu. Vt velhinc porem'um sentiae R. P. non verae Christi gratiae defensores, qui S. Augustini
sententiam,quam norunt de toto corde venerantur, & ore intrepide profitentur, i Praedestinatiana haeresi(etsi nulla ad Lutherum &Caluinum usque fuerit)melius secetnunt,quam qui haeresim illam fingunt, ut germanam S. Augustini doctrinam de confundant &
At quorsum inquies tam alieno ut apparet loco, cum de Pelagianorum reliquiis agitur,perstricti etiam Praedestinatiyideo ni fallor quod quemadmodam Praeaestinati eum oppugnabatur,nuidia aduersariis quasi Pelagiumsaperent, solebant concitare. Ita vicissim Semipela-
650쪽
C C. giani eum urgebantur Prado inatorum heresa suspiciorem in rei
Arausi . mouere qui urgebant. CONFvTATIO.
Vera ratio, cur hic de Praedestinatione actum sit, etiam si Catanones Oinnes Concilij de Dono fidei & vera,& persei in teliquis Oinoibus Christi gratia solum agant, ea est, quod ex gratuita Dei gratia necessario tequatur gratuita de abloluta Dei Pit destinatior ideoque pelagianorum reliquiae donum fidei,& reliqua reiicerent, quoniam gratuitum S absolutum Dei propositum horrerent, ut tam plenius hoc ipso capite probauimus: cum itaque Concilii pa tres Donum fidei, sicut reliqua verae gratis Dona sancirent,& sic etiam tacite glatuitam pridestitiationem definirent, necnon ipsi ab illis pelagianorum reliquiis,siciit Augustinus Ptolper diteliquicut ex libiis Fausti, Gallorum dc Uincentis capitulis pateti aliquos diuin, potestate ad malum praedestinatos esse , di similia profiteri per calumniam culparentur. Patres Concilii (inquam quo huiusmodi pelagianorum& reliquiarum calumnias & petu
Iantiam amouerent, necesse habuere hoc Anathema proferre. Caeterum adilectat R. P. quis parum caute Pelagianorum reliquias eum Orthodoxae fidei dc verae Christi gratiae pro taribus
conferat, qu1m parum aequas iudex utrosque quali verae & Catholicae fidei assertores pares constituat, ut sicut Catholici a reli. qui is illis lacessiti pelagianos vocarent: ita reliquiae illae Catholi eos obiecta praedestinatorum hqresi infirmarent: siccine (R. pater Augustinus cum Iuliano, prosper cum Cassiano, Fulgentius cum Fausto, Auitus de Caesarius cum Possessore & Emodio, petatrus Diaconus 3t Ioannes Maxentius cum Genetrassio &Antipraedestinato, Epistopi in Sardinis exules evin Apocryphi Arelatenis
sis Coneiiij nctisEpiscopis,& Episcopi Aramans Synodi eum iis
qui postes Uxlentie 1 Diabolo excitati commerunt i 'itermis.sis tot tantisque Summis pontificibus qui lupos illos ,&occultos . & manifestos a Christi grege abegerum 3paribus armis,eodemi
re, Ac aequo marte decertarunt Nuis haec terair immo vero peruersae illae Pelagianorum reliquiae ex calumnia, ficti ab eis dogmata Catholicis lato imponebat, sed Catholiai ex rei veritate Pelagiatanoru reliquias Pelagianae hae refis damnisbat, ut e Sancto prospero& aliis vidimus apud ipsos praecipua illius haeresis capita & virus omne, eoque periculosius, quo callidius & occultius, retineri. Rursus aduectat R. P. ipso teste contentionem fuisse inter verae Christi gratiae prolatares,&pelagianorum reliquias,illos ab istis ut Praedestinatianos haereticos calumniam passos, quod intendimus i sed aliquos Misse praedestimitanos haereticos,quod probam dum suscepit R. P. ne verbum quidem nec in hoc capitula, nec in reliquis: di fic merum commentium