장음표시 사용
581쪽
Solvuntur argumenta sententἰa agerentis attrἰbuta divina inter se nonnisi ratἰone ratiocinante, ct penes diversa conmtata in creaturis distingui.' Rg. 3. idem non potest , scipso ratione
λα ratiocinata, sed solum ratione ratiocinante distingui ; sed attributa inter se, &cumen sentia divina sunt omnino idem: ergo nequeunt inter se & ab essentia ratione ratiocinata, sed selum ratione ratiocinante distingui. Prob. maj.
1. distinctum ab aliquo non est aliquod illius; sed idem est aliquid sui ipsius : ergo idem a seipso non potest ratione ratiocinata distingui. Secundo prob. distincta sunt plura ; sed idem ed quod est idem non potest esse plura : ergo idem a seipso distingui non potest. Tertio prob. quod est distinctum secundum rem , est plura entia secundum rem;igitur quod est distinctum
secundum rationem cum fundamento in re est
plura entia rationis ; sed absurdum est dicere quod plura attributa divina sint plura entia rationis ; igitur & quod distinguantur ratione ratiocinata. Quarto , non minus propria est entis rationis clistinctio rationis, quam distinistio realis propria est entis realis ; sed ens rationis non potest distingui re: igitur ens reale non potest distingui ratione. 97. Cons. magis est unum, quod est unum re,& ratione , quam quod est unum re & multiplex ratione : sed Deus est maxime unus e ergo debet esse unus re, & ratione : ergo nulla. distinctio rationis inter ipsius persectiones adinvicem , seu inter eas & clientiam consti-Luenda
582쪽
Arta I. An in Deo sint persea. Cap. IV. ris
tuenda est, quia haec rationum multiplicitatem
Resp. dist. maj. idem secundum quod idem 98.
Maeviate , seu idem re dc ratione non potest a seipio ratione ratiocinata distingui, concedo ridem re, dc inadaequate , Sc virtualiter multiplex, seu fundans diversas rationes non potest distingui a seipso secundum unam Sc aliam rationem acceptum, nego : Et dist. min. attributa inter se Zc cum essentia sunt omnino idem te, concedo : re dc ratione seu adaequate , nego
minorem , de conseq. Ad prob. I. dist. maj. distinctum ab aliquo non est aliquid illius , eo modo quo distinguitur, concedo : sub ea ratio- ne qua non distinguitur , nego : Vnde cum a tributa in re non distinguantur ab essentia sunt aliquid ejus , immo ipsamet simplex entitas ;sed tamen unum habet diversam rationem ab ρilio, & ab essentia: quae diversa ratio non inducit aliquam in Deo multiplicitatem , sed in intellectu duntaxat humano, qui propter suam imperfectionem, Sc Dei eminentem intelligibilitatem habet de eadem simplici entitate plures rationes efformare. Ad h. prob. dist. maj. distincta sunt plura eo modo quo distinguuntur, concedo ; aliter, nego : Sc sic attributa dc essentia sunt plura pluralitate rationis, sed non rei. Ad 3. prob. concesso antecedenti, dist. con- 99. seq. quod est distinctum secundum rem cum fundamento in re est plura entia rationis, si lyrationἰs appellet supra ly plura , concedo cono seq. id est, sunt plura pluralitate rationis , seu secundum rationem effective distinguentem : si ly rationis appellet supra entia , nego conseq. Et dist. min. absurdum est dicere quod attributa
583쪽
sint plura entia rationis, si ly rationis appelle supra ly plura, nego ; sensus enim erit , quod sunt plura pluralitate rationis , & dependentera conceptione intellectus distinguentis inter illa: sty rationis appellet supra ly entia , concedo ; Sed tunc non sequeretur argumentum ;sicut enim ex eo quod est distinctum realiter non sequitur quod sit ens reale, imδ potius est distinctum realiter,quia in re est mas haDens causam realem multiplicitatis, nimirum oppostas formas, vel differentias ; it* pariter non sequitur ex hoc quod distinguitur ratione, quod sit ens rationis, sed solum quod sit aliquid hahens causam propter quam sub diversis rarionibus concipi possit, quae est eminentia oriericti ut praebensiundamenciam veritati, re intellectui ut causa effcctiva, & silbjectiva. Ad A. prob. dist. m . non minus propria estenti rationis distinctio rationis, quam distinctiiurealis est propria enti reali, quantum ad rationem formalem distinguendi , concedo ; scutenim distinctio realis distinguit inter rem , &rem propter distinctas krmas, seu differentias reales oppositas; ita distinctio rationis inter di-Verias rationes rerum. Quantum ad fundamentum Sc ςausam distinctionis & oppositionis nego ; Cum enim ens rationis sit entis umbra, seu adinstar entis realis esse habeat, & secundum quid , in ipso exigit quodammodo habere
fundamentum , & causam; unde distinctio rationis potest ex parte fundamenti habere aliquid reale ; non vero distinctio realis habet aliquii rationis, quia cst simpliciter distinctio. Et d stinguo, cns rationis non potest distingui re, quantum ad rationem formalem distinguendi,
584쪽
An. II. An in Deosnt perfer p.
concedo; quantum ad fundamentum distinctionis , seu quantum ad id quod radicat formalem illam distinctionem rationis, nego. Resp. ad cons dist. maj. magis est unum, quod est unum re & ratione, quam quod est unum re, de multiplex ratione ; si sit multiplex ratione subjective, vel penes diversas rationes fundatas in diversitate rerum , saltim remote, concedo; si sit multiplex ratione objective , dc ut praebens fundamentum veritati diversarum conceptionum , quae de ipso Mrmantur , propter plenitudinem essendi , dcelongationem a concipiente, nego. Et concessa minori, dist. conseq. debet esse unus re de ratione subjective, & ut omnem diversitatem rationis fundatae in diversitate rerum excludens concedo; objective, de ut praebens fulcimentum diversis conceptionibus , quae propter universalitatem, Jc eminentissimam euendi plenitudinem , de ipso serinantur, nego. Itaque distinctio rationis non est in Deo tanquam in subjecto, aut ut habente diversitatem rationum illarum fundatarum in diversitate rerum, scutrationes generis 3c differentiae sunt in homine
ortae ex diversitate rerum , nimirum materia &krma, ut explicuimus in Logica tomo I.quast.6.art . sed est in intellectu creato ut in subjecto
dc causa essectiva ; in Deo autem ut in praebente sundamentum, qui in una simplicillima entitate de actualitate essendi habet omnes persectiones identificare, ut saepius dictum est. Ita sumitur ex D. Thom. toc. eis. ex I. sent. de infra quaest. I 3. art. q. ad 3. ubi ait; Hoc ipsum ad perfectam Deἰ unitatem pertinet, quod ea sent
585쪽
pliciter 2 unite. Et ex hoc contingis quod est unus re, ct plures secundum rationem,quia intellectus noster ita multipliciter apprehendit eum , sicut res multipliciter ipsum reprasent t. Arg. g. & simul sontra praedictas solutiones instatur, invellectus non potest facere ens reale quod in se ens reale non est: ergo neque potest secere plura entia re tia, quae in se plura non sunt; & consequenter nequit inter entia realia
objective distinguere Conf. I. quia divina essentia est eadem sibi ipsi, non potest ratione ratio nata a seipsa per intellectum nostrum distingui , sed non minus sapientia, & quodlibet attributum Dei est idem cum essentia divina , quam essentia divina sibi ipsi : ergo similiter sapientia dc quodlibet attributum non poterit ab ςssentia divina rationeratiocinata distinsui. Minor patet, nam s. marigis distinsuatur sapientia ab essentia, quam eia lentia a seipsa , in Deo non erit summa simplicitas, quandoquidem unum erix magis simplex& unum identice, quam aliud. Cone 1. si sapientia divina v. g. ab essentia distingueretur , etiam sequeretur cssentiam a
seipsa distingui , sed hoc est absurdum : ergo non distinguitur;sequela prob.quia quando duo sint eadem, a quocunque distinguitur unum , distinguitur & aliud
Resip. conceta anteced.dist.conseq. non potest facere plura entia realia, pluralitate reali, vel sormaliter, vel fundamentaliter , concedor pluralitate rationis, & quantum ad exercitium pluralitatis, nego : sicut enim tempus est quid reale P & tamen completur per actum rationis; ita &peractum rationis, quae sunt virtualites
586쪽
Art. II. An in Deo sint persea Cap. IV. 663
& fundamentaliter distincta in re , fiunt actu distincta. Resp. ad i. cons dist. m . quia est eadem re& ratione, seu adaequate, concedo : quia est eadem re tantum , nego maj. Et dist. min. non
minus sapientia & quodlibet attributum Dei est idem re, & ex parte Dei in se, cum essentia divina, quam essentia divina sibi ipsi, concedo : idem ratione , & ut habet cognosci ex diversis creaxurarum perfectionibus, nego min.& conseq. Ad α. cons resp. neg. sequelam. Ad cujus prob. dist. maj. quando duo sunt eadem
adaequate, sta re & ratione, concedo: quando sunt eadem re tantum , dc inadaequate, nego. Sic autem sunt eadem attributa cum essentia divina.
Arg.1. si attributorum distinctio in Deo sundamentum haberet, maxime illius eminentiam cum deficientia intellectus nostri comparatam; sed hoc non sufficit : ergo hujusmodi rationis distinctio in Deo fundamentum habere nequit. Prob. min. primδ : quia etiam sapientia est emi nentiae atque persectionis infinitae : sed tamen comparata cum deficientia intellectus nostri non est fundamentum alicujus distinctionis rationis : ergo hoc non sufficit. Deinde quia eminentia divina nequit fundamentum praebere, ut ei aliqua imperfectio attribuatur: sed distinctio attributorum inter se, & ab essentia est aliqua impersectio : ergo nequit in illius eminentia fundari.
Io s. IO7. Cons non minus opponitur unitati distin- io 8.ehio , quam compositio simplicitati : sed compositio etiam rationis, summae simplicitati Dei opponitur,ac subinde in eo reperiri nequix: ergo
587쪽
distinctio rationis etia opponitur summae uni- identitati divinae, & in illo reperiri non potest. Ioci. Conf2. non minus opponitur distinctio unitati , quam potentialitas summae actualitati: sed summae actualitari repugnat omnino poteritialitas etiam rationis : ergo etiam distinctio rationis summae unitati, & identitati Dei. I io. Resp. ad ars. ex D. Thom. in I. Hst.2. q. I.
- . s. c. concessa majori, negando min. Ad cujus prob. primam, distinguo maj. sapientia divina est eminentiae perfectionis infinitae, quantum ad plenitudinem essendi, concedoiquan-xum ad universalitatem, & rationem unificati-Vam omnium rerum, nego maj. & concessa minori nego conseq. Nam hac eminentia sinquit S. D. attenditur quantum ad tria ,scd. quantum ad universalitarem , quia in Deo sunt omnes perfectiones adunata qua non congregantur in aliqua una creatura. Item quantum ad plenitudinem,qui
est ibi sapientia sine omni defectu , ct similiter de
aliis attributis , quod non es in creaturis. Item quantum ad unitatem , qua enim in creat ris diversa sint in Deo sunt unum : ct quia in illo uno habet omnia,ideo fecundum illud unum causiat ominnia , cognoscit omnia, ct omniasibi per analogiam similantur. Secundum ergo hanc opinionem s videlicet Dionysii c. ult. de divin. nom. & Anselmi cap. 3. Monol. in Conceptiones quas intellectus no-ser ex nominibus attributorum concipit, sunt vere similitudines rei, qua Deus es. Itaque dico, quod sapientia in re, quatenus est Deus , est perfectionis infinitae & eminentiae quoad omnem Tationem ex qua pensatur eminentia: sed ut ar-
tributum ratione distinctum ab essentia est infinitae
588쪽
finitae perfectionis & eminentiae , duntaxat quantum ad plenitudinem essendi, quia in ratione sapientiae nihil ei deest, sed non quantum ad universalitatem & rationem unificativam omnium rerum, quia ex modo significandi tantum dicit rationem sapientiae, sed nomen Deus in sua ratione omnia unificat & complectitur. Ad 2. neg. min. quia hujusmodi distinctio quantum ad fundamentum ejus ex summa perfectione orietur, licet quantum ad subjectum& causam effectivam ejus, quae est humanus in tellectus; impersectionem arguat: unde in Deo ut in subjecto & causa reperiri nequit. Ad I. cons respondent aliqui cum Illustrisi i i I. simo D. Godoy hic, dist. min. compositio rationis simpliciter, de ex conceptibus se mutuo
non includentibus , repugnat Deo , concedo min. compositio rationis secundum quid, seu quoad conceptus se mutub non explicantes, licet mutuo se includentes, nego min. Talis autem est distinctio rationis quae inter attributa essentiam reperitur, quia invicem se includunt , licet unum non explicet in sua ratione
conceptum seu rationem alterius. Resp. 2. dist. min. compositio rationis ex or.
parte ejus in quo est tanquam in subjecto &causa, summa: smplicitati opponitur , concedo ; ex parte ejus in quo est , tanquam iri obiecto Sc sundamento unificante plures rationes illimitate , & eminenter, nego minorem,& dist. conseq. distinctio rationis ex parte eius in quo est tanquam in subiecto & causa, concedo : ex parte eius in quo est tanquam in objecto, & fundamento unificante plures rationes eminenter, & illimitate, nego : sic aulcm
589쪽
3 66 uast. II. De Perfectione Dei,
est in Deo, & in intellectu creato ut in subiecto& causa, ut saepius dictum est. III. Ada. cons. respondent aliqui negando p ritatem : nam ad potentialitatem per rationem exigitur quod una perfectio concipiatur ut per aliam pcrfectibilis, quam in se actu etiam implicito non includat : est autem de ratione actus puri non posse ab alio praescindere, ideoque illi opponitur esse in potentia ad aliquam persectionem, nedum reali potentialitate , sed etiam potentialitate rationis: at verb ad distinctionem rationis haec praeciso non requiritur, sed sussicit non expressio. Et quia potest concipi
essentia,ut attributa non exprimens,& attributa ut non exprimentia essentiam , potest inter attributa & essentiam dari distinctio rationis non obstante summa unitate , qua identificantur realiter : non autem potest concipi essentia ut inpotentia in ordine ad attributa, quia licet illa non exilicet actu , tamen implicite includit. II . Rei p. 2. dist. min. summae actualitati repugnat omnis potentialitas etiam rationis , ut relatae ad rem conceptam prout est in se , seu radicatae in ipsa , concedo ; ut relatae ad concipientem, & significantem inadaequate, nego; nam si quodlibet attributum , ut attributum
est , significatur & intelligitur ut quaedam essentiae persectio, oportet quod ipsa per ordinem ad intelligentem & significantem se habeat in ratione perfectibilis ; quia quaelibet persectio est alicujus persectibilis persectio. Vnde
distinctio , 3c compositio rationis necessaririo aliquam impersectionem important, non quidem in re, Led in faciente & efingente talem distinctionem. Videnda quae ex D. Thο-
590쪽
ma diximus supra capit. s. g. 7. reo . ad I. Arg.ultimo,si attributa distinguerentur virtua- II S. liter,& ratione ratiocinata ab essentia,& inter se, sequeretur quod essent virtualiter & ratione inaequalia in perfectione : sed hoc est absurdum ;ergo &c.Minor patet,quia qsodlibet attributum estens per essentiam & infinitum,& subinde non potest carere alterius persectione,aut eo esse aliquid persectius. Ilaj.etiam constat, quia nequit reperiri distinctio sermalis,sive aliqua inaequalitate,quia per oppositas differentias fieri debet, quae sunt sicut numeri, quibus addito vel detracho variatur species. Resp. Omissis variis dicendi modis , qui vi- II 6.der i possunt apud Illustrissimum Godoy hic
trach. I. disp. F. S. 7. num. I o. & seq.dist.maj. essent inaequalia in perfectione secundum se,& ex parte rei conceptae, vel secundum rationem relatam ad rem in se,nego ; secpndum quod habent significari ex diversis rerum creatarum persectionibus , vel secundum rationem relatam ad concipientem , & principium cognoscendi, quod est creatura , concedo maj. & nego
minorem.Ad prob.dico quod implicat significari aliquid persectius eo quod infinitum simpliciter & in omni genere , vel eo quod est infinitum in tali genere , loquendo quoad plenitudinem essendi in tali genere ; non implicat autem significari aliquid persectius infinito in aliquo genere, scut si daretur infinita gratia esset persectior infinita quantitate ; de infinitus intellectus infinito 1ensu.