장음표시 사용
111쪽
Timaeum, & Inter reeentiores Nicomachum Gerasenum; Deumque ιμ- Clem Alex. , unistis nomine assicientes. Conferendi in eundem censim Pro QPy. antiquissimi Poetae , Hesiodus, cujus verba recitat Clemens Alexan
Dei. Curia in Caelo Iovem; & Aratus, qui ab unius Dei invo rid. Helen. eatione Opus suum auspicatur ; & Orpheus, sive Onomacritus, ob hoc v. 498. ipsum mihi suspeetus, quod apertius quam alii Dei dotes exponit. Ma-DrPh. pud gnifice vero prae caeteris Dei unitatem praerii cat Sophocles, cujus carini- .na repraesentant Iustinus, Athenagoras, & ex Heciitato Eusebius. Nee
stiri d. Mo iis disientiunt Brachmanes, dc Arabes illi Philosophi, qui Loquentes
nariuDei. appellantur: nec Barbarae gentes, Sclavent, &Antae, quos continem Atlieoag. rat Procopius.
g t. eus XIV. Deum ab hominibus cognosci non posse. variis modi s d i, e scriptores sacri; vesut eum eum dixerunt postrasse tenebras latiata Pi oeo. suum; nubes'caliginem esse tu circuitu effusi eum vere esse Deum Gothie. I.3. ι lucem habitare inaccessibilem; eum nullam hominum vidi c. I se , sed nec videre posse; & nos eum videre nune per speculum in aenig Uηριιτ, mate. nunc eun ere ex parte. Itaque dogmata Iudaeorum cum refer hi ret Dio Cassius. dixit credere Deum esse KD arrον άειδῆ, hoc est, neque1A. ,'' , verbis explicari neque ce: ni posse. Hinc antiquae omnis Philosephiae i.Tim.6,16. Constans opinio est, intelligi quidem ab hominibus Dei potentiam. at 3.eor.i3, Iru naturam ab homine mortali intelligi non posse. Sic pythagoras,&Py- Dio Cassi. thagoreus Melissus: sic Anaxagoras: sic Anaxagorae discipulus Euripi- sie Plato, qui in investiganda Dei natura laborari vetat, quod neq; e. i , ii Veniri possit, neque explicari: se Platonis perpetui 1ectatores Philo & apud D ' Plotinus: sic gregalis eorum Proetus, qui supremum Deum nosci possis seph. contra negat, quod nιminem sui participet; & Theologiam esse vult habitum. Apion. l. . qui Deorum naturam , quantum homini fas est, declaret, sciatque disia
ua L,is i , quidquid e rum ignotum est, ab iis , quae hoc participant: iri 'MEi et Platonis condiscipuli Senophon & Antisthenes: sic Auchoc Metaphy-plar. inTim. se oran quae adici ibuntur Theophrasto: se Stoici: se Aschylus Poeta Ll. 1. dela-Quendam h Graecis sapientem laudat Iustinus, qui dixeiit, eorum, quae gib. Euri- ad Deum pertiuent, nihil esse perspicuum certumq e hominibus. Mentoratur eidom scriptor vetustissimus Acmon, qui Deum voci tarαγ-rin. Ennοῦ
112쪽
, penitus absonditum. Id sibi volebant Athenienses, eum arandi ponerent IGNOTO DEO: id aegyptii Graecanicae philosophiae inve tores δc magistrὶ, cum supremum Deum pingerent supra caput habentem πτερον ta τίλειον : quod sive umbellam regiam significet, ut in De- Dςm' st monstratione nostra Evangeliea sumus interp etati, sive Riiδmὸ prep .e .cat certe ignotam Dei nacuram. Atque inde Cneph dictus est ab aris egypti s Thebaeis, a Graecis, hoc est obscurus & tenebricosus;
vocibus ab Ebraeo canaph detortis, quod alam sonat. Caeteros quoque imos propemodum omnes ad exprimendam divinae naturae obscuritatem alatos AEgyptii fingebanteec ante temela Deorum collocabant Sphingas, ut obseuram dc difficultatibus perplexam esse significarent do strinain, quae de Deo est. Caussae fuisse narrat Porphyrius obscuritatem eandem divi- Porphyrinae naturae, cur eam nigro lapide variae gentes adumbrarent.. Talis fuit
lapis ille Brachthan, ab Arabibus in Alcaaba Meccana dedi tus, & cultus iam inde a vetustioribus M ammedi temporibiu, quem Dei cuiusdam sibi ignoti simulacrum esse testatur Maximus Tyrius. Inter prima Ma im.& praeeipua doctrinae Brachmanum capita, unum hoc est, Deum neqde notum filisse unquam, neque nosci posse. Et nobilissima Philosopho- 'rum Sinensium tacta Dei cultum hoc argumento stolide respuit, quod cum ignotus sit, quis ei potissimum cultus conveniat, notum esse non
XV. Nec verbis exprimi Dei naturam posse, etiamsi nosci posset, in ψbi
traditum est conceptis verbis a Platone. Huic adhaerant pro more suo lem, Apulejus δc Maximus Tyrius : item plotinus & Λlcinous, qui nomen Dei negant esse ullum, ullam definitionem, quod sit supra omnia, nec 'g' genere ullo contineatur aut specie , nulla differentia aut accidente di- Tyristing tur : quod de apud Simplicium reperias. Is Vero Haeterea Disserae 38.
Me habet Christiano homine dignum, si Deo tribuamus quidquid boni, Plotm. Ε . sancti, magnique vel colatare possumus vel eloqui, persuasum nobis esse χ' debere , id omne longe ita a ipsius dignitatem futurum atque ideo Li Ctantum veniam ab eo sperare nos posse , quod nihil amplius possimus. Miri 'Mitum est Procli, omne divinum esse inessabile, ipsum vero supremum Epictet. Deum adeo esse inexplieabilem, ut id quovis filentio satis exprimi non Procl. Tbα- possit. sed ' Philemon Poeta terribile esse ait nomen Dei, nec a quoquam proferri posse. Et Samaritani Siditatae in admonitione ad Antiochum & Blem.
113쪽
interprur. Μ. Aurel. l. II. u. 3. Arrianus in Epictet 1. I. O .Ecl. c. I3 Epicharm. de Parmen Mud Clena. Alexand. Strom. s.
rhyma. tiochum Epiphanem , quam libris suis intexuit Iosephus, templum s
um Garizimitanum, Deo sacrum, nomine carere dixerunt. XVI. Falsa itidem est, Deum scire omnia. Plillo phia vetus. Insigne fertur Thaletis dictum , qui roganti cuidam , an hominis facinus aliquod Deo incognitum esse posset ξ Inio, inquit, ne cogitatio quidem. His paria censuisse Socratem in Xenophontis emorabilibus proditum est. Idem sentire se declarat Plato, praesertim in Parmenide , ubi accuratisamam, prae caeteris omnibus , Deum habere docet scientiam universarum rerum, qua dc humanas perniste cognoscat. Idem sentit Plutarchus, idem dc Plotinus, qui notabile hoc habet ae Christianae doctrirae valde consentaneum , Deum seipsum intelligere , & omnia in seipso. ae proinde omnia ipsi coram adesse. ea inul ipsum cognoscere, nee ad res cognoscendas more humanae mentis ratiocinationem adhibere. Sis milia habet Proclus, qui & omnibus hominibus per certam anticipationem & praenotionem persuasum esse scribit, Deum omnia nosse, etiam intimas mentium cogitationes ; & ipsam hanc Deorum lognitionem neq; cognosci posse, neque dictis explicari. Placuit idem Peripateticis, Simplicio & Ammonio, quorum hic censet cum Platonicis, omnia Diis esse cognita, quod omnium caussa sint. δέ cognoscere res praesentes, praeteritas, & futuras, eo modo, qui Diis conveniat; ea nimirum cognitione, quae una sit, & determinata, & constans, atque immutabilis. placuit id dc Stoicis, Epicteto, Marco Aurelio, 6t Atriano, qu sitis in Epictetum lucubrationibus egregiam super hac quaestione disputationem inserui Iisdem vocibus personabat Schola Pythagorae: nam nostri inspectorem esse Deum, nec ipsum fugere quicquam , dc in cognitione Dei nihil esse mutationi obnoxium, dc huic prauto esse omnia, tum quae prael rita sant, tum quae futura, cecinerunt Epicharmus Sc l armenide . Id volebat Hesiodus, cum diceret , oculum Iovis videre omnia , Omnia cognoicere: de Theognis . cum Iovem alloquns saceretur hominum cogitationes penitus ipsi esse perspectas : dc Pindarus , clamaret fata, quisquis rem aliquam Deum celare se polle sperat ρ α Menander, cum homines admoneret, Prope adstare unicuique testem dc spectatorem Deum: dc Menandri aequalis Philemon, cum caneret, iustitiae oculum cernere omnia. Λtque hic oculus e.t, quem prisci hi Poetae, dc profana
114쪽
profana etiam oraeula , ex quibus philosophiam eontexere studuerat, Porphyrius, singulas orbis partes, mentiumque humanarum recessus, iapenetrare prosantus. Pcrvulgata est ea, quam Graeci Grammatici asserunt, vocis Daemon etymologia, sed ex qua tamen apparet Graecoruna de immensa Deorum cognitione sententia : titas Orata, enim dictos opinantur, quasi δαήμονας, hoc est, Scientes. Haec more suo per syna la significabatit aegyptii, cam oculos atque aures ex pretiose aliqua materia confingerent, Diisque consecratos in templis appenderent. Contra vero Brachmanas Deum carere sciscunt oculis, & tamen cernere omnia; carere auribus , & Omnia audire. verum XVII. ' Deum verum esse & veracem , nec ullius esse cuiqv m Proes.ν1,t. eaussam dc auctorem mendacii, vel fraudis, Vel ignorantiae, Primitusq; Th. Lr.e.1 in ipso inesse veritatem, diserte & acute exposuit Proclus, ex Socratis &2i. Plata doctrina λ Platone tradita in libris de Republica. Cui assentientes Al- 4ςRςpub l. cinous 3c Simplicius, II eum Veritatis nomine affecerunt, quod veritatis 'Omnis ita Iit principium, ut Sol omnis luminis.
XUIII. Bona omnia a Diis provenire significaruntPoetae cum Alῆρας hoαο - ἐάin ipsos appellarunt. Quidquid faustum fortunatumque contingit hominibus, Diis acceptum este referendum tradunt Eschylus, Menan- Eschyl.der, de Diphilus. Nec id fugit Platonem , qui bona h Diis, non vero Sept. eontrimata, profundi in homines , & quidquid in iis boni & pulchri est, ex Theb. V. sipremo Deo proficisci docui si hoc argumento usus, nihilo plus, quod A. benefieum sit, malefacere posse, quam frigidum calefacere. Retinuit gaest i ,3 'id Iamblichus , cum scripsit bonum Diis esse naeturale, nec quicquam Plat. Eu mali ideo ab iis posse provenire, ac eonstare id inter Graecos omnes&thyph. 3e Barbaros. Retinuit id dc Proclus in hibri Theologiae platonicae, ubi apud Procl. bona a Diis in humanum genus pronianantia radiis Solis ab illustratis corporibus pro a cuiusque natura excipiuntur. Egregium illud Sunplicii, Deum bona omnia efficere , cum Mhil non boni e Proes.' velit, possit vero quodcunque vult: 8c istud Hieroclis, Deos natura Theol. Plat. ac sponte sua bona in nos dc utilia conia re ; ros autem repudiatis il- l. .e.37. Ιεlorum beneficiis, mala nobis consciscere. ii ' Ilii . XIX. Deum rerum omnium principiumesse, patrem, causiam icaussarum optimam, atque finem, Platcinis opinio est. Clarissimis Ver- . .
bis dotes illas Dei explicat Iamblichiae, fontem eum sundutuque
Plato in Tim. Ze apud Athenagor. Legat & Proci. Theolog. Platon. libr. 3. cap. 1 . libr. . Jamb. demist. sect. 8. cap. a. t
115쪽
tans universaeum rerum, & quae reipsa sunt, dc quae animo concipi, possunt; principium ουσιας άσιότητ , essentiae 2 essentiacitatis; prin- cipium, medium & snem. Haec a Pythagoreis sumsit lambitinus, qui,teste
Serv. linir- servio, ternarium numerum allignabant summo Deo, quod ab eo sit& medium,& finis. Praeclare dc Proctus,qui Deum dixit Patrem i -, Propter eum esse omnia, ideoque primam esse agendi
. , Ω2 cautiam, & finem omnium; & Alcinous, qui Deum idcirco vult patrem
in Tim. Al- appellari, quod caussa si omnium , quodque caelestem mentem dccin. Isagog. allimum mundi ad se suasquσiptas rationes exornet. Multis locis p. 0- idem asseverat Simplicius; velut cum ait idem esse Unum, Principium , Bonum ,& Doum; Deum esse caussam omnium , dc principium principiorum , & caussam caussarum, & Deum Deorum , dc bonita-Aris . Me- tem bonitatum. Hoedc in Metaphysicis Aristotelis, dciniis , quae sibi taph.l.2.ea. Theophrasti praescripserunt nomen, proditum extat. Placitum UNUJustin. in id fula Italicae Scholae: Nam Pythagoras, cuius verba recitat Iustinus , νηψ ςP ' vocat princspium de patrem omnium : dc Pythagoricus Tim v in Physico opere , unicum eum esse ait rerum principium. Adde Soph. in Sophocsem, dc supposititium Orpheum, qui Deum dicunt princ , 'e' pium , medium ac finem continere. Quωd dc a Platone uis patulo EVine. 1.ia. est , & Veteri sermotae ferri solitum narrat Auctor libelli De mundo. Plato de le- Adde Hesodum, de Poetas caeteros, dc quidquid est eorum, qui finxere gib. Auct. vel scripsere sabulas, quosque Aristoteles Theologos appelliat. Hi cum libri dς Deum appellant Patrem omnipotentem, Patrem Deorum dc hominum αλ IV '' esse lignificant principium , Caussam , originem auctoremque rein taph l. , Rin exim Romani Deorum nominibus Patris cognomentum
fere subjungebant. Hinc Iupiter dictus, quod est Iovis pater, dc Diespiter: hine dc Ditis pater, dc Neptunus pater, οι Saturnus pater, dc Janus AgeI1.Ls. pater, dc Mars pater, sivε Marsipiter A quae recensentur ab Agellio. Supere. 1a. his vero consulitor Hieroclis Dissortatio in Carmina Pythagorae.
e. 1a. his vero confusior Hieroclis Dissertatio in Carmina Pythagorae. preem Disa p*tti Πςnt tituli illi,quibus honestatur Deus , veteribus. mitium Dominu , cum primus, eum supremus, eum primum, , 6ς - ρουσιν, superessentisi , nuncupatur, velut absis=ὸmum I Omςro, qui Regum supremum , υπαῖον κρειοπων, dc Solone , dc ais, 4, ' Theognido, qui Regem omnium dicunt ac Dominum; dc a suppositi- . ' tio Zoroastro in sacra rerum Persicarum Collectione; item a Timaeo de
tlo Zoroastro in sacra rerum Persicarum Collectione; item a Timaeo de
116쪽
o nato P thagoricis; & , Maximo Tyrio, qui per omnem orbem vigere Phys it
ait legem hane atque sermonem consentientibus Graecis & Barbaris, c. 3. Max.
sapientibus & stolidis, Deum esse unum, regem & patrem rerum omnia Tyr. Dissi lum ι & a Plotino , Porphyrio & Alcinoo , qui primum Deum vo, ri x En .cant κα Θυαε ερον, κοροφωον, superiorem omnibus Diis, & augusti sibi mam mentem, & naturam ipsam incorpoream , Obtimntem sepre Enn. 6. l. s. mum ordinem, o omnia supergredientem s dc ab Iamblicho. qui c. 16. &18. veritatis omnis , felicitatis, essentiae, caussae & principiorum praesidem Porphyr. deae priorem rebus iis quae vere sunt earumque principiis, & πρ σιον. an.. 'hu-esentialem; & a Proeto. qui primum, & Deum Deorum, & omni- n-,superesentiale. Hujus est quoquo propositio ad docte. illa, quae extat in Elementia Theologicis, Omnis Dem es Plat. e. Io.υ πέργους, superesstutiriis, ct scpervitalis, s supermentalis. J mbl. describit praeterea Damascius, omnes fere ante Iamblibum Philosophos dixisse, multos quidem esse Deos aesentialei. at unum Hi vitam, hi pisuperessentialem. Claudat agmen Platonicorum Plato ipse, qui IoVem in l. a. e. I.&ii caelo curru alato vehi, primumque inctaexo narrat; hunc sequi De rum
Daemonumque exercitum. Hoc. Llem.
XXI. Infinitam esse Dei potentiam praedicat, & probat memoratus nobis saepius nobilissimus Platonis assecla dc interpres Proclus. Qui pi Q A. id revocarent in dubium, fatuos appellabat Pyth goras . A discipulos thenagor.
adhortabatur, ne eorum dogmatum , quae de Diis tradebantur , ulli de- Legat. xogarent fidem; atque hoc principio nitebatur omnis illorum τερατολε- dc portentosa ac prodigialis Philosophia. Itaque Pythagorae au- tevlem, ditor Epicharmus nihil esse canebat, quod esset praeter potestatem Dei. Proςl Elem. Assentitur Poetarum chorus omnis: & vetustissimus quidem Linus facilia esse omnia Deo,& nihil eius potestatem superare canit, atque ab hoc, Iambi., effato versuum suorum capit exordium, quod iri opinionum suarum de v .Pyth. patrocinium afferebant Pythagorei. Uno succinunt Solon & Theognis, c. 28 Epieli summamque esse decernunt Dei potentiam , cui nullus Deorum possit U Clςm. contendere. Hinc aurea illa Catena Homeri, ex qua suspensi L hDii atque Deae, caelo ipsum detrahere non possint, ipse contra ex ea bii. de vit. caelum, terras, & maria, Deorumque ac Dearum tui bam omnem , Velut Pythag α; . in fasciculum constrictos, possit de Olympi vertice suspendere. Hana Sol.Gnom. autem omninm , quaecunque libuerint , agendorum facultatem in di)Dei ipsius notione contineri optime vidit , & diserte cecinit Callimachus. Apud Latinos vero Poetas tam crebris celebratur testimotuis
117쪽
infinita Dei potentia, ut qui ea eolligere velit, otio debeat abundare. Neci ea soluminpud illos intelligenda est Dei potentia, quam tenet in omnia quaecunque sunt, sed ca etiam, qua omnia facere potest, quaecunque non
beatum XXII. Dent que,ut absolvam, summa beatitate & aeternitate Deos frui, Aristo t. M optimam ducere vitam, omni husque affluere bonis, vulgo atque adeo sibi πὶ persuasum esse declaravit Aristoteles t nam eaelum ostendit esse set Mis illic sit, aeternam & beatam vitam agere , & in j.16.Epiruti speculatione positam esse Deorum beatitatem ; quod & Epicuro , sed apud Cie. longe diversis ob eaussas, visum est. Nec aliud quam summam fel denat. Dc- citatem nectaris & ambrosiae figmentis Poetae significarunt.
lims vero mirum est, haec dogmata, utpote rectae Rationi magis pervia, hominum notitiae patuisse. At obscurum illud sanctissimae Ti initatis di reconditum mysterium eosdem vidis. - se quas per nubila & caliginem, sed vidisse tamen Rationis ope, magna sane res eth, & Christianae veritatis certissimum argumentum. Plato imprimis praeceptis Socratis imbutus, cum alibi, tum praecipue in Gorgia , & in celebri illa & priscis Christianis saepe laudata Epistola ad Dionysium secunda, divinam explicans naturam, tres in ea designat Reges, primum , caussam rerum omnium eximiarum; secundum, rebus secundis addictum; tertium, tertiis. Atque haec Platonis Ti initas, proel. Th. iuxta interpretationem procli, Pater est, & potentia, & Melis. Aliis Plat.1.3.c.2I Praeterea locis a primo hoc Rege vult esse genitum secundum , mundi conditorem ἰ ex illo tertium, quem animam miindi Platonici dixere: posph .apud & in Epistola ad Hermiaem, Erastum, & Coriscum, iurare eos iubet per Cyrili. conis Deum, rerum omnium, & quae sunt, & quae futurae sunt, ducem atquetra Iulian. caussam , & per Dei hujus Patrem Deunti Ab eo etiam alibi traditum Η, uti testatur Porphyrius in Historia Philosophica, Deum illum Filium, sive Mentem, a Deo Patre, cui tribuit Boni cognomen, genitum esse ante tempora, modo quodam , qui ab hominibus comprehenai non possit, pcra cMilare ipsiun, atquc csset rcrum omnium, omnisque pulchritudinis
118쪽
dinis sonrem. Retulerunt haee Clemens Alexandrinus, Eusebi ,. Cyrtu C Iemens A lus, & alii, ut Trinitatem Platoni & cognitam & celebratam suisse pro- Suomsbarent. Magistri sui doctrinam etsi non uno 'modo exposuerunt Plato- SP
Luci, in eo tamen conveniunt; unum Illiam rerum omnium parentemochauctorem Deum, trinum tamen esse qusad hypostases. Princeps horum eontra Plotinus librum scripsit hujus argumenti oc tituli, περι Τῶν τρHιν-lian.l.3.& ὐποπατε - , de tribus principalibin divo Vibin ς qui liber in quinta eius Enneade primo loco positus est. Illic post supremum Deinn, quempe fectissimum appellat. secundam ponit Mentem , ab illo genitam , D i-Nam omnium, ejus imaginem, quae cum eo necessario sit, etsi separam& diiuncta eumque intueatur ε Genitorem autem id amare, quod g nuit ; generationem illam, quae rerum aeternarum est, a generationibus temporalibus valde discrepare. Vix potuisset apertius tres sanctissimae Trinitatis signare personas: perfectissimum enim illud, Pater est: Menti Filius; Amor, Spiritus sanctus. De Λmore hoc valde notabile est, & verhati Christianae proximum, quod scribit alibi, euur esse Amorem, PlatIn.Enn quo se ipse diligit Deus; eundeinque es e dc Amorem , dc qui amabilissi. l. 8. c. I S. est; eundem amantem dc amatum; & eundem iursum Amorem dc es sentiam. δε melius in Plotini Schola eductos, velut magistri dictata re-AmeI. apud
cinens. tres esse statuit Opifices, Mentes tres. . tres Reges; cum nen pe, Procl.Com
qui est, eum qui habet, eurn 'ut vicit; per Verbum.omnia esseta, idque & ex sententia Heraciliti, dc ex sua; idemque esse Verbum hoc, ὲ 'atque illud, quod Iohannes Evangelista in principio fuisse apud Deum, tiaJuliin.
dc per quod omnia E Deo esse facta, dc . quod carnem ipsum esse factum, l. g Aug. de humanam assumsisse naturam, di morte obita Deum misse, qualis consessi. g. antea fuerat , declaravit Λtque haec doctrina Platonicis ita probata est, ut ex Mediolanensi Episcopo Simpliciano saepe audisse se narret Au-Αum, . degustinus, . quendam ex Plestonicis dixisse , aureis literis describendum eivit. Dei, esse Evangelii huius initium , dc in conspicuis Ecclesiarum omnium lo-' .cis proponendum. Plot ni quσque auditor Porphyrius statvit, iuxta Porph. apud Platonis diseipi inam, Dei naturam ad tres hypostases procedere, Opificem, dc Animam; dc Plotino etiam assentisi se ait, etsi discrepm-tiam inter eos aliquam arguunt Proclus&Augustinus. Recensetur ab p oei eodem Proclo Harpocration inter Platonicos , qui trinum esse Deum Tim libra. crediderunt. Porphyrii opinionem oppugnavit Iamblichus, dc tan- August. qui civis. Dei,
119쪽
quam plotimanam trai duxit, cum ipse non absimilia Plotinianorum pro Theodor. tulerit, trinumque Deum confessus sit. Amelio adhaesit meodorus, de apud ProcL-itidem statuit Opifices, quorum hinc vocat μιωδη νῶν, mentem euein Tim M. illum uir αν, intelligentiae compotem essentiam; istium' denique fontem animarum. At Proclus reprobatis illorum opinion bus suam ipse profert, cum in Timaeo , tum passim in opere de Platonica philosophia; cujus summa haec est, Deum este sepremum, primum principium atque caussam , perse tamque uni Atem rebus omnibus omnino discretam : ex hae Unitate rerum opifice procedere Trinit tem universitatis itidem opificem ; tres nempe praecipuos ac princi pales rerum Patres, ex Unitate veluti suspensos, planeque separatos& distinctos: adeo, ut quadruplicem fingat δημουργδεν, sive opificium;
Proet. Τhe- illud nempe supremi Dei, ac reliqua trium Patrum i sed Unitatem t olog. Plat. men illam in se complecti perfectam menseram frinitatis per summam'. - α unitatem ; Trinitatem vero indi viduam Unitatis potentiam ex sese pro- . ferre. Hanc illo contendit esse Platonis mentem, fallique, 'qui secus arbitrentur. Cuius commenti radices cum rimarer, hae deprehenso sunt; quod cum persectam Dei unitatem & simplicitatem praedicasse Platonem sciret, aliosque Philosophos, nec trinum esse posse crederet, quod unum esset, eo progressus est vesaniae, ut & nativos Platonis co i rumperet sensus. receptamque in eius Seholis dom inam pdulteraret, ac Trinitatem quantumlibet Unitati coniunctam, ab ea tamen diversam con- Idaerob. In fingeret. Contra Maςrobius, non quadruplicem, sed trinam indueit divi-Ρmn. Scip- nitatem, unius nempe principis, primaeque rerum eausiae& originis Dei;
ri '' ὀ quam pro sua foecunditate sui similem de se procreet princeps ille
Deus; & animae, quam rurium Mens de se edat. Chalcidium hie adduce-Τim. rem, qui egregiam dedit adumbrationem Trinitatis, s non aliqua ei adhae' reret L hristi. nisini suspicio. Platoni ad hanc notitiam lira tulerunt secem Proel. in Pythagorei. Hos trinum celebrasse Deum disserit Proclus inTimaeum: hos Tim. l. 2. narrat Servius ternarium numerum persectum summo Deo assigna se, ae propterea dixi yirgilium,numero ternario Deum gaudere; atq; idcircos ς' etiam Deorum omnium potestatem triplici fgno ostendi Iovis trifido sulmine, Neptuni tridente, Plutonis cane tricipiti; hinc unum esse eundemq' Deum, Apollinei Solem atq; Bacelium; hinc tres esse Parcas, tres Furias,ri .eου & Herculem tribus noctibus conceptum. Ergo dρ divina illa Trinitate Plot.Εnn. . multa comme Rius est Parmenides,acutissimus PI thagoricorum dogma-
120쪽
tum patronus. Praecipuas ejus sententias in libros suos retulerunt plato,& Platonici, Plotinus ac Proesus: ex quibus intelligas, se esse , Trinitatam esse sontem caussamque rerum; in ea primum esse trem , & unum, quod proprie unum sit; secundam Mentem a Patre editam , quae fit Unum & muha; tertium Amorem , Mente ortum, igneae naturae, qui si Unum dc multa. Trinitatem undecunque persectam in Deo esse fassus est Timaeus Locrus, quae persectio ipsa fit unius Tim. p. formae, & absoluta existentia, sons omnis persessionis, trinam & in umam coniunctam continens persectionem. Numenius , quem Pythago -' cum iuxta & Platonicum appellare possis , in libro De bono , primum apud Deum ponit simplicem; dcii dividuum , honum &caussam rerum tum Eus. Praep. secundum Deum , opificem , primi Filium p ac demum tertium Deum Evang. l. In sive opus, hoc est Mundum , perfectuin nempe animal, a tertio illo Cyriss Deo animatum ; primum illum esse avum , fecundum proΠnitum, ' i ἡ The
nepotem tertium atque hos unum esse. Quae ex Pseudo Ipheo af od. Therap. feruntur, parum inter se consentiunt; nempe, uti coniicio, 'uod non uni-serm. a. deus sint auctoris, quae splendidum hoc nomen praeferunt. Irinum Deum principi.- celebrant Orphica a ProcIo allata Phanetem scilicet opificem mundi Caelum atque I empus. At quae extant apud Justinum, aliosq; Christia-ν nos scriptores, Dei Verbum invocant, opifex mundi, perfectum, quod&Mn. Cyrilh primam Patris vocem appellant. Nec de nihilo est, & ad sacrae Trinitatis contri Jul doctr nam ab Ebraeis ad Ethnicos transnissam videtur pertinere , quod 3Π-1 I canis Callimachus , Apollinem iadere ad dextram Jovis. Manaverat scilicet ad Graecos, quod In Psalmis legimus, iussisse Deum Patrem, Apollin. sedere ad dextram suam Deum Fili uis . Sed & Pallas exilieris & nascens cxis t.
e cerebro Iovis, Mentis Filia , veteribus dicta, annon symbolum est Dei Filii Patie per intellectum procedenti ὶ An non manifesta est, trium sacrae Trinitatis personarum fgnificatio in his verbiis Sonςcκ sonee conis quis formator universifuit, me iste Deus es potens. omnium: mic ille solae. .dest Pater omnipotens) me incorporatis Ratio ingentium operum artifex: Helciam en tibi Filhim, λογον nempe, sive verbum, per quod omnia facta sve ae inin Spiritus per omnia maxima minima aequali intentisne di sus : quae denotant Spiritum Sanctum.) Nunc Iudaeorum Christo recentiorum
sciscitemur sententia ae primum celeberrimi inter illos Philonis. Hic, t ste Isidoro Pelusiota, cum verba haec interpretaretur, Desu σ Dom/nM, Isidor. peo regiam Trinitatem magis unam esse dixit, quam res dividuas ; & copio- lusiot. l. a.
siorem, quam res singularea: &Deum utrimque stipatum inducit duabus, summis Disiti sed by Cooste