장음표시 사용
151쪽
cratis propago, 3c clarissimus praesertiin illorum Diogenes.sillust. de tendum illud Sallustii, qui fuit eorum gregalis, rationales animas esse im- Diis & mortales; qta ratione carerent, morti obnoxias. Immortalitatis vero mando ς modum rationemque definit apud LucianumDemonax; ait enim immo talem esse quidem, verum ut universa. Quae doctrinae Stoicorum amnia sunt: animas enim volebant supcresse quidem post mortem ad tempus
aliquod, & pias quidem diutius sed tandem tesolutum iri in hiementa
mundi, ex quibus conflata erant, tum eum innovabitur mundus. Inde M. ut Stoicos siquando videas animis immortalitatem tribuere, aliquando detrahere : interire enim eas putant, utpote quae esse des nant id, quod erant , morte carere, utpote quae in aeternam illam universinat ram Vevolvantur. Ut si aquam h mari vase aliquo haustam & conchisam in ipsa maris aqua teneas, rursumque in mare Vase effracto refundas, d
unet esse separata illa maris portio vase conclusa de circumscripta; nec peribit tamen ex illa quicquam , mari scilicet permista. Hinc factum, ut asseveraverint aliqui, Stoicos dixisse immortales esse animos. ἐνhan.I.1. Epiphanius & Lactantius; qui oc hae opinione ductos ait Clea Haeresn them, Chrysippum, & Zenonem sibi manus attulisse: quae an vera snt, Lact. l. 3. non icuisquiro; quidam contra ac plures scripserint, Stoleis mortales 2 39 visos esse animos&caducos. Hinc orta quoque Senecaede Marci Aurelii in hoc argumento titubatio di inconstantia. Hinc insimulati sunt Stoici
. creditae migrationis animorum ex Corporibus in corporae nam cum animos Consuerint ex anima universi hauriri, in eamque re di, necesse fuit eandem illam animam liniversi in alia rei sium eorpora insi-Nuari. Ja consiliendi Peripatetici. 1 orum Magister Aristoteles quid senserit de perennitate animorum,valde controversum est inter exudi Os. Sunt qui dicant,primum hunc receptam de animorum immorialitate Opi- . Pluti de pla- nionem repudiasse. Sic Plutarchus& Atticus apud Eusebium Ec optimus
e. Philas Aristotelis interpres Alexander Aphrodisiensis: se Christiani scriptosis Gregorius uterque, Nazianzenus&Nyssenus. Theodore-IA. is . ω' Gazaeus, aliique multi. Ac ea sane principia posuit Aristor Alex. N. , ex quibus animae colligi videatur interitust quia magno sito flaphrod. de gitio ostendere conatus est Pomponatius nam & sibi discipulorum summim. lib. rum eo civit contradictiones, & Synodi Lateranensis fulminibus amatus
cm. Greg. Naesandi orat. 33. Gregor. Νyr de anima. eoae Therapeut L s strin. s. amneas Gaz. Theophr. Pomp. de inmorti anime.
152쪽
est. Iam diu vero ante extiterant, qui Aristotelem vindicarent ab hae ca-- lumnia. Est in Excerptis photii vita Pythagorae, audioris incerti. Illic conin Phor. Cossiceptis verbis scriptum legas, Platonem, atque itidem Aristotelem, animo- 9. . rum immortalitatem docuisse, etsi quidam secus sentiunt de Aristotele, itimentem ipsius haudquaquam satis penetrantes. Atticus vero apud Eusebium, o Diici sibi fingit ab adversario, Platoni quidem assentiri Aristotelem
de immortalitate mentis; discrepare vero hac parte, qua mentem disjungit ab anima, quas separatas negat Plato extare posse. Hane doctrinam traditam reperias ab Aristotele. Mentem is certe separari posse a corpore, milII Aristotide alii rei permisceri, illaesam esse, intactam, corporeorum actuum asse-gς' 'ctuumque expertem. dc immunem interitus, variis locis clarissime significavit. Quae si recte interpretemur, dicemusia esse Aristoteli mentem, quod Pythagorae & Platoni partem animae ratione praeditam , ac pr inde eadem sensisse, utpote qui partem animae ratione carentem, mo talem dixerint ε rationalem vero, sempiternam. Λristotelis vestigiis institit Alexander Aphrodisiensis, mortalemque esse dixit illam ani-Alex. Α- mam, quae in Lyceo definitur , crestoris organici mentem vero phrod. I. I. Diis assinem, esse immortalem. inam mentem dc animae nomine non- ς nunquam assicit. De Mente decreverunt eadem Peripatetici insignes Themistius 6c Simplicius. Sine ambage vero perennitatem animae asteru- Themae it Ponticus Heraclides, qui fuit auditor Aristotelis. His addere nihil anima attinet Iohannem Philoponum , utpote Christianum. Jam si Italicas perlustremus Pythagoreorum exhedras, nihil disientaneum offendemus. μDoctrinam enim haὴς ab AEgyptiis ac Pherecyde magistro susceptam Hetaelid. eonfirmavit pythagoras, dixitque ex anima universi, quae Deus est, de- apud Stob. libati animas hominum dc brutorum post mortem, piorum animas Ecl. Phys caelo succedere , dc in lactinam orbem evolare , sideribus nempe redditas, dc in animam universi resolutas impiorum vero, variis supplici- .is purgari promeritἱs tandemque elutis sordibus, postquam solus superest sensus aethereus di simplex ignis, in corpora reverti, atque eam partem animae, quae purgati Θne eluitur, rationis esse expertem; quae vero supe
sit a purgatione, illlam esse, quaeratione poli t. Haec partim arripuit Cicero in Somnio Scipionis, partim explicavit Virgilius in sexto aenei- dos; quae Pythagorei variis subinde figmentis incrustarunt. Orbem
enim lacteum sic voluerunt dictum, quod lacte nutriantur animae, cum
inde delapsae alia subeunt corpora ; inde porro fieri, ut in libationibus ad vocandas animas lac miIlo missium adhiberi soliat , quippe hac illecebra tuitiam by Corale
153쪽
hra raptas venire velle ad generationem , quae non sine lactis exortu perficiatur: atque hanc esse caussam modumque decantatae illius Met psychoseos: somnia item esse illas animas, quae Lais eo circulo redduntur, quibus somniis homines fututorum admonentur. Cujusmodi fuit illud Hecubae apud Euripidem, cum monuit eam Polydorus filius se ab hospite suo Polymestore esse interfectum ' l excentaque alia in libris veterum memorata. Postremam hanc doctrinae Pythagoricae partem retinuerunt Stoici; totam vero hausit Empedocles, & vanum magistri sui Pythagorae delirium secutus, se puerum, puellam, arborem, volucrem,& piscem fuisse jactavit, & animos item dixit esse immortalest dixit &Alcmaeo Crotoniata, alter Pythagorae discipulus; hoc argumento, quod ex se moveantur; quod inde sibi sumsit Plato : disit & Epicharmus, &Archytas, & Timaeus: dixit deinde & tota cohors Pythagoricorum, Xenophanes puta, Numenius, qui libros scripsit De immortalitate animorum, Ahollonius Tyaneus, qui non immortalitatem solum animorum.& vivus, dc, si quid anilibus Philostrati fabulis credimus, mortuus etiam praedicabat, sed & eorum quoque transitiones ex corporibus in corpora. Et Hierocles denique passim in interpretatione Carminum aureorum Lysidis Pythagorei. Nec silebimus Heraclitum suae sectae philosophum, qui perinde ut Pythagorei animas dixit corporibus exemtas in universi animam sibi cognatam concedere ; proptereaque omnia plena
esse animis; vitamque nostram esse mortem animorum ' mortem contra nostram eorundem esse vitam. Quod effatum ab Euripide itidem usurpatum refert plato in Gorgia, assii mens id ipse sibi atque eonfirmans '& Brachmanibus tribuit Strabo. Sed & his Graecanteae Philosophiae auctoribus vetustior Homerus, animas post mortem non interire apertissime p. odidit in celebri illa sive Manium evocatione, qua Ulyssem mortuorum animas accersentem eum iisque colloquentem inducit. Magnum hoc exemplum secuti deinde similes νεκυοααῆμα confinxerunt, Virgilius, Seneca in Tragoediis, aliique. At Ennius Pythagoricis nugis addictus, vel credidit, vel credidisse finxit, animam Homeri in se migrasse. Nec ab hujusmodi vanitate alienum se fert Tibullus. Ut uno verbo absolvam , sempiternos animos dixerunt prisci Poetae omnes, Velῖpso platone teste in Gorgia ; & ex iis , qui floruerunt post Platonem , vel inter Graecos, vel inter Romanos, vix unum alterumve ab hae sententia discrepantem videas. Eandem quoque passim propagatam repe rias apud exoticas gentes, sive quae humanitatis sale tinctae sunt, sive quae
154쪽
quae barbariet paedore oblitae. Non aliter senserant Chaldaei,&Persae;
vetustissima gens, ac prae caeteris fortasse omnibus Philosophiae studiosa, qua magistra ad perennitatem animis sanciendam usus est Plato. Ope- . rae pretium est ea legere, quae super his disserit mihi iam commemoratus Cyrus maior apud Xenophontem & Ciceronem. Nec ab hae via desiexe-Xenoph. 'runt posteri illius gentis qui in India ad hanc diem sedes collocarunt. Hos με Chaldaeos & Indorum magos Graecis ad defendendam animorum perennitatem praelusisse auctor est Pausanias, scriptor non satis pro merito notae Pausin. nec satis laudatae diligentiae & docti nae. Eadem sensisse Iudaeos de animis Messen. corpore solutis, ae AEgyptios, testis est Tacitus. Vere utique: nam de ani- Tacit. Hist. mos esse immortales , di ex corporibus commeare in corpora, utriq; rati ixi sunt. Dogma quidem hoc, ut alia multa, a Judaeis accepisse Pythagoram tradidit Hermippus , cuius verba recitat Iosephus in libris contra Apio- Joseph. II. nem. Et Priorem quidem doctrinae huius partem, quae est de immortaliis conto A. tate animorum, Pharisaeis adscribit idem Iosephus ; quam de suo nomine tuetur. Adscribit eam & Essenis, quemadmodum de ex Josepho Porphyri' Idem An.us, de ante utrumque Philo. Sed de id palam evincit Pythonissae historis, tiq.l. I g. c.ia. Samuelis animam carminibus suis evocare creditae.' Transitum quoque dςbςὶ animorum ex corporibus in corpora probatum Iudaeis plerisque fuisse colligunt multi ex eo, quod quaerenti Christo, quem esse se Vulgus cre ibgibrum. dei et 8 responderunt Apostoli, haberi eum a nonnullis Iohannem Bapti ma I. . e.ιI. stam, Eliam ab aliis, ὲ quibusdam Ieremiam; cum snt, qui pertendant πα- Philo de
λιγγενεσκεν solum his significari. Ut ut est, negaricerie non potest, persitasum misse multis ex hae gente, per Varia eo Ora animas permeare.
Id liquet ex iis, quae ex Tacito ει Hermippo mox attulimus; de ex iis etiam , quae comminiscunciar recentiores Iudaei, vana gens, ipsa suae sibi fidei religionisque auctor. Aiunt enim animas extitisse ante corpora, ex arbore quadam in horto Eden suspensas; inde detractas adiuvi corporibus ab Angelo puerperii. post mortem vero ornari pro meritis; & anum os quidem eorum , qui obierint extra terram Ismaeliti eam, per sistis terraneos specus, non incedere, sed tanquam dolia volutari, quoad illuc appulerint, ut coram Adamo in caverna duplici Abrahami delitein
scenti sisti possint; nec ullibi gentium, praeterquam in illa regione I
daeos excitari a mortuis. Volutationem illam cavernarum appellant. Sed & aliam praeterea volutationem animarum confingunt; Cum nempe ex corpore anima devolvitur in corpus, quod ter singulis ani abus volunt contingere: uti contigit animae Adami, quae in Davidem primum.
155쪽
i,o ALNETAR QUAEST. . . . deinde in Messiam devoluta est ; unde triplici hoc gaudet cognomine. Utramit, hanc volutationem recte distinxit Elias Levita in Thisbi. Aliud
praeterea Rabbinicae Theologiae, sive Mythologiae potitis commentum ex Mori nev. cipimus ex Maimonidae More nevochim. Tradunt illi,in sit premo caeli or-ν r .a, GTQ. lae animas justorum , ' animas item aespiritus olim a Deo creandos,& in corpora mittendos . animas autem, quae gignendo illigantur corporibus, non easdem esse ae quae moriendo corporibus solvuntur: illas esse in potentia, has in actu: illati cum creantur, alias esse ac spiritus cum cre- . antur: unum vero esse ac idem, cum ii corpore seiunguntur. . Quae valde
R Liav. futua sunt. At David Kimchius in suis psalmorum Expositionibus, aliam MimGi in quidem spiritui ofiginem assignat ac animae' animam autem Vult exti xi, G, gui cum Corpore, & cum eo suscitatum iri extremo die, Quae opinio invaluerat olim apud Arabes Christianos. Traduxerat eos ad meliorem men Alcor.Aet tem Origenes: & tamen delirii hujus seminet Alcorano suo aspersit Ara-- ' bum illorum soboles Muhammedus, eum futurum dixit, ut animae a mor te resurgentes non plusquam horae spatio jacuisse se arbitrentur.Quanquam, animas morte non extingui putat Muhammeiana factio , sed ad supremum iudicii diem, prout meritae sunt, vel deliciis recreari, vel torqueri suppliciis. AEgyptii vero opinionis hujus de animorum perennitate &migratione ex corporibus in corpora , inter Ethnicos fere parentes h beri possunt. Quae opinio ex illo porro fonte manavit in Graeciam , ac in totum etiam Orientem. In selii ea sunt Brachmanas oc Baneanes ad insaniam usque, animasque ex anima mundi, Deo nempa ipso depromtas inseri corporibus, ab iisque transmitti in alia arbitrantur. Nec Philostrivit. habenda fides philostrato, vanissimo scriptori; cum loco quodam vitia-APoll. 1 3- to, sed facile emendando, Jarcham Braehmanum principem dicentem im P ducit, do strinam hanc a Pythagora Indos, AEgyptios ab Indis accepisso. Quod contra est: nam per crebra commercia ab AEgyptin Indi rerum sacrarum profanarumque scientiam acceperunt: ut alibi ostendimus. Ethiopes etiam Gymnosophistas animos censuisse sempitemos narrat PhiIostr.vir. .dem Philostratus. De Indis quod dixi, pertinere velim ad Si amenses , Ap 'Li si Golcondenses, Tunquinenses, & Macassarenses. Penetravit & ad postre - mos hominum Sinas, Formosenses,&Iaponios opinio ista. Etsi non d sunt, qui sateantur. ita quidem sentire vulgus Iaponiorum, secus vero Bonatos. Penetravit & ad meridiem; nam aflines eius feruntur Castari&Gui- enses: & ad Septentrionem quoque ; Thracibus enim tribuitur a
lat. Chase priscis ScriptoribM; Platone imprimis & Ninnippo, quem in libris de
156쪽
- ' . LI ER II. . ait pythagora scripsisse narrat Iosepbus, a Thracibus & Iudaeis doctrina mipp. apud .
hae imbutum Pythagoram processisse. Addit Iamblichus, eum h Zamol- Ioseph l. . xi Pythagorae famulo ac dilcipulo Getgs aecepisse. Ego vero accepisse potius crediderim a finitimis Thracibus, Germanis puta atque Gallis, de . I. hi. quibus idem vetus memoria prodidit. In Thraciam autem Germani- cap. m. amque fuisse illatam putem ab AEgyptiis , quos in ista loca penetrasse . 'suaque dogmata deportasse ac proseminasse, alio libro comprobavimus. Transiit & in novum orbem, & a barbaris illis gentibus accepta est, sive quae ferino prope ritu moribusque vivunt, velut Brasiliensibus de
Virginiensibus; sive quas aliquod humanitatis siridium perpolivit, Perii.
ETSI primi parantis peceatum ignoravarunt Ethnici, ex humanae
tamen naturae conditione iudicarunt, insontem non esse, qui tot aerumnis esset addiditas. Admissa itaque in superiore aliqua vita crediderunt peccata ab eo, qui ab ipsis vitae initiis ad labores & molestias damnatus videretur. Hinc tam late propagata est opinio de animarum σμοπάρξει. Hinc σῶμα dictum eredidit vana antiquitas, quasi σημα; quod in corpus, tanquam in sepulchrum, detrusum animum censetet. Hinc passim invaluit fatuum illud commentum seu potius μετενσα μαVσεως , in quod totus pene orbis consensit. Con-
. signatum id deprehendes in vetustissimis Ethnicorum Theologorum, Uatum &Philosophorum monumentis, quae supersunt, Orphei, Pythagor Orum, εc Platonicorum; quorum constans est doctrina, pristinorum delictorum poenas in corpore luere animos hominum. Quae sententia porro ab AEgyptiis, totius Graecanicae Theologiae parentibus manavit. praeis clara sunt,quae super hoc argumento disserit Augustinus adherlasIulianum. Aug. eon. Accedere ait ad Christianum dogma, qui errores miseriasque humanae vitae n ad aequum Dei pidicium retulerunt recitatque insigne ex Tul in Hortensio testimonium, quo veteres illos sive vates, sive in sacris initiisq; tradendi a Deorum interpretes videri ait vidisse aliquid,cum nos poenarum luendarum caussa natos esse dixernnt. ob aliqua in vita superiore scelera suscepta;
157쪽
verumque esse Aristotelis dictum, sic animos nostros cum eo ornius esse conjunctos, ut a praedonibus Etruscis corpora viva cum mortuis conia cle. IIbr. gebantur. Cum alibi dicentem induxisset Iullium, non ut a matre, Ee Repubι sed ut a noverca natura editum esse hominem invitam, corpore nudo, fragili, & infirmo , animo anxio ad molestias, humili ad timores, molli ad labores, prono ad libidines; in quo tamen velut obrutus in- August. l. . esset ignis quidam divinus mentis ; tum subiungit: Non hoe auctor se sontra Ju- malo viventium moribus dixit essectu sed naturam potivo accusevit. Remti D. , eaussam nesivit. Latebat enim eum, cur esset grame jugum super Dios Adam, quia sacris literis non erudis- ignorabat originale erecatum.
FACULTATEM illam homini innatam, qua libere velle & agere
se sentit; posse se hoc eligere, illud respuere; hoc illi anteferre; agnovit & defendit antiqua Philosophia. Uno eam verbo, pro felicissimo linguae suae genio, concludunt Graeci; ἀυγξου- appellant: alii ἀποπρογκαν, hoc est , potestatem agendi pro arbitrio: pleriqne ri ημῖν , quasi dicas, quod in nostra potestate est. Sic autem accepit Plato a Soerate, ab illo cohors omnis Platonicorum , facultate hae nos natura esse instruetos. saepius itaque legas apud Platonem , maxime vero libro secundo De Republica , liberum esse hominem, suique juris;& quamvis fato omnia regantur, minime tamen libertatem hanc violari; frustra Diis malorum relegari caussas, quae λ voluntatis nostrae perinversitate oriantur; qui faciant, civitate esse extrudendos: quamvis au tem vitia nostra a nobis sint, virtutem tamen esse a Diis, Deorumque beneficio, non humana arte comparari. Haee retinuit Schola Platonis; at non uno modo explicavit. Liberam esse hominis voluntatem statu-Gitareh. ebat Plutarchus. impelli quidem nos Diis 3e excitari ad agendum, non Coriol/m cogi, nec ullam nobis agendi necessitatem imponi. Atque hanc adhi- ἡ 'iudita 'ς cuiationςm, Vel explicationem potius, figmentis Homeri De rum ministeriis passim utentis. Probabatdc dictum illiid vulgare, qui pareat rationi, hunc sequi Deum, eumque solum recte libertate uti; contra, Plutarerude qui secus faciat. Quamobrem intemperantes arguebat, qui voluptatis il-
virtuti mo-lcctbris obsis, re si non pota causantur. Saepo is quoque praedicabar, suaquo
Gitarch. Coriolam Plutarch. de auditu
158쪽
suaque & aliorum auctoritate demonstrabat necessitateni gratiae divinae,Plut. In E. quae prosequariir gnavos dc industrios, inertes deserat. Egregia his disserit Maximus Tyrius , animum eo ori adjunetiam similem esset ς' . . aurigae currui agendo impositi, qui habenas vel retinere possit , vel 'permittere ι bona ex caelo provenire; libertatem humani arbitrii di-Miki vinatione non perimi; gubernatoris navim regentis artem id esse, quod Tyri Dissisigacitatem vatis sutura praevidentis; id incertos ventorum & marium 3.tias.,
motus, quod varias fortunae vices; id ministeria nautarum, dc navis instrumenta, quod rationem ex fortunae casbus sibi moderantem: vitam nostram libertate mixtam esse dc necessitate, de necessitatem a rebus e ternis oriri, libertatem in nobis esse stam. Explicando huic argumen to librum totum dedicavit Plotinus, in eoque libertatis nostrae naturam
de modum exposuit Exposuit de Porphyrius in Dissertatione, quam excerptis sitis inseruit Stobaeus. Iamblichus etiam in Protreptico homines esse decernit actionum suarum principia dc ex se facultatem pr*J-b h. priam habere, vel ad eligenda bona, vel ad fugienda mala: de in Epi- Protrepti , stola ad Macedonium, cuius fragmentum servavit nobis idem Stobaeus, U- 3.l postquam animae praecipuas suas dotes asseruit, hanc adiicit praeterea, quod cum adiungitur corpori, motibus quidem universi subest, sed lubertatem tamen suam retinet, sitasque res agit pro arbitrio. Quod &J b. de apertius explicat in libro De mysteriis AEgyptiorum, aitque duplicem myst. AE in nobis essio animam, quarum altera proficiscatur a primo νοέM , est, inrobigibili; altera a circuitu orbium caelestium; hane subesse curri-culis illis, illam potentiae opificis esse participem, de isti ae necessitatis'' legibus solutam, compotem internae facultatis, qua possit res humanas supergredi, ascendere 1d Deos, iisque conjungi; mala quoque oriri ex hac libertate, frustraque ad Deos referri. Eandem rebe factis vi Procl. In tutibusque hominum originem assignat Proctus, nee arbitrii nostri li- Alcibiad.Lbertati officere Dei providentiam demonstrat. Quam concordiam ex Platonis dictatis pro avit Alcinous. Academiae assensum est Lyce Ρ .celat. um. Disputat in Ethicis Aristoteles, utrum virtus de Vitiositas sint in eap. αὐnostra potestate, de utramque ostendit esse nostri arbitrii. Itaque abAristot.Mo- iis, quae nutu nostro gereremus, removebat Dei providentiam . etsi L Nicom. non inficiabatur Deum regere omnia, quod agantur motu illo, quem in i '
rebus universis imprimit. Ergo cum dixit Aristoteles, fato omnia uafieri, ut vis necessitatis rebus inferatur, quemadmodum scribit Cicero ;CIeer. d. satum esse voluit motum caeli, quo res in aereguntur, sed ejus tamen vi ritu
159쪽
immunes esse res humanas. Quae Platoni quoque & Chrysippo pla-
Simpl. ἰn euere. Uliam idem est Simplicio Peripatetico, idem Oenomao Cy-Fpi h. p G nico in libro, quem Indaginem praestigiatorum appellavit. Illic Democritum'& Chrysippum, atque ipsum etiam Pythium Apollinem represpi,, E.. hendit, quod meutem nostram subiecerint fati necessuati, nativamqueti libertatem nobis ademerint. Et Sallustius, qui idem institutum se- Theoloret. cuius eli, ad omnia quidem prorogabat Deorum providentiam, sed serm. s. dst iis tantum aiebat esse utilem, qui ad eam suscipiendam se comparassent. Sententiam Chrysippi expositam habemus a Cicerone. Putabat ille fato
omnia regi, sed ita tamen, ut necessitate liberaret animos, atque ita tan mundo e. 3s. quam arbiter honorarius sedebat inter eos, & qui isto vim necessitatis Cicer. de afferri, & qui motus animorum sine ullo fato voluntarios esse dice-FM . hant. Quae iam ante fuerant Platoni probata. At ea pugnare inter se contendebat Carneades. acute demonstrabat. Ut ut est, ad libertatem voluntatis nos passim vocam praecepta Stoicorum. Histe sistos sapientes vera libertate frui clamant, solos regnare, solos imperium tenere.
Hine exordium ducit Epicteti Enchiridion. Id assirmat & confirmat Epi- Ar I1n. in cteti explicator Arrianus, cuius praeelarum hoc est, nihil esse in homine Epictet. I. a. praestantius libertate voluntatis, libertaris vero summurn esse fastigium. C. Io. Ι,3.ς appetitum suum Deo obedientum praebere. Hoc scriptis suis itidem L . -Seneca, cuius & illa sunt, sine Deo bonum esse neminem εanimam stipra res humanas se attollentem agitari h Deo, nee emergere e. 16. &xo. posse terrena hac colluvione, nisi manum Deus porrigat. Et Ethalicorum Episto t.& omnium sanctissimus Marcus Aurelius insigne hoc habet, arbitrii nomisa. Μ m. libertatem a Diis ad recte agendum adiuvari. Pythagoras animis nostris Aures, i 7 libertatem sine ulla dubitatione adscribebat, sicque statuebat, felicita-
t L S δ'' a oobis provenire. Quae ide libertate nostra, Deique auxiliis disserunt, io S ito Euryphamus Pythagorei. Christiana Philoisphia plane dignat Aiunt, Deum nullius ope indigere, ut perseditisse, brutum non esse, ' u ad virtvxem idoneum, medium hominem inter L eum atque brupam au. 1 e xilio egere, ut Virtutem capessat; excitari enim ad id a Deo & sublevn y b εφ'-. tamen intra se habere, qua libere possit virtutem Persequi. vel c li, , 'ua adhaerere. Eadem haec Passim inculcat de iterat Hierocles, nihils bd Eei. obesse libertati nostrae providentiam Dei, peccata nostia oriri a nobis,
Stob. in Sentent. Serm. I. Hierocl. de Fato & provid. ti in Pyth. aur. ear .
160쪽
virrutes nostras 1 Deo. Prodeat nunc ordine suo agmen Poetarrem; de princeps quidem Homelus, quem idcirco castigat Plato, quod cria Plato t. a. d. minum ab hominibus admitarum caussam in Deos conserat. Verum Rei . subta. pulchre defenditur a Plutarcho. qui in rebus communibus consili omni nostrorum caussiun ad nosmetipsos retulisse Homerum Ostendit; in re otiolin. hus vero inusitatis Deos induxiise, voluntatem nostram ira permoventes,& arbittii nostri libertati agendi exordium, considentiam & spem ita addentes, ut non invitis tamen nobis actiones nostrae edantur. Homia Rem sponte peccare, sibique malorum caussam extare, non Deos, &divinae gratiae opem strenue agenti adesse, scitum est AEschyli, & Phile- .Eschyl. monis, & Menandri. Scitum & Euripidis, cujus haec quoque memorabi- Pers V. 7 .lia sunt,virtutem nihil conferre hominibus,nisi aDeo adiuventur pende- . :re eos a Iove, nec quicquam praeter ejus decretum agere posse. Et Ly- s 4b'Edi 'rieus apud Clementem Alexandrinum JoVem non elle mortalibus Eth. Eurip. caussam malorum amrmat, sed licere unicuique esse con poti iustitiae Supplic. v. in medio onmibus propositae. De Judaeis sic Iosepho accepimus, Pha- 696. S9 risaeos omnia ex Deo & Fato, hoc est, ex Dei decreto suspendere, men ut recte, vel male agere sit in nostra potestate. Quae videntur arbia 'trii libertatem cum auxilio Dei praeclare coniungerer. Itaque dixit ciem te Philo, servire Deo non libertate solum sed regno quoq; potius esse: cer- Strom. 6. tum quippe per Dei gratiam, non solum non deprimi libertatem, sed Ioseph. de
erigi. Vetat etiam malorum caussam referri ad Deum, cum malaenasean, bς in
diu ex nobis, bona ex Deo. At Sadducaei Fatum tollebant, hoc est, Dei hἰi
Meterum de hominum recte vel male factis; haec ex nostra voluntate heg o. pendere, nihil omnino a Deo provenire. Quae sane obterunt gratiam Dei, Quod det ει Pelagianae coniurationis prolusiones fuerim t. Secuti sunt ea recentio- rior meIiori res Iudaei, docueruntq; Deum animas per Angelum puerperii in corpora mittentem, de rebus ad corpus corporisve bona pertinentibus prospi- '' cere in futurum &statuere; de virtutibus aut vitiis nihil decernere. Cla 'r' inrissime vero Maimonides in More nevochim, cum de providentia fuse inre ne- dissereret, gentilium suorum suamque adeo opinionem de libertate voluntatis humanae declaravit, atque hoc esse dixit fundamentum Mosaicae legis , .cui nemo unquam Judaeus repugnaverit i hominem ex
natura sua esse sui iuris perfectissimaque frui arbitrii sui libertate , ita,
ut nulla alia ope , nullisque novis egeat adminiculis ad res eligeniadas de agendas , utpote quae sint in eius Potestate . Multa sumseriint