장음표시 사용
331쪽
. sectae mos hic sitit, primoriun Christianorum mori eo en araeus, ut quisquis ei daret nomen , pecunias in medium deponeret, quibus
mnes in commune uterentur. Hunc eonvi m de communionem bonorum appellabant κοιω2s, vixque ab eo per totum vitae tempus discedebant. Cujus tamen si pertaesus aliquis iaciebat divortium, pluribus quam attulerat receptis abeundi saeustatem habebat. Nempe has ipsistiges potuerat Pythagoras spernendm esse divitias a in omnibus medi
eritatem esse tenendam ω contemnendas eas res, quarum nullus laturus
est post mortem usus ; illas comparandas , ' quae desunctis utiles sint rinith.6,ro. quia geminum est effato huic Christi, Desurietine viaris uesauros in Giis amicorum omnia esse debere communia , & amicitiam esse aequalitatem; amicum alium esse seipsum, & unum fieri ex pluribus ἰ proprium nihil existimandum. Itaque erga gregales sie affecti erant, ut si quis excis disset facultatibus, cum eo bona velut cum fratre partirentur; si quis V
niret in discrimen, communia cum eo pericula adire non recusarent. Quod a multis factum est. Damnavit etiam avaritiam Pythagoras, hocsyn bolo, Stateram non esse transiliendam. Haec simiItaque eum docentem
Pythagoram audisset Symichus Centuri pinorum tyrannus , abdicato imperio, facultates partim sorori, partim civibus distribuit. Muliserum Crotoniati dum luxum monitis suis ita repressit, ut pretiosis vestibus depositis, & Iunoni Ansecratis, modestiores assiinierent. In legibus Charondae , qui fuit ex grege Pythagorae , eximia haec fuit; contemnendum ege, qui pecuniae dc opibra serviat, tanquam illiberalem de .pusilli animi hominem, vilibus rebus inhiantem, quae a viris magnanismis despiciuntur. In Pythagoricis Demophili sententiis habentur istae rvitam divinam ducere Philosophum, qui inussit; de divitias maximas esse pntet, nihil quod necessarium non fit possidere; cupiditatem quippe accendi divitiarum acquisitione 3 dc ad bene beateqne vivendum satis esse, si nibit iniqui fiat; possessionem nostram non esse, quidquid mente reconditum nos habemus; eundem divitiarum δe Dei amantem Genon posse, hoc Non osse eos ises Mammome. Et Democrates,.qui Demophilo adjungi solet, dixit: non corpore dc opibus, sed aequitate dc recti amore homines beatos essici; nee iustos fore, qui divitiarum
eupiditate vincuntur. Itaque mediocritatem uterque commendat. Dia, vitiis quoque superiorem se praestitit Apollonius, patrimonii patie dismidia fratri concessa, parte reliqua propinquorum egestati impensa pe-nc tota. Ex magna pecuniarum dc cibariorum copia, sibi a Ctcsipho
332쪽
olera, debellaria; nec Vespasiani liberalitate omnino usus est. Virtuti studendum esse, non pecuniae, suadet Iamblichus in Pythagoricis commenin Iambl. tariis; non virtutem ex pecuniis, sed ex virtute conflari pecunias anto trepi. . ponendam paupertatem cum virtute opibus eum vitis; utilissimum est. Rhoe viaticum discessuris. ex hac vita. Et Hieroclra ita Aureorum Camininum expositione, neo in comparandis opibus laborandiun, nec in iis amittendis animo concidendum esse demonstrat. Quod verbis tantum alii plerique, id & rebus & verbis comprobavit Democritua; ditiam amplissimum patrimoniunx, dc partas ex praeviso uberaimae olivitatis proventu ingentes aspernatus est divitias , tanquam onus bonae mentis& agros deseruit incultos, beatam quaerem vitam ἰ & nos ex natum nostra divites esse dixit, & ex opinione nostra pauperes ἰ ambitiosam mensam poni a Brturin , parcam virtute ' divitias & cone itas, dc possessas, dc amissas dolo res creare ἡ naturalem earum modum stare intra panem quo fames , aquam qua sitis , vester quibus Bigora arceantur;
cinera animum excruciare; maximisque malis est e obnoxia, quibus pauis
pertas caret sequam moderate ferre sapiens sciat; repressam cupiditate paupertatem divitiis aequalem facere ' opes cum suppetunt, in eg nos dc hospites esse profundendas. Divitias saepe oppugnat Seneca Epis se ei euri armis, velut hoc eius effato x qui ad naturam vivet, nunquam fu- Ep. M.' turum pauperem; qui ad opinionem, nunqiram divitem; exiguum quip- Idem Ep. aspe desiderare naturam , opinionem immensum quod ex Democrito sent alia multa ,. Epicurus sumsit; cum ipso Iove de felicitate certaturum, sequi intra panem dc aquam desiderium suum clauserit; mittis divitias Idem non finem miseriarum, sed mutationem attulisse ; magnas divitias esse. a. .i .a7. naturae compositam paupertatem; quae si laeta sis, honesta res esti Philo pias praesto adsunt auxilia Poetarum, qui cum Plutum diviti ruin Deum finxerunt esse caecum dc timidissimum, declararunt una, malis hominibus, perinde ut bonis, eum contingere, dc duras secum invehere, proindeque parvi faciendum esse. In tutela Iovis esse egenos cen- Homeriod. sitit Homerus. Imperitiae homines accusabat Hefiodus k qui nesciant M'. 07. Squantum toto praestet dimidia pars, hoc est, mediocritas opulentiae, de Od.8 V. 7 quantum opis sit in vilibus oleribus, hoc est, in tenui victu e factum consulto ab irato Iove, ut id nesciant homines, ne relanguescant ad la--ψ.horem; futurum alioquin, ut unius diei opera alimenta sibi in annum parare pellant. Gravibus sententiis Therinis facit divitiis e vitium. R.v.aa .33r Divi-33S.οιε.
333쪽
Divitiis, inquit, multi assivunt nefarii homines, probi multi egent; divitiis virtutem permutare nolim fortunae illae sunt, haec praestantis an, mi; caducae illae sunt, haec stabilis. Divitiis nullum finem statinant homines. Divitiae hominibus insania sunt. Nolim equidem ditescere: quin imo victus mihL tenuis contingat. Medium iter tenendum, quod ipse facio. Mediocritas in omnibus optima est, quam & optimi quiques sequuntur. Anacreon elegans ille amorum dc deliciarum praeco, quinque talentis a Polycrate donatus, cum de iis servandia & collocandis per duas noctes anxius fuisset, sollicitudinis hujus Opatiens tyranno restiatuit, tanti non esse dicens. Extat vetus ollarium, sive Anacreontis, sive ' veteris alterius Poetae, quo aurum fugitivum se neque amare, neque per sequi velle declarat; moerores cum auro abiisse ὁ pluris se lyram suam facere, quam infidum illud aurum. Scolion in Plutum seripsit Timo- . creon, quo Deum hunc Tartarum semper inhabitare debuἰlse cecinit,
nunquam vero in terra apparere, omniumque malorum hominibus
auctorem existere. Nihil hominibus natum esse argento peius decim Sophoc'. mat Sophocles; hoc exscindi urbes, viros domibus Pelli, mentes proin Anx g V X has ad malas artes c verti, homines dolosos & impios effici, dc tandem. ii,' &M P eum dare, Stultum iudicat, quisquis omissa mediocritate Euhip. He petit immodica. Egregia multa adversus divitias passim iacit Euripides, cub. v. 621. pro eo ac Anaxagorae discipulum decuit. Divitias & honores nihil essedi seq. Phoe- experta dicit Hecuba ; ditissimum hune esse, cui nihil in diem mali
contingat. Eteoclem monet Iocasta , divitias inane nomen esse, pro-oi; e . asi Pi bominum, Deque certas, sed usurarias atque fluxas. Caci se . paneum Adrastus laudat, quod magnis opibus non superbiat, sed pauperis viri similes spiritus gerat, mediocritatem colat; qui osseruntur luxu, eos devitet, nec virtutem in gula ponat. Euripidis de ista sunt :divitias excaecare homines, mala hominibus conciliare , ignavos, iniustos, contumeliosos, sordidos, imperitos efficere: paupertatem eontra cum sapientia, temperantia, constantia, de fortitudine esse eotiiunctam; se igitur nec magni aestimare anxiferum hunc Deum , quem & nequissimi possideant; panis esum, aquae potum fuiscere hominibus, superflua emepra diluxuriae inventa. Pluti nomine perfacetam dedit comoediam Aristophanes, in qua id unum videtur habuisse propositum, ut bona pampertatri divitiarum vero mala dc incommoda explicaret. Paupertatem morum magistram appellavit Antiphanes; Plutum vero nactum homi-ues videntes, efficere caecos; divitias ad id lautum optandas, ut omisis
334쪽
In beneficiamus. Philoxenus Lyricus, dives in Sicilia saliuas, eum opin. bus se in luxuriam, mollitiem, ocinscitiam inclinari sentiret; Ne, inquit, me bona ista non perdent, sed ego illa; relictisque iis ex Siciliae
decessit. Suave malum dixit divitias Carcinus, hominibus infelicitatem pariens, de ab iis tamen caepetitum. Eas a se dcprecatur Philetas, obadiunctam miseriam, & tranquillam paulsertatem praeoptat; idemque secturum porro ait, quisquis virtuti studeat. Sunt qui eadem haec a scribant Philemoni,qui & tolerabiliora esse vult pauperis vitae quam op lente incommoda. Bonorum omnium postremas arbitratur Alexis esse divitias, quippe possessionum omnium nostrarum incertissimam; simu-- lacrum inane tantum & Ostentationem p suavem esse contra di optandam mediocritatem. Dixit Menander, pertinere pauperes ad Deos; levissimum malorum esse paupertatem, cuius pudere neminem debeat λnulla enim alia re opus esse hominibus, quam pane-aqua; Plutum despiciendum, quem sibi pessimi quique facile comparant; caecum ipsum. asseclas suos caecos emcere; sapientem divitias suas secum ferre; sectan: dam igitur aequalitatem, fugiendam avaritiam, quae pauperies est animi; 'insanabilem hanc esse, pauperiem vero pecuniariam ab amico liberali sanari posse ; egenos & hospites facultatibus promte esse iuvandos. . Omnia in divitiarum cupiditate inesse mala dixit Apollodorus; Diphilus neminem fore malum: si nulla sit accipiendi voluntas. In antimandis diavitiis nihilo Graecis inseriores se tulerunt latini Poetae. Ennius duo, quae maxima putantur, onera tam sapienter tulit, ut iis pene delectari videretur. Divites salse defricat& exagitat Lucilius, oc ad mediocritatem LueII. Sativel paupertatem potius tmducit. Si eo quod satis est, inquit, homo l. .&S. contentus esse posset, lassicere utique istud; verum cum ad res superis suas qxtendat desideria, credimusne porro divitiis ullis animum ejus exis pleri posse Θ Extollit alibi bona frugalitatis, dum exclamat: o Lapathe, quanti fies ab eo, qui tenoriti Noscebat autem Laelius, & simplicis huius ac paupertini cibi suavitatem acipenserit Gallonii, divitumque mensarum deliciis anteponebat. Si quis recta ratione vitam gubernet, inquit Lucretius, homini grandes divitiae sunt aequo animo parcitatem colere, Lueret.l. s. quippe exigui penuriam non esse , quod quilibet sine negotio parate V. HO.2sq. possit, sed multarum pretiosarumque rerum. Vir bonus, inquit Publius Syrus, repente dives nunquam laetus est. Pauca desunt inopiae, multa luxuriae, omnia avarinae; tam quod habet, quam quod non habet.
Avarus in nullum bonus est, in se pessimus; ivlulressi facit, nisi quum
335쪽
moritur; vnin mali aliud ipsi imprecandum, nisi ut vivm diu; damno dolet, non sapiens. Nullus tam quaestus est, quam parsimonia. Cupiditas in divitiis, instiueta inopia et Deo dignos homines emei despicia
virg. α - ntia opum iEnean monet Mande pud Virgilium, factumque id in id. l. v. Hercule. Exclamat alibi execrabilem auri samem ad omnia audenda 36 - i homines impellere. Excurrit nonnunquam in delicias rusticae paupe ratis, & in urbanarum opum aerumnas. Satiras suas ab eleganti divitiarum
.. δ& & avaritiae insectatione exorsis est Horatius, frustra ex opibus selici seq. ratem sperari docens; consistendum intra naturae modum, quae Paucis Horae. contenta est antes are divitiis paupertatem & mediocritatem , quam&Serm auream alibi appellat; hoe est, divitias omnes in se complexam. Quaeri, ii Virtus 4c quanta sit parvo vivere, ex Oselli rustici persona tota Satira Carm. libe. e licarit; quam Cum legeris, praecepta Philosophorum non valde desi-α. Od. io. deres. Alia Satira lautitias Nasidieni argute deridet. Aurea etiam Me auri Horat. mala insectitur; auro depudicatam ostendit Danaen, auro periisse Am- , Phiaraum; auro fidem ducum eorrumpi; auro sequaces curas adhaere Iab , . cupidinem ; Deos adveχus homines frugi de parcos esse in Carm. lib. a. berales ; se Partes divitum relinquere; in paucis esse contentum; se, si Od. I 6. Plura concupiscat, ii Maecenate facile impetraturum, nee tamen m cupiscere ' ita se divitibus Dre opulentiorem, quibus multa deesse neces Horat. se sit. Beatum alibi appellar, non qui multa possideat, sed qui pauper' talem pati stiat. Passim vero seculi sui luxuriam & avaritiam exagitat. o.id mi Aurum serro nocentius esse ait Ovidius; auro& muaeribus puellarumtam. libr. 1. Pudicitiae illudi. Elegiarum Tibulli exordium petitum est , despectione divitiarum. 6c rusticae paupertatis praeconio. Quaeritur Propertius auro conciliari amorem, expugnari pudicitiam, venire honorem, fidem pelli, vendi jura atque leges: auri cupidine periisse Brennum addit, lrdotum, Polymnestorem, Amphiaraum, Eriphylen; Romana ipsam opibus suis petituram. Quartum Astronomici tui librum ab avaritiae di
libr. a. EIeg. detestatione auspicatum Manilius: perpauca postere ait naturam a13. que plura quis requirit, eo esse pauperiorem; non numerare avarum id quod habet, tandiu i quod non habet optare; luxum lucris, rapinas luxuperari census usum esse dilapidare censum; caducas esse opes, alternm que esse paupertatis de divitiarum vices. In Petronii reliquiis eximia ' haec Amtr positisse Deum in promis, qllaecunque narurae desideriis sitisfacere possunt; olerarie mora rubetis haerentia, ad semem; sumim, ad sitim; aereos, frigus. Desinit demum in hac clausati ἐα temn
336쪽
mrtim ministrare quod ad satietatem satis sit ' infinitum esse, quod ins aenis gloria exigit. Item, Nescio, inquit, quomodo bonae mentis soror est paupertas. Quod dierum pervetus est i nam difficilem magistram modestiae paupertatem dixit Anaximenes : n agistram morum Antiphanes' Euripides, consangnineam paupertatis sapientiam; Demetrius Cynicus, facilem esse sibi ad divitias viam , quo die poenituisset bonae mentis; . ι Seneca, divitias abieci me Democritum , tanquam onus bonae mentis; contraria esse inter se bonam fortunam & honam mentem. Claudit
Satiras suas Persus in illiberalitatis & sordium insectatione, &in opum γ quaerendarum insanb studio perstringendo; ab iisque vitiis se valde
alienum esse declarat. Sed & totae gentes idem de divitiarum vilitate censiterunt: Graeci imprimis, quorum figmentum de aurea aetate, qua 'nec dividebantur agri, & in medium quaesita reponebantur, paupertatis &simplicitatis laus est, & opum vituperatio. Scribit AElianus, Graecorum optimos vitam omnem in paupertate duxisse, nec proinde gravem elis cuiquam paupertatem debere. Hac laude floruerunt'thenienses, qui licet hospitalitate commendarentur , & in advenas liberalitate , cum Castori tamen & Polluci convivium parabant in Prytaneo. caseum taneum , & porrum, & olivas apponebant. Quamobrem, ut Philosophos Athenienses iam supra laudatos mittam, nec Aristsdem puduis suae paupertatis, quae cum ips adivite quodam homine objiceretur, Nihil mihi, inquin, ex ea mali timendum est , tibi ex divitiis labor & sollicitudo; nec ipsi post vitam praeclare actam tantum supersuit, unde iusta lanexis perso i possent. Pari respon' Demadem mensae suae parcitate onsensum excepit Phocion. Is vitam maluit in egestate claudere, quam Centum talenta ab Alexandro dono millia recipere aliorumque liberalita- .
. te uti, ne quae haec ipsi conciliaverat probitas inde labefieret. Cimonem Uero , qui Phocionem aetate praecessin, anteferre non dubito Philosophis illis, quorum opes despectae, ut voles, & abiectae mutili usui fuerunt. Hie suas in egenopam levamentum profudit. Praedia& hortos incusto ditos patere omnibus voluit, quibus esset opus. Nummos in praesens inopum subsidium secum deferri curabat. Si quem sua paupertas male vestitum esse cogeret, detracto amiculo contexit. Nulli clausa fiait domus eius, nulli arca. Pauperes multos suis sumtibus extulit. Qualia multa iam ante Pericles ediderat. Atqui Cicero veram hanc liberalitatem Cicia.ossici appellat atque laudat, captos praedonibus suis facultatibus redimere.. amicorum caussa s alienum suscipere, eos in filiarum collocatione. . . Rr vel Diuitiam by GOrale
337쪽
vel in re augenda adjuvare. - Lamachus cum ad bellum imperator proficisceretur, pallio caruisset di crepidis, nisi amicorum benignitas su
venisset. Nec huiusmodi tamen subsidio uti voluit Ephialtes nam in
summa egestate talenta de in ab amicis dono oblata respuit, iis vel in
gratus adversus eos, vel in Iegum perniciem lenior eIset & reverentior. Lycurgus Spartanos ab opibus & luxu ad parsimoniam dc paupertatem revocavit: fundos agrorum civibus aequales esse jussit' aurum & a gentum abrogavit, in*ctis ferreis nummi , cum quibus de scortei sunt recepti; mercium- permutationem superiori aetate usitatam probavit; rem familiarem augere, lucroque studere prohibuit; supervacuis omniabus interdixit; commerciis sublatis peregrinarum mercium usum sustulit; ne stirias artes retinuit, vanas dc curiosas expulit; armatos cives cibum publice dc simul capere voluit, aequalesque portiones singulis distribui, dc in omnibus aequalitatem servari; domorum fabricam sim plicem dc paupertinam Tanxit. Vestitus perinde vilis fuit ut victus brevis quoque; Mec per annum mutabatur , adeo ut gestaretur detritus atque laeer. His institutis divitias attulit in contemtum , dc civitatem vitiis purgavit. His imbutus Alcamenes, dixit optime servari regnum, si non magni lucrum aestimetur ὀ respuit dona Messeniorum , dc in am piis opibus adstricte vixit. Mores hos tetricos ec severos ex Creta retu- .ierat Lycurgus; ubi parcus suit victus de continens , mensa simplex, ci- . bus vi Iis. Si ex Epaminondae dc Pelopidae frugalitate Pliebanorum aestimemus animum, nihil concedent superioribus. Epaminondam induxit Plutarchus in libello De genio Socratis, adversus divitiarum cupiditatem acriter disputantem, non earum solum, quae per nefas comparantur, sed '& quae jure possunt ad nos pervenire ; veIut quae exi amicorum benignitate , vel liberalitate Regum proficiscuntur; quippe nisi elementa cupidinis hujus eradantur ex animo, ne vetitis quidem desideriis obsisti . . demum posse. Hujusmodi autem sermonem ex re Plutarchus Epaminondae assinxit; nam injuriam sibi fieri ab Iasone conquestus est, quod aureos aliquot ad se dono misisset, dc legatos ab Artaxerxe magnam vim auri ad
se deserentes mensa excepit plebeia atque vili, ut auro sibi nihil opus esse scirent. Nec simulata fuit ista paupertas: unica ipsi vestis fuit, pannosi, dc usu detrita, atque etiam sordida 3 quam purgandi caussa si quando mittebat ad fullonem , inopia alterius domi te continebat; suppellex
tota ahenum dc veru unicum. Et in Peloponnesum adversus Spartanos
. profecturqs, quinquaginta drachmas in viaticum a cive quodam scenori sumsit.
338쪽
Πssumsis. Et tamen in hae egestate Bbveniebat civium Ac amicorum necessitatibus; vel de suo, si suppeteret; vel de amicorum opulentiorum bonis, si ipse careret. Cumque eum adducere non potuisset Pelopidas, ut in partem amplissimarum opum suarum veniret, venit ipse in partem paupertatis Epaminondae: facultates omnes tu sublevanda honorum virorum & amicorum inopia, & tu iuvanda republica profudit: nec co sitis cessit amicorum benigne eum admonentium, ut prospiceret senectuti suae, de in lostgitudiuem consuleret, animum supra vulgares has curas gerens. Itaque nec splendida Artaxerxis dona admisit. Quantum Graecis probata sit sancta inopia de humilitas, splendide declaravit Alexander. cum Sidonis regem esse iussis Abdalonymum, paupertate squallidum.
Vitam ex horti cultura tolerantem , profitentemque manus suas suffecisse desiderio suo, de nihil habenti nihil desitisse. Victorias Alexandro peperit sui exercitus discipi na ; disciplina stetit paupertate magistra, ut
Darium monuit sapienter Charidemus Atheniensis. Dicius est Callias quidam Agrigentinus , ob prolixam in homines iuvandos voluntatem, ipsius liberalitatis praecordia habuisse ; di propitiae Fortuiue sinus ipis, non homo fuisse; domus ejus quaedam munificentiae officina. Alimenta inopibus, dotes pauperculis virginibus, sistatia detrimento assectis eroga- hat. Hospitibus patebant aedes eius rusticae dc urbanaei quingensos homines aluit aliquando de vestivit. Quasi possessiones eius commune fuissent omnium patrimonium, Austeri filerunt veterum Italorum m res, sive ex Pythagorae, sive Pythagoreorum praeceptis; Charocidae imprimis ; item Zaleuci, qui legibus suis Locrensium luxum coercuit, su
latis aureis annulis, vestibus auro intertextis de Milesiis. Ante Saturni adventum Latium incolebat gens dura, quae nec opes componere, nec EX a lacitura quaerere, nec repertis parcere norant. Asperitatem
hanc victus non sustulisse sed mitigasse dictus est Saturnus, aureae aetatis Conditor. Eam retinuit Evander; item Sabini, parca gens, frugalis de laboriosa; Etrusca quoque, de Rutuli. His maioribus prognati Romani parimoniae de duritiei legem ab iis receperunt. Nonnulla ex libro Catonis De moribus restit Gellius, unde severam vetustiorum Catone temporum disciplinam intelligas. Eleganua,quasignificariu cultus am*nior de nitidior, tanquam vitii nomen ab eo usurpaturὴ de reprehendi demum desita est, non coepta laudarL Vestiri, inquit, in soro honeste mos erat, domi quod satis esset: equi carius emebantur, quam coqui: grassa-xores appellλbantur, qui se ad convivἱa aut Poetices delicias applicabant.
339쪽
Apul.Apol. Paupertatem scribi Aput ejus populo Romano imperium fundasse a primordiis, ejusque vestigia in simpulis & catinis fierilibus, quibus in sacrificiis utebantur. etiam extremis & opulentis temporibus extitisse. Crescentibus opibus, non statim tamen crevit opum cupid tas. Omnis in ornamentum patriae divitiarum splendor conferebatur. Quaerebatur in re
domestica , inquit Cicero , continentiae laus, in publica dignitatis in privatis rebus tenuissimo vivebant cultu; dc ad imperii gloriam omnia
revocabant. Brevis erat illis privatus census, commune m gnum. Ma- .gnis impensis templa exstruebantur & oppida r fortuito ipsi cespite utebantur ex praescripto legum' & aspera adstricti disciplina , rusticis operibus dc agresti victu exercebantur, tantaque erat argenti penuria, ut eum legatos Cartiraginenses excepissent frequentibus. epulis, idemque algentum mensis singulis adhibuisseut, superbae gentis dicacitatem experti sint. Gravissimum autem habuerant Romani & sanctissimum paupertatis magistrum Numam, cujus conjux' Egeria sintulacrum est paupertatis per allegoriam ingeniose confictum , de in historiae demum . partem incaute traductum: Miratus sum equidem saepenumero nemini, sive veterum sive recentiorum , rei veritatem vel minimum suboluisse, cum nomen ipsum Egeriae rem clarissime indicet. Nam Egeria nihil aliud sonat, quam paupertatem ' voce ab egendo derivata, quasi Egeniam dicas. Sic ex, estnimen, carmen' ex, genimen, germen. Magnos hic praesentio Criticorum motus, ae eorum praecipue, quibus nihil nisi sua
Dionycli 'Sed os ipsis oppriment probissimi auctores Dionysius Hali- L . . . . carnasseus & Livius, qui conceptis affirmans verbis, inopem Romanis' ' ' re rium dici solere' atque ita ab egestate dimam Aruntis filium, Demarati nepotem' cum post patris & avi obitum natus in nullam haereditatis partem venisset. At Egerius ille Lesbius Tusculanus, Dictator Latinus, Catoni & Festo memoratus , qui lucum Dianium dedicavit in nemore. Aricino, ab Egeria illic culta nomen videtur esse sortitus. Ergo Egeria, inopia est; cumque inopem vitam amaverit Numa, & paupertatem velut amplexus sit, Egeriam amasse, & uxoris loco habuisse dictus est. Cumque paupestas soror bonae mentis esse credita sit, hinc ab Egeria ritus sacrorum regnandi artes, & vitae sancte instituendae praecepta fertur accepisse. Sod cum finxerunt fabulae huius artifices, perinde est ut si dixissent, p. upertatem, frugalitate Sc continentia coniunctam, Numae 'magistram fuisse ad bene beateque vivendum, ad colendos Deos, ad regnum prudςnter administrandum. Fuerunt, qui dicerent Egeriami unam
340쪽
unam fuisse ex Musis, quod ad cultus tenuitatem midia literarum addide-Ovid. mistit Numa. Rectius Ovidius & Plutarchus, qui ad consuetudinem & con--l. IS. filia Egeriae, Musarum quoque monita adjunxerunt, hoc est, studia literarum ad paupertatem. Hinc lucus , in quem secedebat Numa, moenarum dieriis. Egeriam Deam Camoenis gratam esse ait Ovidius; hoc Ovid. Fast. est, fili galitatis amicas esse Musas. Quid hoc est vero, quod narrant l. . V. 27S. Historici, Numam ad firmandam fidem de consuetudine, quae sibi eum Egeria intercederet, deque emolumentis , quae inde ad se provenirent, invita isse viros bonos plerosque ad epulas, & plebeio eos apparatu aevili iure lectile excepille , ac repente mensas opipare instructas, dc do mum pretiosis vasis ornatam apparuisse ὶ Nempe sic bona paupertatis adumbrant, quam qui placate & sapienter ferre potest, & cupiditatibus suis modum imponere, is vero dives est 3 cum verae opes non in auro .& argento , sed in animi modα ratione sitae sint. Caeterum ut fabulosa sint caetera , constat certe Numam imbutum tetrica ae tristi Sabinorum disciplina, simplici cultu, & victu tenui ac paupere, toto vitae tempore fuisse delectatum. Venerata est recentior aetas fictiles urnulas & capedines Numae, simpuvium, nigrum catinum, & Samias patellas. Numae temporibus, inquit Tertullianus, frugi religio & pauperes ritus, &nul-Τeman, .la Capitolia certantia caelo, sed temeraria de cespite altaria , & vasa ad- Apol. c. u.
huc iamia. Λtque haec origo est fabulae de Egeria, quam & pro fabula veteres habuerunt. Cictro ait, qui in peemate suo de Mario veri- Cie. I. I. detatem quaerant, non dubitare quin iidem cum Egeria collocutum Nu- Iegib.
mam putent. Sic Dionysius Halicarnasseus, sic Plutaretius. Quid falsi inesset in re, perspexerunt hi quidem; quid veri inesset, non agnoverunt. An ex eo quod Aricinus ille lucus domicilium Egeriae sive Paupertatis habitus est, factum deinde, ut ad Aricinum clivum mendicorum multitudo magna stipem rogaret, velut latentis illic Deae favorem spe- 'tantest Qui Egeriae nomen factum volunt, sive ab egerendo partu , ut Festus' sive ab egerendis aquis, ut Augustinus , qui Egeriam propterea Festus in Numae conjuge dirum putat, quod ipse egereret aquas, unde Hy- Egeri Aug. dromantiam faceret; nulla probabili ratione nituntur. Inopia & seu galitate pares Numae fuisse reliquos Reges, praeter Superbum, testificatur Cicero. Stante republica floruit eandem disciplina. Agros suos viri Cie. Para.
ipsi principes manibus suis fodiebant, nudi , squallidi, pulvere sordidi, do ..perpaucis iugeris contenti. Perniciosum intelligi civem dixit M. Curius, eui septem jugera non essent satia. - Quatuordecim Quintio Cincinnato suffcie.