장음표시 사용
121쪽
rem. Ersis se queretur, quia tuum sit indivi iis non bissens diversitatem paratum a . Et haec tamen portentosa humanae immginationis ludibria Adversarii nostri concoquere , & amplecti deberent, quoties in hoc Festo ab exteriori cultu cordis carnei removere vellent divisionem Christi , ejusque sacratissimi, Se integerrimi corporis di lutionem. actu ip , certisque notis apud homines realiter significatam. De eo enim quod exterius S agunt, & agendum statuunt , non de eo quod interius aut opinantur, aut credunt , & profitentur, nostra istaec omnis db sputatio instituta est.
Incommoda , qua ex ficta Adversariorum Θpothesi de
cultu cordis carnei in ianitatem N integritatem Corporis Christi necessario proficiscuntur , evitari ne
queunt ope cultus , quem relativum appellant. Is latria cultus omnino absolutus esse deberet , m relativus. ΡLura, ut jam vidimus, eaque immania sunt absurda, quae ad evitandam divisionem Corporis Christi Domini in sua ipsorum hypothesi de cultu cordis ejus carnei Adversarii nostri admittere cogerentur. Neque ad ea tollenda reponere juvat, quod
a mirus autem hie probat inii recte perabsurdum, statuit alibi di ecte per ars mentum ex adaequata ratione desumptum, I. an.7. eo . IIuia scilicet omne eom. stum es ali a d, quod non eo=menit alicui rumpartium. Et quidem in totis vilis i-Dumparatum maπνsum est; nulla enim Par rium bomisti ect homo: neque aliqua mutum peris ect pes . In totis vero illum paralum, licet ab Id quod ovur de toto,' Qeatur de parte , sicut pars aeris est aer , ct aquae aqua, aliquid ta ea vicitur de toto , quod non con
visit alι sui partium; Non enim si tota aqua est bDubita, ' pars eiur. Me lisar in omni eomposito est aliquid quod non o i um. Quo
etiam respexit I. R. q. 72 ar ad a. ubi
ait: quod quaηδε aliqua quorum unum Imriadit alterum , ab muleem diiunguntur . intelleisur fierι distinctio . non secundum intus quos unum eontinerue in altero: δε eundum illud quos unum excedit alterain; Hulparet in divisione numerorum ct figura. rum 'n enim triangulus divisitur contra quadratum fecundum quod eontinetur in ea, sed secuntum q&od exceditur ab eo. Et sim Itier est dicendum de ternario oe quater Tio.
122쪽
liod eultus eordis non si absolutus, qui nempe t,m cietur ad ipsum sellam , sed reiativus , qui terminat ut simul ad totum Christum , atque adeo & ad integrum eorpus ejus. Haec enim distinctio , quum de Christi carne, ejusque humanitate agitur,
vana est, commentitia , & Omnino falsa o. Ac primo quidem , ratio cultus relativi ex eo praesertim ducta , ut alibi susus observavimus , quod spontesia serri postulat ad hypostasim substantem in rationali , vel intellectuali natura , non habet locum in corde Christi; praesto enim ei est divinitas verbi in unitate persenae, ut supponere debent Adversarii, si suam hanc subdititiam hypothesim de separata adoratione Cordis ' elui salsem indolis esse velint,
quam cum Catholico dogmate conciliare se posse credant . iamquam Verbum tunc esset hypostasis considerata ut sub stens non quidem in rationali, atque humana natura, sed in parte partis inanimae hujus naturae; Verum & hoc pacto Cor Christi adorari mereretur cultu absoluto latriae. Atque ob eam etiam caussam si quis ex. gr. colere vellet cor Matris Dei , quae cum eorpore assumpta est in Coelum, non is 'coleret cor ejus cultu relativo, sed absoluto hyperialiae. Anima namque Virginis cor illud insormat, eique intime praesens est ut toti corpori, quemadmodum colligitur ex S. Thoma I. p. q. art. 8. corp. Qia anima unitur corpori, ut forma, necesse est quod si in toto, in qualibet parte corporis. Non enim es formincreporis accide talis, se ab ntialis . Subsentialis autem forma non solum est perfectio totius , sed cujuslibet partis Tinde oportet quod sit forma,'actus non solum totius, sed cujuslibet partis. Quinimo eodem etiam cultu honorandum exi stimarem Cor divinae Matris, tametsi spectandum exhiberetur, ut ab ejus Beatissamo corpore separatum . Ne id tamen fiat, illud maxime obstat, quod Dei Genitrix in statu est gloriosae Resurrectionis; neque is patitur, ut vel cogitando illius incorrupta & inracta membra soluta ac dissuta concipiantur .
Sed ne quis abutatur exemplo , quod de Corde sanctissimae Virgi-
123쪽
Virginis attulimus , sciat is velim , rei tantum qua agebamus , declarandae gratia , suisse. produc tum s nec inde Sequi,quod si permitti sortasse posset cultus ordia Deiparae Vi γginis , permitti pari jure possit cultus Cerdis Chtisti . Non tanti enim interest Ecclesiae servare indis lubilem integritatem Corporis Mariae, quanti interest eam constantissime tueri in Corpore Christi Jesu. Sic enim jubet Spiritus Sanctus in .Scripturarum oraculis: sic petunt miracula ipsa a Dei Filio p trata : sc docet unanimis traditio Patrum : sc tandem postulat divinitas mysteriorum , quae in summa , eaque individua prorsus unitate Corporis Christi , recondita adorantur .i Caeterum quod ego dixi de cultu absoluto Cordi Christi pedi pertuo, ac simpliciter tribuendo , intelligendum id est in ea citiam falsa hypothesi, quam sbi fingunt Adversarii , eanique temere Romanae Ecclesiae adscribunt , de cultu cordis carnei ab eo separato, qui toti corpori Christi ab exordio Christianae rei, gionis delatus semper est, semperque integerrime deserreturusque ad consummationem faeculi. Quemadmodum enim in triduo mortis corpus Christi ab ipsius anima separatum , colem dum erat latriae cultu prorsus absoluto, ita & eor Christi , s semel sejunctum a Corpore Christi sngeretur , colendum esset. Sed ut haec hypothesis fingeretur , oporteret comminisci non tam mortuum , & sepultum , quam scissum es evisceratum Christum Jesum . Quod commenti genus ne imaginari quidem suorum cuiquam permittet unquam Ecclesia. Et sane in eo triduo quum Corpus Christi nullo plane temporis momento fuerit a divinitate, & persena Verbi separatum, adorandum erat ut tintus ipse Christus Deique Patris Filius in carne & corpore suo. Nam: Et Vse Dominus Christus , inquit Magnus Augustin. Tract. 67. in Dan. , dictus es sola caro . e modo , i si , 3mbas Audeo dicere , fila caro cissi dictus es rarisus . Cre-d mus corte non in Hum Deum Patrem, sed, in 'sum cissam Pthum ejus unicum Dominum nostrum. Torum ibi intellige Verbum, animam , es carnem. Sed utique confiteri/ euellis L
124쪽
quod habet eadem fides , in eum Gripum te credere , qui erues oeus est ,-sepultuι. Ergo etiam sepultum Grissum ess non negas, es tamen fla earo sepulta est. Si enim erat ibi anima , non erat
mortuus . Si autem Nera mors erat, ut ejus verasit resurrectio.
sine anima fuerat is sepulcra: in ramen sepultus est risius. ειν
christus erat etiam sine anima caro , quia non est sepulta nisi caro. Idemque profitentur, & Generalia Concilia, & symbolorum conditores, & latini graecique Patres ad unum omnes, qui Christum, verum Dei Filium & Verbum Patris mortuum atque sepultum praedicant, ea de causa, quod unus totusque Christus erat etiam in carne sela, qua cum perpetuo nexu conjunctus nee ab ea separatus unquam extitit Dei Filius. Quamquam in eo Augustini testimonio illud inter caetera diligenter animas vertendum est, quod quum dicitur Dominus Jesus Christus uni os Dei Filius, TOTUM quod ipse est nominatur, & intelligitur ; quum vero dicitur idem mei Christus Dei Filius mortuus, sepultus, totus in sela carne selove corpore,non autem totum; dicitur & intelligitur Christus. Atque ex hac Augustini sententia, uti video, deprompta sunt, quae Ferrandus in Bibl. rei ad Severum in haec verba scribit: Totus erra Christus ubique es fecundum Verbum, sed non totum ubique es ; quia non est ubique anima rationalis , es caro, cum quibus es totum totus Christus . Apud infer, fuit seundum animam rationalem ; sed non totum , quia caro non fuit, cum qua totum est . Totus Christus insepulcro
fuit secundum carnem, sed non totum; quia anima rationalis ibi non fuit, eum qua es tuum. Verbum tamen Dei cum anima
sua apud inferos, es eum carne sua in sepulcro fuit . . . . sive igiatur Verbum , sive anima rationalis , sive caro significetur , totus Christus significatur , sed non tuum .... mare autem Verbum totus Christus , anima rationalis totus Chrisus, caro torus chrisus, nisi quia una est Verbi, animae rationalis, earnis persena uare iterum Verbum sine anima rationali carne non tomm rarisius, anima rationalisi earo sine Verbo non totum Chri-
sui , nisi quia alia est Verbi , alia rationalis anima , carni ue
125쪽
natura Iam vero si totum Christus est Dei Filius persectam habens humanam naturam sibi hypostatice conjunctam: & si rursum totuι Christus est idem ipse Dei Filius , vel in sela anima rationali, vel in solo corpore ab anima separato , profecto & ubi& ubi totus , unam eandemque postulat omnino persectam de absolutam adorationem . Quotiescumque igitur daretur hypothesis , qua cor carneum Christit excogitari posset separatum a corpore Christi, adeoque & ab anima ipsi ; nam cor avulsum a corpore intelligi nequit animatum; si tamen hypostatice conjunctum maneret cum perΕna Verbi , totus Chri stus esset , licet non tuum , in selo corde; qui suo proinde jure, proprie , ac per se adorari peteret summo , & ab iura cultu sine corpore , δε anima , non aliter atque adoratus est a Virgine Matre in solo cadavere sepulcri claustris inclusis sine anima r & in una anima a Patriarchis sanctissimis in sinu Abrahae adoratus est sine corpore . Tum vero, si liceret somnium adjungere semnio, festum excogitandum esset de corde a mulso, seu de Christo eviscerato, ut paullo ante dicere coeperam .
Nunc ergo fatis, ut arbitror, intelligent Adversarii nostri cor Christi carneum, si semel uti hypostatice conjunctum
cum Deo Verbo Fidelibus colendum proponatur, unica tantum adoratione , unoque prorsus eoque se premo , & absbluto latriae cultu adorari oportere. Sed hoc in casu cor adoraretur, ut separatum a corpore, imo & ab anima ipse Christi, quemadmodum in triduo mortis adorabatur corpus ejus exanime . Quod cum nullo in statu, tum vero maxime in eo, quem posti reserrectionem Christus in secula sempiterna obtinuit, ne fi .gere quidem Catholico homini licet. Unus ille impius & damnatae memoriae Paulus Samosa tenus infandi erroris portentum
de Christi corpore ejusque sanguine in Sacramento Altaris com ruptibili gignere ausus est, quia, ut narrat S. Dionysus Al xandrinus in epistola adversus eumdem stripla , tale quiddam
putabat suisse a Domino denunciatum , quum dixit discipu- lis : Accipite, dividite.
126쪽
Qyod si sortasse existimaverint Cor Christi etiam Verbo unitum seorsim coli & adorari posse cultu quidem absoluto, non tamen latreutico, qui unius Verbi personae desertur, sed eo inferiori, qui binrdubae dicitur ; nam & nonnullos fuisse noviamus ex veteribus, atque etiam junioribus de schola Theologis, qui totam ipsam humanitatem, licet divino Verbo hypostatice conjunctam, inferiori ista cultus specie assci posse putarunt, videant ii quaeso, an probabile st, Romanam Ecclesam in Festo Cordis Iesu permittendo, ansam praebere voluisse illi instaurandae sententiae , Petavius ipse Theologus sane quidem doctissimus, Scialassisis quibusdam placuisse miratur lib. I . N.
DUm. cap. n. II. Hanc enim S nodorum generalium, in amriquorum Patrum Graecorum , Latinorumque placitis adversari Uendit. Qitin etiam cap. 3. n. 6. postquam retulit canonem n
num Synodi quintae in Lateranens Concilio seb Martino I. confirmatum , ubi anathema in eum dicitur, qui non una adoratione
Deum Verbum incarnatum eum ejus eamne adorat, Iuxta quodsu-LLe Dei Ecclesiae ab initio traditum est: Hinc illud apparet, inquit , ex Ecclesiae eonfense, traditione fixum ,-sabilitum esse, unica tantum adoratione, eque aevina ,,suprema , carnem , ides naturam hominis, venerandam esse cum Verbo. Ex quo fit, ut inter Theologos recte de Christi adoratione sentientes, nemo sit, qui non statuat, humanitatem Christi etiam in as acto consideraram utpote tamen Verbi propriam coli debere absoluta adoratione latriae , & ea quidem unica, quacum stare nequeat alius quivis cultus latreutico minor , etsi gradu eo major esset, qui
in hyperduliae genere tribuitur Dei parae Virgini. His semel statutis, qui locus sit peresse possit cultui illi relativo ab Adversariis ad eum plane finem excogitato, ut tot illa , ac tam portentosi absurda evitare possint, quae ex hypotheside cultu speciali cordis carnei Christi necessario consequuntur , ego quidem non video . Nam si nomine cultus mere relativi
eum intelligunt, qui similis sit cultui sacrarum Imaginum Christi , aut ipsius sanctae, & vivificae crucis , illud saltem in dubium statim
127쪽
statim revocabitur, an cultus iste delatus Cordi Iesu utria esse possit nee ne De Imaginibus Christi latriae cultu non equidem absoluto, sed relativo adorandis sententia est S. Thomae I. p. q. a 3. , ubi ex ea philosephica ratione , quod motur , quies in imaginem , in quantum es imago, unus,-idem cum illo , qui es in rem, colligit de imagine loquens in quansum es imago , eamdem reverentiam exhiberi imagini Chrsi , s ipsi rari . cum autem Chrsus adoretur adoratione latriae, consequens esse concludit, quod ejus imago sit adoratione latria adoranda. Idemque potiori jure de vera Christi eruce sentiendum statuit art. . sequenti. Si loquamur , inquit, de ima cruce , in qua Christus erucifixus es , utroque modo est a nobis νeneranda; uno silicet modo , inquantum repraefentat nobis figuram Cissi extensi in ea , ubi eidem plane rationi, quam de Christi imagine mox pr tulit , S. Doctorem insistere vides; alio modo ex contactu ad membra rarisii , ex hoe , quod jur sanguine es perfusa. Unde utroque modo adoratur eadem adoratione eum Chrisio , silicet adoratione latriae , quamvis relativa , ut jam observabam. Addam Angelico Praeceptori Alexandrum Halens. S. Bonaventuram , Almainum , Carthusianum , Capreolum , aliosque de schola Theologos, qui eodem, quo S. Thomas, innixi pri ei pio relativam latriae adorationem cruci Christi decernunt. Quamquam istorum dicta sic Bellarminus accipi debere existimet, ut id unum velint, crucem videlicet Christi adorandam esse latriae cultu per alccidens tantum , propter aliud , aut certe improprie. Quid jam dicentne cordicola nostri simili latriae cultu , qui relativus si , adorari cor Christi, per accidens tantum , propter aliud, atque etiam improprie e Non ita , credo , nisi cor Christi negaverint carnem esse propriam Christi , & Dei Verbo hypostatice conjunctam . Sed mitto quae Turnellius quaest- ultima de adorat. Christi se. in traer. de Incarnat. ex celeberri. mo , doctissmoque Episcopo Bossileto de doctrina S. Thoinae censuit , in iis, quae spectant ad hunc relativum latria cultum
128쪽
tum Christi imaginibus, tum verae cruci tributum. Nam satIs est
ad rem nostram quod S. Doctor tum I. tum 2. art. laudatae quinctionis una eademque adoratione latria prorsus absoluta divinitatem aeque ac humanitatem Christi adorandam cum Ecclesiae. Catholicae traditione docuerit, ne quis relativum iatria cultum comminiscatur , quem aut toti humanitati, aut cordi ipsi Christi Iesu deferendum silppeditet. At non illud omittam, quod cultus latriae, aut omnino ab lutus est, aut si non est absolutus, sed reiativus, latriae naturam habere nullo modo potest. Hoc plane argumento utitur Bellarminus ad demonstrandum non esse adorationem latriae eam ipsim , quae verae
Christi cruci tribuitur, quotiestumque impropria illa sit, &raiativa. Bellarminum exscripsit , situmque secit Turnellius
auctor Adversariis nostris minime suspectus Eoque princi suo resutantur Halensis, Gabrael, Antonius de Corduba , aliique pauci, qui Christi humanitatem in abstralatriae cultu adorari docuerunt, sed ea iatria , quae reiativast, nec ultimo ad humanitatem ipsam terminetur . Quamquam non resutantur solum , sed & a Peravis, ut jam audivimus, satis acriter castigantur, tanquam antiquissimae,& consenae Patrum, ac Synodorum omnium , totiusque Ecclesiae traditioni adversi , una cum aliis quibusdam, qui intemperantiori speculandi studio abrepti, humanam in Christo naturam etiam, ut Verbo conjunctam , hyperdulia adorari pos e senserunt. Accedit his, quod etsi ex recentioribus scholastieis nonn mo sit, qui Christi humanitatem praecisive a Verbo, adorari pos se existimet , hoc tamen adorationis genus ostensioni Fidelium obnoxium non invitus fatetur . Sic Franciseus Henno Tom. a. in Tra I. Brevi depraecipuis vitae Christi musteriissea. xx. ubi se se scandalo affirmat humanam Christi naturam seorsim a Verbo ad rari posse non tamen iatria , sed lypeνdulia quod bumamias risii seorsim sumpta habeat suam excellentiam , sitque per se Objectum adorabile. Dixi, mox subdit, seclusio Fandato;quia ubi croderet quis nos dividere adorationes in Christo propter divestatempto Disiligod by GOrale
129쪽
personarum , ut faciebat Nestorius , esset ab illa adoratione absinendum. At vero multo iaci sim candalum parere potest adora tio cordis carnei, quod quum coli videatur seorsim a corpore Christi, suapte natura non rudes tantum , sed & doctiores ipses prudentioresque Fideles in suspicionem ducit Nestorianae divisionis. Nec iuvat reponere suspicionem & scandalum ex eo tolli, quod adoratio cordis non hyperdulia sit, sed latria . Qui enim humanitatem Christi hyperduitat honoribus assici posse existimant, iisdem etiam cor Christi non modo apud se ipsos, sed apud alios quosque assici reipsa putabunt; praesertim quum aut nulla,
aut incerta, ac dubia sint exteriora indicta , quibus unius de alterius adorationis diversitas internosci queat. Sed pone cultum cordis in omnium omnino opinione latriae esse I quum tamen, ut Adversarii decernunt, relativus sit, Bellarmino, &Turnellio ipso judice, non jam latriae cultus, sed eo longe ins rior erit, & talis equidem qualis est hyperAlia. Non audeo dicere, hujusnodi latriae cultum cordi Christi tributum, ei fortasse similem videri posse, quem duce Theodorci Mopsuesteno, tribuebat Nestorius humanitati per relationem ad divinitatem; quumque in Christo seorsim Deum, & seorsim
hominem poneret, hunc habitudine quadam, teste S.Cyril. in a. ad Sucres, cum Deo copulabat sola honoris aequalitate , sive a Luritate; unde & illud erat celebre Nestorii eflatum e naturas separo, sed adorationem conjungo. At non potest non in siispicionem venire ordo progressio, quibus in divinitatem asce dit. Nam cultus iste si a corde transit immediate in Verbum, supponit in Christo realem divisionem cordis tum a corpore , tum ab anima; sin minus, necesse est, ut a parte in totum, idest a corde in corpus, a corpore in animam, ab anima gradatim seratur in per nam Verbi. Quid ad haec ξ Respondebuntne manere in corde vim quamdam sibi a natura inditam, qua petit referri ad corpus, cujus pars est e Verum , praeter quam quod sic etiam cor supeonitur a corpore separatum, si' i . qui- Dissiligod by COOste
130쪽
quidem & in eo actu, quo tamquam pars singularis adoratur, petit coniungi cum toto ; vis illa, quam vulgo, licet improprie, appetitum appellant, naturalis imprimis e F, neque ut talis sive absolutae , sive relativae adorationis sundamentum
constituit . Deinde , ut Petavius observat lib. I 2. de Incarnat. cap. 2Ο. n. uis. Extrinsecus ei advenit. Quum enim exponere
ibi vellet, quo pacto in morte Christi firma, & indis lubilis
manserit unio divini Verbi cum carne ab anima separata; qua do, si conjunctio illa earnis cum Deo nonnisi media interveniente anima facta fuerit , ut antiqui Patres assirmant, consequens videbatur, ut sublato illo tanquam nexu, ae vinculo ambo a se invicem extrema Deus & caro divellerentur ; auictoritate &doctrina utitur S. Thomae 3. p. q. s. art. I. cumque Angelico
ipso Praeceptore docet, ad id equidem ut conjunctio illa feret mediam intercessisse animam, sed postquam saeta semel fuit conjunctio, etiam sublato medio, eandem omnino permansis se , quemadmodum de anima accidit, quae licet nonnisi in eorpore creetur , existere incipiat, tamen eo remoto , O extra sum deinceps creata conservatur; Hujusque rei causam adsertex eodem S. Thom. 3.p. 3 o. art. I. ad a. , quod caro ab anima disjuncta ad humanam naturam pertinet, in quantum scilicet in carne mortua remanet ex divina ordinatione quidam ordo ad resurrectionem . Et ideo non tollitur unio divinitatis ad earnem . Indeque concludit conjunctionem illam divini Verbi cum carne exanimi ex eadem causa repeti oportere, unde, dc ordo repetitur, qui est in carne jam mortua ad pristinam cum anima conjunctionem in resurrectione obtinendam . Is autem ex div
na Noluntate ordinatione potius, quam ex rei natura , aut necesaria quapiam causa , auctore S. Thoma, repetitur. Quae quidem si probe intelligantur, facile ostendent ordinem istum nec locum habuisse unquam, neque habere posse in eorde Chri sti relate ad corpus ; nec quicquam tandem in se continere, quod valeat relativum latriae cultum ad unum cor terminatum, ex aequo transerre ad reliquas corporis partes , dc ita deinceps Diuili do by Corale