장음표시 사용
221쪽
DIHERTATIO COMMONITORIA. Isanatio non recte dicitur de sapientia communi , sed solum de fa-
pientia genita; nam si referretur ad sapientiam communem, terminaret Incarnationem tota Trinitas; ita nullo modo diei potest de corde . Nam si reseratur ad charitatem communem , eundem recudit errorem, quod non una, sed totae tres Persenae fuissent incarnatae. Si vero reseratur ad charitatem personalem , procedentem , & spiratam , Incarnationem transi
ferret a persona Filii ad personam Spiritus Sancti. Pesti serum
itaque latet venenum sub mellita voce cordis incarnati, totosque imbuit , ac inficit orbes dictae recentis Imaginis , circa quos in gyrum vertitur impensa cura propagandi cultum cordis carnalis. Cuncta namque mysteria Hominis Dei descripta per cor , eo re
deunt , unde , digrediuntur , ad illud scilicet, quod est: Verbum cara factum est , atque adeo ad cor incarnatum a) .
quia carnem sumpsit ex Virgine Ia unit tem personae ab ea designa per cor. At que ita quam inordinate protulit complexam vocem cordis ineamau, catholice ilatim exposuit , addens nimirum .e adorando in Hemo oon essa quel Dissuto Bambino dentro aι Do Mo. Habet igitur
pro se non in ilam excusationis caulam, quam probasse videtur S. Augustinus 'm 28. de verb. Apis. Iacobi. Interest, inquit , quemadmodum verbum procedat ex animo et quIa ream linguam non1acu nisi rea mens. Quod tamen non impedit,quin verbi vitium opportune detegamus, ne sedem insidiose corrumpat. Nam ut d et S. Thomas 22. q. II. art.2. ad a. Si H inredinata laeutis eirca ea , oraue sum fideι, θροι teli ex Me corruptio fidei. Et S. Augustinus lib. io. de civit. Dei cap.13. N is, inquit, ad eretam regulam loquι fas eis, ne verborum Beentia etiam de rebus, quae bis significantur, impiam gignat opinionem.
a aetrabitur fortasse quis, tot Inter mysteria Filii Dei, non fuisse factum spectabile cor sube3 quoque pros opaeia snua Romanus Praeses Pilatus eum in spectaculum eoram Populo protulit ex clamans Ioan. I9. Ecce Homo . Sed ne id quidem iam deesse videtur . Nuper enim labente anno IIIo. cuium est Romae, imo vero reeusum , numisma Cordis , quod inscribitur scire Iesus . autem venerabile nomen expressum in casu resto, re. rinde sonat ae : ecce Iesus . Quod hic equidem mendo , prout aspirationis no eam Cordi adiectam , adscribi vetat , ut arbitror, aversa numismatis pars , quum imaginem praeserat delineatam , & destri4ptam S. Scis . D. LOT S. L Quis autem S. Ignatium appellando , non ipso linguae usu, quae adiuncto occalluit Secietatis Iesu ab eo sandatae, non fuisset revoeandus abus ad usi quod adhibuit, appositum cordi nomen Iss , non eo designare voluisset
easum rectum , sed obliquum Patet igitur quod tanti valet inscriptio illa studiosa sit vel fortuita S cior I i , quanti valuisset hare alia ecce Iesis , quae in idem
redit eum praeiacta ecce Homo. Nomen enim Iesia aeque exprimit in Christo D mino solum naturam humanam , ficut Menomen Homo: ut ait S. Thomas I. p e. 6.art. . cor , ct q. I 6. art. I. MN. Ad hoc
itaque numisina, quod Iesiam redigit ad unum Cor. dicere queas, nec injuria r Encordicolarum Hominem l Sieut olim Phil sopho summo, qui deseripserat Hominem animia bipes, ct implume: gallum sistens nudum , ac deplumem: exprobravit alius: En bominem Platonis. Aliud simile rece tius
222쪽
CAPUT LILCharitas essentialissupponens pro per a Verbi in duo
decim cordis Chrisι imaiunculis recens confictis, non se habet ad incarnationem, ut terminus,sed ut principium. Sapientia essentialis, quum sit appropria tum Verbi, quod est sapientia genita , invenit in eo praeter principium etiam terminum incarnationis. Recte dicitur sapientia incarnata; non recte dicitur cor incam natum , sive sumatur pro charitate incr eata, qua non
appropriatur Filio , sed Spiritui Sancto , sive pro
charitate creata, qua non est subsissens, nec unionem patitur plasicam substantiaum cum carne. Duodecim illa cordis mysteria , duodecies dividunt compus Christi , aut ad unum redigunt membrum. AT quia forsan ad purgandum ab errore effatum illudAlaco-
quianum-eorde incarnato,quod orbicu Iaris Imago recens
conficta, non per aures, sed per ocuIos immissum, altius ingerit , imprimitque in delusis intuentium animis , in medium proseret, charitatem communem , hoc est essentialiter dictam, supponere posse etiam pro per na certa, ut pro per na Patris cum dicitur san. 3. Sis Deus dilexit mundum, ut Filium suum unigenitum daret, & pro persena Filii eum dicitur Eom. . Commendat a rem Deus suam ebaritatem in nobis, quia cum inimici essimus , risius pro nobis mortuus est, o I. Fan. 3. In hoc cogno imuxcbaritatem Dei, quoniam ille animam suam pro nobis posuit: &pro persena Spiritus Sancti eum dicitur Rom. 3. Charitas Dei diffUa es in cordibus nostrisper Spiritum Sanctum, qui datus est no
tius prodiit numisma CordIs, quod habet manet tamen , & repetitus est alter, qui postiea parte non ut superius, essigiem quasi e r personans, totum Iesum abire L Ignatii de Loxola , sed S.Aloysii Gont iacit in cor. S. cor Iesu. gae .Prior error cor aspirans,in eo non est.
223쪽
bis. Unde quum charitas sub typo cordis expressa, supponere possit pro persena Verbi juxta id quod habetur fan. I. Unigenitus Filius, qui es in sinu Patris; sinus enim est cordis claustrum , & clarius Iob. I.; Qides hino, quia magnificas eum
aut quid a Unis erga eum cor tuum aeque recte cor incarnatum
dici posse videtur pro charitate incarnata, ac recte dicitur Iapientia incarnata; Utrobique enim substantivum commune determinatur ab adjectivo ad sapponendum pro persena a Verbi, sicut cum dicimus Deum incarnatum, aut naturam divinam incarnatam . Facile tamen ad haec respondetur . Charitas enim essentialiter dicta, & typo cordis expressa, pro quavis persona b supponat, non se habet ad Incarnationem, ut terminus ejus, sed ut principium , ut clare liquet ex praemissa auctoritate, ubi dicitur Dan. 3. Sic Deus dilexit mundum , ut Filium sum unigenitum daret, & rursum I. Joan. q. In hoe apparuit charitas Dei in nobis , quoniam Filium suum unigenitum misit Deus in mundum ; quod idem senat , ac amorem Dei causam fuisse , ut Verbum caro fieret . Tam autem inepte cor ita postum, & pro charitate sumptum , incarnatum diceretur eo sensu,quatenus Incarnationi causam praebuit, quam
absurde quis diceret, selem factum nigrum, quia nigros facit B b 1 AEthi
ta Reque ipsa pro persena Uerbi sient
supra eis ituar rumina & alibi Uen. ma garita usurpasse deprehenditur ere dro uum , ut liquet ex his , quae seripsit in epistola , quam refert Auctor ejus vitae In ea quippe divinum I eat , ct interjicit cor inter primam, Aetertiam perisnam augustissimae Triadis . En ipsa verba ven. Μargaritae et ιμlura , e m'incarica diseret vι delia suaptu Heera amicietis . sentivamne di morte remandosi inutile AEL DIUIN ' ORI ; mala ba dato ιι ρo i Iego, destinandoti ad implorare LUETERNO PAEDRE dι far eon flerest moR mrimo alis SPIRTro SANTO, di is amare, edalia Sama Vergine dV Disrar il eradiso, oneri EGLrgodre faecia ali effetti dei μυνβo a ebiunque GM FAE R eo so. Et hinc, credo, fit, cur Hymnos ad Matutinum, Laudes,& Horas ULfieii de saero Corde Iesu eo versieulo a solvant alacoquitani: Iris con un
eum . ut eorum sententia idem esse videatur eor anicum μιν r, ae ere incarnatum s
& idem ipse Iesiis Filius unicus Patris. t b Suppositio pro certa perina vel una, vel pluribus, aut etiam pro natura communi ex adjuncto desumitur , ut docet S. Thomas l. p. q 39. art 4. eo . ubi quod Me nomen , Deus, ex modorinificandi babee, ut proprie possupponere pro persona Mut oeboe nomen homo. Pandoque ergo Me nomeo, Deus, senonit pro essentia, ut cum d citur Deus creat: quia hoc praedicatum eo erit Dbiecto ratione formae significatae , quae est Deitas. Quandoque vero summis Persenam . vel unam tantum, ut eum ricitur , Deus I nerat ; Vel duas ut eum dicitur Deus spirat et vel tres ut eum dicitur Rui secutorum ι- mortali olavisti fili Deo σα I.Thimorb.1
224쪽
AEthiopes. TO nanque immatum , sicut & nigresectum , uni item dicit cordis ad carnem , & solis ad nigredinem , etsi ne
trum vertatur in alterutram formam . Unde ait S. Thomas 3. p. q. I 6. art. . ad a. , quod incarnatio magis importat unionem ad carium, quam carnis proprietatem. Utraque autem natura in
Christo es unita alteri in persona, ratione cujus unionis , disiana natura dicitur incarnata , humana natura de Pata a . Retento itaque eo principio, quod cor in hoc themate non tenetur ut terminus, sed ut principium, quia Deus qui ch Iitas est, propter nimiam charitatem suam , qua dilexit nos , univit propriae naturam nostram in persona Verbi, tam repugnat cor pro charitate acceptum,& supponens pro persona Filii, ea de re praedicationem admittere cordis incarnati , quam si
quis ex eadem communi dilectione,quae Incarnationis mysterium operata est,blasphemaret incarnatum cum corde Filii, etiam cor Patris, de Spiritus Sancti. Erroris autem huc redit caput, re radix quia το incarnatum conjungit terminum cum principio, atque adeo assumptionem carnis soli Filio congruentem, communem facit tribus personis, ut probe distinguit S. Thomas 3. p. q. 3. art. a. ad I., ubi explicans vim vocis , quod assumere
dicitur , quasi adse aliquid sumere , praeclare respondet, quod 'se, est reciprocum , resert idem suppositum . Natura autem divina non distieri supposito a persena Verbi ; ideo in quantam natura divina sumit naturam humanam adpersonam Verbi, dicis tur eam ad se sumere . Sed quamvis Pater sumat naturam humanam ad personam Verbi, non tamen propter hoc sumit eam adse, quia non es idem suppositum Patris, Verbi . Et ideo non potes Aci proprie , quod Pater assumat naturam humanam . Et plenius declarat art. . corp. Assumptio, inquit, duo importat, scilicet actum assumentis, terminum assumptionis . Actus autem assu-
Gaversa ἱ fimi liter o caro dicitur de eata
225쪽
urentis procedit ex divina virtute , quae eommonis est tribus personis, sed terminus assum'ionis est persona sicut dictum est . Est ideo id , quod est amonis in assumptione , commune est tribus personis , sed id quod pertinet ad rationem termini , convenit ita uni personae , quod non alii. Tres enim persona fecerunt , ut humana natura uniretur uni personae Filii . Addi tque ad a. quod natura aeritur incarnata sicuti assumens , ratione personae , ad qnam te minata est unis , sicut dinum est , mn autem prout es communia tribus personis. Atque hinc statim evincitur nullius esse momenti , quod recte dicatur Sapientia incarnata . Sapientia enim vel absolute dicta , convenit cum eo , quod per appropriationem attribuitur proprio Filii , qui est Sapientia genita , sicut charitas cum eo convenit, quod per appropriationem tribuitur Spiritui Sancto,qui est amor procedens,ut expendit S. Th. I '.q. 3 9.art. 8 c p. Sapien tia vero similitudinem haber eum Filio caelesti , in quantum est Verbum, quod nihil aliud est, quam eonceptus sapientiae: . . .. Bonitas autem cum sit ratio ,wobjectum amoris, habet similitudinem cum
Spiritu divino , qui est Amor . Unde Incarnatio de Sapientia diaeta , non invenit in ea solum principium dirigens , sicut in ch citate solum invenit principium movens me enim Vsum quod Filius datur , est ex Patris amore secundum illud Ban. 3. Sis Deus
dilexit mundum , ut Filium suum unigenitum daret sicut ait S. Thomas I. p. q. 38. art. a. ad I. ; sed invenit etiam proprium terminum propter ejus appropriationem ad persenam Filii , quae sola carnem suscepit. Et quamvis attributa absoluta, inter quae numerantur cum caeteris sapientia , & charitas essentialiter dictat , praeintelligantur proprietatibus relativis , quales sunt sapientia genita , & charitas spirata , his tamen posteriora sunt ex suppositione dictae appropriationis , ut opportune nO tat , & exemplo declarat S. Thomas I. p. q. 39. art. 7. ad 3. Ait enim , quod licet essentiale attributum secundum rationem propr/ sit prius quam persona , secundum modum intelligendi: ta-mm in quantum habet rationem appropriari , nibit probibet pr4Disiti od by GOrale
226쪽
prium persinae esse prius quam appropriatum . Sicut color posteriores corpore, in quantum es corpus , prior tamen es corpore albo, inquantum 63 album . Sapientia igitur per utrumque modum , &proprietatis , & appropriationis , convenit cum Verbo, quod est sapientia genita , & procedit a Patre per aeternum Sapientiae
conceptum . Charitas autem per neutrum modum cum eo con
venit, quia nec est charitas procedens, nec a voluntate prodit per amorem. Unde cor incarnatum pro charitate incarnata, non
potest diei de Filio Dei, scut Sapientia incarnata. Hoc enim adjectivum terminum infert Incarnationis, idest persenam incarnatam , non Elum Incarnationis principium, quod unum tamen invenitur in charitate Filii , non utrumque, prout in attributo Sapientiae υ . At enim cor incarnatum ita saltem dici poterit, ut idem
intelligatur , ac caritas creata λ Veruntamen ne ita quidem . Nam charitas creata non est subsistens prout increata , eoque tam respuit praedicatum cordis incarnati , quam sormae subsistentis . Praeterea charitas creata non unit Chri
stum effective naturae humanae , quod proprie sonat Incarnationis vocabulum , sed unit assective animam ejus nat
mentem,quod Filio Dei praeter appropriatum sapientiae congruit etiam appropriatum virtutis; habemus enim I. G. I. chri. m Dri virtutem, in Dei lemiam: Cor auistem non tantum exprimit amorem , sed &animi virtutem designat. talus cor est quasi mihi est eor laut obh.Iob.
21.Facile tamen,statimque deprehendi, nihil haee valere ad sanandam voeem Corduinearnatι. Virtus enim si sumatur, ut principium agendi, non appr riatur Filio, sed adseribitur Patri, nam virtus ad potentiam pertinet, uta It S. Thomas l. p. arr. 8. In arg. Si vero sumatur quasi quid emanans a potentia , non est peculia re a p.
priatum Filii, sed commune etiam Spiri tui sancto , ut Hidem probat S. Doctor, dc plenius explieat in ρlui. ad 3. Virtus aviemavropriatur Filio, o virisui Sancto: non Reundum quod virius dicitur inapotentia NI, M indum quod interdum virtus ἀλcitur id, quod a potentia reι procedis, prout dicimur aliquod virtuosum factam es virtutem alicujus agentis. Hine etsi passim Filius dieatur , ultra proprium Sapientiae genitae, etiam per appropria tum essentialis , sapientia istamata , nusquam tamen in hune modum dictus legitur: intus inca nata.sed di animi virtus,quae ad ardua hominem exeitat, & aggredi facit alacritate sua grandiora quaeque ac splendidiora a , aliena videtur a significatu Cordis inearnat quod in sensu Ven. Nargaritae de Incarnatione loquentis, prout ea Filius Dei j metimum mi anivit formam servi accipiens ad λών. a. characteres habet non animos,
sed quieti di modesti spiritus, ad quem
Dominus tamquam ad regulam exegit cunctorum eorda fidelium , illud nimirum omnibus indieens e Matth. II. Discue a me
quia mitii Aum, bumilis corde .
227쪽
rae divinae . In musterio autem Incarnationis magis eo deratus descensus divinae plenitudinis in naturam humanam , quam
profectus humanae naturae quasi prae issentis in Deum, ut apte distinguit S. Thomas 3. p. q. 3 . art. I. ad I. HiS accedit, quod expressio cordis incarnati pro charitate Christi creata , ingenio suo nata est fallere , decipereque fideles a . Quis enim hoc audiens de Christo , non id aestimet dictum de corde , quod caro est, & venit in partem carnis , non autem de charitate Christi, quae nil commune habet cum carne , utpote quid pure , &simpliciter spirituale ξ Unde hanc falsitatis notam cuncta subeunt, quae cordi addicuntur in ea multiformi cordis imagine , Praesepe scilicet , Coenaculum , Praetorium, Calvarium , Mid genus alia , queis Cor Christi essingitur inter muta animalia recumbens , ad columnam vinctum, de Cruce suspensum ,
in Sepulchro jacens, & extra alibi vagans . Quis quaeso , si cor habet bene positum , non videt his duodecim cordis imagunculis duodecies divisum in Christo Domino cor ejus
a corpore , totumque corpus duodecies redactum ad unum
membrum Z Quod tamen , ut vidimus , multum proprie diceretur de Christo etiam comparate ad corpus mysticum , quod non habet , ut naturale , membra sua simul compacta ,
sed loco , & tempore inter se disjuncta , & quoad individua
reipsa quoque diversa, ut observat S. Thomas 3. p. q. 8. art. 3.eo . Haec es, inquit, digFerentia inter corpus hominis naturale , corpus Ecclesiae mysticum , quod membra corporis naturalis sunt
H orinea matum pro earitate ChrIS , de qua Cordieola quidam gallice seripserat
& alio dueere potest insidiosa expressio eor- vis incarna i , ut scilieet insensibili ut latenter abripiat a semita Fidel . Nam si theologiee, imo vero catholice loquendo, non potest supponere, ut visum est, pr Persona aeterna Filii Dei ἰ pronum est, ut supponere saeiat pro persona emporali. Hoc autem sponta sua Nectoriani o viam
iternit sub reeenti Bere reiano commento, quod totum subvertit inearnationis my serium , de humanae Redemptionis opus; dum praeter Verbum,& FIlium Patris ate num, saeratissimam ipsam Humanitatem tanquam Filium Dei temporalem obtrudi , ut latius ae saepius observatum est in superioribus dotis.
228쪽
Omnia simul, membra autem corporis mustici nos sunt Omnia simul rneque quantum ad esse natura , quia corpus Ecclesiae eonstituitu ex hominibus, qui fuerunt a principio mundi, usique ad finem Vsius; neque etiam quantum ad esse gratiae. Et subdit paullo post, quod aecipiendo generaliter secundum totum tempus mundi , Christus es caput omnium hominum, se ecundum diversos gradus.
suo sensu recte dicatur Christus membrum Ecclesia. T tum Ecclesia bonum perfecte repetitur in solo Christo. Ratio membri non aufert a capite quas habet prarogativas in corpore
naturali. Si quis sorte ex Adversariis nostris ad verba eaptanda, quibus
regere valeat significativam divisionem corporis Christi , quam cultus instri cordis carnalis , praetextum , ac latebram quaereret in praefato Apostoli loco I. ad Corintb. I 2. ubi Paulus Christum partiali designat membri nomine , negaretque reci pere posse testimonium hoc eam S. Thomae interpretationem , quod scilicet non mulsiampnopriae Christus dicatur membrum ; is animadvertere debet , nec sibi sonum prodesse , nec potestatem dictae vocis. Eo namque loci de Christo loquitur Ap Bolus tamquam de membro comparate ad corpus mysticum Ecclesiae non seorsum sumptum a capite , sed cum ipse capite Christo . Sicut elim eorpus unum es , in multa habet
membra, omnia autem membra corporis cum sim Multa, unum
tamen corpus sunt , itas christus , ut ibidem praemittit Ap
stolus . Et concinit S. Thomas 3. p. q. 49. art. I. corp. Sicut enim naturale corpus svinum ex membrorum diversitare consistens,
ita tota Ecclesia , quae est musticum Corpus Christi , computaturqμs una persona cum suo capite , quod est Christus. Corporis a
229쪽
DIssERTATIO COMMONITURIA. dio i
tem se accepti unitatem altius repetit Apostolus ab uno Spiritu Dei. Unde statim ita prosequitur dict. cap. I a. Etenim in uno spiritu o mnes nos in unum corpus baptistati sumus si pessudaei, sive Gentiles, De servi , De liberi, omnes in uno spiritu potati sumus. Eoque sensu etiam homini Christo , qui Caput nostrum est, partiale nomen membri convenire potest citra ullam improprietatis notam ; habet enim hoc sensu siuperius Caput & Ipse . Caput vero Cbristi Deus , ut supra diserte testatur Apostolus
cap. II., & apte connotat S. Thomas 3. p. q. 8. art. I. ad a.
ubi ait quod in meibaphoricis locistionibus non oportet attendi iasitudinem quantum aὰ omnia. Sic enim non esset similitudo, sed rei veritas . Capitis igitur naturalis non est caput aliud, quia corpus humanum non est pars alterius corporis , sed eorpus similitudinarae. dictum , idest aliqua multitudo ordinata, est pars alterius multiatudinis, sicut multitudo domestica est pars multitudinis civilis :ideo Paterfamilias , qui est eaput multitudinis domesticae , babes supra se caput , Rectorem civitatis. Et per hune modum nihil prohibet Caput Christi esse Deum, eum tamen ipse Christus sit Caput Ecclesiae . Et propterea rario membri appropriata Christo , non ei convenit secundum nos , nisi sub Deo , cui uno conjungi Hur spiritu eum Christo Iesu , ut observat S. Doctor supplem. q. 93. ore. q. ad .' Sic autem loquendo de Ecclesia , Ecclesia non se iam nominat Dorsam , sed sponsium, sponsam prout per conjunctionem spiritualem est ex eis uisum est ectam . Unde licet Chria
stu/ aliquo modo dieatur membrum Ecclesiae nullo tamen modo potest dici membr-- fons. . Nam ut ibi praemittit , & supra jam vidimus, IEse est totum μαηγα ---- , nee est aliquid majus ira , alius quam irae solus . 'Idque proprium est ejus, qua Caput est ; In Caput enim nulla cadit minorationis imperfectio , , quod & ipsum sit unum
de corporis mesebris . Sic S. Thomas , qui soluturus argume tum hoc plane syllogisnio conriprehensium: pur est corporis membrum ; sed Gripus ut videtur , non es membrum Ecclesiae , quia membrum partialitatem quamdam importat , per consequens iwC c per Diqiligod by Cooste
230쪽
Oeziotrem , respondet s. Doctor q. 29. de verit. art. . ad 6. quod christus ab Apostolo expresse dicitur Ecclesiae membrum I. cor. I a. ms estis corpus Chrsi , membra de membro . Dicitur amrem membrum ratione distinctionis ab Hiis Ecclesiae membris. Diastinguitur autem ab aliis membris rari e suae perfectionis , quia in risio es unisersaliter gratia , non autem in aliquo aliorum, ficue eaput corporis naturalis ab aliis membris distinguitur . Unde non oportet , quod risio attribuatur a ua imperfectio. Idque luculentius declarat incorp. ducta comparatione a capite naturali r Invenitur enim caput , inquit , ad alia membra esse in duplici habitudine , scilicet distinctionis , conformitatis . Distinctionis quidem primo ) quantum ad Hgnitatem : quia Caput
plene possidet omnes sensus , non autem alia membra. Secundo ratione gubernationis e quia caput Omnia alia membra in suis actibus gubernat , regulat tam per sensus exteriores , quam per interiores , qui in capite sedem habent. Tertio ratione causalitatis et nam caput in is omnibus membris sensium, motum. Unde es Medicι iucunt nervos a capite eriginem ducere , e, quicquid perti net ad vires animales anreben as , es motivas. Et idem repetit etiam art. s. carp. In capite enim naturali non solum es vii sensitiva ad Me quod sentiat per visum , auditum , Uractum , is hujusmodi sensius ; sed etiam es in eo , ut in ovice sa qua in aha membra sensis effluunt.