장음표시 사용
231쪽
aAE ARTICULUS III. CONTROVERA A FILstoli in meciali non habuerunt aliqua, nec in communi , damnavit ut erroneam, haeretieam , et Scripturis contrariam. Ergo cum haee Decreta sibi opponantur , necesse est dicere , vel Nicolaum III. vel Ioannem XXII. errasse. II. Idem Ioannes XXII. docuit, animas Sanetorum persecte purgatas , ex haa vita decedentes , Deum sacio ad saciem non visuras, nisi post universalem Tesurrectionem: atque id ipsum Praelatis et Cardinalbhus persuadere conabatur. R. ad I. N. C. Constitatio gulae minimo sibi opponuntur; siquidem Nicolaus et
Ioannes eum asserunt vel negant, Christam et Apost
Ios alicuius rei dominium habuisse, id non de tota Chriasti et Apostolorum vitae serie dictum voluerunt, secldo aliqua dumtaxat ejus parte. Constat enim Christum et Apostolos quandoque alicujus rei dominiam hahuisse, quandoque autem cuiuslibet temporalis possessi nis dominium abiecisse, ut absolutissimum Ev angelicae paupertatis exemplar traderent. Ad II. R. Joan-uem inclinas e quidem in hanc sententiam , quae postea a Florentino concilio damnata est. nihil tamen ex Cathedra definivisse. Probatur assertici I stimonio Dositorum sacrae Facultatis Parisiensis, qui
A. 1332. a Philippo Galliarum Rege hae super re interrogati responderunt, se a multis uiris Ide dignis
audioisse , quod quidquid in hac materia Ponti ex dixerit , non asserendo seu vinando protulerit, sed so- mmodo recitando. II. Ioannes Papa, ut malevolorum ora obstrueret, ultimo sui Ponti figatas anno, nempe
a 34. , in publico Consistorio coram Cardinalibus declaravit , se nihil umquam de hac quaestione determ nasse , et siquid a se allatum fuisset in authoritatum ouegatione, quod Scripturae sideretur a ersum , Prae
232쪽
M INERRANTIA ROMANI UNTIFICIs aer intentionem sibi excidisse. Ita ipse Benedictus XII.,
Ioannis Successor, testatur , qui in Cousistorio praesentem se fuisse asserit. III. Eamdem declarationem ,
Benedieti XlΙ Constitutioni dein insertam , in ultimo
morbo Ioannes XXII. repetiit: Fatemur, et credimus , quod animae purgatae , separatae a corporibus, Sunt
in coeIo , et sident Deum , ac diuinam essentiam , facie ad faciem clare. Vide plura apud Natalem Alexandrum Dissertatione XI. in Hist Eceles. Saeculi XIII. et XIV.
CONTROVERSIA VIII AN IN QUAESTIONIBUS FIDEI AC MORUM , VEL RERUM ETIAM AD DISCIPLINAM PERTINE TIUM. POSSIT LEGITIME APPELLARIA ROMANO PONTIFICE AD CONGLIUM GENERALE Τ
minoro iudice ad maiorem , ratione gravaminis saeta provocatio. In quaestionibus fidei et morum a Romana Pontifice ad Concilium Generato nunquam a Catholicis appellatum laisse eonstat ex historia Molesiastica, quas id a solis Haereticis, iisque paucissimis factitatum esse ostendit. Primi laere saeculo V. Pelagiani Episcopi XVlit., qui oblata rasimo Papae fidei inao prosessione, id dumtaxat ab eo petebant, ut illam Oxaminare dignaretur, et si erroneam in aliquo deprehenderet, id ipsis inti Meti Seeas se ad Oecumenicam Mnodum appellata
233쪽
x3o ARTICULUS III. CONTROVERSIA VIII. ros significabant. Unile patet, horum Haereticorum nypellationem non absolutam , sest conilitio natam dumta xat fuisse, et ex titulo denegatae iustitiae ab ipsis interponendam. Equidem Donatistae etiam a Papa ad Concilium provocasse ab aliquibus dicuntur et verum asse tio haec veritati repugnat; ut enim Sirmondus observat in Notis ad Concilium Arelatense , de Synodo Romana murmurasse victos Donatistas, illam accusasse aereprehendisse, de illa questos esse , multis locis docet Augustinus : ab ea provocasse , numquam proditum est, sed ab Arelatensi. Confirmari id potest ex eo , quia in Synodo Arelatensi, ubi judicium Romanam retractatum est, sederunt Rheticius A aga todunensis , Maternas Agrippinensis, et Marinas Arelatensis , qui Romanae Synodo sub Melchiade interfuerant: At vero si Arelatensis Synodus cognoscere debuisset in causa appellationis , priores utique judices numquam admisisset. Pelagianos audacia et impietate superarunt saeculo XVI. Martinus Lutherus a Leone X., et saeculo XVIII. Ian- seniani a constitutione Clementis XI., cujus initium , Unigenitus Dei Filius, ad Concilium Oecumenicum appellantes.
CDLXI. Galli catholici, qui Pontificem Conciliis
Oecumenicis inferiorem, et se solo fallibilem esse de senilunt , putant, quamvis id nunquam a Catholicis laetum fuerit, a Pontifice ad Generale Concilium appellari posse , si Decreto Romani Pontificis in quaestionibus fidei et morum Universalis Ecclesiae consensus nondum accessit; de quo si sufficienter constet, tum vero talem appellationem , v. g. Jansentanorum , ut illegitimam rejiciunt et damnant. Pari modo existimant Galli,
in rebus ad disciplinam pertinentibus fas sibi esse a
234쪽
DE APPELLATI E AD CONC. GEΝ. a a Bialtis Ρontificum provocare ad Concilia Oecumenica per oppellationem. LXII. Certum est harum appellationum a Pomtificis Decretis, in maleria etiam at meram disciplinam SPeCtante, nullum prorsus in Ecclesiastica, ae Gallicana etiam historia exstare vestigium usque ad initium saeculi XIV. quo primum a Philippo Pulchro Galliarum Rege usurpata fuit , quando a iudicio Boni sucii VIII. appellationem ad Concilium Generale interposuit : in
qua tamen adeo parum fiduciae reposuerat , ut a Benecticis XI. et Clemente V. Bonifacii Successoribas, instantissime . postularit absolvi ab excommunicatione , quam vi censurarum Bonifacii se iucurrisse haud tuaniter verebatur.
CDLXIII. Conclusio. A Decretis Summorum Pontificum in quaestionibus fide i, morum , ac disciplinae appellari non potest ad Concilium Generale. Prob. I. Authoritate Pontificum. S. Gelasius Epist. XIlI. ad Episcopos Dardaniae scribit : Cuncta per mundum nouit Eccleaia , quoniam quorumlibet ligata sententiis S
des B. Petri Aseostoli ius habea t resolcendi , umore quod de omni Ecclesia fas habeat judicandi , neque cuiquam de ejus liceat iudicare iudicio. Siquidem ad illam de qualibet mundi parte Cunones apρellari
uoluerint, ab illa autem nemo sit appellare Permissus. Gelasiam secutus est S. Nicolaus I. Epist. VII l. ad Michaelem Imp. citatis verba S. Gelasii. In Constantiensi A. i. t 8 in publico et Generali Consistorio , nemine reclamante , promulgata suit a Martino V. Constitutio , in qua haec continebantur: Nulli fas est a suρrem a JudAee , pidelicet A 'Ostolica Sede, seti Romano Ponti cedesu Christi micario in terris anellare , aut illius j
235쪽
Qa ARTICULUS III. CONTR vos A VIII. um in causis fidei, quae tamquam maiores ad *sum , et Sedem Apostolicam deferendae sunt, declina re. Cumque Martinus Legatorum Poloniae petitioni a nuere nollet, qui petebant damnari Iibellum Ioannis
Falchenhergii, iidem Legati appellationem ad concilium
interiecturos se minati sunt. At Pontifex siIere iussis hane ipsam constitutionem de non appellando a Papa ad Coucilium, ostendit : quihus auditis illi ab austa destiterunt. Iuvahit ipsum Gemonium audire in Dialogo
Apologetico, ita loquentem : Cui appellationi cLegat
rum Poloniae cum revondendum esset, Iecta est, ut
dicitur, in Consistorio Generali et publico, quod ult
mo Corastantiae celebratum est, minuta quaedam sub forma Bullae, destruens , ut asserunt qui legerunt eam, fundamentale penitus robur nedum Pisani sed Constantiensis conrilii, et eorum omnium quae in iis, praesertim super electione Summi Pontificis , et intrusorum electione attentata factaque sunt. Pius II. sub poena excommunieationis ipso facto incurrendae quascunque a pellationes a Summo Pontifige damnavit in Conventa Mantuano a. I. . per Bullam Execrabilis, ut sacris Canonibus contrarias , Reipublicas Christianae noxias , erroneas et detestabiles. a. I M. Sixtus IV. edito dialomate constitutionem Pii II eonfixmavit, illis anathema digens, qui a Papa ad conelliam appellant Si tinam Constitutiooem Ludovicus M. Galliarum Rex reverenter suscepit, eamque in solemni hominum freque
tia promulgari iussit, quo nomine ψαrimas illi Pont sex per Apostolisas litteras gratias egit , teste odori Ruinaldo in suis Annalibus Ecclesiasticis ad Annum 14M Num. XXII. Denique in Bulla coenae quotiuariis a Romano Pontifige excommunicantur omaes et
236쪽
DE APPELLATIONE U Com. GENER. G3 singula , cujuscunque status, gradus, seu conditionis fuerint, qui ab ordinationibus et mandatis Romanorum Pontificum ad Universalo futurum Concilium appellaverint , nec non illi , quorum auxilio , consilio, vel f vore appellatum fuerit
CDLXIV. Prob. II. Auctoritate Ecelesiae Gallicanae , et Doctorum Gallorum. I. Ivo Carnotensis Episo pus saeculo XII. Epist. CLIX. ita scribit: Quoniam judicia Romanae Ecelesiae a nemine foris retractari posse, eadem Romana Ecclesia docente didicimus; si qui aliquam-do se praegrapatos ipsius Ecclesiae authoritate conquerumtur , hoc eis consilium damus , ut non descendant in Aegyptum ρropter auxilium; sed ab ipsa ad imam confugiant,
et inde expectent leuamen , unde conqueruntur accestisse gras amen; quia quae aliquando corrigit ρaterna sep
ritate, eadem frequenter colitigit materna pietate. II. In eausa Philippi Pulehri , et Bonifacit VIII. eoram Clemente V. Guillelarus de Nogaretio, et GuiliAmns de Pl
siano nomine Gallorum omnium Bonifaelo adversantium III. Augusti Anno 13IO. dixerunt, provocatum n gefuisse ad Concilium Generala ex suppositione, quod Bonifacius VIII. legitimus Papa non esset. Dein subjungunt : A sententia Sedis Mostesicae non potest appe ari. Vido dicta Num. DXXX. CDLXV. Prob. III. Authoritato omnium sero D
etorum totius orbis catholici, tum Theologorum, tum canonistarum , qui appellationem a Romano Pontifico ad quemcunque alium rejiciunt, tamquam Ecclesiae maxime Perniciosam, ac veluti discordiarum seminarium Sacerdotium inter et Imperium.
DLXVI. Prob. IV. Batione Theologica. Pontifensupremam et insatiabilem habet authoritatem in Ecclesia
237쪽
α34 ARTICULUS III. CONTROUERAIA VIII. Dei, ut ostendimus Controversia VI. et VII. Ergo eum appellatio fieri nequeat , nisi ah inferiore ad Superiorem , non potest a Decretis Romanorum Pontificum, sive ad fidem et mores, sive ad disciplinam Ecclesiasticam pertinentibus . provocari ad quemcumque a- Iium. Confrmatur. Romani Pontificis, cum is sit immediatus Christi Vicarius, idem est tribunal, ac Christi : sicut idem est tribunal Vicarii, et Episcopi. Ergo cum a Christo appellari nequeat, neque fas erit a Romano Pontifice ad aliud qualecumque tribunal appellare. Rationes ullas suggerit nobis Radolphas , Pii II. Po-tificis Internuutias , Dietherum ab Iseu burg , Archiepiscopam Mυgantinum , qui ob Simoniam et perduelli nem in Sedem Apostolicam et Imperiam excommau cat us , ad futurum Concilium appellaverat, ita alloquens :Ab eo a 3ρ llasti , Diethere , qui tamen aegre ferres , si quis Prooincialium tuorum a te ipso appellasset. Sed quem appello sit judicem Τ Quem prooocasti tuae causae cognitorem Τ Futurum Concilium , dicis, a mella-ςi. Et tibi est futurum Concilium Z Ubi sedet 3 Ubi
tribunal ejus requirimus 3 Pulchra inuentio , ut impunita sint scelera . ut liceat sine metu judicii aliena incadere. Is Judex aρρellatur , qui nusquam resteΓitur. In Conpentu Mantuano adversus hunc nequitium lex edita est, quae appellanti ad futurum Concilium eam irrogat poenam , qua rei Majestatis, et fautores Eu
CDLXVII. Qui appellationes ad Concilium ut i
eitas defenJunt, Reipublicae bonam , aliasque rationes , parum tamen efficaces et solidas, obtendere solent. Dicunt itaque : Respublica debet necessario habere media
ad conservandam tranquillitatem publicam sufficientia.
238쪽
DE APPELLATIONE AD CONC. GENER . Q Ergo licita est appellatio a Romano Ρontifice ad Cone ilium Generale. P. C. Decreta Papae si promulgarentur
et Ohservarentur , saepe turbas in Regno cierent : pos- sent esse iniusta, et a veritate aliena et . R. C. L.
T. C. Aci probat. ajο, Decreta Romanorum Pontificum in quaestionibus fidei et morum, si illi ex Cathedra i
quant- , esse irreformabilia , iustissima, et sanctissima rnequct a Catholica veritate , sed ab haeresi timendas esse sedition s. Si vero eorum Decreta, in quaestionibus ad disciplinam pertinentibus lata, turbas cierent, aut Sctandalum Parerent , quod tamen , nisi invictis rationibus
probetur , supponendum non est, confugere debet Respublica ad Sedem Apostolicam, ut inde expectet leva-vieri , oricle Se conqueritur aceepisse gravamen. Quod si PontifeX, de rei veritate certis factus, iniusta mandata non modo non revocet, sed illorum etiam executi nem acriter prosequatur, quod certe aut nunquam, aut
vix unquam continget; quantum Christiano fas est, locum habere poterit consilium Concilii Triburiensis A. 895. Can. XXX. In memoriam B. Petri ostoli hon remus Sanctam Romanam et Apostolicam Sedem ; ut quae nobis Sacerdotalis Mater est dignitatis , esse debeat Magistra Ecclesiasticae rationis. Quare servanda est Cum mansuetudine humilitus , ut , licet uix Jerendum ab illa Sancta Sede imponatur jugum , feramus, et Pia deuotione toleremus. Q d si consilium hoc non placeat, licebit Reipublicae aut Principi non exequi Decreta illa Pontificia, hujusque renitentiae causas Sanctae S di eAponere, absque omni lamen appellatione ad Concilium Generale , quia per has appellationes iniuria insertur.Romano Pontifici , qui superiorem in terris uou
239쪽
CONTROUERS IA m. AN ROMANUS PONTIFEX SIT ANTICHRISTUS
Ita uteras et Calvinus . horumque sectatores, ut defeeti nem suam a catholica Ecclesia Iegitimam fuisse ostenderent, Romanum Pontificem Antichristum esse nefarie con tendebaut , eamque insaniam Lutheras Articulis Schma, Oaldicis inseruit eo verborum tenore, ut declamare potius at furere , quam dogmatice definire videretur. M lanchtota articulo illi s seribere renuit; imino con entieutilias alia quot collegis , honum esse Papaton, mattoramque honorum cauAum asseruit, dixitque auιhoritatem istam stabiliendam fore, si de facto non existere . Plao ait tame quam plurimis Protestantibus furere, atque in Dunitam Majorum suorum imitari libidinem Romanos Pontifices calumniandi, ut probroso Antichristi nomine eos in iu-vidiam adducerent; quamvis forte nullus eκ eorum Praeconibus inveniatur , qui si Papatum adipisci posset. H-henti animo Antie stus esse nollet. Sahriel Povellus Caruvio ista Anglus eo audaciae devenit, ut asseverare ausus. fuerit: Deum sanctes testor , tam certiam Scire. Pu
risciam Ecclesiam esse Antichristi Synagogam. MarmDeum imum esse in coelis, Creatorem uisibilium e inuisibilium, et Jesum Christum perissimum Messium. Vapingensis SInodus Protestantica A i6OS. Artic. definivit, Papam esse Antichristum , idemque statatam. fuit in Synodo Rupellam A. 16or. peculi 1 Artia ,
240쪽
AN PAPA SIT ANTICHRISTUS 7. 23ν Io, in quo dicitur: mo articulus tamquam verissImus, conformis Scr*turae, et iis quae Midentur clare impletu , inseratur in omnibus fidei consessionibus de no-po imprimendis. CDLXIX. Quod si tempus a Protestantibus P
tas , quo Romanus Pontifex in Antichristum mutatus sit, in diversas abeunt sententias. Gabriel Povellus A gliis vult Antichristum jam tempore Apostolorum nam um esse. JUGnaeus caluinista primum Antichristum sa- eit. S. Victorem I. ad finem sareuli V., quod potestate sua ahasus , Asiae minoris Episeopos Quartodecim nos communione sua privarit. Alii Antichriqios fuisse eos omnes Pontifices statuunt , qui Missas celebrasse ,
aut ordini Missae aliquid addidisse leguntur. ut S. Alexander , S. Telesphorus , S. Mareus, S. Siricius, S. Leo M. S. GeIasius. Haithronerus Sylvestrum I. fuisse eontendit: centuriatores Magdeburgici S. Gregorium M. Lutherus et Chytraeus non quidem ipsum Gregorium, sed eius Successores , praecipue Bonifacium III., qui primatum a Phoca Imperatore impetraverit, et is caput Ecclesiae , atque Episcopum Universalem appellarit. Alii id primum eontigisse dicunt saeculo VIII., quo Ecule sia Romana dominio temporali Exarchaias Ravennate us, et Ducatus Romani aucta fuit. Alii demum saeeum D XII. post tempora D. Bernardi. Ex quo facile patet. Protestantium testimonio eam fidem adhibendam esse, quam Daniel Propheta testimonio adhibuit scelestorum
senum , quorum unus Susannam castisqimam Matronam
n flagitio a se deprehensam esse sub schino, alter sub prino mentiebatur. Equidem operae Pretium non esse iudico , putidissimam hanc calumniam , quae ip , is