장음표시 사용
581쪽
DCCXCIX. Quaeres M. Quid sentiendum sit de
Libris Carolinis , Romam ad S. Hadrianum L missis, quibus Nieaena II. Synodus, et cultus Imaginum impugnatur 3 R. Card. Baronius Tomo IX. Annal. Eo-elesiast. ad Annum 794. Num. XXX., et card. MI-larminus Lib. II. de Eccl. Triumphante, Cap. XV. aliique, negant Carolum Magnum librorum illorum autho- rem fuisse , his potissimum rationibus ducti. I. Quia S. Hadrianus . in suo ad carolum Magnum responso Apologetico, solum postremum capitulam in his libris eontentum carolo Magno tribuit. II. Quia ex eodem Η driani responso apparet, non unum, sed plures fuissoaulbores librorum Carolinorum , cum Pontifex semper
de pluribus, eti ad plures loquatur. III. Quia Hadrianus auerbius in authores illorum librorum invehitur, carolum vero, nulli hi, perstringit. IV. Quia temere, as nullo ordine in illis libris congeruntur obiectiones in
uirum fascem. . V. Quia Hinomarus Rhemensis libros illos Carolinos dicit continere acta Concilii Francosordie sis: adeoque illa , quae a eoi lectis in eo Episnopis aut dicto, aut scripto prolata sunt: quae dein in unum s scem collecta Hadriano Pontifici a Carolo transmissa suisse existimat.
DCCC. Contra Natalis Alexander Dissertat. VI. de Imaginibus ad Hist. Eccles. Saeculi VIII. Partigrapho VI. libros hos a Carolo Magno, aut eius iussu ab alio com
positos, regioque ejus nomine vulgatos fuisse asserit. i. Quia in praefatione Carolus se authorem esse profitetur , ac Pipinum Regem venerandae memoriae genit
rem suum appellat. II. Quia in Epistola Synodali comventus Parisiensis A. 824. sub Ludovico Pio dicitur, quod Carolus Capitula quaedam Nicaeni II., quae re Bh a
582쪽
prehensioni patebant, annotarit, eaque Hadriano direxerit, ut illius judicio et authoritate corrigerentur. III. Quia Hadrianus in sua ad Carolum Magnum responsione testatur, se accepisse hoe capitulare adversus Synodum , quae pro Sacrarum Imaginum erectione in Nicaea habita est, per Angitherium Abbatem , Caroli Legatum. IV. Quia Hinomarus Rhemensis Libro contra Hinc-marum Laudunensem Cap. XX. testatur, se, cum adolescentulus esset, Iegisse non modicum volumen de Synodi VII. destructione ab eodem Imperatore Carolo Romam per quosdam Episcopos missum. V. Quia exemplaria MSS. Vaticanum et Titianum Caroli nomen praeserunt. Postremi hunc fuisse titulum Titius ipse Meldensis Episcopus prodidit: se nomine Domini et M patoris nostri Iesu Christi, incipit opus Illustrissimi et Excellentissimi seu speetabilis uiri Caroli, nutu mi R
DcccI. Confideratis omnihus distendum videtur , libros illos neque a Carolo, neque ab alio eius iussu et nomine conscriptos fuisse: sed quod Carolus tantum oblatas sibi Galliae Germaniaeque Episcoporum objecti
nes contra Synodum Nicaenam, et cultum Imaginum , in unum fascem collegerit, atque ex hoc capitum dumtaxat Iemmata seu titulos , non autem libros ipso Hadriano transmiserit, adiecta epistola sua, qua studium suum pro Ecclesia. atque hoc ipsum negotium non nisi zelo gloriae Dei, et veritatis stadio a se susceptum dommendabat. Huio syllabo titulorum suum sensum in ultimo capitulo adiunxit, dicendo, se judicare secundum id, quod olim S. Gregorias Papa ad Serenum Massiliensem Episcopum scripsit. Sane libros ipsos ad H, drianum missos non fuisse, agnoscit ipsemet Natalis
583쪽
DE Usu ET ULTU M. IMAGINUM.13 Alexander , et, colligitur I. ex eo, quod nec argumen iis omnibus , nec conviciis , quae toto illo opero oo linentur , Pontifex responderit, responsurus utique si legisset. II. Quia nec ad singula capitum lemmata respondet, nec eo, quo in libris illis proposita sunt, o dine. III. Quia Hadrianus in Apologia Cap. XXV. postrem tim capitulum ex misso afl se , ut vocat, Capit lari refert , quod tamen in libris Carolinis non extat. Itaque non inanis est coniectura, Carolinos libros aliquot annis ante Francosortensem Synodum fuisse comscriptos , nempe post triennium a Nicaena II. Synodo, id est, circa A. 79o. , ut ipsius Carolini operis praesatio testatur: postquam Acta Synodi Nicaenae e Graeco in Latinum translata in Gallias perlata sunt. Quae Acta cum Francosuriensis Concilii Patrihuq diqplicuissent, atque ea de re Hadrianum illi csertiorem sanere decrevi sent, Caroli opera vel mandalo, excerpta fuere ex libris illis caroIinis lemmata capitum . non eodem quo in libris erant, sea quo visum est collectori , ordine. Haec capitula Romam a Carolo transmi sa nomen ab eodem traxerunt, quod postea una cum eius epistola in libros illos translatum est, qui propterea , etsi nec seripti a carolo fuerint, nec ejus iussu, libri Carolini deinde/appellati sunt. Certe hos libros authorem non habere Carolum Magnum Ionge verisimilius est; eoquod acerba illa convicia , et graves contumeliae, quibus scatent omnes paginae, majestati . sapientiae, et moderationi caroli, quam in omnibus aliis aeque arduis negotiis, praesertim vero erga Sacros Antistites semper exhibuit, minime convenire videantur. consule Petavium Theolog. Bogmatum Tomo VI. Lib. cap. XII., et Leonardum Grebnerum in Tractatu distorio daridico de sta-
584쪽
63a DTICULUS VI. CONTROVERSIA VII. tu Ecclesiae sub Regibus et Inapp. . Stirpiς Carolingicae
DCCCII Objicisur I. contra I. Conclusionem. Infirmitas argumenti, quod exi aenea Christi Statua pei,
tur Ilus. antiquorum Scriptorum ψ ante Eusebium, statuae illius meminit, non Tertullianus, non Iastinus, non Minutius Felix. Ergo probabilius est subula. II. Evangelistae silent de statua, narrantque Marcus et Lu- eas mulierem tuam, antequam a Christo sanaretur, omnem substantiam suam in Medicos eroga e. Ergo nmuliere illa statua aenea non fuit erectar III. Est incredibile, quod statua illa, ferrente GentiIium Apers cutione , per tria omnia saecula integra et incolumis manserit. IV. Factum mulierculae SimpIicis, e pagonismi luto emergentis , non probat usum et cultum Imaginum esse Iicitum. R. ad L N. Eusebiax multa narrat , ab aliis ante ipsum Scriptor us nou. memorata, , de quorum tamen , veritato nomo dubitat Quare diacendum est, famam statuae illius ad ii Tertullianum , Minutium Felicem, et Iustinum nou Pervenisse,. aut saltem eos putasse , . inutilem lare statuae hujus mentionem apud illos, qui luculenta Christi miracula, eaque quae quotidie in Ecclesia a Mart3ribus patrabantur , ut praestigias rejici aut , more Protestanti . : Ad II. R plurima, quae Christus dixit patravitque, in Evangelio non continentur ; scribit enitu S. Joannes Cap. is l. v. 25. Sunt autem et alia multa, quae fecit Jesus :quae si scribantur per singula , nec ψsum arbitror mundum cvere pone eos , qui scribendi sunt liis . Quid
585쪽
DE USU ET CULTU Ss. IMAGINUM. 683
ergo mirum , quod Evangelistae statuae a muliere illa postea erectae non meminerint ; praecipue cum longe probabilius sit, mulierem nullo Christi praecepto ada-etam id egisse, sed sponte sua ad contes laudum pro tanto beneficio gratum animum. Quamvis autem Evangelistae narrent, mulierem in medi eos erogasse omuem substantiam suam; non tamen per ea verba deuotare
voluerunt, nihil ei amplius super sui qse, sed maximos sumptus illam fecisse valetudinis causa. Recreata itaque ab aegritudine instaurare potuit rem domesticam, quo ipsi erigendae statuae modus supreteret, aut procurare, saltem , ut a praedivite ejus urbis cive in tantae rei monumentam aenea statua Christo erigeretur. Α' III. R. Christiani nominis hostes aut ignorarunt eam eSse christi statuam , aut de ea everte uda, Deo illam serva re volente , non cogitarunt. Ad l, Quamvis factam mulieris id non probaret, probant tamen prodigia per
herbam illam ad statuae pedes succrescentem patrata. Nequε dicas , miracula illa val do incerta esse , eoquod Eusebius de illis verba faciens, utatur voce , Dicitur. Idcirco enim Eusebius voce illa utitur, quod noluerit instar testis oculati miras illas sanationes commemorare, quas propriis oculis non spectaverat, sed ab aliis narrantibus, ac fide dignis acceperat. Vide Honoratum a S. Maria Lib. IV. Animad ersionum in regulas et usum Critices , Dissert. II. Art. II .
DCCC III. Objicitur II. Infirmitas argumenti, qaod
ex Edessena Claristi imagine petitur. Eusebius Caesariensis , quamvis Epistolam Abgari ad Christum, et huius ad illum Historiae suae intexuerit , petitusque ex Ecclesiae Edessenae tabulario ex Syriaca in Graecam linguain traustulerit, nullum tamen de Edessena chr,
586쪽
6M ARTICULUS VI. CONTROVERSIA VII. Mi imagine verbum facit. Ergo. II. Eragrius fabulator primus est, qui hujus Imaginis mentionem fecit, falsoque citat Procopium, apud quem nihil tale legitur. R. ad I. N. C. Unius auctoris silentium anteponendum non est. aliis id aperte testantibus. Quod vero Eusebius Edessenam Christi imaginem silentio praeterierit, mi-Tandum non est, cum Arianus homo alienus suerit ab Imaginibus Christi, ut tacite patet ex ejus Epistola ad Constantiam Licinii Imperatoris uxorem, siquidem illa genuinus sit Eusebii foetus, et non ab IconoelaSta aliquo lupposita ac conficta, ut putat Petapius , eoquoa Eusebiani styli et characteris venam non habeat. Sciscitanti enim Augustae , ut mitteret ad se Imaginem Christi Salvatoris , intellige ad vivum expresSam , quam an Palaestina, ubi Christus vixerat, facilius inveniri putabat, respondit Eusebius, hane a se mitti non post se. Aut enim, inquit, petis imaginem Christi secundum Diuinitatem ; et haec nulla ingura exprimi potest :aut secundum carnem et formam serpi, quam Pro n
his induit; sed neque hoc modo dmino ρoterit, quam doquidem mortalitas ejus a gloria Diuinitaris absorpta est. Quibus verbis praelusisse dicendus foret Eusebius e roribus Apollinaristarum et Eu chianorum. Ad II. N.A. De ea imagine meminerunt Acta SS. MM. Samonae et Guriae, qui sub initium saeculi IV. passi sunt, et Procopius saeculi VI. Scriptor, ex quo narrationem i, Iam Evagrius deprompsit. Et quamvis illa in Libro II.
Procopii de bello Persico hodie non amplius extent, e quod textus integer ad nostram aetatem non Perve uerit , extabant tamen temporibus Evagrii, qui diserto affirmat ea se descripsisse ex Procopio.
587쪽
DE USU ET CULTU SS. IAE GINUM. 58s DCCCIV. Objicitur III. eontra IV. Conclasionem, authoritas Scripturarum. Exodi Cap. XX. Deus diserte Prohibuit , ne ullum fiat sculptile : Non facies tibi acti tile , neque omnem similitudinem quae est in coeto desuper , et quae in terra deorsum, nec eorum qua sunt in aquis sub terra. Ergo lege divina positiva prohibitus est usus et cultus Imaginum. R. I. N. C. Quamvis Deus in antiquo Testamento prohibui set Iudaeis
omnem imaginum et simulacrorum usum , eoquod rudis ille populus valde pronus fuerit ad idololatriam, atque exemplo Gentilium ad illam facile pertra udus: minime tamen sequitur, legem hanc positivam per. petuam salsse , atque ad Christianos omnium temporum extendi. saltem pro illius circumstantiis quibus nullum idololatriae periculum imminet. Sic etiam lex abstinendia sanguine et suffoeato, ab Apostolis lata in concilio Ierosolymitano iustissimis de eausis, Christianos omnes
initio obstringebat: postea vero cessante causa , PeuItas abrogata est. R. II. Ηae Dei lege prohiberi dumtaxat idola . id est, falsoram Numinum simulacra, vel rerum quarumvis ereatarum ess gies, eo fine lactas, ut Ioco Dei adorentur; non vero imagi ues quascumque. Ratio id dicendi est, I. Quia id ex antecedentium et conseqaentium ver horum serie patet. Praemittunt ar enim illa verba, Ego sum Dominus Deus tutis. Aon habebis Deos ali nos Coram me. Ista vero subsequuntur: Non adorabis ea, neque coles. li. Quia omnia praecepta Decalogi , praeter circumstantiam Sahbathi, sunt iuris naturalis, eui certo non repugnat usus imaginum ; cum Deus ipse Exodi Cap. XLV. fieri iusserit aureas imagines Cherubim super Arcam , Numer. Cap. XXI. Serpentem
-- : duob usque viris Beseleel et Ooliab Exodi cap.
588쪽
686 ARTICULΓS VI. CONTROVERAIA vn XXI. spiritum suum , sapientiam et scientiam do lora ad sculpendum, multaque excogitan la i pro ornatii ita Bernaculi. Praeterea IlI Regum Cap. VI. dicitur , i Sa- Iomonem omnes parietes Templi ' sculpsisso variis caeli turis, fecisseque in se s Cherubim; et quidem Deo haud dubie inspirante , qui Templum sie ornatum postea Maiestate ina replevit. III. Quia si Densi praecepto ilici quidquam aliud prohibuisset, quam idolorum e vitam . praecepta decalogi jam non decem . sed omnino undecim forent. IV. Quia Iudaei temporibus Christi, ut patet Xatth. Cap. XXII. , habebant imaginem Caesaris in nummis , et nunc etiam absque scrupulo imagines Pri et pum , aut Sanctorum in illis expressas retinent Quamvis vero dicamus, Iudaeis in lege veteri Iuro divinci imagines qualescumque prohibitas non fuisse ι facile tumen concedimus, iuro positivo humano , Synedrii nempe et Synagogae, ob periculum idololatriae , fas illis non fuisse, saltem extantes et protuberantes effigies retinere , aut Publice Proponere. DCCCV. Dices I. Deus citato loco prohibetiit Omnem idololatriam. Ergo prohibuit omnem cultum Im ginum. P. C. Imago et idolum sunt idem. Ergo. P. A l dolum est simulacrum Numen aliquod repraeseruam , cui desertur cultus religiosus 'Atqui tale aliquid sunt imagines Christi et Sanctorum. Ergo sant idola Consimmat. Iudaei, quamvis in idolis suis . praecipue in vitulo aureo, unum et verum Deum colerent , lapsi dicuntur in idololatriam, quod Deum sub alieno schemate adorarent. Ergo Ρ Λ itulo aureo nullum speciale nomen imposuerunt, sed eum simpliciter Deum suum vocararit Exodi Cap II. v. 4. Hi sunt Dii
Diaei, qui te eduxerunt de terra Aegypti. Et v. b.
589쪽
DE USU ET CULTU SS. DIAGIXUM. 58ν Cras est solemnitas Domini. R. C. A. N. C. A l probat. N. A. Ad hujus ρrobat. N. M. Volum est falsa similitudo repraesentans id, quod revera non est. Hine u
Lacuc Cap II. v. 18 dicitur: Quid ρrodest scul 'tile , quia sculpsit illud Iictor suus con utile , et imaginem 1alaam 2 Et I. ad Cor. Cnp. VIII. Scimus, quia idolum nihid est in mundo. Ubi idolum nihil vocatur , quia
licet sit aliquid secundum materiam , formaliter tame secundum divinitatem nihil est, quia repraesentat diavinitatem , quae in rerum natura non existit. Hinc divina Scriptura saepissime vocat idola, falsa , inania,
mendacia, vana etQ. Contra vero imago est verissima
expressio sui exemplaris, iuxta illud S. Gregorii Naaianzeni orat XX LVI. Haec imaginix natura est, ut exemρlar suum imitando referat. Bino Scriptura divina Verbum vocat imaginem Dei Patris, non vero illo iam . Ergo cum imagines Christi et Sanctorum vere repraesentent Christam et Sanctos, quibus cultum divinum non exhibemus . nota sunt idola. Ad Con m. N. A., oujus salsitas colligitur l. ex Scripturis. Nam Deuteron. Cap. XXX. I l. v. I 8. dicitur : Doum qui te genuit , dereliquisti , et oblitus es Domini creatoris tui. Psal Cv. v. 19. Et fecerunt pitulum in Horebr et ado- raoerunt scul'tile. Et mutauerunt gloriam suam in similitudinem uituli comedentis foenum. Obliti sunt Deum qui saluasit eos, qui fecit magnalia in Aegrato , mirabilia in terra Chain, terribilia in mari rubro. II.
Ex eo, quia nulla causa reddi potest, cur Iudaoi vit Ium potius, qaam aliud animal conflaverint, nisi quia Aeg1ptios videra ut Apim adorantes. Ad Probat. C. A. N. C. Vitulum aureum Deum vocabant, quod per cra sum errorem crederent, idolum illud Deum esse, ha-
590쪽
583 ARTICuLus VI. CONTROVERSIA VII. iusquo beneficio ab Aegyptiaca servitute se Iiberato
fuis . DCCCVI. Diees II. Gentiles non putabant statum suas Bureas et argenteas esse Deos; neque cultas illis axhibitus terminabatur ad statuas, sed ad mam refe-Tehatur , quem illae reserebatit: ac nihilominas , dico-hantur Idololatrae. Ergo ad idololatriam sufficit, quod Deus aut Sancti colantur in imaginibus. P. Λ. ex Ce so , qui apud Origenem Lib. VII. dicit, ridiculam esse Christianorum sapientiam, si nihil aliast, docere vo-Iunt , nisi Deum non esse lapidem , lignum, aes, --rum , ah hoc vel illo artifice expolitam et elaboratum.
Quis enim , inquit, adius est, nisi sit plane fatuus .
qui haec Deos esse putet, non autem Deorum donaria et simulacra. Item ex Juliano Apostata, qui in prima parte operis sui seribit: Nam simulacra et aras, nec non aeterni custodiam ignis, et, ut uno νe ho dieam, caetera id genus omnia Deorum PraESentiae a m Majores nostri constituerunt, non ut ista Deos esse credamus ; sed ut ipsos per illa peneremur R. N. A. Duplici de causa Gentiles vere fuerunt Id Iolatrae. Primo, quod daemones, aut homines qualescumque, vel alias creaturas tamquam Deos adorarent :deinde quod eorum omnium simulacra Deos esse credo Tent , sive immutatione substantiae , sive infusione quadam et incorporatione Deorum; eaque divinis honor hus afficerent, spem in his suam ponendo, ipsisque supplicando, ac serviendo. Hoo scelere imperita max me plebs , hoc est, maior pars hominum per omnes e vitates implicata manebat; quamvis doctiores ex illis , ut se a Christianorum objectionibus liberarent, ae ne de dogmate lain absurdo palam erubessem eogerentur . .