장음표시 사용
281쪽
Titulus solus V numen retentum, si nulla alia argumenta ad- snt, praescriptionem non impedit.
Per hoc, quod quis titulum regni, provinciae, urbis, praedii, si cundum ulum receptum alicui tribuit, D JUDri Udomino eius regni Sc. iniuria nulla fit. Diu iam est, quod doctores iuris publici, tam univeri lis quam Germanici, inter se disputant, an sola nominis titulique retentio ac conservatio ius ipsum conservet, atque praeseriptionem impediat Videas, illos circa hanc
quaestionem non solum invicem, sed etiam a se ipsis dissen-
282쪽
sP. CCCCLXIII. DE PRAESCRIPTIONE DORMNNTE. αεν tire.. nringius ia oster se mni seu Imperii Germanici cap. I. nomen caesaris & impuratori S Romani a lummis Germaniae principibus retentum negat, tamen his iuS aliquod in v teres A iam diu amissas imperii Romani partes dare; M p. l9. ait: Sed nec facile prohaaleris, coeliari hodie titulo comsaren ullum tale plenum dumiuirem convenire. Glo enim, fumrit illa caesarum olim pute1tas: hinc tamen: costi ere non licet,
hodieque illam superesse, etsi ita argumentari videas sc satis
multos. Nam utique ut Romanorum omnia, ita etiam cossarum
iura, murationibus fui it obnoxia. Nihil in his oriernum, perinde ut nec in aliis humanis rebus. Eadem sane verisimilitudine collegeris ex eo, qMod Germanicorum regum pri exigua olim aetate Cornelii Taciti fuerit existimatio, nunc itidem eos duntaxat valere sit admissi magis aure ritate, quam imperandi. A qui tanto temporis spatio etiam. hoc mutari potuit. l pse immen in cap. 2 l. in quo urbem Romam ceterasque Pontificum Romanorum terras nec priescriptione nec alio aliquo titulo Imperii ditione & iuribus excidisse contendit, inter argumenta sua primo A praecipuo loco hoc posuit: ad haec usque tempora re bus Germaniae nomen Casarum Romanorum idibatum malise. Quae Conrinsio tanquam levitatem aliquam exprobrat, atque, nomen caesaris Romani retentum praestriptioni iurium imperii vel retro obstitisse vel in fu- 'turum complendae satis obstiturum esse, minus verosimile dieit Textor in Iure publico Cresareo tit. n. 63. δει Verum si omnia accurate consderes, excusari optime potest Comringius. Nempe is, qui contra praescriptionem laborat, atque ius suum ad erius Pollen Orem Vindicat, reliquis argumentis suis, si quae habet, insigne pondus ex rententione prisci nominis M tituli addere potest. Sed, si alia argumenta delint, Textori facile adsentio, & nomen solum atque titulum retentum ius ipsum conservare at9ue praeia scriptionem sive immemorialem sive aliam legitimam ima
283쪽
pedire haud puto. Nihil enim est in vita humana frequentius, quam ut nomina serventur mutatis rebus. Infinitis dignitatibus accidit idem, quod se turae Romanae, quae, ut Boethius libro 3. de Consolati0ne phil ψ Ubiae prosia Q. ait, magna olim potestas, nunc inane nomen est, & senatorii census gravis sarcina. Rem clariuS exemplo recentiore eXplicabo: Elt sine dubio Magnae Britanniae regibus ius in Galliam firmissimis argumentis nixum, quod olim forte vindicabitur. I ita argumenta mirifice iuvantur continuata per saecula aliquot tituli possessione. Verum si hanc tituli adhibitionem separatim ab aliis argumentis confideres, ea sola nullius momenti erit. Merito ergo Bailius in Dictionali ebytorii ue is crithme art. Aeete sit. G G. Η Η. irridet Bedam, Romualuum, Baliticum Gallis quibusdam tanquam rebellionis crimen obiicientes, quod in dedicationibus aliisque ad Magnae Britanniae reges epistolis Galliarum titulum iis tribuunt. l pse quippe titulus per se ius nullum tribuit, sed saltem honoris verbum est ac stylum receptum indicat. Egregie Badlius loco memorato scribit: Un particulier, qui uue aux Princes, dans une letire, les tit res, quili prenent ordinati ement, ne P erige mini en ilige de leurs prete lions: il
284쪽
SP. CCCCLXIII. DE PRAESCRlpTIOVE DORMIENTE assmis sedentalilaesi eius. Omnia haec Baylius more suo exemplis mirifice illustrat, atque inter alia narrat, Galliarum regeS eodem tempore L Gustavo Ad pho & Vladisino P loniarum regi titulum Sueciae regis tribuisse, illibata tamen
VI. Retentio veteris nominis nec inter priuatos praescriptiinnem impedit.
Mlum nomen non est certum originis argumentum. Dicium in praecedentibus de iure publico. Idem vero Min privato obtinet. Equidem non immemor tum eΟ-rum, quae in Specim. CCLVII. de Probatis ne artificiali sim vieclaris medit. 3. dixi. argumentum a nomine S appellatione desumtum fortissimum esse, sed explicui simul latis mentem, & limitationem hanc non obscure addidi, si lubdem cum aliis arsumentis coniungatur. Nam motum sit, . inane est. Egregie lustinianus in L. m. C. de Nudo iure Quiritum; Nudum, inquit, nomen nihil ab is male discrepat, nec linquam videtur, nec in rebus apparet, sed vacuum 6t S superfluum uerbum. Memorabo exemplum: Solvebatur quotannis ex praedio rustico pensio nomine decimarum, tuque ab immemoriali temptire. Sed, oborta aliquando sterilitate, possessor pi dii decimam frugum partem secundum decimarum naturam offerebat. Exactor non decumas sibi deberi, sed canonem, in canone autem sterilitatem . debitori non prodesse, ex L. i. in fine C. de Iure empsi. , aiebat. Possestor nomen decimarum urgebat, atque eX uode origine iuris satis constare dicebat. Et quum exactor praescriptionem immemorialem obiiceret, posςssor tune, quum de origine negotii constat, praescriptioni locum esse, ex L. a. C de Praescript. χχχ. vel XL. annorum negabat.
286쪽
Contra praedii devastati es inculti dominum pro sicriptis quidem
ordinaria dormit, sed trice usis Cur it. ... Inter eXempla regulis, quod, non valenti agere praescimptio non currat, supra in Specimine CX. de interitu semvitutum medit a. S 3. retuli, quando praedium post bullicas calamitates vel incendia diu incultum iacuit, A dominus eius vel servitutes ei debitas non exercuit, vel Vicsenos quid in eo facere passus eth. Dixi, sic nec amitti ter, tutes, nec adquiri longo usu. Sed addo nunc limirationem, ni1i XXX. annorum usus vel patientia accedat. Ulara est lex 3. C. de Praesicripi. XXX. vel XL. annorum, quae evceptionibus omnibus contra triginta annorum lapsum l cum denegat. Accedit, quod utendi facultas in praedio
inculto M devastato non simpliciter deficiat, sed laltem dissicilis siti Exemplum retuli in Specimine CCCCXLIII. de Rebus derelictis medit. V. IX. Si utendi occasionem nullam habuit, ei nec praescriptio quim
Ouum seculo superiore lis de iure coronandi caesarem inter electores Moguntinum & Coloniensem, vel potius propugnatores eorum, Boineburgium & Conringium, id otiodex quadam Boineburgii epistola inedita Heumannus in I. he dia m. de libris an mi fac eusin mis p. Iu0. Ostendit, acerrime striptis agitaretur, Coloniensis advocatus in primiΝ p Rriptionem quingentorum annorum, intra quos Colon,
287쪽
ανα ' MEDITAT. AD PANDECTensis elector caesares semper coronasset, pro se auferebati Tum vero patronus MoguntinuS non male regulam: con tra non valentem agere non currit praescriptio; opposuit,
docuitque, istis quingentis annis caesiares Omnes in provincia Coloniensi coronatos fuisse, electorem vero suum ius coronandi tunc saltem sibi vindicare, quando coronatio extra provinciam Coloniensem fiati Vide iteratam Dispertatimem de hire coronandi pro eleci e Moguntino contra C, lanienses vindicias p. Ioa.
Iustitium esse potest, eis iudicia fuit aperta. Dormit inprimis praucriptio tempore iustitit. Quod iu
stitium definit Gellius Ν0'. Att. lib. IO. cap. I. in te stitionum & cessationem iuris. Potest tamen etiam iustutium esse, ubi ius quidem dicitur & tribunalia aperta sunt, sed ita, ut, ad quod tribunal eundum sit, litigantes nesciant. Exemplum est, quando duo pluresve principes sibi imperium arrogant, atque singuli ad sua iudicia ire cives iubent. Tum, quia sine periculo neutrum iudicium adiri potest, ius suum praescriptione non amittet is, qui conquieveriti Exstat in Berardi Chronico Casiauriensi apud u' Acheloto n. a. Spicilegii p. 9 S. epistola Alexandri Il l. pontificis ad archiepiscopum Mogunt inum, Rua tempore scnismatis priu- scriptionem in rebus ecclasiasticis impediri diciti videc. I4. X. de Praescriptionibus. XI.
In caussu subiectorum cum principe vel alio streperiore praestriaptio tunc dormit, quum apparet, illas potentia, metu, aut paupertate cohibitos liquidum suum ius perse- , ' qui n0n potui spe.
288쪽
SP. CCCCLXm. DE PRAESCRIPTIONE DORMIENTE stra ingularis est opinio, quam Bergerus in Oeconomia iuris O pag. 267. u. 6. proponit: Nota, inquiens, in nomine principi; pagivo adversus creditorem minus currere praescriptionem, propter reverentiam conveniendi dificultatem, quia princeps iudicialiter commode interpellari nequit; non nova
tamen. Convenit enim cum illa Veterum sententia; t cita civium murmuratione omnem principis contra ipsos
praescriptionem interrumpi, de qua multa vide apud Ochmlium de Praescriptione immemoriali cap. 9. g. 4. Et reS quidem dubio non caret. Habet enim fiscus principis, quemadmodum in L. 3. de his, quae in te)tamento delentur, dicitur, iudices suos. Hi ergo adeundi sunt. Qui si litem
non admittant, tum vero remedio degis et. C. de Amali exceptione utendum, ac protestatione apud tabularium imterposita rus suum Conservandum est. Quodsi tamen manifesto apparet, cives vel subiectos quoslibet iustam cauΩfam habui ne, sed potentia, metu, paupertate cohibitos mussitasse, nec ius suum persequi aulos fuisse, tum vero imp tentia haec cursum praescriptionis inhibet, Κ, ut ea dormiat, efficit. Nec opus est protestatione, ubi impotentia haec ce ta est. Vide claram legem in c. 8. X. de Appellationibus, secundum quod mense Octobri anni cIa Io cc XXVII. in caussa rusticorum cum domino suo, iussu & nomine regis Pru site, iudicavimus ex his rationibus: CS erhellet ex actis, dassylagere von Rnfanq her Tage ;um 'prehen rc. Obligiret, audi habeo in einem commissarisehen Recesse vom Nhre is gr. Mo gehaltener uniersu ung qesduhet den. Ob nun idol Deilagie au6 deni langen Teiitie, uri, der baher rufrenden Tedij4hrung die abestianis 4. halbe Ξage λu fodern, behaurien mill. inlesemeti aber die natiirlidae Ternutast saltum ;eiget, dos derstas te Condition duri Nerivandeiung der Im p qaithen Tage in uter halte vers inmieri, und ite in threr eiqemi Rrbeii datur nili Nemq qchmdert aeriden, litetnoffst der commisiarifle Re-- Tom. VII. M m cess
289쪽
274 MEDITAT. AD PANDECT. cest ri 8 I. praeVia caussae cognitione ergangen, miti
PRAESCRIPTIONIS INTEM RUPTIONE.
Lis pq 1Diri in iudicio mota interrumpit praescriptionem, et sad finem perducta uou st. iI. Tune tamen iis mota praesicripti0ni non obstat, quum possessor ab ea absolutiis fuit. Ad interrumpendam praescriptionem id unice in L.
I. C. de Proesicripi. An ι temporis desideratur, ut iis mota fir possessori in iudicio. Colligunt hinc albqui, nihil interesse, vincatne posse si an vincatur, et . ' . . sed
290쪽
sed utroque casu interruptam possessionem dicunt. Et, si vincatur possessor, res quidem dubium non habet. Quinetiam, quamvis non vincatur, si modo lis ad finem non perducta est, sed quievit, praescriptio tamen interrupta manet, L. ult. C. de Praescript. XXX. vel Q. amorum. At si possessor superior ex ea lite decedat victricemque sententiam rePortet, quaestione ipsi calumniose vel saltem
temere mota ius eius inter erit M pr scriptionem rumpi, durum foret, M aequitati contrarium. Pugnat etiam cum L. I. Pro don. V L. a. β. vlt. Pro emt. Igitur litem mmiam, si possessor absolvatur, praeseriptioni non Obitare, rectius tuentur Struvius in Iuris ud. lib. 2. tit. 9. q. 29. M II erim herus Observat. forens. 33ῖO. Pari L M alii ab hoc allegati. 9uaestio frequens eli admodum in foro. Accidit scilicet subinde, ut quis post aliquot annorum possessionem iudicio possessorio pulsetur, sed vincat atque in possessione defendatur, reservato de more actori petitorio, in quo initituendo hic moras nectit, donec BrioribuS annis complementum pretescriptionis accedat. l unc petitorium instituenti aetori reus exceptionem senescriptioniS.Opponit, adhorruplicat, eam per iudicium possessorium fuisse interruptam. Sed nos interruptionem non admisimus mense Iulio annicia II ccxxi. Testhei δrani3 2bidrea6 Srimm einiqe gehm Lui. vered, melle im-i6 a. ais fand catastriret, und in soldi e Qualitat inii euret morden, bis ini Dahre I I4. einige Om