장음표시 사용
371쪽
sP. CCCCLXum. DE NEC. SENT. AD LIBELL. Com. 3s ta fuit, iterum vel deprecationem vel declarationem substutuit, modo Poenam criminalem petitam in aliam plane Maliquando in prixatam satisfactionem convertit &e. Nec opus eii exemplis, quae quippe in foro quotidie occurrunt.
De accusationibus V aclionibus criminalibus. De accusationibus Mactionibus criminalibus pauca dicam. Posse in his iudicem, spreta accusatoris petitiove, Psie nam, quam rubet, decernere, hi ipsi, qui popularem de necelsaria sententiae cum libello con ibi mitate errorem Propugnant, fatentur. Vide Barbose thesaurum locupletatum lib. 17. cap. IO. axi . S. limit. 8.. XXXVII.
Iudex actorem condemnare potest. Iongius progredior, M quod paradoxon nonnullis Vide- bitur, iudicis potestatem eousque extendo, ut non solum reum absolvere, sed ipsum quoque actorem ei condemnare queat. Non loquor de casu, quo recon entiΟ-nem instituit reus. Hic enim dubium non habet. Sed -& extra illum iudici idem licet. Reus scilicet excipiendo fit achor, ut omnes fatentur. Ergo si ex exceptione apparet, non actori, sed reo quid deberi, non OPUS erit, ninuum libellum posci, nec novum iudicium inititui. Nam
quid sieri potest per pauca, per plura fieri non debet. Sed
potest: luci ex actorem in eodem iudicio condemnare, ain. g. 34. I. de Actionibus. Hina eius rei exempla recordor, alterum ubi exceptio usurariae praxitatis actori obiecta fuerat, M. post caussae cognitionem k operosam probationem apparebat, actorem reo obligatum esse. Tertium eXemplum praeses mihi suggessit. Instituerar quis scilicet actimnem finium regundorum adversus vicinum, a quo limites
372쪽
318 MEDITAT. AD PANDE T. agri sui turbatos querebatur. Negante reo, probare tu Lius inspectionem ocularem petierat obtinueratque. Adhliabiti in ea agrimensores renunciant, non reum actori quid ademisse, sed actorem in rei fines inVolasse. Igitur curia Orovincialis Wolfenbuitelensis mense Aprilia. cDIoccxxvi.
condictione ex mutuo conVentUS apocham actoris pro
Iudex contra conclusionem in caussa fere submission iudicare pute1t.
Cententiam conclusio in caussa seu submissio praecedit. Eam iure civili necessariam esse, ex L. 0. c. de Iudiciis colligunt frumielitannus ad h. L n. F. sqq. & alii. Certe leges imperii eam clare desiderant in ordinat. Cam. Lindas. de anno ISOO. tit. I 3. j. ult. A tit. IS. l. 8. M in Ordinat.
373쪽
SP. CcCCLXVIII. DE NEC. SENT. AD LlBELL Com. 3ssCana. de anno I O7. tit. 36. l. IS. nec non in ordinat. cam. de GnNO ISSS. P. 3. art. II. 22. 23. item in Rece sude antro i6 4. I. IS 3. Solet vero saepe alteruter litigantium in hac conclusim .
De i Udici praescribere, quousque in sententia ferenda prince ciere debeat, atque, si ulterius progrediatur, eventuat, ter cie nullitate protestari. Nota est formula: in nolit te evigil uber diesem ' unci ;u einem et dedit en lirihel Nichios ieri, und Niter osse meitere Creonninis iii der caupisei extistii protestiret haben. Et sunt, qui cresunt, eiuS Pro teshationis rationem habendam esse, propterea quod Pi intestans per hoc ipsum fatis declaret, superesse sibi aliquid, quod, priusquam sententia definitiva beratur, actis interinecessarium credat. At, quamvis hoc verum sit, ego tamen conclusionem in caussa impune negligi puto. Cur enim, qui habuit, quod adhuc allegaret, hoc ten pestive non allegavit 3 Imputet id ipse sibi. Certe in Auim Iubemus C. te Iudiciis iudex malitiae non concludentis indulgere M iudicium morari vetatur, sed nihilominus sententiam legibus & moribus consonantem proferre iubetur. Fecere id IUti Helmstadienses mense Septembri annici I cc XXV. ex his rationibus: die Daupt, Sad)e bellist, is steinet vas von unό gestro ene Oid ili stet vi et In frvi, Iu sten, in Erideguus, dasi die im vorigen lirtfri erfannte Recognition deri um Erulide der flage gestbten Ners rhibui gen nodi mihi se idthen, und me oster in stiner hamider gefutien Restitutionblos liber den .unci der Caution Iu spreten gebeten, audi Nebter nidit submittitet, Gerdieὁ deS 2ktlagien Segen i goberungh illiquid und vota Aldgern nodi mot einmal beannvorteti'. illidi emit ober Bellagier dur gehend6 in hen Actis die productite obligationes und die darinn enthaltene diuidigodnunqen deullio genu et agnosciret und iugesi siet, alio vitito algetoberte solenne Recognition gant uberitusig iit, und
374쪽
ia in certo tantum capite, non super tota Caussa conclu- .dat iudex tamen, si latis ex aetis de ipsa caussa constet, negligere conclusionem A litem totam definitiva sententia dirimere debet. Obiicietur mihi fors an lex 26. de Re iud, cata, in qua Vlpianus: Si c Venerit, inquit, inter litigitores, quid promtncietor n0n ab re erit, iudicem huiusmodi siensentiam proferre. Verum ista lex ad voluntariae iuri dictionis actus pertinet, quum nempe utraque pars plene consentit, sed, ut conVentio haec privata plus ponderis consequatur, auctoritate iudicis eam muniri cupit, cuius rei exemplum in L. II. Communi diuidundo occurrit. Extra hunc casum igitur, M ubi partes vere dissentiunt, iudex non petitionem ipsarum, sed iustitiae regulas simpliciter observat. Dices sorsan, conclusionem in caussa secundum Vmmium ad Proc. dij. I9. q. l. n. I. M alios essentialem imdicii partem esse, atque adeo negligi non posse. Sed fab sum est, eam adessentiam iudicii spectare. Si enim ad hane' spectaret, non posset in caussis summariis omitti, in quibus tamen secundum L lenient. I. de Verborum; ni f. secure omi titur. Quamobrem ICti Helmstadienses mente Augusto a. cio 13 ccxv. sie iudicarunt: Sasi die don Bellagrin vorge, istulite exceptio fori incompetentis nidit sta it habe, und sie on det angestiliten si age enis indeir. T. iη. 20. Rat. dec. Menn demjeniqen, πρό die Nartheden in thren gygen e inander gemel*Iten Zdmsten verising t, horte tollen nod)qegangen merden, io Nurde gegemPuriiqer Proeest in grosse Deitidus.
375쪽
h ten I station, in nur stuper puncto pro di no
Iudex plane aliud, quam quod in c tractu promissium μῆ litisino ri . pctillim fuit, adiudicare potest. I nesis hzec ex praecedentibus fatis fluit, atque a me nuncises meus oό ris h R ' Θkς Demee t Cti Helm in
376쪽
Iudici sententiam a codegio iuridico obtentam nec corrigere, nec mutare, nec t0tam aut panem eius si primere licet.
Iudex ne tunc quidem, quum ad sui informationem Icios consuluit, a consilio recedere p0test. . . III., Principi haec omnia lilcent. iv. . Sententia, qttae aprare cum iure pugnat, a iudice revocari pot-6I, 1ive ipge eam conceperit, sive a coiregio iuridico impetrarat.
Disquiremus hic, quid iudici circa sententiam, quam
non ipse concepit, sed a collegio quodam iuridico obtinuit, liceat. Sunt, qui es omina licere putant, atque adeo sententiam acceptam mutare, corrigere, supprimere, contrariam ei serre, acta remeare, &, non exspectitio responso, pronunciare permittunt cum fert, chiυ P. I. concl. 39. n. 26. 27. 28. 29. ia Schradero de metι
377쪽
SP. CCCCLXlX. DE PUBLlCATIONE SENTEMTI E ais adis P. IO. β'. Id. n. 92. 23. 94. - Sed hOS Operose iam resutavit Remi annus de Transmissisne iactorum cap. lo. I. I R. cui ego etiam adsentio, nec discrimen inter catisses clxiles
la criminales facio, sed utrobique iudicem, ut sententiam, qualem aec it, silve iustam sive iniustam, publicet, u publicatam perinde, ac sitam tueatur, obligo, arg. L. Im de Re iudicata sc I. C. Sententiam rescindi non posse. De cauς sis criminalibus res minus dubii habet propter Constit. crimari. I O. 16, 2I0. Consentiunt mecum St hvs ad Pruunmmuni Ius eccles lib. 3. cap. 9. β. 4. M Thom ius in disert. de Iudice sententiam in carestis criminalibus latam ab actis rem uente. Addunt quidem vulgo limitationes duas. Primam ex Mebit decipione 268. P. a. hauriunt, quando sententia
contra statuta vel Consiuetudinem notoriam est. Verumhaee limitatio non pertinet ad solas lententias, quas collegia iuridica suggerunt, verum ad Omnes, atque etiam adeas, quas i pse iudex protulit, qLue si cum iure pugnent, sine appellatione ab eo, a quo latae fuerunt, rescinduntur, L. i9. de Appellationibus, L. a. C. seliando prodocare non successe, quibus non obstat lex 32. de Re iudicata, quippe quae de dubio circa applicationem iuris nato, non de sententia contra ius prolata, agit. Alteram limitationem Stumamnus de Referendariis cap. 7. n. 223. M Honitru in Vsu hodierino j. 8. de Iure naturae S gentium suppeditant, quando nempe magi stratus ad sui saltem informationem ICtos com 'sulit. At hanc limitationem non admitto. Iudex in lit,bus semper iudex & persona publica est, atque adeo ne-suit scenam pro lubitu mutare, M aliquando pro privato 1e gerere. Nam si hoc ei permittas, fraudibus latissimam
portam aperies. Celete in art. I 6S. Constit. crini. iudex a consiliis impetratis recedere Vetatur, ibi : sio da nadi balten.
Igitur iam supra in Specimine VI. de Responsis prudentum meditat. I. dixi, peccare iudicem, qui partem sententiae a Zet a collegio
378쪽
collegio iuridico impetratae supprimit. Omnia tamen haec, quae dixi, ad magist ratus solos, non ad principem, perti nent. Huic enim ea omnia, quae Bersitatus cuilibet iudici
Sententia contra m riuum me ab ignorante fice a ficiente iudice lata nulla est, quamvis mortuus nitri suo, sed alieno Mom, ne litigaverit. Sic ICti Helm stadienses mense Ianuario ci I ccx I. iudi- .carunt: Dasi; uar die No. 28. bessia dii e SentenZ den Neo, ten gemas, aber init Publication perfelben gebithrend niihi ver, fabren morden, deroivegen folle den ' arthenen hiermit don neuemerbinet mird. 23. 8r. S. Rat. dec. iuri ou qemaditen taedit nS, dati eiri Nider einen bereitS verssorbenen erbineteὁ lirthel Iu
379쪽
SP. CCCCLXIX. DE PUBL CATIONE SENTENTIAE. , 3
Vi I. APproba se etiam censetur is, qui resciscit, nec intra decendium oppellat.
Iriter insanabiles sententiae nullitates hanc referunt com-m Uniter, quando pars alterutra ad eius publicationem Iegitime non fuit vocata. . Pertinent huc lex 7. C. h om0do e s quando iudex & Clem. I. de Verborum sexti. Quanta-Curique autem sit nullitas s in abitur tamen, siquidem is, ad ruem pertinet sententia, eam sponte agnoscat,arg. L. I, I. e Heriis. Mense Aprili anni cloia ccxvii. species hieci Utis Helmitadiensibus oblata fuit: in concursu creditorum publicatur sententia, uno ex creditoribus potioribus non vocato.
Sed is, se in sententia tertio loco positum atque simul prinbare iussum, reseiscit, & impositam sibi probationem sponte subit, in eaque deficiens animadvertit tandem errorem, M sententiam nullitatis incusat. Negavimus vero, eum au
380쪽
publicationem factam rosei scit, si lao:a appellat intra legitima tempora a die scientia: computanda, pro adprobaaate haberi, neque deinde audiri. vIII. Iudex contumaci copiam sententiae mittere non est obligatus.
Tunc tran dsio fententiae in vini publicati nece saria est, qWando alicuius, qui ab initio in lite non fuit, inter si e incipit.
Solent nonnunquam iudices sententias, quas legitime abiero litigatore contumace publicarunt, tamen praetem ea descriptas cum eo communicare, tu quod in vim publicati transmittere appellant. Sed praeter necellitatem hoc fit. Sufficit enim ad legitimam sententiae publicationem, quod utraque pars citata sit, licet una per contum, Ciam emanserit, L. a. C. Quomodo F quando iudexfententiam proferre debeat, Gail. I. OG. IO9.1r. I. in n. Vmm. ad Proc. disp. l9. l. 9. n. 37. StimV. fui. iur. ciU. LX. 44. β. I. Igitur etsi communicatio haec facta non sit, sententia tamen valet, ac in auctoritatem rei iudicatae transire dicitur in c. I s. X. de Sententia U re iudic. Sic igitur mense Uctobri. anni cIIII cc X m. respondimus: Appellant mendet vor, eό mare ii ad urthu ibm ni t Iuqefertiget mordeii. Piltdielveil er aberihin subit ber;unielien hat, has tr i u Rolete der an i in ergange, nen Ladung ni t erschientia, nost ter Publicai ion berge obnet; So ersdeinet, et oriqes lirthel in ollin ;u bestatigen. Tunc tamen communicatio haec necessaria Videtur, quando
tertii cuiusdam, qui ab initio in lite non fuit, interesse incipit, e. g. quando hucusque cum herede fiduciario litigatum fuit, atque, eo mortuo, fideicommissarius in locum M