장음표시 사용
672쪽
XX. Vitia testamenti uisibilia missumem heredis instituti in possessionem hereditatis impediunt, non invisibilia. i. XXI. Praeseritio liberorum olim et ilium divisibile fuit, sed per Novellam II S. uisibile factum est. XXII. Liberi tamen, quibus aliquid quocunque modo est ad riptum, praeteriti nis censentur, sed, herede in posses'ionem misso,acitonem suppletoriam illituunt. Invisibilia testamenti vitia missionem heredis scripti in pocsessionem rerum hereditariarum non impediunt. Exempla huiusmodi vitiorum invisibilium recensentur in L. a. C. de Edicla D. Adriani, atque inter ea hoc etiam, si quisse filium defuncti prieteritum esse allegat. Contra Menochius in Remedio 4. adipiscendae 201 1sionis n. 729. praeteritionem liberorum inter vitia visibilia referr, atque n. 7ῖα i'. obstantem istam L. P. ut cum opinione sua conciliet, de casu, quo ipse filiatio, dubia sit longamque probationem desideret, explicat. At ego Ale Asdrum, aue Orem legis, e iam tunc, quum filiatio in cantinenti liquida esset, tamen heredem scriptum ad possessionem admittere voluisse, dico. Lex nempe illa lata & Codici n0stro inserta est eo tempore, quo liberorum praeteritio testimenta nondum nulla essici bat, sed liberi praeteriti querelam inossiciosi instituere a que secundum L. 28. C. de in vicisso testamento probare de-
673쪽
bebant, quod obsequium debitum iugiter, prout ipsius naturae religio flagitet, parentibus adhibuerint. Haec probatio sine dubio altioris indaginis erat, atque adeo, antequam perageretur, scriptis heredibus possessionem auferre non poterat, per claram L. a. C. de Inoisticiosio testamento. At post Nouellam IIS. c. 3. h. Nit. per quam praeteritio liberorum testamentum parentis nullum reddit, res aliam faciem induit, atque haec praeteritio visibile vitium esse Amis. sionem heredis scripti in possessionem hereditatis impedire coepit, & adhuc hodie impedit. Vera tamen praeteritio 1it oportet, non apparens saltem. Oblatum est: Praesidi ante aliquot menses testamentum, in quo pater sic scripserat: Filius meus domum, supellectilem, paratam pecuniam Magros praecipue habeto, cetera cum filiae meae defunctae luberis dividito. Filius possessionem hereditatis ex L. vlt. C. de Edicto D. Adriani petit. Contradicunt nepotes ex filia, atque Vitium praeteritionis tanquam visibile testamento obiiciunt, nihil, si domus, supellex, agri, parata pecunia praecipiantur, superfuturum dicentes. At ego proetaritos
nepotes fuisse non puto, sed heredes institutos eo ipsis, dum filius hereditatem cum iis dividere iustiis fuit, credo. Nam, ut P ses in Specimine CCCLVI de Liberii hered, bus mytituendis, med. I. ostendit, pater liberorum mentimnem faciens, atque eis aliquid adscribens heredis titulo id fecisse semper intelligitur. Nec obstat, quod post: res filio praelegatas nihil superfuturum esset. Nam primo hoc altioris indaginis erat, deinde in L. 36. pr. C. de inofficiosio 'te tamento testamentum, in quo filius in re certa heres im/Ritutus esto, tametsi tota haec res evicta fuerit, sustinetur,& alia res vel pecuniae restitui iubentur. Ergo actio su pletoria etiam tunc, quum nepotes nihil ex divisione com sequuntur, locum habet. Simile prorsus exemplum eX re.
675쪽
F. An non interdi stum quorum bonorum iure Saxo leo novo sublatum est 3. Ita videri poterat per die eruulerte Proces-Orbs nung im dii bange β. i. qui processum summarium penitus a rogat. Sed in hac nova lege claris verbis ab abrogatione excipitur processus possessorius, non summariissimus saltem, sed ut exsequente s. ao. apparet, etiain posse rius ordinarius, atque hica petitorio distinguitur, ut adeo dubium non sit, quin apud Saxones quoque heres aperto iure nitens possessionem confestim persequi, &. contradictores intricatioribus exceptionibus utentes in se. paratum iudiciuin reiicere queat. Remedium L. ult. C. de Edicto D. Adriani test etiam legatariis dari, ia in diu ostendit Prases in Specim. ad π. CCCLXXXI. δε- Acti virus ex legato, medit. q. .
I e sacer, ad gelidas docti qui considet Albis
Undas, pieridum laudat amatque chorus.
. Inter eommilitonum plausus disputanti gratulatur
676쪽
Interdictum, ne quid in uia publica sat, adhuc bodie populare 6t. . it. . . Datur tunc. quum via publica aedificando arctior reddita est, tamets actor , sua peculiariter interesse, non d0cesit,iII. Datur non solum ad opus futurum inhibendum, sed U per
fectum iam tollendum. IV. Datur etiam contra ecclesiam S pium lacum.
racum quoque habet in viis vicinalibus. ΝΠΠqu m ego cum illis sensi, qui actiones populares in sora Germaniae receptas negant. Vtilissimae illae sunt, tunc maxime, quum bonum publicum Vesetitur, atque magistratus, qui ex ossicio intervenire debebat, semiores . Exempli loco interdictum ne quid in Via vel itinere publico fiat, memorabo. HCc interdictum
677쪽
MEDIΤΑΤ. AD PANDE . tur, quando alter Opere suo Viam deteriorem, verbi gratia, ex latiore angultiorem, reddit, d. L. a. β. 32. Tune ergo unusquiSque ad agendum admittitur, quamvis sua peculiariter interesse non doceat. Nec obstat 8. d. L. ubi
tuendus is, qui in loco publico quid facit, dicitur, si nemo damnum sentiat. Hic enim ad interdictum ne quid in loco publico pertinet, non ad interdictum ne quid in xcia vel itinere publico, quippe, in quo id solum spectatur, ne
via coarcterur vel deterior fiat. Et est interdictum ne ciuid in via publica etiam in eo melius, quod & ad restituendum opus iam factum detur, d. L. 2. β. 3 .m36. quum intel dictum ne quid in loco publico saltem prohibitorium sit, nec opus iam factum tollat. Porro interdictum nostrum, quia publicam utilitatem. tuetur, etiam contra ecclesiam vel pia loca datur, quippe quorum favor minor est, quam publicarum Viarum, L. 7. C. de S. S. eccle1iis. Denique interdictum nostrum etiam ad vias vicinales, die Dothilli eige, pertinet, arg. L. z. β. 22. , Ne quid tu loco publico A L. u. pr. de Locis itineribus publicis. Omnia haec illustrabuntur responi a ICUS Vitembergensibus mense Febr. anni cII Idcc XU. exarato: Dabeii die Mirtenta, iter ιu Ardi, sdiendori beo Se dg einer neuen Dielemand an des SeuthalterSSarten, die alte gorme perfelbtii nichi in asti genommin, fonderit
678쪽
aliquo privati incommodo licet, dummodo huic nihil
vII. Viam et ite ' privatum cum incommodo domini, qui servitutem debet, lapide flerarere non licet. γDe viis & itineribus reficiendis duo interdicta exstant, quin
rum astarum de viis publicis, alterum de privatis iure servi tutis concessis algit. In utroque permittitur saltem, Vias ad pristinam formam reducere, atque ad veterem altitudinem latitudinemque restituere, & districte inhibetur, eas dilatare, producere, exaggerare, terrsnas lapide sternere,
679쪽
vel in illas Maream iniicere, L. I. g. I. a. de Via publica Uitinere publico, L. 3 f. I . de itin re sis Eie y to: Secim-
dum literam harum legum non licebit vias A itinera melio. ra, quam fuerunt, facere. Atemmyero non sunt haec tam crude accipienda, sed eX analogia Iuris explicanda. Sciliacet duod ad vias M itinera erivata attinet, In horum Iese
ctione eadem regula, quam ripianus L. 3- ex
sectione rivorum praecipit, Obter anda est, ut utilitas elus, ciui servitutem habet, spectetur, M propter hanc excedere ormam liceat, sine incommoditate tamen eluS, Culus ager est. Dominus ergo praedii, per quod Vla alteri debetur, aut lapide eam Remi patiatur, aut doceat, sua interesse, ne id fiat Id quod in viis A itineribus publicis minus dubii habet. Prohibet quidem Vlpianus inae l. f. a. de Via pu- blica simpliciter, illa lapide vel glarea sternere, sed ex ratione, ne deteriora fiant. Ergoicebit id, si per hoc apera Ie meliora fiant. Nec incommoultas uinus alteriuSve privari cui forsan viam publicam in antiqua forma manere malis lor iectatur. Dummodo enim damnum reale Ipsi non imferatur, rutilitatis forsan intem erue, in quam Ille ius perfenum nullum habebat, ratio haud habetui, ars. L. 24. I 2.
680쪽
t. Via publiea inter regalia resertur a Friderico Imp. in a. V. H. Atique lioe iure hodie adhuc censetur. Igitur ei si princeps alicuisundum eum omni in eum iurisdictione concesserit. iurisdicti neiri tamen in vim publicam, seu ius eognoscendi de criminibus in ea continistis dedisse non videtur. glires de limibur innieis
sistis lis a eop. ι . s. s. Deinde quum princeps resectionem viarum publiee indicit. non lii saltem, qui immediate principi subis sunt, sed & rustici, qui operas praediis equestribus debent, ad reis sectionem istam obligantur. Dixi in Spetivitne XXV. G Pubi
x. In Saxoniae Hectoratu de iurisdimone in vias publieas singulariter in her Rs lution und Erledigung der Sebrechen voin Dabre n. 24. constitutum est, das unsere unierthanen alie apandet, solidi aus benen Strassen begeben, ha thiim soniten die obet: Sesrishte ut ehen, unded indiri votivnsem umta ieuten iu richim