장음표시 사용
891쪽
Milites.clerici stilabere prohibentur.
892쪽
SP. DXXIII. DE FIDE IUSSORIBUS.
De prohibitiones usu non sent sublatae. Iura nostra Romana fideiussiones militum item clericorum ira Iaicorum caussis districte prohibent, atque irritas de- inararit in L. 3I. C. de Locato & μυella ra3. cap. 6. Et ius Canonicum iuris Romani constitutionem quod ad clericos non Confirmat solum, Gid etiam poenam abiectionis seu depositionis in clericos 1lileiussores addit in c. I. M pen. X. de Fideiusoribus. Plerique commentatores, istas prohibitiones usu fori sublatas esse, audacter adfirmant. Multi tamen de eo dubitant. . Certe Strauchius ad Ius histis laneum ui sq. I 4. q. Id. etiam nostri temporis milites fidelisbere non Posse, ait. Et de clericis Si hius ad Lauterb. tit. de Hiduet Ibribus verbis: Non obstruatur; addit: Debebat tamen obse ari, quo F nitri Clerici ab eiusmodi occupationibus secularibus avocentur. Et profecto non video caussam, quae movere ΙCtos & iudices, ut ab iis legibus recedant, possit. Ratio, ob quam illae olim sancitae merunt, ne sicilicet milites a ministerio rei publicae & clerici a cultu divuno & animarum cura abstrahantur, adhuc hodie perdurat. Ergo prohibitiones ipsae perdurant. Certe lCti Helmstadienses mense Februario anni cm I cc XXIX. ex Electoratu
Hannoverano, in quo secundum leges ipsas iudicari atque opiniones Doctorum negligi per sialuberrimam constituti nem iubentur, de fideiussione clerici consulti eandem legitimam validamque declarare sibi religioni duxerunt, atque se potius responderunt: Dat d et General-Superintendent Meier iiii Iahre i 694 vor innem Eruder, alὁ mbiger ιum Steuerionii faeee in Belle belleget mordin, Turgfodit gel istet, undist in Iahre i o verstoiben, da denti die vos Nathin Erere,
893쪽
huc inrena 6t, recte intercedit.
Nequit tamen ex ista mei sione, etsi in solemne instrumentum
redacta, exsequutiue conueniri, seu quantitas acreditore ordinarie probanda est.
894쪽
Ad quam probationem stola debitoris confessio non susscit. Pro debito in diem vel sub conditione fideiussorem recte
intercedere, ex L. 6. β. a. de Fideiussoribus satis notum est. In his vero fideiussionibus accidit siepe, ut ipsa, pro qua fideiubetur, summa ab initio incerta sit, atque fideiuG1or sese generaliter in id, quod postea debebitur, obliget. Exemplum frequens est in fideiussoribus conductorum, qui tempore fideiuisonis ignorant, quantum in fine locationis conductor ex pensionibus M pro damnis illatis debiturus sit. In istiusmodi fideiussionibus creditori tanquam cautionem priecipio, ut in principio statim a fidei ultore stipuletur, simplici deinde adsertioni sine de debiti quantitate fidem habendam esse. Quam cautionem si neglexerit, posmea in probatione quantitatis difficultares maximas experietur. Intricatior certe lis cum fideiussore, quam cum debitore ipso, eriti Nec enim spontanea debitoris de debiti uantitate confessio fideiussorem plene convincit, quum
eri possit, ut debitor ad incitas redactus cum creditore colludat, atque in fraudem fideiussoris amplius, quam Vere debet, fateatur. Exemplo rem illustrabo. Locator COntra conductoris sui fideiussorem exsequutive agebat, atque libello suo statim solemne fideiussionis suae initi umentum adiiciebat, quantitatem vero debiti, quae in instrumento eXprimi non potuerat, ex chirographo a conductore sibi dato supplebat. Nepabat reus istud chirographum adve sus se probationem in continenti liquidam esse, melioremque poscebat, A aliquod collusionis, quae inter locatorem A conductorem in fraudem suam intercessisset, argumentum
allegabat. Adsenserunt ei l Cti Helmstadienses mense Februario anni cI I ccxx V. institutum processum exsequutivum in Ordinarium converterunt, ac actori probationem
895쪽
In L. I. & a. C. Ne , deius0res vel mandatores dotium dentur
prohibetur, ne uxor dotis servandae caussa fidei ussorem a marito accipiat. Iniquum enim imperatoribus Romanis esse videtur, ut, quum mulier Vitam suam marito credat, bona non Committat, fidemque magis alieno homini, quam amori coniugali, habeat, atque sic cau1 a per mice in connimbio eorum generetur. Sed parum accurate in h. L. 2. nec non in L. 8. C. de Pactis conventis philosophatur Imperator, dum argumentum a maiore ad minus, a Vita ad bona ducit.
Equidem ipsam regulam in L. II. de R. I. propositam quod ei cui plus licet, debeat etiam licere, quod minus est, non
impugno, neque nego, a maiore ad minuS argumentum
delumi posse. Verum hoc de rebus sibi invicem subordi natis, non de , quibuscunque intelligendum est. Fatuor, maius esse vitam seu corpus, minuS bona. At subordina ta non fiant. Vnum enim sine altero esse potest. Accidit tape, ut iuvenis Vitam suam animumque praeceptori formandum committat, cuiuS sidei nec minimam bonorum tuorum partem crederet. Et magistratus siepe facultatem hient vitam delinquenti, non etiam bona auferendi. μυ raa. c. ult. Ord. Crim. an. 218. Cur ergo femina3 non
896쪽
87 SP. DXXIII. DE FIDEIVSSORIBUS.IiQeat, se corpusque suum marito sine cautione committere,
M UUm ratione eius nullum ipsi periculum immineat; sed Uro clote & bonis, de quibus secura non est, fidei ultorem Exigeret Nec est, quod pudicitiae eius cum imperatore ibineas. Ridiculus enim ille metus, ex gelotypia fortassis, Italis & ad Orientem expositis gentibus familiari, profectus, inter Germanos iisque vicinas gentes locum non invenit. Apud Gallos certe fideius res in matrimoniis ex utraque parte intervenerunt line omni pudicitiae periculo. Exstant m Spicilegio d' Achery tom. p. 62ῖ. β. tabulae do- tales, quibus Humbertus Belliloci dominus Elisabetham
filiam cum dote ducentarum librarum annuarum Rab naucio de Fore1 desponsat, Raynaudus vero pro dotalitio m dietatem terrae iuriumque suorum promittit. Additur circa finem: Nos vero dictus. Humbertus dominus Belliinci, de diem
matrimonio consummando es perficiendo, es de diciis ducentis libris Vienn. dotalibus a silendis, ut supra dictum est, damus dicio R 'audo fidem Iores V obsides milhelmum Chabue, Palatinum de Riolterio, Hugonem Palatini, Rui 'hum Lotru, Guidonem de Sancto Saturnio Milites, qui ad defectum no-Jtrum promiserunt per sacramentum super sancta Dei Gangelia praestitum, quilibet in folidum tamdiu tenere o flagia apud Gepiacum in fore pio infra ocla dies, postquam sit terint requisiti, donec de dicto dejectu praefato Ronaudo S stupra dictae N abeth plene 1uerit satisfactum. Ego uero dictus L naudus de dicto matrimonio a me consummando es perficiendo, de dicto Humberto domino Bellilaci 1ideiussore; is obsides Guid nem de TIer Canonicum Lus ensem, Hugonem de Coro3 Decanum Montiuebrufionis, fulcherium Guerrici, Willelmum de Augeroles Milites, es millelmum de Verneto Burgensem
Montisbrusionis, qui ad des cium meum pomiserunt per lucr
mentum supra sancta Dei Gangelia praesitum, S quilibet insolidum tamdiu tenere ostagia apud Beilliocum infra octo dies, post
897쪽
postquam fuerint requisti, nec ipsum matrimonium fuerit
per ecctum, etiam consummatum. Nos vero stupra dicu ido Comes, Ra naudus, Humbertus dominus Belliinci,
nos omnes supra sciti fileit Dres, renuntiamus in hoc facio ex certa scientia, V sis prosito iuramento actioni V exceptioni doli, vel fraudis, neque metus cavlsa, V legi dicenti pactum de futura success0ne non ualere, beneficio epiytolae divi Hadrimri, es omni a illo, beneficis,.Iuri Canonico- ι for
pto consuetudinaris, promulgat0,Φpr0mulgando, quod nobis uel nn tris ad ueniendum contra praedicta, vel aliquid de praetcris p set competere m0d0 aliquo vel prodesse. Neque video, quamobrem castitati uxoris magis a fideiussore dotis, quam testibus ad conscribenda pacta dotalia adhibitis, mel atur. Ergo iam diu istam iuris Romani dispositionem sustulit Innocentius II l. Pontifex in c. 7. X. de Donationibus inter
uirum S uxorem, atque in casu, quo maritus Cautionem prius are nequit, dotem mercatori cuidam Committere, Musuras inde redactas marito ad sustinenda matrimonii onera exsolvere iubet. Ouod ad usum iudiciorum nostrorum a
tinet ; etsi inisset machius ad tit. D. de Hideiussoribus i. a.
hanc quaestionem plane inertem M Otiosam putet, quia uxori tacita hypotheca competat in bonis mariti; unusquisque tamen Videt, tunc eam utilissimam futuram, quum maritus vel nihil in bonis habet, vel obaeratus eri . C terum DD. iniquam Omnique ratione destitutam iuris Romani dispositionem esse ani ad ertentes, eX reverentia
tamen erga leges Iuttinianeas directo illam impugnare non audent, sed allatis variis restiterionibus, cautelis & distinctionibus eludunt. Alii inter fideiussorem de dote conservanda A fideiussorem de dote solvenda plus quam subtili ter distinguunt, & hunc, non illum admittunt. Dion.: pud Bartol. in L. Si constante k. Qu0ties n. a. 3. &lito matrim. Alii fideiussorem ab extraneo nomine mulieris
898쪽
sP. DXXIII. DE FIDEIUSSORIBUS.
extraneum istum pro muliere dotem promittere, id est, novandi animo in se suscipere, iubent. Cominus ad tit. C.
Ne mei uel mandat. t. Alii iureiurando huiusmodi
fideiussionem corroborari arbitrantur. Guttierete de iuram. confirm. P. I. c. 2I. n. Id. Alii coniunctam per nam fide
iubere posse dicunt. Baldus Nov. de mi. Priuileg. II. n. 4. Alii fideius rem, si quae marito obaerato scienter nubat admittunt. Gail. L. a. obf. 84. n. 9. Alii Maritum sua spo, . te fideiussores recte dare, eosque ita obligari, existimant. Hari. Pit t. Obs 33. Alii maritum facultatibus labentem ad dandos fideiuvores compelli posse, putanti Thomis ius Dec. ς . Alii, ut fideiussio ab initio M ante matrimonium consummatum migatur, suadent. Camum. P. 2. C. 42. defi . At ego istis ambagibus A cautelis, quibus mus Iegi fit, opus esse non puto, sed fideiussionem Pro dote, quum nihil iniqui vel inhonesti contineat, simpliciter admitto, tam propter has canonicum supra memoratum, quod iuri civili per usum fori praesertur, quam Ob inVeteratos Germaniae mores, qui omnia pacta honesta sustinent. Et ita ICti vi tembergenses Christophoro Raden N. P. & Iuris Practieo Dresdensi M. Aprili anni I7IO. responderunti Quorum sententia confirmatur in II eicuila art. 24. ibi: Dieivelli,e . Geld nichi geleistet mird, das the gelobet main, da se thren πIann dans ste auct die Semebe des Guths
Promissio indemnitatis Melasso indemnitatis toto caelo. disterunt. Doetrina de fideiussore indemnitatis multis involuta est Tom. VII. SSS Ss teum
899쪽
MEDITAT AD PANDECRtenebris. Ante omnia arguendus est error eorum, qui . . deiussionem indemnitatis & promissionem indemnitatis, uae invicem toto caeso differunt, inter se confundunt. romissio, seu, ut in L. I 6. q. l. b Ad S. C. ebest. Vocatui, cautio indemnitatis, pro nulla certa persona, sed gener, liter in qualicunque negotio ratione omnium, a quibus damnum metuitur, etsi hi principaliter non sint obligati, interponitur. Et istiusmodi cautio nihil habet cum fid iussione commune. Igitur mulieres, quae a fideiussionibus arcentur, de indemnitate recte cavent. L. 8. q. I. Ad S. C. Velleianum. Exemplum illusti e talis cautionis annales se culi superioris suppeditant. Quum anno I 673. de bello funestissimo, quod Belgas fere absorpsit, componendo cogutaretur, & circa eligendam urbem, in qua pacificatores ConVenirent, accerrime disputaretur, senatus Populusque Coloniensis tandem urbem suam osserebat. Placebat ea
satis panibus omnibus. Saltem Galli ideo tergiversabam tur, quod urbs prauidio Caesaris teneretur. Quod dubium ut tolleret civitas, legatis Gallicis de indemnitate cavit. Deinde tamen Kielmanlechius, oesiareus ductor, duode quinquaginta millia coronatorum, quae Galli Vestaliam ad
solvenda militibus suis stipendia mittebant, in ipsa porta
urbis Coloniae abstulit. Agnoverunt tunc obligationem 1uam Colonienses, damnumque Gallis, quibus inclemnitatem promiserant, restituerunt. Ita rem narrat. sen in s.
regis Britanniae orator, ipse tunc Coloniae praesens, in epistolis, quae anno I724. Londini prodierunt, Toni. I. p. 28q. diversus ab aliis auctoribus, qui nihil de promissione imdemnitatis dicunt, sed, Colonienses minis regis Galliarum
adactos damnum reparasse, memorant.
Fideiussisr indemnitatis de bitur.
900쪽
Hodie nussum superest inter Mela frem simplicem V indemnitatis discrimen. XII.
Plaestio, an Meiussor indemnitatis benesicium diuisionis, si ei
renuntiaverit, habeat, tractatur.
Dicendum nunc quoque est de fideiussore indemnitatis. Fideiussorem indemnitatis describit Lauteria ius deindemnitatis fideiu store cap. a. n. I. fideiussorem, qui sub conditione. in eum casum, si creditor a debitore i um conserui non possit, se ad reliquum piae Itandum obligavit. Quae efinitio satis convenit cum L. ult. pr. de rebus creae L. II6. de Verb. oblig. L. II. de Miret. L. 7. de Hidem F. nomisat.μheri tui. Sed si xera est haec definitio, uti est, parum accurate idem Lauterbactius Cap. 6. I. adsentit Carptouio neganti, fideiussorem indemnitatis esse, qui debitum ita Ra fide esse iussit, si reus debitum non solverit: inaim er niwt ὲahIt, is millidi ;ahlen. Isti enim promissio supra dictae definitioni accura. te convenit. Verum tota de fideiussore indemnitatis disputatio, parum abest, quin hodie plane inutilis sit. Equidem antiquissimo iure Romano ea maXirnae utilitatis erat. Secundum illud quippe simplex fideiussor beneficium excussionis non habebat. Deinde autem hoc beneficium omnibus fideiussoribus indultum est in Nov. q. c. I. post quam δε mellam nullum superest inter fideiussorem simplicem & indemnitatis discrimen, quidquid in contrarium disputet Lauterbactius cap. 8. Ea sola quaestio: an fideiussor, qui indemnitatem saltem seu id, quod creditor a debitore consequi nequeat, promisit, nihilominus beneficio excussionis uti eossit, quamvis
eidem renunciarit; usium in soro habere potest. Pugnat nem- pe formula fideiussionis aperte cum hac renunciatione. Em go alterutra inanis sit oportet. Et plerique auctores cum Ca=prauio decisione I g. renunciationem inutilem este dicunt.