Augustini Leyseri ... Meditationes ad Pandectas quibus præcipua juris capita ex antiquitate explicantur, cum juribus recentioribus conferuntur atque variis celebrium collegiorum responsis et rebus judicatis illustrantur. Volumen 1. 13.

901쪽

Quod L ego verum esse puto, quoniam renunciatio ista raro animo deliberato sed plerumque ex consuetudine iastylo notariorum adiicitur. Si tamen de seria partium Vinluntate in renunciatione constet, aliud dicendum, atque Per hanc formulam priorem explicatam aut correctam potius arbitror.

XIII. Ex defuncti Mettis ne heredes etiam ignari obligantur. XIV. Hideriissoris, qui profuturo debito interce1sit, heres obligatur, eis debitum demum post metu storis mortem coeperit.

Intercesserat quis pro administratore pecuniarum publica- rum. Quamdiu fideiussor vivebat, administrator omnia ex fide agebat. Sed post mortem illius hic intervertere pecunias sibi comminas incipit, ac tandem foro cedit.

Tum fistus fideiussoris heredes, fideiussionis prorsus naros, corripit. Hi negant se obligari, primum, quod

sucus eos per multos, quibus hereditatem tenuerant, annos certiores de fideiusnone non reddidisset, deinde, quod eo, quo fideius r obierat, tempore nullum debitum assi fuisset, atque adeo nulla etiam obligatio transsii1set. At neutrum illis prodesse poterat. Nam 'ue, quod ad primum, iura nullibi creditorem, ut fideiussoris tui heredibus fideiussionem denunciet, obligant. Transit fideiussio per se ad heredes j. 2. I. de Hideiussoribus, C. N. Sax. I . Part. a. quorum scientia non desideratur, quum heredes ex aere alieno etiam, quod diutissime post defuncti mortem emersi, tinneantur. Deinde notum est ex l. 3. I. M L. 6. l. a. de FLdei poribus, fideiussorem etiam futurae oblisationi accedere posse. Nihil ergo interest, debitum vivo illo coeperit, an post mortem demum. Obligatio eius hoc casu in pendenti est, L. I6. β. 3. de Fideiussoribus, atque adeo eodem modo etiam in heredes, qui una cum illo persona sunt, tran

fertur.

902쪽

SP. DXXIII. DE FIDEIVSSORIBUS.

Creditor, cui ad provocationem debitoris perpetuum flentium imponitur, actionem suam cimtra fideiussorem perdit. Perdit eandem, qui se in timcursu contra debitorem excitato

praecludi patitur, nis vel ante praeclu1ionem metus γrem interpellarit,

cipalis carissa num consistit, ne ea quidem, qNoe sequun tur, locum babent, hoc iam ante eam recta ratio dictita it. Est ergo naturalis civilisque iuris, ut, exstincta obligatione debitoris, etiam obligatio fideiussoris exstinguatur. Qua sola regula constabilita, Heringius de Fidem soribus c. IO. non opus habuisset singulares undequadraginta modOS, quibus fideiussio finiatur, facere, quum magna istorum modin Tum pars una illa regula comprehendi potuisset. Et muerunt ex illa novi modi fideiussionis finiendae, de quibus II Sss s s 3 ringius

903쪽

na perpetui silentii ratione debitoris imposita sit, eadem poena etiam fideiussori proderit. Qua de re dictum est in Specim. LXXXL de Processiv pr scatoris, meae ult. ostensumisque, creditorem, Qui aia Provocationem debitoris principalis non respondenti perpetuum silentium impositum est, fideius rem deinde convenire non posse. Sed ibi de proecessii saltem provocatorio actum fuit. Num Vero idem ad poenam prieclusi, quae in concursibus creditorem his, qui nomen suum professi non sunt, imponitur, trahendum est, ut scilicet huiusmodi creditor per hanc praeclusionem ius agendi M contra fideiussorem amittat 3 Ita puto. Equidem obiici poterit, creditori nec necesse esse, sese concursui contra debitorem excitato immiscere, sed licere confestimadversus fideiu rem agere. Verum hoc est. Sed tamen id eousque saltem licet, quousque actio ipsa adversus de bitorem superest; qua sublata, tollitur omnis obligatio fiadeiussoris. Curandum igitur erit creditori, ut illam conservet, quo hanc etiam integram retineat. Accedit alia ratio, quod nempe fideiussor per L. et L C. de Hidei ηὐbribus non prius ad solutionem urgeri possit, quam creditor actio nes ei adversus debitorem cedat. Quodsi ergo creditor has culpa sua amisit, fideiussoremad solVendum urgere plane non poterit. Nec cogitur creditor invitus concursui se immiscere. Poterit enim re integra, antequam sententia praeclusiva feratur, fideiussorem interpellare & cessionem actionum suarum offerre. Quod ubi non fecit, damnum inde ortum suae negligentiae adscribat. Tune tamen senatentia praeclusiva non perimit actionem contra fideiussb. rem, quando creditor liquido Ostendere potest, se, si vel maxime nomen in concursu professus esset, nihil tamen

effecturum fuisse. Sic ICti Helmstadienses mense Augusto

is anni

904쪽

COROLLARIVM.

Inter vanas, quibus iurisconsultorum commentarii seatent. quaesiones haec etiam est: utrum Christus fideiussor an expromissor dicendus sit; quam operose tractat Dan der Muel n in foro conseuntia Part. l. quaest. I atque sic tandem decidit, ut dicat, Christum invetere testamento fideiussorem fuisse, in novo expromi rem esse. Id quod ei tam certum esse videtur, ut neminem hic caecutire pol,

se confidat, nis eui cornea fibra st. Ego itaque, milii corneam fibram esse fatebor. Omnis fideiussor supponit, eum ipsen , pro quo fideiubet, creditori satisfacturum esse, atque in eventum. si id non fiat, se soluturum promittit. Verum Christus etiam invetere testamento scivit optime. homines iussitiae divinae satisfacere nulla ratione posse, atque confestim se pro iis satisfacturum pollicitus est. Itaque expromissor fuit, non fideiussor. Consentit mecum Isaia LIII, 1. 7.

905쪽

AD LIB. XLVI. TIT. L

STRICTA FIDEI USSIONUM INTERPRETATIONE.

Stricta mei sonum interpretatio iuris naturalis est.

Itaque adhuc hodie locum inuenit. III. Hideiulpor ad inuras, de ovibus tempore contracti debiti Uinitae fideiussionis nihil dicIum fuit, haud obligatur. Qui controversarum, quae circa fideiussiones naiascuntur, decisiones, quae passim in iure civili re.

periuntur, cum cura considerat, inveniet, eas, si non omnes, pleraSque tamen, eT hae regula:

Fideiussiones striclisime interpretandae sunt; tanquam ex fonte quodam profluere. Si regulam hanc tollis, maximam doctrinae de fideiussoribus, quae in corpore imris Romani traditur, partem tolliS, atque novum, eX quo lites fideiussoriae dirimantur, principium nobis se geras, necesse est. Amue sunt tamen, qui illud faciunt. Est inter eos Lumuiri in Doctrin. π tit. de Fideius foribus j. 9. qui regulam illam hodie locum invenire ne

906쪽

M. DXXIV. DE STRlCTA FIDEIVM. IATERPRETgat ideo, quoniam disserentia inter contractus bonae fideita stricti iuris cesset. Ego quidem, discriminis istius, quod

nulla naturalis natio, sed subtilitas Veterum lciorum atque peculiaris iudiciorum Romanorum facieS, nunc penitus mutata, olim intrCduXit, usum hodie non stuperestis latagior facilis. Sed propterea strictam fidei usIionum inter

pretationem non tollo, quae non eX obsoleta contractuum

stricti iuris indole, sed ex recta ratione & analogia iuris iam stri provenit. Nempe L. 99. pr. de Verb. Obligat. quae verisba contractus in dubio contra stipulatorem, qui late ea concipere clebuisset, explicari iubet, iuris naturalis summaeque aequitatis est, atque ad Omnia pacta & contractus, etiam bonae fidei, pertinet. Pertinet igitur & ad fideiussiones, quamvis eas contractibus bonae fidei accensere hodie velles. Creditor enim, ad quem Omnis ex fideiussione utilitas redundat, quousque eam extendi cupiat, declarare aperte debet. Fideiussor vero, qui nullum ex fideiusmone sua em

lumentum sperat, id solum, quod creditor clare prae se tulit, promisisse censetur, nihil ultra. Itaque, dissentiente quamvis Ludovici, ego cum lCtis Vitembergensibus, apud Ilergerum in electis disci fur. Supplem. P. I. pag. 833. statuo, adhuc hodie secundum legem 68. q. I. de Hidei F. iudicari,

atque tunc, 9uum nulla usit rarum mentio tempore contracti debiti & initae fideiussionis facta fuit, fideiussorem, qui simpliciter fideiussit, ab usuris absolvi debere. Sic mucum

907쪽

MEDITAT. AD PANDE .

mni t umhin geloiant, hie vorige urtheile Iu bellatigen, gleit volmetlagien mit Eritatiung dee ui tollen, ingleisten mit den Binfenvers onet, in ellisthung, das in dem ἱum Erunde deό sanien Processes gelesten Protocolle teiner Binsen qedali mird, is lit die Berord nung dee Uedite in L. 68. β. I. de Hidei oribus allitieestati finden muli, da Iumal olinebed flagere stit iro 6 bid i et Evie Zache liegen, und alle dieienigen Personen, mel e don desset, ben einige Sigens ait haben thnnen, absterben laifen, also die durdi thre eigene moram so anges mollene Binfen dem Eue,sen, Neldier fidi doὲu niemalen verbiindlidi gema et, audi stibit itiine moram besangen, ni t abfodern thnnen. iv. Fideluser osscialis nee ad mulctam nec ad sumtus imdicii obligatur. Ex eodem, quem modo indicavi, fonte fuit M alterumhoe, eum, qui pro magistratu, administratore aut om- . ciali alio fideiussit, ad damna ciuidem, quae ille in ossicio dedit, sarcienda, sed non ad mulctam, in quam ille forsan Propter perfidiam condemnatur, nec ad sumtus iudicii contra illum peracti, obligari. Sancitur hoc clare iussi. 68. pr. de Fideiuli. M L. vn C. de Periculo eorumi qui pro magistrisntem. Να secus est hodie per ea, quae in praecedentibus dixi. Sic certe, me interprete, responderunt Icii Vitembergenses mense Februario anni cio Io cc Ix. Sebastian

909쪽

MEDITAT. - PANDE .. 884 Cinnahme unu Terri iungen erῆreget, verba enim secundum substratam materiam M naturam contractus sunt interpretanda L. 8I. de Reg. Iur. liberdem der, Melter dor emem in

Fideiu ssor, qui sie ad omnem cau1sam obligat, hi ad fisuras, U

mulctas, es sumtus litis obligatur: Haec thesis A rectae rationi convenit, & in L. 34 pr. L pati & L. 36. q. a. de Fideiuis fundata est, L altera pam

te responsi, quod in praecedente meditatione commemor, vi, egregie illustrabitur: Dahingesen maε die Stempelin bealtist, mil ιivii in emim Burgen, Melcher fidi Mile terdingε undeinem sol en, Neldier fio eXpresse ad omnem caussiam obligitet bat, dieier meritide uniers ted iit, hos ictier ὲaear nur me. gen der Daupt, Zould, dieser hingegen audi deε interesse undallet librim occalione per Daupi , Obligation herrithrendenPraestationen halben belangit merden tinn, feriter die Negeb quod fideiussores magistratuum & ossicialium ad poenam non teneantur, in L. 68. pr. de Hideius. deuit ch da hin restringitet mird, si eam non spoponderint, indem betannun ne ten8, das ein Turge, dostriae er Nill, si h vor einem an derugae mobi, aut her Strost Neged ὲu basten, anheisliq machen

910쪽

SP. DXXlU. DE STRICTA FIDEIVSS. INTERPRET. 88s

omnem Caussam, sive ad omnem ex eius administratione quocunque modo ProVenientem obligationem verbunden

Fideiussor, qui se tanquam debitorem principalem obligat, in

omnem caussam metussisse censetur. . In Sq. pr. Locati dicitur, eum, qui in omnem di caussam fideiussit, etiam usuras debere, dubium quidem non habet. Sed apud Germanos tamen contro eribtur nonnunquam, quae formula vernacula Latinae isti: in Omnem cauom ῆ respondeat. Et ego quidem cum Habnis ad messembecium tit. de Fidelissoribus n. 6. existimo, eum fideiussorem, qui se stylo hodie usitato tanquam debitorem principalem, alf Selbit inuidiaer, obligavit, in D mnem caussam fideiussisse. Sic ICti Helmstadienses mense Februario anni CIIII ccxxii. iudicarunt: Dasi Get aqte illa germ annot 1 8o Nei 5, Thaler, 3, Sroi en, und die da constit Elitaeli8 i iis au eschaeollene Sinsen, uigiet en die is oblige tε; traftig erfannie, aIε nam dem ludicato vom 26. AprilI7la aus Exsecutionen, Immissionen, Arreste und Taxationen geaeandie uniosten ὲu be;ahlin stultis sennd. 23. N. S. Rat. dec. Die grage iit, ob Eetlagie von det Teriali i Seit ei