장음표시 사용
931쪽
Delegationis distrimen a venditione, cessone, adsignatione ostenditur.
Qui actiones suas & nomina in alium transferunt, illi
modo vendere, modo cedere, modo adsignare, mindo delegare dicuntur. Et diversa haec sunt utique invicem. vendere actionem est, pretium pro ea ab altero accipere aut stipulari. L. f. g. a. Quibus modis pignus vel spoth. Νωietur. Cedere idem est, Quod in rebus corporalibus tradere, L. 4. C. de Hered. vel act. vendita, M significat actum, quo creditor actionem suam vel nomen ei, cum quo convenit, re ipse praestat seu mandat. L. Iq. pr. L. 23. pr. D. L. 3. C. de Hered. l. a I. vend. Atque haec Vox Sinneralis est, neque ad venditiones Elum, sed & ta donatimnes, L. 23. pr. V f. I. L. 24. C. Mandati; & quaslibet alias conventiones refertur. Adsignare dicitur debitor, qui creditori suo actionem aliquam sibi contra tertium competentem in solutum dat, seu permittit, nomen aliquod a te tio debitore exigere & solutionis nomine retinere. Den, que delegatio nihil aliud est, quam adsignatio cum novatione coniuncta, A requirit, ut creditor, qui nomen in solutum accipit, expresse debitum, quo dans ipsi obligatus erat, remittat, atque hunc penitus e nexu M obligatione dimiditat, id quod, ut claris verbis dictum fuerit, non P sumb
932쪽
so Sp. DXXusI. DB DELEGATIONE.. tur. L. 8. C. de N ationibus, 4. 3. I. sevibus modis to . In effectu hoc maxime interest: Qui ἔ onem & nomen delegavit, sit debitor deinde non est solvendo, delegantem tamen, quem semel libera it, con Venire nequit, per ductam L. 8. li . 3. Idem in eo, cui vendita, donata vel ex aliis caussis cessa est actio. L. q. de Hereae uel act. in ita. Unice ille, cui ea adsignata est, regressum contra adsignantem habet, quoniam creditor, qui nomen aliud sibi adsi- rari patitur, antiquo iuri suo renunciare non videtur.3. C. de Nisatio nibus. Vide St hii libellum de Iure ad fgnationis inter mercatores, quem Vsui moderno lib. I 8. tit. q. inseruit, g. 23.-24
Sussciunt vem facta evidentia, quibus prima obligatio vel remi titur, quod in redditione aut cancellatione veteris
Vel plane immutatur, ut transactio. V elegatio novationis species est. Radem ergo quaestio hie redit, quae in doctrina de Novationibus tantopere ventilatur, quomodo animus Veterem obligationem remittendi declarandus sit. Circa eam interpretes in duas partes abeunt, quarum altera coniecturas etiam admittit, altera verba ev ' - Yyy yy 2 pressit
933쪽
pressa requirit. utraque pars Iustinianum in L. ult. de Novationibus & q. 3. I. Quibus modis toll. obligatio ad se trahere laborat. Illi mentem principis, hi verba maXime urgent. Nolo, quae utrinque disputantur, recoquere. infinitus hic labor foret. Dicam saltem, eorum, qui clara verba desiderant, maiorem numerum videri. Videsis Harprechtlim ad. a. I. uuibus modis tost obligat. CarnoviAm l. s. Resp. IOS. Str tum in Cautelis contractuum c. a. 3. a. Berxeraim in Sect. disc. for. Supplem. P. I. p. 84 . Ipse ad hanc sententiam accessit Hector Saxo in 19eci j 66. Comprobarunt eandem collegia, quibus ego adsedi, atque con iecturaS meraS respuerunt. Sic e. s. quando creditor ab adsignato sibi debutore panem debiti recipit, tamen, quod ad reliquam partem, pristinam obligationem non remittit, sed salvam contra auiigna item actionem retinet. Pariter remissa non censetur oblig itio prior, quando creditor adsignatum sibi debitorem etiam in iudicio convenit, Vel arreitari curat, arg.
L. 23. V 28. C. de Fidem Joribus. Sic mense Augusto anni
cIII ccxI. nomine I Ctorum Vitembergensium respondi:
934쪽
mangeliing tultiget gravaminum, in bie expensias retardati
processus derihellet. Porro usurarum acceptio non lassicit.
ita nomine ICtorum Hsim stadiensium mense Decembri anni cII II cc XVI. respondi: und mag der strie von thren Daupta, elui denerii abὲuldeiten und fit an dei Concursiu haliten, nili ὲugemuttiet merden, Denit ob gleio deren Norileher eine Beitlang den Binu von dem don sal freuth ohne Protestationangenommen, so iii da dure1 teine Novation vorqegangen, notta8 an die von Euntst gehabie Ne t erios en, sonderia ed itehet per Regress an die Iehiete per Riroe jeterieit offeri. Nec noVichirographi a debitore delegato acceptio novationem Iveteris obligationis remissionem necestario involvit. Sic mense Decembri annicia ioccx v. Heimstadii respondimus: Dieaeeil der Derr Cainmeri Noth daturi, dati et neue Se felimriest, obligationes und unter fand6, 2Serstreibunqin vendem Mepheren angenonimen, teinceaeegeb sein in subsidium mi, ter den aperis orasen habendeε Neot fallen idipn, ale melches in dubio, daserne nidit die erstere obligation init de uti en Soraten cassiret und au ehoben mird, nien len ita prie sumiren iit, utiliter aut des Don Sammer, Nath6 contraire intention deuti. lit dor 6, dab et die alte voti dem Derrn Grastu indossirte Medisti, Triest in Danden, und fidi dab Nesti daraud ;u tlasci vorbehalten, erhellet, in graeegung, dati inolleJ, Menn re nursein Rbsthen aus hen δrepherrii geriduet, uberiti siq und vergebens gemesin mare, Meil dieste dur: die ncue Deliel und aberistreibuni gen fit saltsans obligiret. Diesemnat hallen mir datur, es sed det spm Erat ver inter thn gema ten δoderuns ιut Mnuqe ubersubiret, demnat vas in den funi Sed stlistbriefen eni haltene Capital sami Interesse und untosten tu beIahien sebalten. At enimvero inter coniecturas non etiam excludo facta evidentia, quibus voluntas remittendi primam obligationem declar, turi. Qui hoc dicunt, ipsam videntur rectam rationem Miuris scripti analogiam evertere. Nam secundum rationem mura . V yy yy 3 . i nat
935쪽
naturalem M iura scripta idem en Verbis & factis seu tactate consentire. L. 4. pr. de Pactis. Sed quae sunt evidentia facta 8 Exemplis hoc optime doceri potest. Refero huc inprimis, quando is, cui noVus debitor delegatur, deleganti ehirographum suum reddit, aut illud lacerat, comburit, cancellat. Resero huc etiam, quando creditor, inita cum debitore delegato noVatione Vel transactione, veteris debiti faciem & formam prorsus immutat, ita ut pristina obligatio, qua is, qui ad ligna Vit, obstrinsebatur, ne quidem supersit. Atque eatenus Probo sententiam Habri in Codice lib. a. tit. 4. def. a. ia Schiltera Merc. 9. β. 24. M Exerc. 37. l. I9I. transactionem ad delegationem sussicere, si, tuentium. Ita quoque ICti Helmstadienses mense Iunio
936쪽
Debitor, qui Procuratori creditoris Jeciale mandatum habenti soluit, plene securus est. . II. Dolus procuratoris creditori nocet, non debitori. Νihil interesse, utrum creditori ipsi, an procuratori eius solvatur, ipsa recta ratio uictat, quae M limbiationem hanc in L. Ia. pr. M L. 86. de Solutim bus propositam, ut procuratori non aliter solvatur, ruam si potestas solutionem accipiendi specialiter ei datat, probat. Quodsi igitur debitor procuratori speciat, ter ad hoc conitituto bona fide solvit, plene securus est, tametsi phocurator hic fraudem committat, atque mandati sui fines excedat. Nam dolus mandatarii praeponenti magis nocet, quam ut ille, qui bona fide cum praeposito con traxit,
937쪽
traxit, M in iusta ignorantia fuit, eo ipso citra omnem suam culpam laedatur & decipiatur. L. IO. C de Procuratoribus, L. I. q. 9. de mercimr. assi Hertius in difffert. de obligatione mandantis'mandatamii contemplatu tertii β. H. Ergo dubium non est, quin creditoris damno sit, si procurator pecuniam acceptam in usus suos convertati Sed mihi aliquando dissicilior quaestio proposita fuit. Aulus Gellio mille
debet, Iuventius Aulo quingenta. Gellius Iuventio chir graphum Auli dat, atque, ut debitum ab eo exigat, praecipit. Venit Iuventius ad Aulum, ostendit chirographum, flagitat Gellii nomine solutionem. Respondet Aulus, seruingenta solvere Paratum esse, M pro reliquis quingentis lud ipsum nomen, quo Iuventius sibi obstrictus sit, msolutum daturum. Annuit IuVentius, reddit Aulo chirographum, quod a Gellio acceperat, accipit quingenta cum proprio chirographo suo, redit deinde ad Gellium, reponat ei quingenta, de suo nomine ac chirographo nihil dicit, sed, Gellium propediem quingenta reliqua soluturum, nune
brevem moram Detere, renunciat. Interiecto exiguo tem-
rore, Iuventius foro cedit. Venit tunc ad Aulum Gellius, agitat quingenta. Respondet Aulus, se iam diu procuratori eius integram summam per luisse, ac chirographum recepisse. Negat Gellius, solutionem dici posse, quae Aulus cum Iuventio egisset; fatetur, se Iuventio mand tum dedisse, sed solutionem accipiendi, non compensandi. Postquam privatim se nihil proficere videt, actionem& iudicium parat, me tamen antei numquid sibi sperandum sit, considit. Adnectam ipsas eius literas: Gellius avs Recommendation stitie8 Zomiegeri Solino Iuventii dem Aulo aus tinen vota thm und stiner ese, Rrauenuna cum Curatore unierst ebenen in solidum auόgestesselen Sechi l um Psterii arro cin Capital von et Ooo Thalerauf
939쪽
stellen Respondi, nihil eum in iudicio profestiirum: Die
ire eine traditio per brevem manum vorgegangen, L. I .
mittitu Sild, Eegotium nisu in utilitatem mandantis, old
940쪽
Debitor creditori fui creditoris recte Diuit, dummodo nomen huius liquidum si hi indubium.
ta solutio, quamvis invito creditore facta, ualet.
Antequam tamen creditor eam ratam habet, debitor Riutum repetere potes. J lpianus in L. 6. de Doli mali metus exci debitori per- mittit, creditoris sui creditori solvere, atque, si hoc creditor ratum non habeat, exceptionem doli tribuit. Sed maxima hic circumspectione opus est ex parte solventis. Nomen scilicet creditoris istius, cui solvitur, liquidum sit& indubium, oportet. Namque si obscurum sit, vel paulo altiorem 9uaestionem habeat, lvens exceptionem doli non habebit, aut saltem cum ea in reconventionem reiicietur. Ceterum ea controVersia, quam Gothosredus alibque interpretes ad d. L. 6. movent, mihi prorsus inanis videtur. Quaerunt scilicet, an solutio, etiam invito ac statim ab initio contradicente Creditore, creditori eius facta liberet, u negant communiter propter L. Ioue g. I. de Lue, ZZZ IZ a gatis