Apolloni Alexandrini De syntaxi seu constructione orationis libri 4 a Francisco Porto ante aliquot annos e manuscripto codice passim & correcti & suppleti; tum Latine redditi, & notationibus illustrati nunc denuo a Frid. Sylburgo cum bonis exemplarib

발행: 1590년

분량: 483페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

251쪽

iit APOLLONII ALEXANDRINI

quae quasi sint inania, repl' ί κεια ο;τα,ανα πληροῦντα

de quo agitur; quod est g

neralissimum aliorum verborum, ut in sequetibus declarabitun, et ατειν, βουscriptam continent, nil opus habebant vi cu infinitis con struerentur. nam cum τύψον ἡ πυ , contineat mψιν, superfluum τ-τ αθρεμ- videtur aliam rem afferre, ' io cpe ν. - ῶ-ὐτύαρωκασιν:at no ita quem a modum diximus in θήλωκα- H-- φέν. Modus ergo infinitivus

est seneralissimus;qui Spterea de quibus sit eritis ambigebamus, necessario deficiti, numero,qui non natura verbo accidit, sed sequitur personas, ρος rei participes sunt. nam ipsa res una est, κα ere, αλι-τειν:qd inclusum personis,facit αυ-τω, --τῶ tri

bum sit capax personarum. 'mi ν. rursus enim per accidus hoc et*εCuοηλον iam: πιις, πο Is

factum est. na personae, quae rei participes tactae sunt, in perlonas distributae sunt; -

lisiam vero verbii, quod per-

bnarum& numerorum e pers est, construitur cum

mnibus numeris & per nis. Quinetiam ne astectu quitidem animi verbum recipit. Rursus enim personae, quae participes Lictae sunt, aDium sibi i

252쪽

testatur. Quae autem pers nis nondum inclusae sunt,ne affecti m quidem animi t sentur,qui in pcrsonis est. Propriu praeterea verbi est, diuersum tempus in variis sis guris 1, 5c significatio activa, passiua & media:quorum omnium particeps factum est seneralissimum verbum,infinitum inquam. nam si natura esset infinitu, quomodo haec indicaretΘLicet ergo no-o men generalissimum intellia gere in propria vel comm ni positione constitutu, non in casu, qui accidit in eo genere 'uod exigit oratio: at specialis simu versar in sensit patronymico,aut possessivo,& in reliquis. Neque est obscurum illud, nemine ii esse ausurum negare nomen es le specialissimum,quod non sit autiatronymicum, aut pos sessivum, aut aliud quodpia, quod sub eo dem cadat sp ciem. Ergo hac ipsa ratione O verbum indicativum, Opi liuit,&reliquas species verbi generalis admittemus; quod non prorsus privabitur ea conditione ut non sit verbu;

nisi cosignificet significati

nem specialem. Possiimus etiam alia ratione idem demon strare: omne quod ab aliquo derivatur, omnino ad suum primitivum retexitur, cu dictione idem significate. ac suum primitivum. Ecce agenititio Eic προς, deducituro 'E cme; :cui et ii potest additioni circo retexitur in illud,

253쪽

APOLLONII ALEXANDRINI

soluitur in Superfluum plane esset, ad hoc probandum plura proferre excpla: perspicua enim est res de qua agitur. Quare quilibet modus trassumitur non ad aliud quidpiam,

cum aliis, de indicatiuu nam e , e

nitus est inter ceteros im- ρεια

nes etiam primitiuae non ita is late patent videriuatiuae. 3Q-α-ρεμφατος Lκλιας ει

--τῶν.Nonne igitur coaethri c. l. inuin&duru est,eaquae ma- ' xime tinent verba omnia, a vessiorum sensti circumscribereὶ Non fiam autem oblitus me alias consensisse cum aliis, de indicatiuu m

254쪽

Recte itaq; Homerus s letomissa imperativi constructione, pio eo infinitu usu pare , quia est generalis,&iii cum sicuti demonstratu est)

tur; & talis est constructio quae in principiis epis , laru

adhibetur T

κυωων ονο ρας αν-io non potest admittere impe ad imp eratiuum natura di citur,& pro ea licet imper litium sumere; qui tamen ei figura quam oratio accepit, non adhibetur: in constructione epistolarum, modus huiusmodi locum no habet: atq; haec est ratio Diximus ianominatiuum proeriorvinnominu necessario sumes dativum etiam, que orationis

eost uctio sibi , dicat, quia

η κλητκη misi ας,'ar πα- ratiuum, neq; alium quem piam modum.nam illud, Διι- νια ω idem valet ac Διο-R σιε - . quod locum habe, re non poterat, quonia modus imperativus,& casus vocativus, ad personas prasen'

tes dirigitur: ea vero ad qui dirigitur epistolae oratio, a est: quin ipse quoq; qui scriabit epistolam,quamquam sit

praeiens, absentis tamen co- structionem repraesentat.na demonstratum est nomin

255쪽

APOLLONII ALEXANDRINI

se omnino est, ut Verba et et ri , t

finitum reteratur; quoniam A

nam & alia ex usu subaudiu- Ρ- αυνο H,νων, ως ηρ πων bum ergo propositi oepti, ad nominatiuum spectat; A--ώνιος Διο ω, χαιρέ , vel etiam κήρέν, vel χα ροι. atq; Vt videamus oratione esse congruam.illud minima obscurum est, nominatiuum,non dativum sociari cum verbo

ριν: & tamen significatio

tinet ad eui id quem scribi

256쪽

m ουτως ωντων τ D cων, ω- LIB. m. 133 eum infinitis sectantiinquandoquidem etiam ipsi modi in

verba transferuntur. nam iutu ιον-ωρο- ν,c5tinet ver.

bum aliquod ex iis quae supra memorauimus; ευ ex videlicet, aut Mri; quod est usi lius:sensum enim potius imperatiuiquam optatiui indicat: & in secunda persenaeo utimur, reiicientes sensum prativum. Homerica etiam exempla id confirmant πιθα οἰ- ραρο ε τα λοῦ- γα ρεξένε μηνινio H m1m. μῆ-

dos pro imperativis in eadem constructione sumi. perspicuum enimest sensum perfectum poscere verbum tuba ditum. neque enim infiniti constructio orationem clau-

ι ,-- quod continetur, subaudi

stolarum.

257쪽

APOLLONII ALEXANDRINI

orationis partem sit reuoca--ὸ -d Πρρη-

spicari colunctiones ea eL se quoniam non conectunt α λφορ, ετεξου συμ- alteram oratione subseque - ciat incongruam orationem in epistolarum inscriptionis structione. hac enim quaestione prius explicata, fiet simul planum illud, ad quam in libro De adverbiis,quonibam ille locus hoc poscebat,

satis egimus: verutamen nucetiam idem,sed compendi sus,repetemus ,ut hoc ipsem declarem .absurdum enim esset, si hanc tractatione im-mrsectam relinqueremus.

Quod igitur particulae agi; &λοῦ sint aduernia, huc in modum probari possiet: Quemadmodum in aliqua costrinctione modum optatiuu a tecedit adverbium ειθε,& i peratiuum, Mita etiam infinitiuum antecedct aduerbia

Uoprium est adde, quod indicant intctionem , iaculi ad- uerbia illa, vel αγαν:& in ea compositione versantur, ρος no sequitur coniunctiones, sed vel verba, vel aduerbia. dicimus Onim Σλης, απι-:άπῆλθεν. o tam. Similis est ratio in G, ου, . illud etiam est in confiasib, adverbia

258쪽

ς ρημα ν πω ' est ratio in aliis id genus.

atq; iccirco etia adverbia potius si verba sunt. nam ne illud quidem dicendum est, verba esse infinita: quibusa cidit vicu diuersis numeris, diuersis'; persenis, sine dio crimine iungatur: de quibus

etiam superius egimus. nam ecce neq; proprietates vocis hoc patiuntur, neque etiami o constructio.quis. n.infinitus

terminatur diphth6go,aut κὶvel quado duo infiniti cum

aliquo casuali oratione constituunt Z dicimus.n. δεῖ α -- ειν Διονυσιον:&propterea innumerum infinitorii cadere non poterunt. ,haud tamen

ceteris subiicientur verbis; quonia nullam habet discretionem persisnarum, nullos

numeros consequentes, qui sunt comunes omnium ver borum. sed cotra istor

struuir etiam cum personis quae habet nominatiuum; ut

uo:Θna dicere non licet δεῖ καφέν, neque g. Hὰ atcsistructio ver iborum hoc non impedit;

259쪽

priuim,ut etiam in praeteritas extrinsecus assuinat temptas: at no adverbiorum. dicimus enim o μώρου is , ἀμερον o. nam verbum in principio assumit tempus, &as uerbiu simul adiicitur principio. At dicimus ἔδε assumit tempus, perinde atq;κ ν autem no astumit. Atque ita, quod attentatur &

a riture eaduerbiu, sese io ς νου-ςε 3 πιε. tasse satis significationis dat

se esse verbum. contra, καῖ' vocaretur in discrimen amittendae naturae verbi: pro quo nos omnem contulimus dis ligentiam , ut fidem faceremus, omnium verboru hoc

esse neralis in Adde etiam quod conduplicatun, qa

est verborum ulla γκη si ,& similibus. Ac ne illud quidem asserimus, verba, quae tempus no assismunt in pra teritis,non esse verba: qua μί-

primum, est Doricum oe d.

autem non accidit verbo Mi Δωξ ογ' of ου παρειπιτο τύδει excepto, nempe indicatiuo: sed illud verum est, ea quae assumsit, verbi vim indicare..idem indicat fu &υ . tempus videlicet in se assumptu: quae simul, ut verba, modos infinitos habent, κην &ἔλR ad similitudinem ς α &- . Quinetiam cxten ribus ide perspici potest. circumflectitur λοῦ, perinde a que sm. Quid ergo Z nonne

260쪽

secundum est loco vicinias uerbii mI missi aute, pro genitivo Idc iam qui contin turina H.id quod rursus no accidit verbo n. est enim percotractionem factum ex imtebro verbo Ai, perii in atq; π ai, ει,δcsi: & nabetprima personam Aia, ad similitudia ne verbi quae reperitur etiam in altero verbo, scin

licet,quod significat indeo. O . b Gori S παθος παρε Accidit praeterea apocope in

Καὶ - est demonstranda:earu vero

, o tW -- constructio ita compleri po-

' causam non comutatur iunctum cum eo quodno com-

λεγου δε τ, απαρεμφα - mutatur,nempe cu infinito.

bi cum infinito ir,non cum accusativo viaic: & pr pterea ppetuo in huiu modi constructione, neq; persona, neq; numeria discernitia quo nia ea pars quacium construu

SEARCH

MENU NAVIGATION