장음표시 사용
211쪽
Deus , ali COmin. in Genes. Vol. II, 1, , , cum priuS non esset pater, postea pater esse coepit, velut impeditus aliquibus ex causis, quibus homines mortales impediri solent, ut non sta
iiiii ex quo sunt et patres esse possint. Si enim semper per fectus est Deus, nec deest ei virtus qua pater sit, et bonum est, esse eum patrem talis filii: quid dissori aut quid hoc bono fraudat se , et non statim, si ita dici potest, se pater effeti pa trem p. Id ipsunt autem otiam do spiritu sancto dicendumost.)'' VFilius Dei vapor virtutis ejus semper exstitit, nec est quando non fuerit, nec aliud habet initium, nisi ipsum tande et est et nascitur Deum, , de princ. I, 2, 9. p. 57). . Filii nativitaS non est posterior appellatione, qua pater dixit axOmnipotens ib. 10. p. 58 . V Per filium Deus pate Hegomnipotens,, ib.). IIcῖς δε ib.) Ουκ ατοπον τῖ,
dum: unigenitum) Vfilium generat pater ot spmluin satis lyn proserin, non quasi qui ante non erat, sed quia origo et lanasilii vel spiritus sancti pater est, et nihil in his anteriu4 IO steriusVe intelligi potest, , de princ. II, 2, 1. p. 79). V Filius ib. IV, 23. p. 190 sine patre intelligi nequit, qui et figura xpressa substantiae ejus et verbum et sapientia dicitur.i 0- modo ergo potest dici, quia fuit aliquando, quando non fuit filius Z Nihil enim aliud ost id dicoro, nisi quia fuit aliquando,
quando Verit3S non erat, quando sapientia non erat, quando
vita non fuerit, cum in his omnibus perfecta Dei patris sub stantia censeatur. o In eandem sententiam redit, quod c. Ceis. VIII, 12. p. 750 sq. loco supra Oxscripto Origenes dixit. Generavit igitur pater filium inde ab aeterno. Filius autem non modo genitus esse, sed etiam quo dammodo emanasse ex patre dicondus Videtur. Minime quidem crassa ratione filius emanavit. Adιαιρε τος ων ὁ ποτλὶρ) - de prine. IV, 28. p. 190 - καὶ διιε ριστος υἱου χθεται πατ/ὶρ, ου προβαλ υν αυιον, εἶς οἰονταί τινες. ει γαρ προβουὶ ἐσ ν ο υἱῖς του πατρος, καὶ γεννῆ f cν αυτου Oresita τα et υν λων γεννῆ ατα, ἀνάγκλη V ut G
212쪽
εἶναι τον προβαλλοντα καὶ τον προβεβλημενον. V Observata dum namque est de princ. 2, 6. p. 55), ne quis incurrat in illas absurdas fabulas eorum, qui prolationes quasdiura sibi ipsis depingunt, ut divinam naturam in partes Vocent et Deum patrem quantum in se est dividant cum hoc do incorporea natura vel leviter suspicari non solum extreanae impietatis sit, verum etiam ultimae insipientia', l nec omnino ad intelligentiam consequenS, ut incorporeae naturae substantialis divisio possit intelligi. Magis ergo sicut VoluntaS procedit e mente, et neque partem aliquam mentis secat, neque ab ea separa
tur aut dividitur, tali quadam specie putandus est pater filium genuisse imaginem scilicet suam, ut sicut ipse invisibilis est pornaturam, ita imaginem quoque inVisibilean genuerit. , , Allamen quod'mmodo est filius emanalio, sed purissima. Ita Lib. VII. Comin in Bona. IX, 5 quem locum attulit Keilius l. l. p. 490 : unus autem, Origenes ait, Vulerque pater et filius) ost Deli'. quia non est aliud filio divinitatis initium, quam pater; sed ipsius unius paterni fontis, sicut sapientia dicit, pii
rissima ost emanatio filius. o Ex ejuS autem Comm. in ep. ad Hobr. haec assori Pomphilus apolog. T. V. opp. Hieronym. p. 236 ed. Martian. : Votiod ideo de rebus corporalibus as
sumpsit, ut vel eX parte aliqua possimus intelligere, quomodo christus, qui est sapientia, secundum similitudinem ejus vaporis, qui de substantia aliqua corporali procedit, sic etiam ipse, ut quidem vapor exoritur do virtute ipsius Dei,
sic et sapientia ex eo procedens ex ipsa Dei substantia genera tur. Sic nihilominus et secundum similitudinem corporalisaporrhoeae esse dicitur aporrhoea gloriae omnipotentiS pura quaedam et sincera. Quae utraeque similitudines manifestis si me ostendunt, communionem substantiae esse silio cum patre. Aporrhoea enim OsιOOωέ0ς Videtur i. e. unius substantiae cum illo corpore, ex quo est Vel aporrhoen Vel Vapor. , ,
Posterioris Ioci etiamsi non omnia verba sint OrigeutS genuina, id tamen inde constat, quem ad sinem eum allega imu S. JamVero quamquam Origene judice silius genitus est vel emanavit inde ob aeterno, tamen non est ingenituS, sed γενητιῶς annumeratur T. IV. in Joh. ed. Huet. ΙΙ, 74. Quoniam aulelii Omnes res creatae lis γε rni exltiterunt post
213쪽
Deum creatorem munduS quidem etiain si creatus sit ab aeterno, tamen creatu S est, ita ut, etiamsi cogitatione tantum, fuerit, quando nondum ei Al), neque γενν τοῖς filius rocte annumeratur, sed est τῆν του αγεν του καi τι ςτων γεννὶτων παντc0ν φυσε 'ς c. Ceis. III, 34. p. 469), vel, quia sua natura a creaturarum natura prorsus diverta ost, hac
ratione arseni Toς γ. Ceis. VI, 17. Ρ. 643 . Ne pie enim pater et ne cogitatione quidem ant 8 ipsum fuit, sed sons tantum anodo est ipsius. Ea ipsa autem est causa, cur si lius to tus ex patre pendeat. , , Non solum snter est magnus, sed suas magnitudinis participem fecit silium sui mi, ut, qui ost imogo invisibilis Dei, is etiam magnitudine patris imagi nem referat V c. Ceis. VI, 69. p. 68. . Ita pater est exusti loquendi Iohanne i) ο θεος, si lius cf. V. c. c. Colc
VIII, 14. p. 752, , , qui temere δε; firment, τῖν G υτι ρα εἷναι τον traiγιστον επὶ πασι θεόν αλU Oυτι γε , pergit, λὶ ιεῖς τοιουτον, οἱ πειθ osιενοι at τω λεγοντι ' ὁ ἔπατί ρ ὁ Τιεμφας ιε ιιείA0ν ιιου εστίν. Et ita quidem Dei Virtutes et Ops ra Origones silio omnino tribuit, sed nonnulla gradu minori, quam patri. C. Ceis. II, 9. p. 593, de priue. IV, 28. p. 190, alibi operte omniprassentiam filio adscribit, et c. Ceis. V, 39p. 608 nominat eum τὸν αυτολογον καὶ Tiὶν ὰυτοσο φίαν καὶ τλὶν aυτο δικαιοσυνην. Sed alias inter patris siliique pro prietates discernit, Pater potestatem habet in omnia; etiam Vis, qui nuuc patri subjectus non est, aliquando sub jecti iS erit, tunc cum prius pater ei universa subjecerit, , de
214쪽
patris latius patre, qu im silii, siliique latilis quam spiritius sancti, Iaaec lanhel: ὁ μἐν γεος καὶ πατ/ηρ
665. Quare etiam non Dorsu S in VBnum reuiterit Hieron iniis cum aliis, Vid. Hiietii Origeniana l. l. qu. 2. p. 39. f. 16)1aliquam ob Origene propositum, Vsilium quantum ad patrem non est e VeritRtem, quantum δd n OS esse imaginariam verila toni cum praesertim de princ. I, 2, 6. p. 56 simile quid piam conlinentur et eXhori. Ad mclxl. c. 29. Vol. I, 292 Ilaec legantur: Θελλὶlια του πGτρὸς σ0 f09τερον ἔπαρα τῖ βουλrista του υιου. Quod altinet Od Opera silii, omne Vere divinum, quod ante Claristum natum exstabat, erat ἐπιδημία νον ὐ
Mose, prophelis et Angelis, lier quos pater Voluntatem suam1nanifestavit vid. Ηue ii Origeniana l. l. qu. 3. f. 2. P. 49 sq. ot v. c. T. XII, ψ2 in Matth. V. III, 564; Τ. I in doli. Od. Huot. II, 32). Quin etiam mundum filius crea vit; neque vero id sine restrictione diei potest, nam creatus Ost muta dias a patre per silium. Oυτ0 τοι νυν, inquit in Joli. r. II. Vol. IV, 60. ed. H. II, 56, καὶ ενθύdε, εἰ πύντα διὰ
215쪽
p. 67' est proximus natandi conditor, o IrPoςεροῖς d Hior' γυς ia cuς7περει αδ-του κositor , pater Ver in t τως d/7su0υργὸς, ei, , quod silio stio mandavit, ut mitti dilua Dee ret. Superat ergo paler et proprietatum majestate et operum anagnificent a sis quippe qui, cum non sit ingenitus, sed totus ex pati re pendeat, iii i inmensum a patris numine distet.
Quaeritur, Origenes, qui haec talia do filio docuit; an Vere Deum qui Christianis unus est eum esse credi d Eri tiScilicet non quaeritur, an sex sententia Origenis filius pntrist aequalis, Vel ita ὁl ooυσιος, uti Nicaeni patres postea di cebant, quod etiamnum quaerere absurdia In esset, red quae ritur potius, an id, in ciuo natura filii cernatur, inere sit di Vinum liberumque ab omni adjectione non- divina. domen quidem silii ὁsto ουσίου τεῖ πaτρὶ Origenes improba erit ne cesse est omittimus nimirum , Fia graece non ampli US IUpem est, Iocum Vocabulum istud comprobantem, o Pamphilo ex .Origenis Comm. in ep. ad Hebr. laudatum, quem suprri eri scripsimus , cluippe, uti ex supra allatis locis videre licuit; Vocibus ἐτεό ότνὶς Ουσέας et εχερωτύς et Ars τίσεως proini scite usu S. Neque vero agitur de nomine, sed de re. De re autem locis supra laudatis et similibus, ubi, ne quis oliquam patris vim silium existimet, minim0 ut duos sibi Deos sumnt quam sententiam potius abominatur in Joti. T. II. ed. H. ΙΙ, 46 , patris et filii ducis hyposiasos vol esse Origenes di cit, nihil desinitur, quia apud primorum seculorum patreSistorum Vis vocabulorum nondum sat certis finibus circumscri pla erat. Docuit quidem Origenes, silium Patre, n quo pen de it, esse inferiorem, sed non esse ooκ δ' υν tum d obscure
216쪽
signisi invit. Jamvoro si litis si non ost croalus, sed aeternus uti pater, et si DeuS Vocatur, licet aliqua ratione patre minor sit, Vere Deus esto potest. Persociam scilicot harum doctrina rum conflantia in , qualis in Athanasii disciplina invenitur, Origenis oeVO nondum exspectamus. Quaeritur, an re erasit. Primum filius ab Origeno habitus est voluntate prorsu Sunus et unum cum patre, et de mea quidem sententia nemo
cum patre plane idem velle potest, anisi vero sit Deus id quod ipso Origones significare Videtur , ubi c. Ceis. VIII, 12. p. 750: Si Celso', ait, se perspectum suisset illud: Ego et pater unum
sum DS . . . , Non sibi induxisset in animum , alium a nobis quam sitimnum Deum coli V . Deinde momenti certe alicujus vide
tur esse; quod purissimam noster silium patris habet emana tionsein, quae, quod, nisi ipse, saltem interpres commenta iii origoniani in op. ad Hebr. l. l. intellexit, alius naturae vix poten esse. Tum T. ΙΙ. iii Job. ed. H. II, 46 improbat origo
babili opinione describenda sub nomine θεου intellexit verum Dolim, id quod ex prioris illius sectae natura perspicuum est. Atqui ipse Verbis proximis, et prioribus et posterioribus, quae hic Oxscribere longius est, filium Deum esse contendit θεῖν, non τον Ergo Origenis θεον, licet inferior is sit quam
γεῖς, ejusdem tamen cum ipso naturae vel vere Deum esse salis constat. Ouodsi enim alius esset Daturae, non esset,
quod posterioris illitis seclas opinionem noster, simillimi cri minis reus, improbarot. Similiter e verbis c. Ceis. VII, 17.
p. 706: Tu περὶ τον γησουν cujus de divina dignitale quod dicitur, simul valet de lilio Dol), κα93 μἐν νενό=ηται θεοτητι
217쪽
sed otiam nolionem Dei, clus e una est, ab Origene silio tribui.
ipsius naturali divinitali aliquid detrahere vix liceat. De iii ius ad id i 'a cim animuS Videtur adVertenduS, an pre-c a n d ii in a d fi l i ii in ii o ste r si a i u e r i t. Id onim si statuit, filius, licet multo sit pose multoque fortasse iccirco
minuS quam pater adorandus, iamen ejusdem cum eo divinas naturae vereque Deus. ex sententia quidem si minus Aricino rum, certe eorum, qui, uti Origenes, integriori tempor0 vi V0bani non esse non potest. JamVero pluribus Origenes locis dicit, patrem esse adorandum per silium; cs. c. Ceis. VII, 13. p. 751: ιδ τον ενα θειν καὶ τον ενα Γιὼν aυτου - in κιά εἰ να ταῖς κατα το δυνατον λ φν ικεσίαις κsii σεβηιεν, προςἄγοντες τυ γε Γ τ ῶν ολ υν τὰς ευχὰς υια
218쪽
Ostiirotiis sententia sunt fundendae ad patrom et sititim, ad ii
vit, mediatorem filium, qui et ipse nil orandus est. In utro que vero se non 'li US, 'IU im sumimus Deus colitur V. e. Cois. VIII, i 2. p. 750 . Repugnare autem Videtur huic sententiae of silii ad orationem eXeludere loeuS de Orat. c. 15. VOL I, 222 sq.: se Si intelleXerimus, quid sit Oratio, forte nullus uti quam genitu S erit Orclud VS, ne ne Christus quidem ipso, sed solus Deus omnium ne P iter, quem ipse etiam salvator noster orabat. . . Si enim, ut alibi ΡrObntur, alius a pyire si lius estri τ' ΟἰGfaν χῶ υJΓοκειlιενον, BUt Oxandus est si lius set non paler Aset uterque, nut soler solus. At silium orandum esse sine patre, nemo non solet itur Dbsurdistiriae et praeter evi tantiam dictum iri. Si uterque orandus est, planum est,pliti oli numero nos pree itur, S. . Quod cum per se ipsum non con eniat, nec in scripturis ostendi potest positum esse, ut ab illi quo dictum: restat ergo, ut Oretur solus Deus universorum 'ater, at non sine pontifice. . . Eequid ex ejus mente qui dixit:
Muid mo dicis bonum p nemo bonus nisi unus Deus pater usiud didi potest nisi hoc: Ouid me OraSῖ Solus pater ore
tiar oportet, quem et ego oro . Nee eum orare debetis, qui potitis ex vobis constitutus est ri sol re et 'dvocati πaρακλλὶτου ti patre an unus necepit, sed fer pontis cem et advocatum, qui pollit compati infirmitalibuS Vestris, tentatum per omnia per simili iuditioni vestri, sed p itiis dono leuintum obSque peccato. Discite ergo, quatillam n pnire meo donum Beeeperitis, cum per regenserationem in me laetam Aecepisti S spiritu in adoptionis,ot vocemini filii Dol et fratres mei. Legistis enim, quid sego oro Davidis ad patrem de Vobis diXerim : Narrabo nomen limini fratribus meis, in medio ecclesiae laudabo te. Fratrem autem orari ab eis, qui eodem quo ille pnire gloriantur, ratio non patitur. Ad solum patrem mecum ei per me dirigenda a Vobis oratio est. V Haec verba senter iliae Origenis jam propos
iae aul repugnant diit non repugnJnt. Si non repugnant, ne
verbo quidem amplius opuS est; sin vutem repugnant, nihil hac repugnantia demonstratur, quom, antequam Origenes ad illam , quam e libris coiitra Celsiuia deprompsimuS, pervene
219쪽
ril persitantinena, stiae 'iurileaia j a in per se, raucine n sua halii latemporis scriptionis librorum c. Cels. et de orat. , facilius poste rior cogitatur, quippe modestior, - hanc libro de Or. conten
tam) ipsum flixisse. Jamvero liber do oratione revera ptile libros c. Cels. conscribi poluit; hos enim si argumenta externa produnt scriptos osti circiter a. CCXLVII. Eul b. liis l. 0ccl. VI, 36 , ille contra post a. CCXXXII. quovis cinno scribi potuit vid. Prole gom. Rivaei'Vol I. p. 196. n. 8 , nihilque igitur nos impedit, quominus repugnantiam illain illustraturi de Ora l. librum prius, quam opus e. Cel , scriptum esse ponamus. Cujus nostrae sen tentiae praesidium accedit eo, quod locus illo libri de orat. , si si bris c. Cels., etiam homiliis Origenis repugnat ut statim videbi mus . ΗOmiliae autem conscriptae sunt eodem fere anno, qtio libri c. Cels., et sequentibus Euseb. b. e. VI, 563. Itaqueber de orat. , si libris c. Cels. repugnat, anis hos libros stiri pius est. - Sententia agitur librorum c. Cels. de adoraticino silli mota est labefaciata. Quae etiam confirmatur aliis Origenis lacis.
In homilia XIII, 3 in Exod. vol. II, 176 his Christium i. e. Dei filium) verbis alloquitur: V Domino Jesu, praesta milii,
ut aliquid monumenti habere merear in labernaculo tuo ,, el P.
In alia homilia Ι, 1 in Lovit. vol. II, 185 : 'Ipse nobis domi nus, , , inquit, Vipse sanctus spiritus deprecandus est, ut
omnem nebul Bm omnemque caliginem, quae pecentorum 1br dibus concreta Vistim nostri cordis Obsciurat, Auferre dignetur. , , Et rursus homil. V, 5 in Levit. p. 209: V Dominum meum Je stim inVocare me oportet, ut quaerentem me faciat invenire
et pulsanti aperiat. se Et in alia homil. XXVI, 3 in Numor. vol. ΙΙ, 371: VNOs oremus ex corde verbum Dei, qui est uni genitus ejus, et qui revelat patrem, qui bias ult, ut et nobis haec revelare dignetur. Et alibi homil. III, 4 in Ezech. Vol. III, 366 : VProesta milii Christe, ut disrurn pam cervicalia in animarum consuta luxuri3In. ,, Imprimis autem locus illo quo in laudat Bingliamus Origg. sVe antiqv. eccl. e vers. Gri
liliovit Vol. V. p. 52 in commentario in ep. ad Rom. X lib. VIII. notabilis est, ubi Christit in Deum esse probat eN eo, quod in precibus invocetur. V Apostolus se, inquit, V in prin cipio epistolae, quam ad Corinthios scribit, ubi dicit: Cum
220쪽
Cap. III. Do 117 ati a. omnibus, citii invocant nomen domini Jesu Christi, in omiti
loco ipsoru in et nostro: eum, cujus nomen in Ocntur, Deum
Jesum Clii istum esse pronunciat. Si ergo Enos et Moyses et δε aroti et Sanan et invocabant dolininum, et ipso Oxaudiebatoos, sine dubio Claristum Jesum dominum invocabant; . elsi. invocare domini nomen et adorare Deum unum ni quo idem est, sic fit invocatur Christus et sicut osserimus Deo patri primo Omnium Onitiones, ita et domino Jesu Christo ; ot sicut ossori mus postulationes patri, ita osserimuS gratiarum actiones Deo, ita gratias Osserimus salvatori. Unum namque utrique hono
roni deserendum, id est Deo patri et silio , divinus docot fer
ino, cum dicit: Ut honorificent silium, sicut honorificant pa trem. se Aeque haec omnia, tanqunm e Latina versitans de sumpta, sti spectae sunt fidei, quippe cum Origenis sententia in libris c. Cels. prolata congruenticl. Quae cum ita sint, ut ne plus dicam, Verisimillime ori ' genes silium ojusdem cum patro esse naturae vereque Deum
credidit, quamquam etiam numero utriamque unum esse di cere cf. de Orat. c. 15. Vol. I, 222 non sustinuerit.
De spiritu sancto minus perspicua est Origenis sententia. Primarius de oo locus ost Comm. in Job. T. II. ed. Η. II, 56 R. Vol. IV, 60):ταστεον di αλλὶγους ονιος et oi V IIaντα δι' at ni tuo o)