장음표시 사용
241쪽
Origenes Auget. et Daemonol. , Anthrop.). 229.st, eorpora non principaliter subsistors,' sed por intervalla
et Ob varias inotus rationabilium creaturarum nunc fieri, ut
sui his indigent vostiantur; et rursum cum illa depraVatione lapsuum se ad meliora correxerint, dissolvi in nihilum, et huc semper successione variari. , , Corporis quidem natura non est impura c. Ceis. III, 42. vol. I, 474), attamen id ipsum est propter cupiditates ipsi inhabitantes sedes peccati in Rom. L. VI, 1. Vol. IV, 569 , alque instrumentum, quo contaminantur animas honi. VIII, 3 in Levit. Vol. II, 230 . s. Origenis Ethicam. Ad animam humanam sensu latiori) separatim
multa quoque eorum pertinent, quae supra , ubi de creationis actum est, generatim de naturis rationabilibus exposita sunt. Adjungimus praeterea haec: VSemper quidem usum habet anima materiae corporalis, in qualibet qualitate positae, nunc
quidem carnali, postmodum Vero subliliori et puriori quae spiritalis dicitur, , de princ. ΙΙ, 3, 2. p. 80); sed quaeritur, an ipsa per se sit corporea. Ad hanc quaestionem: Εἰ do ζες, respondet noster c. Ceis. VII, 32. p. 716, οτιὴ τλὶ ἐαυτὸ ς φυσει ασιυματος καὶ αὐθατος ψυχὴ et 'lu. ..et' exta Ort. ad mari. c. 47. vol. I, 306: ,, Animae rationalis substantia aliquam habet cum Deo cognationem; νοερα γορόχaτερα καὶ &Oρατα ' καὶ ως ὁ επικρατων arrodεDνυσι λόγος, GG 01 aTa' et de princ. I, 1, 7. p. 52: VSi qui autem sunt, qui mentem ipsam animamque corpus esse arbitrentur, Velini mihi responderent, quomodo tantarum rerum, tam diffici-lium tamque subtilium rationes assertionesque recipiat. Unde ei virtus memoriae . Et unde ei rerum invisibilium contem,
Animam animalium hostiarum) sanguinem esse demonstrat noster e Levit. XVII, 14 de princ. II, 8, 1. p. 94, et Pergit: ,, Jam vero si quis requirat, quomodo animam omnis carnis sanguinem ejus esse dixit, de apibus, vespis , et sormi cis, et de his, quae in aquis sunt, ostreis et cochleis, et qua cunque sunt alia quae carent sanguine, et esse animantia mania festissime demonRrantur: respondendum est, quoniam in huiuscemodi animantibus quam in ceteris vim habet rubri sanguin vigor, hanc vim obtinet in istis humor iste qui inest in eis, licet alteraus sit coloris, , ,
242쪽
platio 7 Unde certe iv corporalitum intellectus rerum corpori inest 2 Quomodo natura corporea disciplinas artium, rerum contemplationes rationes lus rimatur' Unde etiam divina dogmata, quae manifeste incorporea sunt, sentire ac intelligere potest', , cet. Neque quo minus ita judicaret, impe dirs potuit sententia, ex qua Deum solum prorsus sine cor pore esse si aluit, cum anima humana nunquam sit sola, sed, ut vidimus, semper haboat verisimili line de Origenis sentoti ita etiam habuerit in pristino suo statu, antequRm nostro cor pore indueretuo usum materiae corporalis, nisi quis quod pariter inconstantiam removeret hoc loco aeque ae de angelis Vocem incorporeus sensu latiori ab Origene esse acceptam lit putare. Virium animae nostrae ex praestantissi inis est liberum arbitrium, quod non minus loci Origeniani docent, qui gr3ece supersunt, V. c. de prine. III. c. 1, quam versio Rufinia. 'Hdopago hom. XIX, 2 in Jerem. Vol. ΙΙΙ, 263 O των oti0ν θ εος nom/ῆσαι νομιζομενον αγα ν ἐν Mis ιν, ἔ- ανύγκλης ελελημοσυνην δίδωμεν καὶ si ἀνύγκης σco φρονου-
προςτύσσει 1 lῶν ποιεῖν ῖ ποιουsιεν, ἔ- εκ ουσιον τὰ γινο ιιενον. Libertatem enim arbitrii conditis a se mentibus omni busque creaturis rationabilibus creator indulsit de princ. V, 9 1. 6. p. 97. 99 . Istam Iibertatem, τῖ αὐτεξουσιον, soni per habent tinianae rationabileS de Orat. 29. VOl. Ι, 261 ,
eamque innumerabiles scripturae s. Ioci Mich. VI, 8; Deut.
XXX, 15; desai. I, 19. 20; Ps. LXXX, 13; Matth. V, 39. 22. 28; VII, 24 sqq.; XXV, 34. 35. 41; Rom. II, 4 sq.
ostendunt de princ. III, 1, 6. p. 111 - 113), et alii Exod. IV, 21; EZech. XI, 19. 20; Marc. IV, 12; Rom. IX, 16.18 sq.; Philipp. II, 13b iollere tantummodo Videntur, sed
revera non tollunt de princ. l. l. ἶ. 7. p. 113 sqq0. Sublataonim libertate lollitur virtus c. Ceis. IV, S. p. 504; cf. COInm. T. IV. in Genes. vol. II, 4; T. X, 11 in Malth. Vol. III, 453 .
Adstruit Origenes libertatem hanc praecipue de Dral. 6. V. L206 sq. , ubi etiam haec habet: se Qui nihil esse volunt in no Dra potestate, eos ineptissimi uia illud admittere necesse est; Primum nos animantes non esse, deinde neque rationales, sed
243쪽
quan ab extero motos, neque nosmetipsos ullatenus mOVen ios, ita iit ab illo fieri dicenda sint quae facere credimur. Praeterea attendat aliquis iis, quao in se sentit, et videat, an sitis impudentia negare possit, sh ipsum velle , se ipsi imcomedem, se ipsum ambulare, se ipsuin assentiri et quaslibet opiniones accipere , se ipsum alia abnuere ut falsa. Ut igitur quaedam sententiae stant, quibus nunquam adduci potorii lio laeuo ut ossentiatur, quantumviS mulliS argumentis utatur , et quantumvis multa dicat ad persuadendum conquisita; sic si inon potest , ut ita qtuisquam de rebus humonis seia lint, quasi nihil maneat in 1aostra potestale V, cet. 6s. praeterea JaOIn XX. Comni . in Rom. L. I, 18. Vol. IV,
473; ib. L. VI, 3. p. 571; L. VI, 4. p. 573; L. VIII, 11
p 637. Libertas voluntatis unumquemque Vel ad profectum por linitati maena Dei provocavit, vel ad desectum per negli gentiam traxit de princ. V, 9, 6. p. 99 , eaque est causa di versitatis, quae inter radionabileS creaturas reperitur ib.). Bonis vel malis, Piae eXtrinsectis incidunt, incita metalis as
sentiri vel resistere Iiberum nobis est de princ. III, 1, 3 sq. p. 109 sq. . Assentimur boni S duce spiritu, malis corpore Inom. VIII, 5 - 9; Gai V, 17 - de princ. III, 4. 2. 3 p. 146 sq.; in Rom. Lib. I. Vol. IV, 466. 473 . Incitamentis autem istis quomodo utendum sit judicare, unius est no strae rationis του εν Uttv λ070U de princ. III, 1, 3 s' p. 109 sq. . Ita liberum arbitrium tam flagitia, quam vir tu tes parit. To αυ Γελυσιον T. XIII, 23 in Matth. vol. III, 602) εγεν/ὶσεν εν τισὶ τυ σκάνδαλον, μνὶ βουλ θεισιν ἀνατλλὶ
ναι τους υἷΓes πιρετλὶς πονους. E contrario vero etiam arbitrii libertate potest homo agero omne, quod boni sui est
in Cant. C int. lib. IV. Vol. III, 88); δτι δε
244쪽
289 . Praescientia Dei neque tollit humanae voluntatis liber talem, nequo precum essectum de Drat. 6. VOL I, 207. 208). Omnia sic o Deo gubernantur, ut ad nostrum liberum arbi trium sese occommodet κατα την αναλογίαν τὸ ς G σεως et cυν
suν ὲ στον - c, Cels. 21. p. 594 . LL doctrinam Orig. de proVidentia. Attamen liberum hominis orbitrium V per se ipsium im
ντος εἰς ζ εἰς ἀτιμίαν τινὰ, ἐὰν μνὶ υλ'ν τινὰ dia
φορος πῆ τὴν ros ιετέραν προαίρεσιν κλίνουσαν ἐπὶ τὰ χει θονα, ἰν ἐπi τὰ κρειττονα, et ib. 18. p. 131: ' i Tλῆς 1 μετέρας σωτ/ζριας πολλαπλάσιον ἐστιν εἰς υπερβολλὴν τὸ ἀπῖτου θεον του ἀπ ὁ του ἐρ ν μῖν. , , ut propriam imbecillitatem ib. f. 12. p. 120 et Dei gratiam non sentit, etsi adjuvetur,
nisi suarum virium experimentum ceperit, et se ipsum con demnarit, suum esses facinus existimabit, quod ei divino munere concessum est. Quae opinio animi elationem generat
et causa sit ruinae; quod et diabolo occidisse putamus '' Seu tentia igitur Origenis de libero arbitrio quam ex tertio libro de princ, fusius expositam invenies apud MunkIterum Dog mengelah. II, 298 sqq. haec est: Plena homo praeditus est
libertate aut bonum aut malum eligendi, cui, ut Adi bonum ioclinet, utique Deo adjutore et coopermore OpuS est. De origine animae interdum tantummodo Varias
sententias tradit, ipse suas relivet, veluti in Cant. Cant. lib. II. Vol. III, 58; alibi vero de princ. I, 8, 4. p. 72; COIn m. in Joh. Vol. IV, 84. 85 , sua locorum Genes. XXV, 22; Jerem. I, 5; Luc. I, 41 ciliorum interpretatione niten S, diserte, an--
245쪽
tequam in corpora nostra descendissent, jam exstitisse animas quarum omnium, quae ob initio fuerit, aequalitatem contra Heracleonem asserit in Joh. Vol. IV, 337 ab infinito inde tempore, licet non sint ingenitae de prine. I, 3, 3. p. 61 , contendit. Hoc demonstrat quoque in Matth. T. XV, 14 sq. VOLIII, 702 sqq, , ubi Verba, quae leguntur in parabola Cla risii do operariis in vinea Mallh. XX, 6 : Quid hic statis tota dis
otiosi Z Nemo nos conduxit ,- et hujusmodi alia, προὶ παρ- ιν, prae existentiam animarum spectare dicit φ). Tota autem haec doctrina jam potest intelligi ex iis, quae de naturis rationabilibus in universum stupra disseruimus. Quarum qui
dem pi ures de prine. I, 8, 2, p. 74; II, 9, 7. p. 99 , in Italusuo coelesti libero arbitrio abusae, ob eamque causam corporibus humanis indulae ib. I, 7, 4. p. 72b, οἰκείοις τοῖς ri θεσιτων ψυχ υν c. Leis. I, 33. p. 351 , jam hac in terra factis suis dignas poenas Iuunt de plinc. II, 9, 8. p. 100 ; III, 3, 5
p. 144; in Joh. ΙΙ, 25. VOl. IV, 85), quam suam sententiam Origenes c. Cels. l. l. jam a Pythagora, Platone et Empedocles prolatum esse dicit cf. Isuetii Origenidua l. l. qu. 6. f. 7. p. 96). Agondum jam est de depravata hominis natura separatim. Censuit Origenes, anima S humanas ob peccata in corpora esse immissa; neque inmen iccirco neg Vit, imaginem Dei in homine est e expressam de princ. III, 6, 1 p. 152 . Discrimen autem esse dixit inter esse ad imaginoin Dot κατ' εἰκονα et esse ad similitudinem otiolo - σιν c. Ceis. IV, 20. p. 522 sq. Imaginis dignitatem in pri via condilioue percepit homo, similitudinis persectio in. con summatione servata est, , de prine. III, 6, 1. Ρ..152b , quam
quam ambobus istis VocabuliS nonnunqunm promiscue tatur. Imago vero illa in hominis anima, nDn corpure expressa est
c. Leis. VIII, 49. p. 778 ;'olioqui enim Deus non esset sim plex c. Leis. VI, 63. p. 680; bom. I. in Gen. Vol. II. 57b.
Portinet autem id, quod de praeexistentia animarum Origonos docet, minime ad animalia , de quibus omnino Urequirero su pernuum videtur, cum haec non Principalia, sed consequen-
ιia ascipi debere certum sit, , de Prino. II, 9, 3. p. 9M.
246쪽
In homino et manifeste divinae imaginis cognosciuiliirdicia, non per effigiem corporis quae corrumpitur, sed per animi prudentiam, per justitiam, per moderationem, per virtutem , per sapientiam, per disciplinam, per omnem dotanique virtutum chorum, quae cum Deo infini per substan
tiam, in homine possunt esse per industriam et per 4mitatio. nem Dei, de princ. IV, 37. p. 194 . Nostra Icilicet iiii 6 Dei nihil est nisi imago του λογου, qui est vera Dei imago hom. VIII. in Luc. Vol. ΙΙΙ, 941 . Haec iiungi, iam prinibin homine erat expressa, estque adhuc eonserunt D iionim in scriptis Origenis Vestigium in isti litius,
eamur adstipulari Epiphanio haer 'LXIV 4 ass01. ohi genem dixisse, perdidisse imaginem Dei Adtimuim, insiquam peccatis semper polluta. Ad doctrinam do pe&htου pertinoi historia Adumi. Quod de Adamo narratur, id non est ad literam accipiendum de princ. IV, 16. p. 175) sed allegorice. Neque tamen est, quod rideas historioin istam ut nugas; est potius quod admireriS ως ἐν ι γ 0 φιλοσοφου μενα c. Ceis. IV, 38. p. 531 . De Adamo V, ait ib. f. 40 P. 534, o ejusque peccato philosophabuntur, quibus notum erit, hebraica voce Adam significari hominem, et in iis, quae
Mosos do Λdamo dicere videtur, describi naturam humanom. Etenim omnes, ut scriptura testatur, in Adamo moriuntur, et condemnati sunt in si inititudine praevaricationis Adami; ita ut divina scriptura non tam de uno quodam homine, quamd universo genere loquatur. Nam Videre est in serie eorum, quae tanquam de uno dicuntur, maledictionem Adamo in nictam omnium esse communem, sicut quae mulieri, ad omnem mulierem pertinere. Item quod homo et mulier e pa
radiso ejecti sunt , induti tunicas pelliceos, quas ipsis propter ipsorum peccatum Deus secerat, id mysterium quoddam con tinet multo praestantius, quam quod Plato tradit de anima svulsis alis huc cadente, donec aliquid solidi nanciscatur, ubi consistat. V In Selectis In Genes. Vol. II, 29 haec habet: se Quid existimare debemus esse vestes illas pelliceas' Valdo quidem stolidum ost ot anile Deoque minime dignum, arbi
trari Deum pelles animalium iugulatorum aut Aliter mortuo
rum accepisse, et iude pelles illas consuendo, coriarii more,
247쪽
In Vestimenti formam redegisse. Rursum ut videtur haec absurditas, dicero vestes illas pelliceas nihil aliud esse quam corpora probabile quidem est, et ad assentionem eliciendam efficax, at non evidens, quale esse debet quod Verum est. Si enim pelliceae Vestes sunt carneS et ossa, quomodo antea dixit Adamus: hoc nunc os ex ossibus meis et caro de carne inea 2 His igitur ambiguitatibus Obruti nonnulli asseruerunt estes pelliceas esse mortalitatem illam, qua circumdati sunt Adonaua et Eva, morti propter peccatum addicti; sed isti non facile probore possunt, quomodo Deus, et nCn multo magis peccatum, mortalitatem pariat transgressori. Praeterea ne cesse est hi dicant, carnem et ossa propria ratione non esso corruptibilia, cuni postea patres nostri propter peccatum mortalitatis conditionem acceperint. Ceterum si paradisus est locus quidam divinus, exprimant quomodo illic unumquod ius
membrum, non frustra creatum, propriam Vim eXercuerit.
Ac de eo quidem quod incisus dicitur spud Aquilam et Symmachum, o pud Septuaginta vero facies ea pars formati homi nis, in quam Deus insufflavit spiritum Vitae, dicendum ostnon Oportere adhaereri nudae literae scripturae tanquam Ve rae, sed thesaurum in litera latentem quaeri. b. Mythus igitur ille ex origenis mente haecce docet: Animae humanas 4 damus et Eva ante lapsum eront in coelo paradiso) , lapsaHautem per vetiti mali esum a Deo corporibus terrenis vel in universum conditione humana Vestibus pelliceis) sunt in
diatae. Itaque manifestum est, doctrinam nostrairi de pec mcato Originis Origeni non probctri; aeque tamen constat, etiam ab Origene doctrinam aliquam de peccato originali pro ferri. Aute enim quam nasceremur, Ruimn nostra jam pec catis sese contaminaVerat, ut Omnis homo, etiamsi peccata quae dicuntur actualia nondum perpetraVexit, peccator si
habendus. Id quod praecipue loco Ilom. IX, 11. 12, exeium plo Esavi et Jacobi , deinonstrot de prine. II, 9, 7. D 99 ,4 quamque in sententiam Comm. in Rom. L. VI. Fol. IV, 582 peccatum dicit jam ante hominem natum in ipso fuisso, in
infantia mortuum esse, AnniS Vero maturioribus reviviscere
Ista pravitas naturalis minime vero substantia peocati , lib. IV in Lant. Culit. Vol. ΙΙΙ, 88 efficit, ut homo natura ad peccan
248쪽
Cap. II L. Dogmatica.dum propensus sit; accedunt porro plures alias cautae Peccandi. Praecipue homini illest corporalis peccandi ne
eessitas de princ. III, 2, 2. p. 139; hom. VIII, 4 in Levit. Vol. II, 230), minime ea Vero sita in carne ipsa, sed in con elabitu hom. VIII, 2 in Levit. V. ΙΙ, 228; ib. XII, 4. p. 251; in Rotia. Lib. V, 9. Vol. IV, 565 . Istud mysterium natale T. XV, 23 in Matth. Vol. III, 685; Iiom. VIII, 3 in Lexit. V. II, 229; in Rom. Lib. V, 9 , praeputium resecandum hom. V, 14 in Jerem. Vol. ΙΙΙ, 160 , prohibet ne quisquam ni purus in Matth. T. XV, 23. vol. III, 685; e. Ceis. VII,
50. p. 730 . Quare prioribus temporibus mactandae erant Victimae etiam pro recens natis c. Ceis. I. I.; hom. VIII, 2. 3m Levit. V. II, 229; ib. XII, 4. p. 251; in Rom. Lib. V, 9 Vol. IV, 565 , inunc iidem sunt baptigandi in Rom. l. I.;hom. in Levit. I. l. p. 230; hom. XIV. in Luc. Vol. III, 948 . Vide Keilii opuscc. tr. de doct. Vet. eccl. etc. p. 731 i' l. , qui uberius his, quas nos modo tetigimus, de rebus disseruit . Praeterea , , plerisque nequitiae causae sunt educ illo, exem pia, malo consilia, o ςτε καὶ φυσι 091 ναι εν τισι τῖον -κίαν ' c. Ceis. III, 69. p. 493; cf. in Rom. L. V. Vol. IV, 553 . Accedunt, ut supra vidimus, stimulationes daemonum, et se omni, qui facit peccatum, semen diaboli inest, quod, quamdiu in anima ost, nihil oum recte sinit agere posse V de Orat. 22. VOl. I, 233; cf. de princ. III, 2. p. 188 - 140 . Quibus
c. Ceis. III, 66. p. 491). Oὶ ουν a ri θεν sc. . mi ι9ρτητοι) , δουνατο οἱ δε ἐκ φιεταβολν ς, Gaaνμ0ς εἰ ἐν ευρισκυ- ιιενοι, .s τινες εκ του πρ0ςελληλυθεναι λόγW σώζοντι τοιου τοι γίγν0νιαι ib. f. 69. p. 493 . Neque enim esse potest hoIno, qui nunquam peccaverit, excepto solo homine a Jesiisssumptu' ib. f. 62. p. 488; hom. II. in Luc. vol. ΙΙΙ, 93. ; in Rom. L. IX, 5. Vol. IV, 563 . Tandem sententias, quas de peccato originis Origenes laverit' quarum de fontibus vid. Keilium l. l. l . 747 sqq. , breviter comprehensuris, hoc nobis dicendum videtur: Non Origene judice primus homo terrestris, at siue is quidem etiam in terra aliquandiu loliis expers, posthac suo culpaeta unione cum Deo excidit; et ab isto inde lapsu arbitrium
249쪽
237 Origenes. Anthropol. , Chri sologia .
non amplius Vere liberum, peccata eorumque poenae nil nos usque
pervenerunt; sed haec potius probabilia nostro Videbantur, Iibertate abusos omnes promiscue homines animos scilice ), jam antequam nati essent, peccaVisse, iccirco in corpora esse im inissos istisque carceribus causisque aliis libero arbitrio adhue praeditos continuo ad peccandum instigari. Christologia. D e se eryonia Christ LDe natura Christi. Christus ex sententia ecclesiae, uti origenes eam profert praes. ad i. de princ., V homo laciti S et incarnatus est, cum Deus osseti se Negavit autem Origenes nihil eorum, quae per praedicationem apostolicam manifeste tradi dixit; ita quo jam antea constare potest de hac origenis sententia, Christum iam Deum fuisse, quam hominem. Diserte 11os eroos, qui erum hominem fuisse Christum negent, hae roticis annumerat in doli. Vol. IV, 165. CaVendum automost, ne quis nudum hominem Jesum fuisse opinetur. Et onim cum Judaeus, Piem Celsu S sinxerat loquentem, c. Cois.
II, 79. p. 446 dixisset: Homo igitur fuit ille, et talis qui
dem, vialem et VeritaS declarat et demonstrat ratio, re spondit noster: , , Sed nescio Ru homo, B Usu S per univer sum orbem suam religionem doctrinamque suam disseminare, possit sine Deo facere omnia pro Brbitrio eOSque superare omnes, ciui suae doctrinae promulgntioni Bdversentur, re ges, imperatores, senatum RomBnum, OmneS Omnium gentium principes, populum. Quomodo autem hominis Da iura, nihil habens in se ipsa praestantiuS, potest lantae mul illudinis animos immulare, nec modo snpientium , quod non mirum, sed eorum etiam, qui nulla ratione ducuntur,
qui vitiis dediti sunt, qui sue eo difficilius ad conlinentiam adducuntur, quo minus rationi obsequuntur V Deum ori goni Christum fuisse, praeterea perspicuum sit e lib. c. Cois. II, 9. p. 393, ubi: 'Eγκαλοιμεν, Rit, γουδαιοις ' Ix σουν ιι iνομίσασι θεον, porro e lib. III. e. Cels. 14. Ρ. 456, ubi Jesus
250쪽
eX f. 80. 31. p. 466 sq. , ubi laudatis Christianorum moribus,
ob ethnicorum moribus Ionge distantibus: , , Si quis V, ait eo dem fere modo, quo loco jam laudato p. 446, , , liaec candido animo audierit, et in rebuS considerandis Veritatem quaesie fit, is eum admirabitur, qui consilium cepit et perficere potuit, ut ecclesias Dei ubique essent in singulis urbibus populorum coetibus immixtae. . . Quae cuin ita se habeant, non noaequum est, νομέ ειν περ i του γ σου, τοσαυτα συστλ σαι
δυνyis Doυ, οτι Ουχ h τυχουσα ἰν ἐν αυτ υρο ; innumeris locis, ex quibus hi in promptu erant. CL Origenis do cuinam de Dei filio. Erat igitur Christus D sius sit lio mis de prine. I, 2, 1. p. 53; c. Ceis. II, 8. p. 391 . ideoqu6 σύν s θετος Vocatur c. Ceis. II, 16. p. 403 . JamVero quHeritur, qua sibi ratione divinae hu
manaeque naturae conju nctionem noster cogita
verit. Dissicullates hujus quaestionis haud ignorabat. Facit enim de princ. ΙΙ, 6, 1. 2. p. 89 sq. haecce praeclctra Verba: D His tantis ac talibus de natura silii Dei consideratis, cum summa admiratione obstupescimus, quod eminens omnium ista natura exinaniens se de statu majestatis suae homo factus sit et inter homines conversatus, sicut gratia labiis ejus infusa tosta tur, et sicut testimonium ei reddit pater coelestis, et ut signis quoque et prodigiis Variis Virtutibusque ab eo gestis confirma
tur. - . Ex omnibuS de eo miraculis et magnificentiis illud penitus admirationem humanae mentiS excedit, nec invenit
morialis intelligentiae fragilitas, quomodo sentire vel intolli gero possit, quod tanta illa potentia divinae majestatis, ipsum illud verbum patris atque ipsa sapientia Dei, in qua creata sunt omnia visibilia et invisibilia, intra circuInscriptionem ejus hominis, qui apparuit in Judaea, fuisse credenda sit; sed ot in grossa esses Dei sapientia Vulvam seminae et nasci parvulus et
vagitum emittere ad similitudinem plorantium parVulorum. . Cum an eo quaedam ita Videamus humana, ut nihil a com
muni mortalium fragilitate distare videantur, quaedam ita di vitia, uti nulli alii nisi illi primae et inessabili naturae con ve n iant deitatis, haeret humani intellectus angustia, et tantas admirationis stupore percussa quo declinet, quid teneat, quo soc . talat, ignorat. Si Deum sentiat, mortalem videt; si ho