장음표시 사용
321쪽
suasisset et ex suis praeceptis vivoro et alios ad ea capessenda adducere; praesertian cum, ut sunt humanae res, in prResens
exitii periculum se conjiciat, quisquis nova quoeulaque Pro mulgare audet, infensosque sibi reddore, quicunque sunt priscis dogmatis et consi istudinibus addicti. Nonne id peri culi viderunt Iesu apostoli, cum ausi sunt non solium Iudaeis ex propheticis sermonibus probare, eum esse quem prophetas praedixerant; sed etiam reliquis gentibus eum, qui heri et
nudius tertius cruci affixus fuerat, hanc ultro mortem pro liu
mano genere subiisse 2 V et qu. sq. Porro I, 43. p. 359 : , , Si falsa sunt , dicit Iudaeo, , , quae de desu scripta sunt, quia
nobis deest, ut putas, unde ea vera esse evidenter den1On
nremus, utpote quae ab illo solo, et, ut tibi observasse vide ris, ab altero eX supplicii sociis visa et audita fuerunt; quonto magis dicere licebit mera portenta sinxisse Egechielem, cum ait apertos fuisse coelos et qu. R. 8 Et haec Iesaiae VI, 1 . . . unde habes vere ab illo fuisse conspecta P Nihil enim, o Judaee, in iis rebus suspicare mendacii, credis non modo eBSa spiritu sancto ostensas suisse prophetae, sed illum etiam ab eodem spiritu amatum eas et dixisse et litoris consignasse.
Utri vero magis adjungenda 1ides est, illi qui sibi dicit apertos
fuisse coelos, vocem exaudivisse, vidisse dominum Zebaolli sedentem super solium excelsum et elevatum , an Iesu 2 Nihil enim fecerunt Iesaias et Ezechiel, quod cum iis, quae desus
fecit, comparari queat; hujus autem Virtutos non enituere soluin tempore illo, quo corpus indutus cum hominibus Ver
satus est; sed adhuc ejus potestate sit, ut qui Deo per il
Ium credunt, a vitiis ad meliorem vitam revocentur. Quam Inorum mutationem ejuS potestate fieri planum et evidens hinc est, quod, cum, ut ipse dixit et experientia comproba tur, omnino deficiant qui messi animarum dent operam, tot animae lamen in areas Dei, quae sunt ecclesiae, comporten lur et congregentur. Atque his Judaeum urgeo, non quod
Ezechiolis et Iesaiae testimonio fidem abrogem; nam Chri Itianus ego sum; sed usus sum iis, quae una mecum credit, ut persuaderem, Jesum magis, quam prophetas, si de esse dignum. V , , Exclamat Judaeus II, 74. p. 442 : Altissime coelorum Deus i quis Deus inter homines Versatus non impe-
322쪽
Cap. III. Dogmatica.travit fidem p - Ad quod sic ego respondeo. Narrat Mosaica lox Deum Hebraeis praeseiatem assuisse, neque solum eum in Aegypto figina et prodigia patravit, cum per mare Tu brum transitum aperuit, cum per columnam igneam, per Iu-1ninosam nubem illis praeivit, sed etiam cum decalogum tradidit; noc tamen a vidsentibus impetravit sidem. Nam si quem Vidsebant et audiobant fidem si Ihabuissent, non vitulum
sibi conflassent Ps. CVI, 20; Exod. XXXII, 4 . . Hic obser-Ves Velim, an non somper iidem sint Judaei. Quantali holmiracula secerit Deus, quamlibet perspicue illis assii erit, ni hilo magis illi fidem tribuorunt toto illo tempore, quo in de serio permanseriant, ut in lege Mosis scriptum est. Et nunc
nec admirabilis Iesii adventus, nec sermones cum P0testates habili, nec insolita coram omni populo patrata miracula eos Bdducere potuerunt, ut eum reciperent. V ,, Dicit praeterea
Jud ReuS II, 9. p. 392 et . . . Non conVeniebat illi, qui Deus esset, fug0re et vinctum abduci; indignissimum autem eo, qui servator, D si maximi filius, angelus credebatur, relinquiet prodi ab iis quibuscum vixerat, quos sibi in suis omnibus privatis rebus conscios secerat, quique illo magistro tale han tur. - Λd quae respondeo, Deum a nobis non existimari corpus illud Jesu quod sub aspectum cadebat et subjectum sen
fibus erat. . Id Do ds anima quidem a nobiS Creditur. . .
Deinde O. 11. p. 395) quod ait Celsi Judaeus, Iesum ab iis proditum esse, quos suos discipulos vocaverat, id didicit quid ori
ex evangeliis, sed plurium discipulorum numero unum Iudam ea mente significavit, ut accusationi plus ponderis ad dorsi. Λt quae de Iuda scripta sunt, non satis consideravit, Judam nempe contrariis de magistro distractum judiciis, nec ex toto animo insensum ei fuisse, nec ex toto animo servasse debitam magistro reverentiam. V ,, Jesus autem inquit Origenes I, 61. P. 375 rex erat suturus, non tamen ut existimabat Herodes, sed quemadmodum docebat regem esse, cui Deus regnum contulerit; nempe qui subditis bene saceret, non tribuendis Inediae naturae et, ut ita dicam, indisserentibus beneficiis, Sed erudiendo eos regendoque legibus vere divinis. V Necnon Judaeiis desu opprobravit, discipulos elegisse homines sumosos, Publicanos nautasque nequissimos. ,,Λd haec , Origenes
323쪽
inquit I, 62. p. 376, , , respondeo, qui prudenter et candide res ab apostolis Iesu gestas possitit examinare, iis inanifestum sieri illos divina virtute roboratos edocuissochristianam religionem et homines verbo Dei subjecisse Non enim eis secundum artes Graecorum dialecticas aut rhetoricas dicendi sacultas et disserendi ratio inerat qua auditores sibi conciliarent. Atque etiam si Iesus elegisset et doctrinna suas ministros adhibuisset eos, qui multorum opinione sapien tes habentur, et aut cogitandi subtilitate aut sermonis sa cun din multitudinis plausus captaro possunt; justa meo quidem judicio suspicio fuisset simili eum ratione atque via usum fuisse, qua philosophi sectae cujuspirim auctoreS usi sunt, Deque, quod promissum est de doctrinae ejus divinitate , videretur pia impletum. . Nunc Butem p. 377) ecquiS est, qui, cum 'i det piscatores et publicanoS Vel primorum elementorum im
poritos id enim de illis scriptura testatur, ot CHlsus ipsis in seientiam vero describentibus credit) confidentor do fide Iesuod jungenda non modo apud Iudaeos disputare, sed etiam opud reliquas gentes prospere desum an nunciare, non quaesierit undo illis fuerit persuadendi faculta SP neque enim erat vulgaris. Ecquis non dixerit Jesum in apostolis divina qua dam Virtute exsequutum fuisse, quod his promiserat verbis: Vonite post me, fuciam Vos piscatorΘS hominum . . . Quo niam autem Celsus q. 63. p. 378 etiam infames suisse ho mines dixit apostolos quos publicanos et nautas nequissimos vocat, ea de re respondebimus ipsum Videri, ut obire let u strae doctrin te, eae iis quae scripta sunt eligere pro libidino quod credat, et Omnino non credere evangeliis, ne divinita tona in illis libris evidenter demonstrulam consileri cogatur; Cum contra deceret eum, qui, qua sinceritate auctore' illi scripserint, videbat, eo magi S divinioribus rebuSiquaS uixx rant fidem adjungere, quod ne objectiora quidem Praeter miserant. Verum est in Barnabae epistola, i unde is uri'
Celsus hauserit apostolos infames fuit Ie et nequissimo ,i legi apostolos a Jesu suis te electos, qui improbi erant xit nulli magis. Et in I Q. Luc. dicit ad Jesum Petrus: Discede a ine, quin homo peccator sit in domine. Sed et Paulus , qui et .ipso postea factus est desti apostolus, tu ep. ad Tim. sic scribit pli
324쪽
delis sermo, quod Christus Venit in hunc mundum peccatoreS sal VOS facere, quorum primu S ego sum. At nescio quomodo oblitus suerit aut ne cogitarit quidem mentionem facere de
Paulo, qui post Iesum ecclesias in Clarisio constituit. Veri si inite est illum vidisse, non posse se de Paulo loqui , quin si in ulrationem redderet, cur, qui fuerat ecclesiam Dei persequutus, sideles acerrime insectatus suorat, Iesu discipulos morti tra dere obstinaverat, is us ius adeo mutatus fuerit, ut ab Hie rosolymis ad Illyricum ovangstium Christi evulgaret, tanto qu2 studio fungeretur hoc munere, ut in alieno sundamento Bedificare nolens ea loca peteret, quo nunquam Dei in Chri
sto evangeli uan pervaserat. Quid ergo absurdi est, si Jesus
ostensurus humano generi, quam efficacia sint quae morbis animarum adhibet remedia, infames et nequissimos elegerit, illos ius eo provexerit, ut purissimae vitae exemplum essentiis, qui eorum ministerio ad evangelium Christi adducerentur Z'' Iudaeus quoque haec dixerat: Quomodo, cum a nostris sacris ducatis initium, paulo progressi eadem illa con temnilis 2 Neque enim aliud vestrae doctrinae dicere habetis initium quam nostram legem. - Verum est , respondet noster II, 4. p. 389, , , Mosaicae legis ritus literasque prophe ticas essis religionis christianae prima Veluti rudimenta, et ab
eis progressos tum proficere, cum illa scrutentur eorumquct menteim inspiciant, cum quaerant secundum reVelationem mysterium temporibus aeternis tacitum, quod nunc patera
etiam est per scripturas prophetarum et domini nostri Jesu Christi adventum. At non verum quod dicitis, qui prosi ciunt, ab sis Mosaicam legem despicatui haberi. Immo plus
illi honoris deserunt; ostendulit enim, quam alta, qUam abStrusa sit sapientia eorum, quae sub illis latent literis, in quas mi u quam dudaei introspexerunt. Haec talia dixit Origenes ad religionis christianae verila tem cum Iudaeis,flum Graecis persuadendam. Judaei qui dem', ait II, ἴ9. p. 447, is et Graeci Christi doctrinae incre diali assentiri nolunt. Nos vero Jesu documentis instructi Deo
eredem non unquam de finemus, et illos ad Dei cultum cae cutientes ad meliorem frugem Velle revocare; quamvis nos
caecitatis accusent i ipsi vero caeci , et nos decipere homines
325쪽
criminentur, citari ipsi sive Judaei sive Graeci audi sentos so do-cipitini. Pulchra profecto nostra decipiendi ratio, quippo qui faciamus, ut ex intemperantibu S temperantes fiant aut studeant temperantiae, ex injustis justi sint aut ad justitiam tendant, ex imprudentibus e udant prudenteS aut viam prudentiae sectentur, ex timidis, ignavis, imbecillis animos sint et fortes; qua Virtute tum praesertim eminent, cum ad pietatem erga Deum omnium conditorem servandam de
Jam ex his perspiculum est, quam sit istud opus θ. Cels), primum id quidem quod docte contra adversariuml religio nis christianae philosophum conscriptum exstat, praeclarum ingenii Origeniani et pietalis documentum, lectuque, licet vitiorum minitiis eXpers cs. Schroeckhii Circhengoschichio T, IV. p. l09 sq.) , etiam nostris temporibus dignissimum.
Cum Origonis discipulus Dionysius esset cumque vid. Ei seb. h. e. VII, 7 integre omnium haereticorum sententios exa minaret, apparet, ab ipso philosophiam a theologia non es Io
The Olo gi a. θεὸς, ait Dionysius e Niceta apud Routhium reliqu. Iaer. II, 405 , ἐστiν ἀεὶ, καὶ συsιπας ὁ αἰ υν ἐνεστ'κεν ολος αυτ p κ ai παρεστιν. Ubi do cresations loquitur, in libro de natura quem asservavit Elisebius in capitibus quinque postremis libri po nultimi praeparat. eVanget. p. 772 sqq. ed. Vigeriae, quem que invenire licet apud Routhium l. L IV, 345 sqq. acerrimo et felicissime pugnat contra eos philosophos, qui ex atomis mundum constatum esse dixerunt, atque ex siderum polis inum ipsitisque hominis contemplatione de crea loro Deo do elrinam demonstrat. Universi Butem mundi duas esse partos statuit ib. op. Routh. p. 350 , φαινόl ιενG stix, ῆλιον, καὶ σελ νην, ἀστέρας, γλῆν τε καi Udc0θ' ἀφανῆ δε θεους τε gelos καὶ dais ονας καi φυχάς. Creaturarum vero ii ullain adorandam esse Dionysius censuit. Ita Aemiliano praesecto
326쪽
p. III. Dogmatica.dixit, quemadmodum ipse narrat in epistola Apud Euse
νος ευν. Et cum Aemilianus ipsum Deos imperii una cum isto Deo adorare juberet, respondit ib. p. 499):; ' ιεῖς sυ
De trinitate qui suo tempore malo senserunt, strenue Dionysius impugnavit. Quamquam epistolas ad Paulum Sa 1nosalenum scriptae authentia dubia est, tamen aliunde con
stat, quid de hoc homine noster statuerit. Scripsit, id quod refert Eusebius h. e. VII, 30. p. 541 cf. h. e. VII, 27 , epi
Dolain synodicam ad Antiochenos, sed illum erroris ducem nosalutatione quidem dignatus est. Praecipue vero contra Sa
bellium pugnavit. Dedit enim literas contra Sabellium ad Ammonem Euseb. h. e. VII, 26 et in epistola ad Xystium, episcopum Romanum apud Euseb. h. e. VII, 6 , haec habet: De dogmate illo, quod nuper Ptolemaide urbe Penta
poleOS eommotum est, pleno impietatis ac blasphemiae ad versus Omnipotentem Deum patrem domini nostri Jesu Chri ' sti, pleno etiam incredulitatis orga unigenitum ejus silium, primogenitum omnis creaturae, Verbum, quod inter homines versat tim est, pleno denique stuporis adversus spiritum sanctum , cum Ab utraque parte et literae ad me allatae essent, et fratres mecum disserturi venissent, epistolas quasdam, quantum Deo juvante potui, tractatoris more fusius scripsi, quarum exemplaria ad te misi. V Cf. quoque Allianos. lib.
de seni. Dionys. c. 5. Haec autem ipsa causa est , cur nonnul
nonnullos tradit opiniones, Dionysii epistolae cui lum ud Eu-
327쪽
ἐστιν, ἀλλ' υστερον επιγέγονεν. Denique cap. 16. dicitur: Πατερα λέγο0ν λονυσιος Οὐκ ovoti ἔζει τον υων, καὶ πάλιν Ῥέον λεγων Ουκ ὀνοφιάζει τον πατερα, ἰλλὰ διαιρεῖ καὶ cει τον υἱῖν ἀπο του narρος. Apparet, haec Dionysii dicta ab Λrianorum sensis proxime abesse. Neque tamen ex his sequitur, hanc veram sitisse Dionysii se talentiam. Voluit con ira Sabellitum si iam sententiam acrius defendendo paene invitus istas in sententias incidere ea Sque posthac, errore cognito, meliorem in partem interpretari. Neque potuit solum, sed id ita factum ses Te verisimillimum est. Aλλὰ καὶ ὁ φιεγας νάσιος, Photius in piit t. l. , Toυ αυτου ἀνδρος Αιονυσίου υπεραπολογεDaι. τὰ γὰρ 'Ἀρείου, cpr σι, Αιονυσιος Οἴτεε P0νύσε ποτε, Ουτε λ γνόθσε τὴν ἰλλὶδειαν ' ουτε γαρ υφ'ετερ c9ν ἐπισκοπέθν επ' ἀσε σεί δ κατεγνcυσθύ, ουτε -ς ΑρειGνι κὰς chc0νὰς ἐφθέγγετο cυς dorsi ατι P0ν. ἀλλὰ καὶ ΘεOd υρλὶτ0ς Toυς αυτους Naid του εἰρMil ιενου in ονυσίου λ' γι ιους ἀποδίδωσιν. Habst autem ipse Athanasius de sent. Dion. c3 p. 4. haecce: se Scripsisse Dionysium istius generis opistolam qua illa haerolico dicta conlineuntur), Agnoscimuβ; erum non hanc solam, sed plurimas ab eo postmodum scri plas esse dicimus, quas ab istis quo que legi oportuit, ut m Omnibus simul, non ex unica duntaxat jud tum de ejus sido constitui posset praesertim, addimus, cuin, ut Athanasius ib. c. 14. p. 253 nit, queratur Dionysius, quod accusatores sententias suas non integras reserant, sed trauacalas, et quod non bona conscientia, sed mala pro libidine Io quantur ; is uos similes ait beati apostoli epistolarum ca- Iu Iuniatoribu S . Non enim V, pergit. Λέh. l. , sobri pe-
328쪽
ritia solertiaque, qui multas triremes aedificavit, ex unica navi, sed sex omnibus simul dijudicari debet. Si igitur sim pliciter, tanquain qui sidem suam ederet, hanc quam dicunt scripsit opistolam aut scripsit hanc solam , esto, accusent eum,
ut velint; non enim crimine caruerit istiusmodi sententia. Quod si temporis et personae ratio eum ad talia scribenda tra
Nit, aliasque postmodum epistolas subdidit, ciuibus se de Iu
spicione purgat, non oportuit omissis causis, cur ita scribendum fuerat, homini temere odium conciliari, ne alioqui vi derentur nihil nisi dictiunculas aucupari et veritatem et fidem rerum, quae ex alii S epistoliS elucet, praetermittere. ' Jain vero ex una harum aliarum epistolδrum, ex epistola quadri
partita ελέγχου καὶ αλιολογίας ad Dionysium episcopum Ro manum, multa Athana sui S nonnulla etiam Basilius Magnus)nobis tradidit, quae collecta opud Routhium l. l. III, 19. 203 , etiamsi interdum prius ab ipso dicta torqueant, tamen
verum nostri de trinitate doctrinam nobis proponunt. , , Si quis V, Dionysus ait apud Athanas. de sententia D. c. 20. p. 257 ed. Bened. , se calumniator, eo quod Deum Omnium factorem et creatorem dixi, putet me etiam Christi creatorem
dixisse, advertat me prius patrem ipsum oppellasse; quo invocabulo simul enuntiatus eli et filius. Postquam enim patrem dixi factorem, subdidi: neque pater eorum est, quo rum est factor, si proprie is pater esse intelligatur qui genuit latitudinem enim vocabuli hujus, pater, in sequentibus expendemus : neque factor pater, si solus opifex facior dica tur. Apud Graecos enim qui sapienteS sunt, suorum libroriunfactores Vocantur. ApostoliuS quoque nit, factor legis. Re ruin etiam extrinsecarum, cujuS modi sunt virtus et vitium, factores nuncupantur, quemadmodum dixit Deus: Exspo
clavi ut faceret judicium, secit autem iniquitatem. V se Chri stus do sent. Dionysii ap. Λth. c. 15. p. 253 semper est, ut pote Verbum et sapientia et Vis. οὐ γαρ dh Tot των aro νος ουν ὁ θεος, εἶτα επαιdοποι σατο, aloe δει ι θ παρ' εαντου
ὁ υἱOς, εκ του πατρος εχει το εἰνaι. Cum sit splendor lucis aeternae, prorsus et ipse Aeternus est. Luce enisu sena per existente, manifestum est et splendorem semper existere;
eo quippe lux esse intelligitur, quod splendeat, ac fieri ne-
329쪽
quit ut hix non luceat. . . Deus autem Beterna lux est, quae neque incepit, neque deficiet unquam. Ipsi ergo prae lucet, συνεστιν αυτ TO απαυγα' ια αναρχον κai αειγε νες, προφαινό1ιενον αυτου. . Cum ergo aeternu S sit pater,
aeternus es t et filius, lumen de lumine. ' οντος γαρ γονε υς εστι mi τεκνον. Si autem proles non est, quomodo et cujus potest osse genitor Z Atqui ambo sunt et semper sunt. . Μόνος de ο νως ἀεὶ συνων et se πατρὶ, καὶ του οντος πλ/7POυιιε νος, mi αυτος εστιν, c9ν εκ του πατρος. '' , , Deus cap. Atti . c. 23. p. 259 est fons bonorum omnium. Filius vero dictus est suvius fort. ἀπ' - ROulli. αυτου προχεό1ιενος. Verbum quippe est mentis emanatio Οἀπορροια νου , et, ut
humano more loquar, ex corde per os emittatur. MenS Vero,
quae per linguam prosilit, alia est a Verbo, quod per linguam prosilit alia est a Verbo quod in corde existit. Hoc enim post qtiam illam praemisit προπε si φας' , remanet, estque quale antea erat; illa Vero praemissa aVOlat et circum quaque fertur; in i Ουτο 'ς εστiν ἔ-τερος ἐν ε τερ a , ετερος ων θατερου 'κ ai εν εισιν, οντες δυο. ουτου γαρ καὶ ο πατι ρ -i ὁ υἱῖς
εν, καὶ ἐν ἀλλήλοις ἐλεχθx7σαν εἶναι. '' se Neque pater ib. e. 17. p. 254 , qua pater est, a filio alienari potest; nam i
lud nomen causa est evidens cohaerentiae et conjunctionis; neque filius a patre separatur; hoc namque Vocabulum pater communicationem indicat. V , , Vita c. 18. p. 256 ex Vita genita est, quemadmodum e fonte numen emanavit, et ex inexstincto lumine splendidum lumen accensum est. V se Sicut mens νους ) nostra e. 23. p. 259b eructat a se ipsa verbum estque utrum que Blterum 3b altero, proprium et ab altero distinctum obtinens locum, cum illud quidem,in cor do, istud vero in lingua et ore commoretur et mOVeatur; neque tamen inter se distant, aut se invicem privantur; ne que mens sine Verbo est, neque Verbum sine mente, sed mens verbum facit et in ipso apparet, ac Verbum exhibet mentem in qua factum est. Et mens quidem est quasi verbum imma
uens, Verbum Vero mens prosiliens. Mens in Verbum transit, verbum autem mentem in circumstantes Auditores transmittit,
sicque mens per Verbum in auditorum animis insidet, sinu lingressa cum verbo. Ac mens quidem est quasi pater verbi
330쪽
in se ipsa existens, Verbum autem Velut siluis mentis, nec Ante ipsam, neque extra ipsam factum esso potest, sed cum ipsa existit, a qua germen et Originem sumpsit. Eodem quo
que modo pater maximus et mens universalis onte omninstiti in habet Verbum ac sermonem sui ipsius et angelum. Τ' , , Adversum m0 Proserunt crimen' c. 18. p. 255), me scilicet non asserere, Christum esse Deo os ooυσιον. Tametsi enim me nusquam in scripturis sacris hoc vocabulum vel invenisse vel logisse dico, alia tamen argumenta, quae subinde adjunxi, quaeque illi tacuerunt, ab hac intelligentia nihil discrepant. Etenim prolem humanam, quae certe ejusdem generiS estntque genitor, in exemplum attuli, dixique revera parentes
hoc solum distingui a siliis, quod ipsi non sint filii . . Plantam, sivo ex semineisue e radice succrescentem, aliam esse dixi ab eo unde pullulavit, tametsi ejusdem Omnino uit natu Tae, V et clu. R. ,, Patrem diXi c. 17. p. 254 , et priusquam filii mentionem facerem, jam eum in patre significavi. Filium adjunxi, ac pater, etiamsi eum non prius nominassem, jam omnino tu filio comprehensus fuerat. Spiritum sanctum
addidi, sed simul unde et per quem processerit subtexui. V,, Singula nomina ib. a me prolata a se inVicem nec separari queunt, nec diVidi.' , , Neque enim spiritus sanctus ib. a mi tente του riis Goντος . neque a ferente του φεροντος divelli potest.V Et ita quidem γημεῖς ib. εἴς τε τλην τρι Ida την stoναύαπλατυνομεν αδιαιρετον, καὶ τλον τριάδα πάλιν διιεδευτον εἰς τὴν μονάδα συγκεφαλαιουιιεθα. Θειοτάτη γαρ dιὰ τουτο apud Basilium M. de spiritu sancto cap. penult. p. 61 ed. Benedictin. μετα μονάdα καὶ si τριός. Quare concludit noster hanc opistolam apologeticam apud Basilium I. l. p. 60 verbis: IV πατρι, mi υἱqι τύ κυρι ν λημων 'Dὶσου μιστρο, συντ γ ὁγέω πνευματι, os, κει κράτος εἰς τους aioυνας τίον αἰωνων. ,ήν. Summa igitur disquisitionis de Dionysii sentonita est Allia nasio c. 14. p. 253: Σαβελυον μεν εν Leείνοις scit. in prius scriptis --, εν τουτοις δε δείκνυσιν ὁλοκλληρον Eaυτουτ ν ευσεβῆ πίστιν. Magis desinite nos dicemus: Patrem et silium duas Dionysio esse hypostases, nimis perspicuum sit ex
priore lita ejus epistola, silium autem sicuti verisimillime