장음표시 사용
331쪽
etiam spilitiam sanctium) ejusdem cum patro naturae, satis apparet ex ep. ad Dion. Rom. CL CIiristologiam. Anthropologia. Hominem esse liberum sine dubio Dionysitis credit; ta men quod in eo sit bonum essici a Deo dicit fragmentis Nico
tianis apud Roulti . l. l. II, 406 sq.: Mία γαρ η νῆς σοφίας
terum, uti jam supra vidimus, in historia Adami allegoriam noster non in enit Ub. p. 395 sq. . Christologia. Moshemius Comm. de reb. Clirist. ante Const. M. sec. III. f. 33. Ρ. 697 in doctrina de persona Christi Dionysio
errorem opprobrat. Ut Sabellitum , ait, sequi Deum ipsum sive patrem in Christo natum, poenas passum et mortuum esse asseverabat, fortius comprimeret, negabat humana Christi, quod clare satis scribit Athanasius c. s. p. 246, ad Deum in Christo residentem pertinere, et unica ad filium referebat. Ad alteram igitur extremitatem contendendi studio declinabat. Distinguebat nempo Dionysius in Christo Verbum seu personam divinam a patre distinclain et filium, aut si mavis duplicem filium, divinum et humanum. Verbum seu sillium divinum ab omnibus Christi ανθρωπίνοις, ab omnibus quae Christus ut homo fecit et perpessus est, excludebat; haec Vero Omnia ανθρωπινα, nasci, pati, mori, ad unum filium hominis ex Maria natum pertineris disputabat. In vitio haec sulit et recta via ducunt ad illam, quae Nestorica tribuitur, sententiam. Nam si ad filium Dol seu verbum Christo homini junctum nihil earum rerum pertinet, quae filius hominis fecit et sustinuit, perspicuum est, duplicem in Christo et naturam et personam esse, silium que Dol seu Vorbum situm tantum hominis roborasse, it Iuminasse, juvisse. Nec igitur temere Dionysius Romae ae
332쪽
eusabatur, quamquam parum distincis ac perile. Beditavit Moshemitum, Routhius l. l. IV, 286 sqq. , cuius, ne Rotatbii praestantissimum opus omnibus in promptu non sit verenti, plurima verba tradere mihi liceat. Dionysitim distrahendae personae in Christo unquam postillatum fuisse, vetat nos credere sua ipsius defensio, tot Iocis ab Athanasio comine
morata, quae tota in eo Versatur, ut arceatur a se crimen
negatae Vel certe imminutae divinae Christi naturae, non duos pro uno Christo asserendi. Neque in sequentibus seculis Dio nysii auctoritate se unquam luebantur Nestoriani dogmatis patroni. Ipse porro, quem indicat Moshemius, Athonasii lo cus nihil valet ad oblinendam causam adversus Λlexandrinum
antistitem. se Dionysius' 'nit Mostiemius , se teste Athanasio negabat humana Christi ad Deum in Christo residentem perli
ἐπινοίαις, ως δLγου δειν ι ινηκετι ἐν ταῖς ἐκκλησίαις
συμβουλευει τοῖς aἰτίοις παυσασθαι τῆς κακοδοξίας ' ως de
ενουμενος υπiρ λὶsιων Gνθρ υπος, πείσn τους Gsta λεις, furi εἶναι- ἐὰν a sci et mν κcii Οἴτ υς λοιπον κaτ' oλίγον ἐκεί ν- ς' εἰς et λὶν aλKὶθ ιν ' αναγαγy θεοτλητα του νέου, κcti τῆν γνῶσιν τ/ην περὶ του πατρος. Hic certe , Dionysio rationeque ejus certandi comprobatis, Athanasius ostendit, Sabellianos, quibus ille se opposuit, ad patrem, non ait od Deum, humana Christi retulisso. Dionysium autem per patrem intelle xisse primam personam triadis, quic iii id revera statuebant Sabelliatii; cum per Omnia fragmenta ejus constat, tum fine libellii sui Λthanasius haec quae sequuntur scribenS demonstra i
333쪽
vit. Postqtiam enim id laudavit, praeclare Dionysium in disputatione cum Sabellianis non ab argumentis siti divinita tem probantibus initium duxisse, sed praeanis11ra τὰ ai Θρέθαί νως εἰ aril ιένα de servatore, cujusmodi sunt esurire, laborare,
quod Vitis sit, quod oraverit, quod passius sit; haec addit:
ειναι τον διδοντα. Tὰ dε τοιαυτα st&λλον εὐκολωτερον τὴν τ ῶν Σαβελλιανουν sιανίαν δείκνυσιν οτι ετερος ὁ ευχό μενος, ετερος ο επακου υν, καὶ ἄλλος η αιισπελος, κui ἄλλος ὁ γε υργος cap. 26. p. 261 . Cum Vero inter haec Verba pa tris persona, non Christi diVina natura intelligatur, constat Athanasium quidem nullum odoratum esse Vestigium Dionysii λυειν τον πριστον gestientis. Et Dionysius reserente eodem
στὴν καὶ ποDizῖν ενδ 'Galιενος σc01ια. Jam res ita comparata videtur, ut omnem moVerit lapidem Dionysius , ne pater cumsilio Dei atque hominis confunderetur, de duplici autem Clui sto ne per somnium quidem cogitarit. Neque enim eo minus valebant argumenta ejus contra illud, quod ipse putabat dogma osso Sabellii, quod arctissima unio erat Dei atque hominis;
imino iccirco vel efficaciores essent eaedem probationes ad ostendendam veram inter patrem et silium distinctionem. origones denique de eo enim politisinum hoc dicero malu vius, quod dis tota schola Alexandrina Roulti ius contendit arctissimam utriusque in Christo naturae unionem docuit; quare minime existimandum est, lapsum hac in re osse magnum ojus discipuluin. Quamvis igitur laticlitum Origenis discipulus duas in Christo naturas esse noster non statuere non potuerit, tamen alterius ab altera Nestorianice separatae culpa
ipsi assignari non potest. De opero Christi sensu strictiori in scriptis Dionysii,
quae supersunt, nihil memorabile inVenil ur. - Gratiae divinao
334쪽
magnam efficaciam ab eo tribui, colligi licet ex eo dicto, quod in Anthropologia tradidimus. Eis,. qui ab haereticis ad ecclesiam redirent, e re gula Heractae nequaquam iterato Dionysius existimabat baptismate opus esse cap. Eus. h. e. VII, 7 , si jam antea Verae ecclesiae baptismi participes facti essent. De eis, qui
tales facti non erant: se Revera , ait apud Eus. h. e. VII, 5, ,, in via imiS , ut audio, episcoporum conciliis decretum est, ut, qui ab haereticis ad ecclesiam accedunt, primum catec mellinerent, ac deinde Veteris et impuri fermenti sordibus per ba Ptismum purgarentur.' Neque ipse tamen haerelicum se cundo baptismo initiare audebat. Enarrat enim apud Eusebium h. e. VII, 9 haecce: ,, Quidam ex fratribus, qui ad ecclesiam conveniunt, jampridem pro fideli habitus, et qui
ante meam ordinationem, ac ni fallor ante ipsius quoque He raciae episcopBlum, coetus sidelium particepS fuerat, cum in iorsuisset baptismo eorum, qui nuper baptizabantur, et in terrogationeS responsaque illorum audiisset, ad me accessit sens et vicem suam ita gemiscens. Pedibusque meis advolutus iasileri atque dejerare coepit, baptismum, quo apud haere ticos initiatus fuerat, non hujusmodi esse, nec cum hoc no
stro quidquam commune habere. Quippe illum plenum esse blasphemiae et impietatis. Ajebatque animum suum acer bissimo doloris sensu compungi, ac ne oculos quidem ad Deum attollere se audere, quippe qui scelestis illis verbis ac caeri moniis initiatus fuisset. Proinde orabat, ut hoc purissimo Ia Vacro verissimaqueiadoptione et gratia donaretur. Quod equi dem sacere non sum ausus, sed diuturnam illi communionem ad id lassicero dixi. Nam qui gratiarum actionem frequenter udierit et qui cum ceteris responderit Amen, qui ad sacram mensam adstiterit et manus ad suscipiendii in sacrum cibum porrexerit; qui illum exceperit et corporis ae sanguinis do
mini nostri Jesu Christi particeps fuerit It ετασχ υν diutissime,
eum ego de integro renovare non ausim. Porro Di bono animo
esset, et cum firma s de bonae spei plenus τ/i μετοχῆ τουνογί09v accederet, jussi. Simul apparet ex hoc loco, de sacra coena nostrum
sensi a se, accipientes participes seri corporis et sanguinis Christi.
335쪽
323 Dionaesus ChrisOL, Eschatologia .
Has reticos pestem occlesiae esse Dionysias puta bat. Ego Vero V, ait apud ElisebiuIn h. e. VII, 7, o in libris ot traditionibus haereticorum cognoscendis Operam posui, χραίνων it εν ιιου προς οHιγον τὸ ν ταις Ira sua Olς αυτ υν ἐνθυι ιήσεσιν Oνησιν δ' Ουν am' aυτ υν ταυτηννων, et o ἐξελέγχειν αυτους παρ' ἐμαυτ p, κai πολὐ πλεο, βδελυττεσθω. 'in De , ,heterodoxia' Novali, quam improba Tet necesse erat, cum Iaps OS non condemnaret cf. quod ips
dicit apud Euseb. h. e. VI, 42 apud Euseb. h. e. VII, 8 quid
sentiat ostendit. , , NOVatianum al. NOVAtum , inquit, o me rito aversamur, qui quidem ecclesiam discidit, et quosdam ex fratribus ad impietatem blasphemiamque pertraxit, qui nefa viam do Deo doctrinam invexit, et clementissimum dominum nostrum Jesum Christum quasi implacabilem calumniatur; qui praeterea sacrum IaVacrum obliterat fidemque et consessionem, quae baptismum praecedunt, QVertit, et spiritum sanctum penitus ab illis fugat, lamstsi id Ienitor addit et digno viro christiano) , , spes aliqua subsit vel quod in illis adhuc maneat, vel quod ad eos reversurus sit. V Literis autem Id , , NOVa tum V datis apud Euseb. h. s. VI, 45 haec verba facit: Si quidem in ilias, ut asseris, eo adductus es, id nobis ostendes tua sponte redeundo. Satius quidem fuerat, quidvis pati, ne occlesia Dei discindoretur. Noc minus gloriosum fuisset ic dirco subire martyrium, ne ecclesiam scinderes, quBm ut ne idolis sacrificares. Imo illud meo quidem judicio illustrius fuisset; hic enim pro sua unius anima, illic pro omni ecclesii martyrium quis sustinet. Si tamen vel nunc persuaseris fra tribus aut eos coegeris, ut ad concordiam redeant, majus tibi meritum erit, quam culpa. Et haec quidem non imputabitur, illud vero praedicabitur. Quod si fratribus parere recusantibi, id esscere non potos, tuam ipse animam serva. opto ut paci studens in domino bene ValeaS. V chat ologia.
Crassiorom do regno Christi millenario doctrinnm Dionysius impugnavit. Scripsit enim de sonteiitici Eus hi Ph. e VII, 24 initio proptoron contra Nepotem, , , quod is Pro Diis sit, ues sanctis hominibus factas in divinis volniuinibus hidiacis
336쪽
p. III. Dogmatica.renni exhibendas docebat, et nescio quod mille annorum spa tium corporalibus resertum deliciis in hac terra fore affirma
bat.)' Id quod eo melius noster poterat, quod opocalypsin Johanni apostolo abjudicabat. Chil iustarum illam sententiam otiam in disputatione cluadam impugnaVit, cujus historiam enarrare verbis Dionysiopud Euseb. b. e. VII, 24. p. 525 a consilio non Alienum Videtur. o Cum essem V, inquit, se in Arsinoitica praefectura , in qua jampridem , ut nosti , increbuit haec opi
nio, adeo ut schismata et integrarum ecclesiarum desectiones serent; convocalis presbyteris ac doctoribus, qui per singum Ios vicos fratribus praedicabant, praesentibu S item fratribuβ, qadesse Voluerant, hortatus sum illos, ut ea doctrina palam in concione examinaretur. Cumque hunc librum Apoc. tanquani scutum quod dam murumque inexpugnabilerii mihi oppositissent, tres continuoS dies a prima Iuce usque ad Vesperam cum ipsis sedens, quaecunque in eo libro scripta erant, discutere aggressus sum. Tum Vero fratrum constantiam et ardentissimum cognoscendae Veritatis studium, et docilitatem aliquo intolli gentiam magnopere su In admiratUS. Adeo moderate et o dine interrogationes rationesque dubitandi et assension0s a nobis sobant. Ac studiose quidem eaVebamus, ne ea, quae 1emel nobis placuissent, tametsi Vera esse deprehenderentur, pertinaciter defenderemus; nec aliorum objectiones subterla
glebainus. Sed quoad fieri poterat, ad ea, de quibus insit
tuta erat disputatio, eniti eaque stabilire conabamur; sin au tem rationibus conVicti essemus, non pudebat nos mutarosenlontiam, et aliis assentiri. Quin potius eum bona animi conscientia, absque ulla simulatione, expansis ad Deum cor dibus, quaecunque certis si Inis argumentiS et auctoritate sacras scripturae confirmata essent, suscipiebamuS. Tandem deniquo coracio, qui hujus doctrinae auctor et signifer fuerat, audien 1Ibiis cunctis, qui aderant, fratribu S, pollicitus nobis et con-ionatus est, se in posterum hanc opinionem amplexurum non osse , nde de ea disputaturum, nec loquuturum, nec populo praedicaturum, quippe qui argumentis oppositis satis superquo convictus suisset. Fratribus autem, qui aderant, haec disputatio ot omnium inter se reconciliatio atque consensio non Ius diocrem attulit voluptatem. V
337쪽
Nihil do dogmaticis Piorii sententiis scimus, nisi quod Photius biblioth. cod. CXIX. p. 300 ed. Rothom. nobis tradi dit, unde Routhius I. l. ΙΙΙ, 211. 212 ea dedit.
De patre '', Photius ait, se et filio pie credit, nisi quod substantias ουσίας duas totidemque naturas φυσεις osse dicit ; substantias et naturae nomine . . pro hypostasi usUS; non ita Vero, ut qui Ario adhaerent. Verumtamen de spiritu sancto periculose nimis atque parum pie docet, dum hunc inferioris esse gloriae, quam sit pater et filius, assi mat. V Neque id mirandum in eo, qui origenem imitari
Angei ologia. Cherubos Photius refert factos quidem fatetur, at divinae tantum providentiae ratione fuisse concessos nugatur οἰκονοsuας δε λογρο συγχωρηθῆναι 1 ιαταιολογεῖ) , ως ουδίντησαν ως ετερα τα γεγενύμενα. Neque Vestigium τυπον aliud praeserebant alicujus formae, sed alarum duntaxat speciem fabulatur il Ios ferre. ΠAnthrop ologia. Yπωνίττεται δἐ ουτος, κατα τῖν' Ωριγένους υθλον, καὶ προυπαρζιν ψυχων.
Praeter ea, quae ex Τheognosti libris Hypolyposeon Photius tradidit cod. CV. p. 280 verisimillime is tamen acrius in Theognostiam invectus , supersunt quovie fragmenta nonnulla olpusculi de blaspheinin in spiritum sanctum ex Atha nasi epist. 4. ad Serapionem 11. p. 703 ed. Bened. , et libri secundi Hypotyposeon ex ejusdem op . de decretis synodi Nicaenae f. 25. p. 230. Omnia nolithius collegit t.. l. ΙΙΙ,
338쪽
Priano Hypo t. libro inquit Photius de patre agit,
eumque esse rerum opificem ostendere nititur, etiam contrae eos, qui materiam Deo coaeternam faciunt. V
De filio ait Pliotius secundo Hypot. libro argumenta quidem ponit, quibus enici dicit necessario, patrem habere silium. At cum filium dicit, creaturam κτισμα esse ipsum demonstrat, et ratione praeditis tantum praeesse. Λc plura id genus alia una cum Origene filio adsci ibit, sive eadem impietalei ductus, sive, ut quis dixerit, illius defendendi studio, exercitationis
isthaec gratia, et non ex sua sententia proponen S, siVe a Veinritate nonnihil abduci sinens ob imbecillitatem rcaptum luctauditoris, citii nulla sortasso fidei claristianae cognitione imbutu S, minus poterat accuratiorem religionis cognitionem od mittere, ut filii propterea qualemcunque cognitionem au ditori utiliorem existimarit esse, quam si Omnino nec Bgnitus ille sit, nec Buditus . . . Septimo libro, cptem de Dei crea tione inscripsit, o liquanto pie magis . . agit praesertim de silio in extrema operis parte. V Ipse noster apud Λthanas. L I. Non extrinsecuSV, ait, se adinventa est filii substantia, oi JἐOντουν V aλλὰ εκ τῆς του πατρος ουσίας ἐέφυ, ut lucis splendor et aquae Vapor; neque enim splendor aut Vapor ipsa aqua vel ipso sol est, neque rursus aliquid estolienum; ffortasse addendum: ουτως Οἴτε ὁ υιυς αυτὰς ὁ nrανκὶρ ἐστὶν, Ουιε-αλλα αλΓόθροια τλὶς του πατρος ουσίας, ita tamen, ut nullam divisionem eadem patris substantia sit perpessa. Ut enim sol idem manens radiis ab ipso profluentibus non minuitur; ita neque patris substantia mutationem ullam patitur, cum filium sui ipsius imaginem habet. V
De spiritu sancto Photius l. l. tertio Hyp. libro
armineniae quidem adhibet, quibus spiritum sanci uni esse co natur Ostendere; verum cetera, ad modulii origenis libro de
principiis , etiam hic nugando delirat παραληρεi . ''
Quarto Uyp. libro No sententia Pholli inania aequont que rigeties de augelis et daomonibus jacti laus exilia λεπια ipsis corpora induit.
339쪽
Theognosus. Petrus Martyr. 327 Christologia. se Quinto et sexto II. I. ib. agit περὶ τρὶς ἐνανθρωπησεως
του χυτε ρος, lentatque suo more de in onstare, incarnationem filii fieri potuisse. V Do blasphemia in spiritum sanctum, qui Christianis ossicacem sese praebeat, apud Athanas. l. l. haec Verba facit: ,, Oui primum et secundum terminum transgres sus est, minori supplicio dignus videri possit; qui autem ter itum contempserit, non ulterius veniam consequetur V ubi Athanasius addit: se Primum autem terminum et secundum terminum ait doctrinam de patre et filio acceptam; tertium vero verbum in initiatione et participatione spiritus 1 raditum; quod confirmaturus adducit JOh. XVI, 12. 13 V . , , Sicut eos pergit), qui perfecta nondum capere possunt, alloquitur salvator, ad illorum sese parvitalem demitteus; cum porsectis autem spiritus sanctu S Versatur; neque lamen quis ideo dixerit, a spiritus
sancti doctrina filii doctrinam superari; sed quod filius quidem
sese demittat ad imperfectos, spiritus vero sanctus sigillum sit perfectorum; sic non propter excellentiam spiritus sancti praestio in Oxpiabilis et citra veniam est blasphemia in spiritum. sod quia impersectis datur Venia, iis vero, qui donum coelesto gustaverunt et initiati sunt, nulla veniae relinquitur excusatio vel deprecatio. V Quod reliquum est, inde, quod o Photio noster dicitur demonstrasse, filium necessario esse ejusque incarnationem seri potuisse, sequi videtur, adjutrice philosophia ipsum theologiam tractavisse.
Anthropo logia. In priore de anima sermone, qui inscribitur περὶ μηδε προυπGρχειν τλὶν- ιαρτήσασαν τουτο εἰς
340쪽
Christologia. Dei voluntate verbum factum est caro, habiliique anVen tum ut homo non recessit a deitate V ex libri do divitiliato fragiii. ap. Routh. l. l. III, 3. . . Quare jure EpIiremius patriarcha Antiochenus apud Photium in biblioth. cod. CCXXIX. p. 805: δἐ δυο φυσε υν excυσιν, nil, καὶ φαν υποστ&σιν καὶ προς 9πον εν Olιολογειν, του ορθου ἰφρον ματος εστι, καὶ τῶν πατερ υν κ .Pυ Πια. γωάννrὶς ιιεν ὁ πρυσοστομος taρτυρεῖ, . . oeλλὰ κai Luτρος οἰ λεξανδρείας καλιιάρτυς est. , , Et signa omnia, qu ne fecit, et VirluleS demonstriint, at τὰν θεον ειναι ἐνaνθρcuro σαντα. τὰ συνalty ότερα τοίνυν δείκνυται ' Oτι θεῖς ην φυσει καὶ γεγονεν ἁνθ ρ υπος φυσει'' ex homil. de adventu salvatoris nostri apud Roulli. l. I. p. 346). Neque Vero ea de causa egenus factus est, cum esset dives, ut virtutis aut 1najesialis suae perfectione exueretur; sed ut et
mortem pro nobis peccatoribus Iusciperet 1 Petri III, 18) . do divinit. l. l. p. 344).
Deus aulem AOγος citra Vixi commercium, Dei, qui quidvis emcere potest, Voluntate in Virginis utero incarnatus est, viri operatione aut praesentia ad hoc minime requisita. Dei namque virtus virginem per spiritus sancti adventum ob umbratis, Viro emcacius operata est' ib. p. 345 . se Magi in fanti obtulerunt maxime opportuna et magnifica dona, aurum et thus et myrrham, ut regi et Deo et homini de poeniten ita can. 13 ap. Routh. III, 841 . Sacra coena retro est sιετάληψις του σώματος καὶ τουωματος ib. e. 8. P. 329 .