De scholae Alexandrinae catecheticae theologia

391쪽

docuerunt. Proximis autem apostolorum aevo temporibus esse non poterat, quin juxta sacram scriptura in effatis apostol Ortim eorumque discipuloriam multum nuctoritalis tri , bueretur; et sic ortum est dogma de auctoritate traditionis ecclesiasticae. omprobarunt id non modo Irenaeus ad v. hae

res. I, 9, 4; III, 4 ed. Massuet. Paris . , et Tertullianus do praescript. haeret. vid. Λ. Neandri S. V. Λn lignos t. p. 311 sqq. ,

verum eliam Clemens atque Origenes nec non Didymus . De eo autem inter hos omnes convenit id quod oliam diser lius Cyprianus dicit ep. 74. p. 215 sq. ed. JOh. Feli., Brem. 1690); 71, 194 sq.; 63, 175 , non Vinciri scripturam sacram ecclesiastica traditione; et ne Tertullianus quidem Montani sectator novum dogma e traditione derivavit, sed tantummodo aut ritus ecclesiasticos inde deducere de corona Initit. c. 23 , aut ea scripturam s. illustrare Voluit de Virg. Veland. c. 1 . Ita quoque nostri nihil aliud in traditione inVenerunt, quam in scriptura sacra, et OrigeneS praef. de princ. eodem utram quo redire haud obscure significavit. Posteris demum tem poribus traditio ecclesiastica, in patrum dictis scriptisque quae sita, non amplius juxta, sed revera supra scripturam s. pone batur, idque eo majori injuria, quo ab apostolorum aevo haec

tempora longius aberant.

Minus de philosophia ecclesia occidentalis consensit cum Alexandrina . Uti enim in religione judaica ab altera

parte anthropomorphitas VidemuS literae scripturae s. adhaerentes, ab altera idealistas Platonica philosophia corruptos; ita quoque jam primo christianae religionis aevo duo simillier opposita studia apparuerunt die FI eis chlich Leit, - cis. A. Neandri S. V. Joh. Chrysostomus Τ. ΙΙ. p. 164 sqq. -- die das Christenthum et u selir ins Fleischliche horabetio hen Hii Ls ait sicli durcii das selbo vergeistigeri et u lassen , und die Geist i i c h L e i t, Helche Alles in der Religion zu selir et u vergeisti

siderabimus, quod ad finem usque seculi III. p. Chr. porrigitur quoniam seculo Iv. non amplius aeque perspicuis Alexandrina theologia proprietatibus prae occidentali excelluit posteriorum Alexandrinorum ad dogmata quod attinet, id magis tanquam appendicis loco addituri Μacarii vero xevelationes, ne dicam somnia, prorsus omissuri).

392쪽

380 Cap. III. Dogmatica.gen und gu vorsiichtigon strobi, da di arcti in otia bodontoses und uni talos Scitu armen gerath , stali die, fur die blosso in halisleoro Ideo, dio Lerniose Schale, voti dem Christonthium thr dargebo teno Wirklichkoit domi ithig angi in elimen iiDd siclionetii eignen); ab altera eni in parte videmus crassores cliilia stas Veliali Papiam) , ab altera gnosticos. Gnostici id , quod in christiana religione intima ratione unitum esse debet, se parabant, prehendebant ideo in sine Ii istoria, divinum sine hvmnno, contemplationem excepto scilicet Marcione; Vid. Neand. Genet. Eut V. d. gnost. Syst. p. 276 sine vita , et eVsu golium Christi pili losophias suas subjicientes de ejusque scitis

πολλευν φυχικων P. Basilides quidem sidona habuit pro supre ma cognitione, neque eam gnosi subjecit; minime Vero eam fidem intellexit, qualem Paulus apostolus commendat et chri Dianae religionis natura ipostulat Neandri gnost. Syst. p. 56'. . Gnosticae autem theosophiae veritatem Valentinus adeo si bi persuosam habuit, ut Neand. gnost. Syst. p. 137) de sum appellaret asceram perfectissimum et theosophum maxime sublimem. Recta gnosticis advorsabantur crassiores chilianae cum Montanistis , literae scripturas L adhaerendo spiritum haud raro negligentes. Horum praecipua principia Alexandrinorum aevi sensit strictiori) occidentales doctores, impri mis Irenaeus, ex schola Asiae minoris profectus, Tertullianus praesertim tanquam Montanista et Cyprianus, iique ambo scholam Africae septentrionalis Carthaginiensem repraesen tantes, sua reddebant, atque ii quidem excellebant eximio studio, plerumque) neglectis et repudiatis philosophicis specu Iationibus, dogmata christiana ad vilam christiane iustituendam adhibendi. Tertullianus, quanquam et ipse interdum Plato

nicas notiones immiscet, tamen haudquaquam in bonam par tem judicat de Socrato de anima c 1., 3pologet. e. 46. , Platonem se omnium haerelicorum condimentarium V de ani via c. 23. Omnesque omnino philosophos patriarchas haere licorum Appellat ib. c. S. , nihil homini christiano cii in Platone commune esse debere notuit de praescr. ham'. e. 7.; Ad V. Mnrcion. Iib. V. c. 19.), argumentum pro Veritote religionis christianae depromptum ex ejus consensu cum philosophia

393쪽

rojicit de testiinonio animae c. I.), et insigni loco de anima c. 7. vid. Roseu mulieri liis t. i interpret. lib. I. II, 8 scici.) omnem philosophiae iis tun in theologia damnat. Pariter Irenaeus gnosin quasi fidem persectiorem rejicit adv. haer. III, 27. p. 155b; tantumque abest, ut arcana quadam, quae ad sesspervenerit, traditione apostolica glorientiar, ut et Irenaeus l. l. III, 3. 5) et Tertullianus praescr. haer. c. 22.; cf. Neand. Antigia. p. 334 acriter contra istR in opinionem pugnaverint. Medium fere inter gnosticos et occidentaleS doctores quorum utrorumque studia Neander S. V. descripsit in libris: Go net. Eutwichel ung der Voret.Zgnost. Syst. et Antignostikus Ioisi dos Tertullianus locum tenent Alexandrini cf. praefat.

Noandri ad Antignostic. , quippe qui uti jam ontea Justinus

Martyr philosophiae usum in theologia concedant, sed non sit venia verborum constitutivam, sed illustralivam auctori lutem ei praebeant. Id quod jam in Athenagora et Pan laenob, clarissime Vero in Clemente et Origene conspicere tiacet. Neque Dionysius, Theognostias et Didymus huic do condi rationi adversantur. Philosophiam Clemens et Orige nos laudant, quae ad fidem paulatim deducat, Platonem graecosque philosophos magni faciunt illumque adhibent ad sua dogmata enucleanda quae sententia allegoriarum studium non promovere non potuit , in eis licet insciis jam τον λόγον essicacem sese praebuisse censent, et eam demum veram esse sapientiam dicunt, quae doctrinam christianam habeat philosophiae reconciliatam. Simul Vero varias gnosticorum sectas OrigeneS, quocum Clementem bis de rebus convenia ssalis constat, haereticiS annumerat, et ea, quam ina1ntilabi Ioan omnium Christianorum doctrinam scriptura s. et tradi lione occles astica firmatam esse dicit in praef. ad J. de princ., nullis rebus gravioribus dissert a regulis fidei ab Irenaeo adv. haer. I, 10. p. 48 - 51 et Tertulliano de Vel. Virg. C. I. , ady.

Prax. c. 2. et de praescr. haer. c. 13. Propositis. TBmen uter

quo Clemens et Origenes et simplicem fidem minoris ducit,ot gnosin quae dicitur comprobat Clemens etiam apostol9s gnosticos appellat), γνωσιν Vero αλ'ηθινὴν , oppositam et Gει ψευδ υνυμ 9 et πιστει αλorq) κῶ ἰδμ0τικῆ. Id autoin potissimum inter utrumque discrimen Obtinet, quod Clemeniis

394쪽

s8st Cap. III. Dogmatica.

quae aequo majorem scientiam pollicetur notio de doctrina

Esoterica sive gnos - etsi haec quoque maxime ad formam doctrinae christianae pertinet, id quod satis Clementem a gno Dicis haereticae notae) distinguit - magis materiam tangat, quam Origeniana, praesertim cum solus Clemens diserte suani gnosin separaverit a fide, hanc quidem arctioribus, quam Origenes, sinibus circumscribere sol illis, idem quo solus di serte glorietur arcana, quae ad sese Venerit, traditione apo Dolica , quam a communi illa ecclesiastica , de qua jam octum est, discernit, reVera quoque a pluribus, ciliam Origenes, gnosticorum illorum sensis propius remotus; quamquam Origenes omnino is vero in universum ad purisi candos ipsos magis, quam ad comparandam antea perfectam eognitionem homines adhortatus) pluribus, quam Clemen S, per suom elalericam doctrinam Vel gnosin nomine autem

ipso de ea non utitur mero philosophicis imprimis Platonicis

sententiis doctrinam christianam illustraverit. Libros nostros sacros cum Veleris tum Noxi T. , quippe conscriptos ab hominibus singulari spiritus sancti auxilio sus tentalis, majoris esse debere auctoritatis, qu'm quaecunque alia hominum scripta, haec est doctrina ex primariis nostrae religionis. Attamen jam primis post apostolos temporibus ea variis modis oppugnata est. Marcionitae elatum quidem esse divorunt Vetus Test. supra fictiones humanos, habuerunt autem id pro opere non omnis olentis sanctissimique D sei, sed do mi urgi, ideoque aequo acrius separarunt Vetus T. a Novo Neand. Gnost. Syst. p. 288 . Valentiniani eo quod elemen tum ψυχικὸν inter et πνευ/ιατικὸν eteris Τ. distinxerunt, haud sustulerunt quidem de inspiratione Veteris T. doctrinam, multifariam tamen salso de eo sentiendi occasionem dederunt.

Nonnulli denique gnostici oliam in Novo T. divino humani ac Judaici aliquid admixtum osse censuerunt. Esse igitur non poterat, quin jam illius aevi doctores christiani divinam libro

rum sacrorum auctoritatem Vindicare conarentur. Itaque

Athenagoras, Clemens et Origenes necnon Didymus) in eo conveniunt, quod totius scripturae s. Athenagoras autem

praecipue Veteris T.) inspirationem ipsi persuasam sibi habent aliisque student persuadere. Omnes autem, impri

395쪽

Summa.

mis Clemens. negligentes verborum et cogitationum in spirationis distinctionem, non separant formalis et materialis inspirationis notiones qua ratione opud Christianos philoso phantes allegoriarum studium nutriri manifestum est . Unus Origenes qui sapientem scripturae s. lectionem stat diosis simo commendas eo, quod uno loco manifestiores in apostolicis, quam in propheticis scriptis in Venit proprietales humanas, fu iurae iniusmodi distinctioni qua scholae Antiochen e docto res excelluisse videntur; vid. Mi interi tr. de schola Λntiochona in Sta6udlini et Tet schirneri ArchiV stir Hircli. gesch. vol. I. sala. i. p. 21 Viam patefecit. Occidentales vero doctores multo ovidentius distinctionem illam negleXerunt. Irenaeus enim adv. haer. III, 16, 2 singula s. s. Verba inspirata esso asso rit,' et Tertullianus contra Marcion. IV, 22 eam ait esse veri Mominis inspirationem, se ut homo excidat sensu. VIIoligio christiana, ut Deum esse hominibus persuadeat, delegat maxime ad ipsis in cujusque hominis conscien tiam. Conscientiam autem Dei polentissimi et sanctissimi omni bus in hominibus Vivere negaVit Marcio, qui cinio divinitus revelatam christianam religionem conscientiam illam solum ad domiurgum duxisse asseruit Neand. Gnosi. Syst. p. 292; An tign. p. 347): ResulaVit eum praecipue libris contra Marcio nem Tertullianus, qui de , , sensu publico naturae V et de iste stimonio animae naturaliter christianae V validissima verba se cit cf. Neand. Antigia. p. 349 sq. . Necnon Clemens Alex. Deum esse ex conscientia ostendit; Blias tamen de1non stratio nes philosophicas non , ut Tertullianus, neglexit. Origenes inveniri Deum posse negaVit nisi ab eo, qui ab ipso Deo adju vetur. Hunc Deum unum esse, etiam Alexandrini, sicut omnes lillius oevi patres, contra polytheistas demonstrabant. De natura Dei christianae doctrinae decreta pariter distanta Stoicorum pantheismo atque a Platonicorum recentiorum imprimis) idealismo, et maxime oppropinquantia humanae de rebus humanis sentiendi rationi miro modo homines e1ferro valoni ad vere divina de Deo sensa. Studiose vero hoc loco Anthropomorphitarum eVitBndae sunt opinioneS, in quas, qui

philosophiam repudiat, facile incidere potest. Nonnulli illius aevi Christiani a scopulo isto propius aberant. - Valentini

396쪽

Syst. p. 98), et de sentelatia Saliaria iiii in aeest et J πληρωματι omnium bonorum fons, θεὸς ἴγνιυστος, ὁ Ταλ πιος, ἀκα-τ0ν0sιαστος ib. p. 269 . Recentiores Platonici cuin Plotino et o ον dicebant κρεῖττον συνειd GEcυς καὶ πασνὶς νο σεους. Ter tullianus adv. Prax. c. 7. cf. de carne Christi c. 11. et spiritum et corpus Deum esse dicit Neand. Antigia. p. 450); Irenaeus Vero egregi te operam esse dandam contendit, ut Deum potius inlima ex animi sententia diligamus, quam qualis sit anxiomediteritur lib. II, 13. 28). Alexandrini Clemens, orige

anes et Didymus, 3 liquant a minus Athenagora S) corporeaS no tioneS e natura Dei removent, monte sue dicunt capi Deum

non posse. Imprimis Origenes Anthropomorpilitarum opinio nes fortiter impugnat. Saepius Clemens et Origenes repetunt, inveniri nonnulla in scriptura f., quae in naturam Dei, qualis ea Vere sit, non quadrent, propos in ea lamen, ut homo pro sua mentis imbecillitate cogitare Deum possit, jubent que ho mineS caVere, ne de ipsa Dei natura audacius judicent. Et ita idem una cum gnosticis AnthropomorphitaS aggrediuntur, simul vero iis gnosticis repugnant, ciui ad illum finem Veteris T. auctoritatem violant. Ouod ad singulas vir

tutes divinas attinoi, de omnipotentia Dei Origenes qui

etiam Platonis do anima mundi sententiam saltem per com parationem fovet) non ita ait Deum esse potentem, ut aeter nos divinae rationis legos tollat; Iiecnon tantum modo docet a Deo esse creatum, quanto susicere ille queat. Praeterea Valentinianorum error, ex quo Deus non simul sit bonus otjustus, confutatur ab Origene et Didyino . Alia rations Clemens cum Vtilentino convenit. Distinguit enim, ubi do Dei amore agit, masculini et seminini aliquid in Deo; Valen tinuS autem aeonas συζυγίαις conjungi ponit, et o βυθὸς ab aliis Valentinianis ἀί ενod λυς dictus est, quippe in cluO Vi rite et femininum conjunctum sit, ab aliis ci γος, dicentibus, Omnino neque hanc rationem ad illum adhiberi, neque do

397쪽

Summa.

Doctrina christiana d o creatione o nihilo do citia cf. Nearid. Λntignost. p. 424) permulabatur a plurimis glioni cis in doctrinam de omanationibus et de demiurgo ac de aetor nn materia. Utramque, et chrisii inam et gnosticam, rej scit Hermogenes vid. Neand. ib. p. 425 sqq. et Platonicum do et Dr dogma in christianum convertere studiiit. Conti a Hermo genem Tertullianus acriter disputavit ib. . Irenae HS vult, ut ne ultra seris turam s. quis sapere Velit. De sententia Pan taeni cognoscit Deus mundum ut suam ipsiuS Voluuialem. Clemens, ciliantum ex ipsius scriptis perspici licet, simplicitor

mundum a Deo osse creatum dicit, ante Ordinctium Vero mun

dum chaos fuisse s gnificat. Origenes diserte quidem impro bat gnosticorum de aeonibus, de demiurgo et de aeterna materia sententias, neque negat hujus mundi initium 6sso sta tuendum; in Deo Vero, omnis Vitae sonte, censet initium communicationis vitae accipi non posse, ideoque infinita in mundorum seriem a Deo creari et creaturam spiritalem qui dem propter ipsius Dei bonitatem, corpoream propter spiri talem arbitratur refutatus postea a Methodio; vid. Pholii bibl. cod. CCXXXV . . Idem astra opinatur esse animal a cuti Clemens corpora spiritalia , et, quae priVa Origenis est sententia, creaturas rationales, libero arbitrio praedita S, cum initio rerum in coelis Versarentur, gravius IeViu SVe Ispsas esse et pro poena corporibus indutas. Dionysius de doctrina de creatione bens meritus est, et Theognonus gnosticas de Deo opiniones ii pugnaVit. Gravitatem dogmatis do providentia divina oliam

A lexandrini agnoverunt, neque opinionibu S recentiorum Platonicorum , quorum προνοία non actioneS divinas complectitur, sed eventus proficiscentes secundum naturae leges indon summo principio ὁντι usque ad singulas res, doctrinam illam corruperunt. Athenagoras , Clemens et Origenes mi nistros Deo dant in providentiae opere angelos, additquo Clemens quodammodo etiam Origene S) siderum instrumenta. Origenes praecipue libertati humanae Dei providentiam non repugnare conatur demonstrare. Varia sunt ecclesiae antiquao

de origine mali ethici et malorum physicorum judicia. Gnostici contendebant, Ox creatione e nihilo se i,

398쪽

386 Cap. III. Dogmatica.

Deum ipsum esse auctorem mali, et mali OrIginem e mater atratiebant. Irenaeus lib. ΙΙ, 28 hortatur, ne quis meditandodo his talibus rebus, qua S men S humana dijudicare nequeat, operam perdat, gnosticosque hoc nomine vituperat; ipso ta men lib. IV, 53 opinatur, malum esse, quo clarius bonum elucescat. Tertullianus adV. Marcion. II, 14 simplicitor ho Dii in Doo, malum diabolo adscribit de diabolo autem ib. c. 9. : Quod V, ait, , , laclia S a Deo est, id est angelus, id erit Hus qui fecit; quod autem factus a Deo non est, superest ut ipso sol o socerit V . CyprianuS ad Demetrianusii P. 186. 187 Dd. Foll.) inter malorum causas praecipu9S esse dicit se noctuismmundi. Athenagoras mala ex angelorum incuria prosesici censet; de Clementis sententia punit Deus, quos in medius

mutet, malum autem Admittit. Origenes terrestrem anima xum sortem ait constitutam esse pro earum meritiS et rebus otiis hoc tempus ab eis gestiS, malum autem exortum ex

ab usu libortatis; Deum id admisisse quidem, sod omnia Dei

instituta eo speclare, ut anima purgetur, et 1 Ore aliquando, ut omnes si ut purae in Deo. Ita, pro sua scilicet hypothesi, mali originem et malorum cum Dei et sanctitate et benignitate solidis simo reconciliavit. Didymia S mala esse correctoria, malum au tem Deo non prohibente ex abusu nostrae libertatis effici arbitratur.

Propria christianae religioni est doctrina de redomptions 1ilii Dol et de sanctificatione spiritus sancti, unde dogma des. 1 rinitate, patre, silio et spiritu sancto. Incipiemus a do

ctrina do filio. Exstabant per Dei providentiam jam Christi

tempore placita nonnulla, ad quae christianum de trinitato et separatim de silio dogma sese adjungere, quaeque ex fisu unico contemplativo ad usum Vitae inservientem transferre,ox pr esensa in ipsam historicam Veritatem conVertere poterat. Ita in orientalibus systematis emanationum quasi duplox in venitur Deus, et qui mente nostra comprehendi nequit, et

qui sui notitia nos imbuit, natura Dei qualis est ot qualem sose revelat; apud Philonem ὁ- υν et ὁ θεος λεγos ενος se λυγος του οντος) et opud alios Iudaeos distinctio intorn nr et nin apud Platonem To ἴν το αυτὼ et ὁ θεος γεν=ητος, et opud recentiores Platonicos

io δν, ὁ νοις et his, quorum inde ab aeterno primum

399쪽

Summa.

p Incipium fons est alterius, alterum tertii, sed non in tempore, Verum in notione. Habent itaque recentiores Plato nici ideam et nolernae generationis et subordinationis in tria de - cf. Plotin. Enia ea d. V. lib. I. c. 6. - eondem quam Alexandrini nostri.) Ex orientalibus praecipue systea natis venit ad gnosticos doctrina de , προαρχTet de s/ονογενει, Gρχὴ τουν παντc0ν sive πρώτ09 καταλλὶπTH. Ceterum gnOstici aeonum systeinatis doctrinam christi nam de trinilais in universiain et do filio Dei separatim nimium quantum corru Perunt, ideoque quaeremus maxime hoc loco, quid id sit, quo occidentalis ecclesia ab Alexandrina disserat. Irenaeus doctrina de trinilato vult ut liberior sit a theoreticis distinctio

nibus lib. II, 28 , et patris siliique licet hunc oliqua rations

minorem esse illo censeat, lib. IV, 28b aperte lιίαν Ουσίαν con tendit, ubi patrem per semetipsum mundum creasse dicit lib. II, 30, 9 . Tertullianus Montanista dicit quidem filium prolatione genehatum patrique non prorsus aequalem, agnoscit tamen ,, unam Dei substantiam in tribus cohaerentibus , filium quo osse statuit Deum de Deo, modulo, non numero quippe unam substantiam) - a patre diversum. Sententiam suam multis locis imprimis libri adV. Prax. exposuit; Vid. v. c. BdV. Prax. c. 2.; RΡOl. c. 21.; es. Neond. Antigia. p. 480 sqq. 491 . Dionysius Romanus homousiam patris siliique fortiter defendit doctrinam ejus, qua nulla antenicaena synodi Nicaenae decretis convenientior est, asservavit Athanasius do decret. synodi Nic., opp. ed. COI. 1686. T. I. p. 275. 276 . Occidentales igitur praecipui patres illius aevi eandem esse patris siliique naturam uno ore docuerunt quae doctrinae de trinitato forma illius aevi A ntitrinitariorum haeresibuS - tum eorum, qui dialecticis spoculationibus indulgentes filium vim quandam patris esse contendebant Theodoti, Artemonis, Pauli Samosateni et Sabellii), tum eorum, qui simpliciter unum esse Deum, patrem, dicebant, eumque in Christo apparuisso Prax ea e , Noeti, in universum quoque Berylli onte con versionem) - vid. Neandri historiam antiquiorem dogmatis de trinitate, in Antignos t. p. 467 sqq. - spatium dedi odainjam ut ad Alexandrinos convertamur, primum Athena SDras filio, quem emanasso ex patre dicit, eandem quam

400쪽

p. III. Dogmatica.

atri naturam tribuit, adeoque doctrinae occidentali deo mousia non repugnat, ut a Pulli passianoruIn erroribus pro corum dicendi rationi appropinquans) TO προγεννὶθ ἐν καὶ πρε--σὶ, υτερον patreque minorem esse censet. Origenes licet mullo disertius hypostases separaverit, ita ut aeternum filium' qui ex patre purissime emanaVerit, - id quod cum gnosticorum doctrina de aeonibus, quam alioqui Vehementer improbat, vorbo tenus conVenienter noster statuit etiam ουσία a patre majoro disseri se dixerit, tamen naturam Vere divinam silio tribuit,ot cuin Clemente , ut Videtur) non tam de materia, quam do forma ab Occidentalis ecclesiae patribus dissensit quod jam Inusinius sino dubio intellexit, quippe qui non dubitaverit Origonis libris grερι αρχ υν Athanasii disciplinam inferre). Origonem sequutus est DionysiuS Alex. , qui in ardoro pugnae contra Sabellium initium existendi filio dedit, ot ita quidem non de forma amplius, sed de materia dissensit ab oc

clesia occidentali. MOX Vero ad quietam mentem re ersus, Dionysio Romano errorem excusavit eumque emendaVit, itaui ne bl tooυσιον quidem amplius filium patri dicere recusaret. Origenis sententiam servarunt fierius et Theognostus. Tandem

Arius, magis quae falsa ipsi Videbantur opprimens, quam id quod

postea a cultus et constantius Eunomius egit) quae vera illustrans, priorOm Dionysii sententiam persequiitus eo deVenit, ut non modo aperte occidentali ecclesiae, sed etiam, licet occultius, origo Dianao disciplinae adversaretur. Hinc iugenS necessario pugna Oxorta est, intestinis totius ecclesiae de illo dogma temolibus ac censa, nulliSque eXternis ejus vexationibus exstincto.) Origenis soni sentiae de filio Dei sectatores Semiariani regionum Orienta lium) - minores factioneS e controversia Ariana prosectIS, V. c. Photi ni, Pauli Samosatent secla loris, h. l. praeterim US - iInpro barunt quidem ab occidentalis doctrinae amicis pertinacioribus et ipsis ante signanis, Alexandro et Albanasio Alexandrinis dogma

de lio inous a filii tanquam regulam fidei proponi ; postremo Vero

i ' ratione habita patris, Toυ Gγεννν του καὶ πρεσβίστου, gnosii di ius abesse videatur. Clemens patris siliique quem cum Ha ' silido vid. Λ eand. Gnost. Syst. p. 45 --διωκονον Appel 'lat) hypos lases acriter separat, siliumque Deum quidem evitato