장음표시 사용
271쪽
ptinae precat iis Q ad factum omnes Episcopi eo concilio collidet tilia prob runt, ac summouendos censuerunt Episcopos, non modo ab eo iuburbio,
sed ab aliis quoque obscuris ac ignobilibus villis,
coheil N in quibus per Voluntatem Vuambae Regis fue ' antithstituti. I)ι xi animita C5cilium de Stephano loquitur se tot mi principab impulsu uisse, ut iumρnasterio Villula Aquis,in qua tenerabile corpus sancti P ense Confessoris debito quiescit honore,nquam Est co calis honoris ordinationem e ceret. Et ideo quia indiscreto, acillimo assensio iniustis Uuambae Principi iussionibus parens, nouam inlusitam issic ponti cati, edis praelectr8nem induxerit, ibi Canonica in l)Ditio id sieri omnimodo ratione refellrt, praedictus idem vir prostratus humo me istam me noliri praecepti, bi dari veniam petiit qvid poti simum oporteret scri de per nactu', qui scordinatus fuerat nostri oris sententia decernendum poposcit Et quibusdam verbis interiectis, quibus proferuntur in medium veterum Patrum, C. . . Con- ac Conciliorum sententiae, de maiestate mobili-,4 ' late sedis Episcopalis, tandem Patres ita concludunt. Vt in locum Villuia supradicte quis. Deinceps sedes piscopalis non maneat, neque Episcopus idio l-tra constathendu existat hi ' lauren coniuidus qui contra maiorum decreta illic idetur institutus fuisse Edii copus, nullis canonum erit acl condemnationem sui siententij , vlci cendus rivia non ambitione , sed rincipis impulsione illic con stitit ordinis tuis. Et ideo hoc isti remedium human talis concedimus,ettin deaba decedentis cuiust be Dis copi Ira duciatur, o praedictus locassub ivonastica dein-
272쪽
xio fretus . ed sub Abbatis res imine si ut acu puefuit,
Eiusdem generis conditionis fui id retum, quod factum est in Concilio Parisiensi quarto aduersus Promotum quendam Presbyterum Eumcnim summi gradus insolenti cupiditate flagrantem maiorum infularum desiderio pressum Agidius Episcopus Rettiensis in Castro Dunensi, qui vicuisendi Dioecesi Carnotin Episcopum ordinauerat, infacultatis Ecclesiasticae posses sionem miserat. Cuius facti monitus Episcopus Carnotensis, nomine appolus querelam edidit apud Patres Concili Parisiens quarti, qui omnes expellendum castro Dunesi Promotum Pre sbyterum censuerunt,& omni officio ac functione Episcopalis ordinis interdicendum. Ita vero loquuntur patres Concith Parisienssis ad Epidium Conen P, Dominus appolus Di copus nediocritati nostrae detulit inta . inquerelam in castro Danensi, paraecia denique Carnο-i tina, quod castrum nec ad territorium ciuitatis vestrae,nec advehisam Prouinciam manifestum est pertinere a vobis contra omnem rationem, st contra canonicam disciplinam Oscopum consecratum licet ecundum pri abeatissimorum Patrum Decreta potuit huiusmodi excessus in estra iniuria acerbius coerceri sed nos Caritatis iura ser si istolippi
nantes beatitudini Vestra indicamus, ut presset rom
sum nomine Promotu sui omissa siveritate canonicia et O risca .lom. υμ reicitur tam temere consecratus , ut ulte libeat sic Egidium
273쪽
finxerunt, ad os euocetis, et vobiscum retinentis tiniuriam nec Eccle- , nec Sacerdoti uo herius debeat
Itaque singulare priuilegium fuit Castri Laudis, ἡ L ii dunensis, cum in eo loco, cui splendor nomenqueduno C stro Ciuitatis deerat Beatus Remigius Episcopum in praefecto ritituit. Vt Vero hoc praestaret, Deatissamum Antii . tem duo potissimum impulerunt. Primo insitus hominum unicuique, amori blinatalis &deside rium honestandi, ac illustrandi erus Ioci in quo fuerat educatus mam primore Sannos, ac rudem Flogo,idui infantiam Lauduni transegisse Remigium, testis M.fisi i est i Odoardus Historiae Remensis, libro primo ςyp capite decimo quarto. Secundo incitabat eum, ad hoc opus Dioecesis suae amplitudo, cui regendae atque lustrandae vix unus susticere poterat Episcopus. Idcirco fretus auctoritate Concilii Africani, Hincinatu, Vt ait Hinc marisis Remensis in opusculo ues Capi- opsi . tulorum ad Hincinarum Laudunensem,illic Epissess C p xlii copum instituit. Quae vero fuerit auctoritas Con
cili Africani, qua usus Remigius Laudunensi Castro Episcopum praefecit non video. Nisi. quod inmodice Canonum Ecclesiae Africanae, ex Concilio Carthaginensi sub Honorio α Theodosio refertur Canon de plebibus, quae nunquam Episcopos habuerant. Quo Canon licentia datur ψ4φη ' novos Episcopos instituendi ubi nunquam fue
Afri nae runt cum Decreto oncili plenarii uniuscuiusque Prouinciae,&Tcimacis,atque consentu elu S,a cum
274쪽
Liber ecundus. 237ius Dioecesim eadem Ecclesia pertinebat , ρε-
Placuit ilJud υ plebesqβae mmquam Epi copos proprios habuerunt nisi ex Joncibo plenario uniuscuiusque Prouincia S rimatis atque conses eius, ad cuius Diocle-cesim adcm Ecclesia pertinebat eefetu uerit, minime
accipiti. Itaque si Hincmaro credamus probabile est non ante Diuum Remigium Episcopum Lauduni posuisse, quam Episcoporum comprouincialium suffragio res ea probata fuisset. Quod vero fuerit istud Concilium, nulla anti Quitatis vestigia produnt Sigibertus Gemblacensis noui illius Episcopatus exordia mene baudi primi Laudunensium Episcopi consecrationem missi,
refert ad annum quingentesimum, hoc est fere si inchroni decem annis ante Concilium Aurelianense pri mu Quantum vero loci conditio Episcopatum illustret,& quam ceteris longe ignobiliores essent hi minorum gentium Episcopi,satis prodit scomma ab Hinc maro Remen 61 coniectum in Laudunensem Episcopum, quem loci tenuitate quasi per fastidium contemptum appellat Episco is pum oppidanum sese vidicitur excreuisti de pus in pu o
magnus afuit te oppidan in Ut copus.
Licet vero in Castris minoribus non fierent Episcopi, tamen castella quaedam olim fuerunt quae essent veluti capita regionum M prouincia
275쪽
rum, in quibus Episcopi sedere poterant. Huiusmodi Castri mentio est in subscriptionibus Con' cili Calcedonensis parte secunda, actione tertia, ad cuius calcem subscripsit quidam Noe Episco concilium pus Cephae Castali quid autem Cepha Castellum nisii maius aliquod, atque insignius castrum, sub, quo plura alia consistunt, cuius generis plura sunt apud Tectosage S. Neque tamen asserendunt tam rigidari fuisse hanc legem&disciplinani Ecclesiae ut nunquam
omnino in minoribus pagis piscopi ponerentur. Plerumque enim legem hanc infregit priuata Regionum, ac Prouinciarum consuetudo Quot in Oriente Episcopatus in exiguis vicis,quorum memoria neque apud recentiores, neque apud anti quos Geographiae scriptores reperitur. Res ipsi. patebit percurrenti Conciliorum subscriptiones, quae in Graecia hao ita sunt. Imo vero solemnem fuisse apud Arabes,3 i priosi norem refert So
ἡρὰ ih Villis ac pagis om nibus Episcopi instituantum cum
e contrario in Scythia, unus tantum per niversa S AMEhu ciuitates praesideat Episcopiis qui in urbe Tomen lihας pra si sedem habet, ut refert idem os me laus lib. 6. cap. 2 a Quin etiam in Occidente obscuri nominis
pagi ae villae ignobiles , Episcopos habuerunt quot exiguae Dice cesses sub Romano Pontifice aut quis putet ostia Tiberina olina florentem, de locupletem fuisse ciuitatem
In Concilio Arelatensi primo subscripsi e
276쪽
Tiber ecundin. 239Gregorius cuidam 'Episcopus de loco qui est in ci)ps Areportu Romae. O cum vero illum In nomine naum. fuisse ciuitatem nobilem luperbam nemo cogitabit. Vt autem ad maiestatem Episcopalis fastigij
retinendam, prospexerunt patres, ne in locis obscuris ac tenuibus pagis, Episcopi crearentur ita sanctissime edixerunt, ne in quavis ciuitate duo Episcopi esse possent, quia ut orbis duos soles non patitur, ita una dioecesis duos Episcopos non admittit unde si qui Episcopali titulo in si gnes ex haeretica prauitate ad rectam Catho-hcam doctrinam commearent , illi titulo Episcopali deposito in Chore piscoporum ordinem
deicendebant liquet ex Concilio RegΙenti cano gense annone 3. Quod tuo in quibusdam chismaticis magis quam hereticis recipiendis Nicaenum Concilium flatuit asingulis per territoria siua, hoc etiam praesens conuentus in hoc statuit ab omnibis debere eruari 'dest ut cuicumque de fratribus tale aliquid caritatis con si di lauerint, liceat ei unam parochiarum suarum Ecclesiam cedere, in qua aut hor scopi nomine , ut idem canon loquitur , aut peregrina , ut aiAnt , communione foueatur. Ac ne antiquae dignitatis iura retinere viderentur aut dioecesis appareret ingeminos Episcopatus scissa , eodem concilio decretum est. Ne unquam in ciuitatibM , et sub Episcoporum absentia, offerre praesemat , nec ordinare et vltimum Cle ricum, nec in ea quidem Ecclesiaci qua illi cuiustuno emisericordia fuerit attributa meo γlli Episcoporum ,
277쪽
16o De bonudi possessionibu Ecclesiarum,
vel succedente aetate a sempto , in rudimentis suis uis in aliquo , quasi pro aetatis reuerentia , cedere liceat.
Nec usquam ipsi quidquam de Episcopalibus ficiis purpare, praeterquam is Ecclesa, quam cuiusquam miseri cordia fuerit indeptu In qua ei solum Mophtos confirmare, 'ante preswteros offerre conceditur.
Cum ergo in una Ciuitate duo Episcopi esse non possint, sitque haec dignitas societatis impatiens, Videndum qua ratione soluantur dubia duo, quς ex Conciliis Hispanicis occurrunt. Primuest de Ovedo quae dicitur Ciuitas Episcoporum. Secundum de pluribus Episcopi eiusdem dioe-Conc. To cesseω ac ciuitatis qui quidem in Concilio Tole tano tertio simul subseripsisse reperiuntur. mp-pe in subscriptionibus illius Concili reperias plures in eadem Civitate piscopos, numero de cimo sexto subscribit eu fila Tudensis Ecclesiae Episcopus Malius numero quadragesimo nono eiusdem Ecclesiae Episcopus subscribit cui nomen Gardingus. Similiter Pantar/us Ecclesiae Bracca rensis Episcopus , refert se subscribere tam suo nomine, quam pro fratre suo Nigis Episcopo de Ciuitate Luci de tamen eiusdem Lucensis Ciuitatis alius reperitur subscripsisse nomine Beccilla numero quadragesimo septimo. Item duo reperiuntur Derto sanae Ecclesiae si piscopi ulianus&Jroisclus numero 3. de quadragesimo quarto. Praeterea duo reperiuntur Episcopi Portulacen
ses, Constantius qui vigesimo septimo loco sub scripsit, de Argio uitiis qui quinquagesimo primo.
278쪽
Lilersecundus. 26 ICui dubitationi illustrandae multa proferri posnsunt, primitin est fieri potuisse ut aetate festis vulneribus fidei caula acceptis debilitati, prasules alios sibi adsciuerint in subsidium, quibus nominis sui ac
di nitatis parier aliquam indulgerent. Secundum est , plures esse posse eiusdem nominis Ciuitates, ac proinde eos qui prima fronte ni d eidem urbi praefuisse videntur duas reuera distinctas ac discre pantes rexisse dioeceses. Ita in Lucens Nitgesio dc Beccita Lucensi nominum fallit similitudo. Duae quippe sunt Ciuitates Lucum nomine, Vna in Ga loecia sub metropoli Braccarensi cui praefuit Nitigi-sius , qui propterea eodem textu subscripsit, cum Pantardo Ecclesiae Braccarentis metropolita. Altera Civitas Lucensis sita est apud Astures,cui praefuit Beccila. Tertio addi potest quod ex Roderico Oletano oderisu, elicitur lib. secundo de Rebus Hispania cap. quar 'Pto, nempe Leouigildium Hispaniae Regem Arriana I is tabe infectum, d Catholici nominis ac fidei odio furentem Catholicos omnes Episcopos suis sedibus eiecisse, atque ibidem in eorum locum Arriariete perfidiae insanos vindices suffecisse Verum cum eius facti paenitudo subiisset moriens filio mandauit ut Episcopos ab exilio reduceret, suis iterum sedibus ac dignitatibus postliminio instauraret itaque Reca redus de Religionis memor de paterni mandati, Catholicos praesules ad sua gubernaculare uocauit, tu ilitque omnes Arrianos fidem Catholi cam proriteri. Cum ergo plurimi ex Arrianis Epi-
279쪽
16 De bonis S possessionibus Ecclesiarum,
scopis suae perfidiae renunciassent, ne dignitatis suae iacturam paterentur, aequum visum est Ecclesia11llis nomen aradum Episcoporum relinquere, ac unam eandem Dioecesim duobus simul praelatis committere. Huic vero coniec rurae, quin potius historiae lucem adfert solemnis abiuratio Arianismi, quam ediderunt Episcopi eius ce factionis in Concilio Toletano tertio inmac enim abiuratione plures reperiuntur ex iis, qui unam de eandem sedem occuparunt, Gardingus Tudensis Episcopus, Froisclus Dertosana Ciuitatis Episcopus, eccila Lucensis Episcopus, qui cum Arrium eiusque frenesim eiurastasent, retento Episcoporum nomine, Concilio Toletano posse subscripserunt. De Reca redi Fide ac Pietate qua in eodem Concilio ipse Arrianismum
Rodericus execratus est, lege odericum antit in Historiae
Hisp. cap. Hispani a cap. vlgelim parte lecunda.
Quod ad Ouetum, siue ouedum pertinet, quae dicitur ciuitas Episcoporum, leuis est dissicultas Non enim idcirco Episcoporum ciuitas est appellata, quod eius gubernaculis plures olim Episcopi prifuerint, sed quod ipsa olim asylum fuerit ac receptaculum Episcoporum Nam cum Asturiarum par tem Arabes expugnassent, S: Episcopos suis eiecissent sedibus, illi miseri atque exules Ouetum sese conferebant territorium uetense inter separtiebantur, cuius partem nusquisque sibi regendam assumebat, hoc autem contigisse refert Rode-rtius Toletanus circa tempora Adelphon si Regis.
280쪽
D Episcopamam progressu ac mutatione.
RErum earum quae natum ambitu continentur imperitia laborantes, qui animi deside ignorantia feriantes, solis omnia oculis metiuntur, illi vana rerum specie ac imagine delusi syderum frontes vultusque mutari autumant,& stellas, quibus cum inconstantia mortalium, nihil est commune, nisi quod testes sunt leuitatis humanae, in mille
Ita imaginantur solem modo iracundo rubore suffundi,modo senescenti pallore albescere, modo scintillis purioribus ardere, modo concepto penitus igne inflammari. Et tamen errores sunt oculorum non mutationes syderum adeo inconstantiae mombo laboramus, ut hanc etiam labem aeternis rebus humana cogitatio inspiret,&quae sua sorte praerogatiua verti ac immutari nesciunt, ea nostro vitio fatis ac senectuti summittuntur. Consimili prope ingenio sunt, qui Ecclesiam, qua nil firmius ac constantius fingi potest, sarem fere est cum auo ore suo sortita aeternitatem, rerum humanarum vicibus agi ac volutari existimant, Imperia ac Respublicas suam in sacra ac mysteria