장음표시 사용
121쪽
Ioa Cuput XXII Montem quoque Maricum Bremerum .
Quis enim nives in montibus Iberiae quaeret 8 ubi de nostris Str braestatur, qudd super glaciem glacies invicem incumbat, invven- tibis maxime nivosis. Eutropius Cimbros Alpium nives emensos esse: Plutarchus per glaciem altamque ηivem ad juga Alpium contendisse &e. ut Iuvenalem, Claudianum & caeteros taceam. His demum optimi aevi Scriptoribus Plinii II. accedit Authoritas haec pro- Panest mentis : Germaniam cum plurimae gentes, ac propὸ insnite vastitas in-Trai. . ter jacentis soli tam Pyrenaeus, Alpes, immensique alii montes, nisi his com-38 . pararentur, muniunt, dirimsintque: Et quamquam magnus ille Lipsius Pyrenaeum hunc montes illos Hispaniae hic intelligi crediderit: Itane, inquiens, Pyrenaeus inrer Germaniae terminos i ita , sed late illius sumptae, ut Gallias etiam comprehendat. Et mox: Ergo Germani in Hi
spaniam 8 non quod sciam, sed Gasii, id est Celtae, a quibus es Celtiberia
Haud immerith tamen hunc errorem Perillultris Valvassorius notat: Aventinus quoque Plinium de Brennero nostro intelligen- dum asserit. Et san E quis supra Carnos ad Rheni fontes ad Athesin, Hi sarcum, Oenum, Syllam, quis circa Aquilejam Veronimque ad transitum Germanorum Cimbrorumve in Italiam montes illos Pyrenaeos Hispaniae collocabit Θ Ηine, Hispani nempe Celtiberos , Gallis Celtis eadem natione dirimunt, an noster Italos a Germanis tEt quis Pyrenaeus munire Germaniam potest, qui ad Alpes, an qui remotissimus ab illa est Z Nec illud forte praetereundum videtur, nostrum fere singulari numero Graecis Latinisque expressiim : Insuperque etiam Authores post jam enarratos non deesse , qui hujus Py-
. ero. renaei nostri vix non omni aeVO meminerint: Stephanus ByZantinus Saeculo V. Pyrgenem montem Europae habet, non montes , quales
s. a . illi Hispaniae fiant, ut itertim opinatur Valvasserius Baro; Suidas de- s. m. pa. nique circa saeculum decimum, & quod excurrit, Scriptor aperth ab illis Hispaniae montibus distinguit: P3raene, S P3renaei montes, ait, . pertinentes, ad Hesperiam, S Iberiam, ejus loci tutela sunt: Non enim ait: Ηesberia seu Iberia. Quid autem Hesperia diversa hic ab Ibe- AEn. L ria fuerit, Virgilius docet:
Est locus, Hesperiam Graji cognomine dicunt
Italiam dixisse ducis de nomine gentem.
122쪽
inxtis semis Graecis, Lati que Scriptoribus Motuisse. Io3
Et a . U. 78 I. Ad terram Hessteriam veniens, ubi S dius arva Inter opima Virsim lani suit agmue Dibris. Hinc Ferrarius probe omnino advertit, Graecis Hesperiam semper cit. lex. Italiam non Hispaniam esse : Accedit his Claudiant authoritas, nobis ut plurimum amplectenda: P. 3 1 3. ut Latus Hesperia, qua Rhaetia jungitur ore. Dubitationem denique omnem eximit Otho Frisingensis Saeculi XII. Scriptor fide omnium calculo digni isimus : De Conciliabulo Brixinae, in Episcopatu nostro suis noto, ita locutus : Eapropter pluribus Fint. AN ex Italia, Gallia, Germania apud Baioaris civitatem Brixinoram in ipso gςnto at. Drenaeo haud procul a malle Trideatina stam coadunatis Episcopis Princeps Curiam magnam celebravit. b', 'e Verum ut etymologiae quoque hujus , qua de eausa nimirum mons Brennerus, Appenninus ac Pyrenaeus dictus fuerit, rationem reddamus, & hanc ex Illustrissimo salsejo afferimus: Credibile omni- Veronano est, in Italorum lingua 6thane vocem fgnific*μ βummitatem,sve rem altissmam, S inde nomen Appennino, uti G lingua Latina voces remans se, pinna S pinnaculum, uti S Deo Pennino, quem Jummosacratam vertice teste Livio Alpini hi populi colunt. L. II.
Eadem Bochario sedet sententia, & per vocem Penn montis a- In Chacumen intelligi insigniter more suo ex Lingua etiam Sacra docet: n an P. ex Lingua autem Celtica incolis utique nostris ante Tuscos usita- 7s 3 ta desumptam Cl.machterus commonstravit: Celtica penn pinv excelsum S )vmmirarem signiscat, Latinos ab eodem principio forma se Peninus . Penninus, Appenninus, ex dictis manifestum. Inde Alpes Peηinae, o γε perariae, montes praealti, fastigiati, S in altisma cacumina exeuntes. Quod nomen Pyrenaei & Pyrenes attinet, id pariter ex Celti-
ea voce, non ex Graeca tantum cui aliqui cum Pineda ad hanc vo- In Steph. cem sentiunt) descendere credimus, nam et si Graecis Πυρ ignem si- ByZant. gnificet. & Brenner a praeustis intra sinus Alpium nive membris, aut a frequentia fulminum cum Rhenano, aut ab urendo cum Aventino forte quis exsplicet; malim tamen cum Cl. machi ero sincerε profari, ab ipso etiam Brennero vocabulum Pyrenaei & Pyrenes descendere, Brenner, inquitcsummitates sunt Alpium Rhaeticarum Drolensum:
123쪽
Io4 XXLI. Montem quoque Martisum Brennerum 6'.
Graecis enim HS προων est eminentia montis . cacumen , vertex. a προειμι exsto . promines et Cambris Bre, mons, collis, Breon. montes,Bon, collis; ab his initiis flue Graecis sive Celticis videntur descendere non solum Brennorum montium Gunt autem duo ceteris eminentiores sed etiam P3renaeorum, S gentium Alpinarum appellationes, cuiusmodi memorantur in veteri Rhetia Brenni, Brenci, Breones, Briones tic. nec admodum ab his diversa Cellarius prodit lic Et cum hoc Brencos. seu verius Breucos mallem in Pannonia quaerere. Imo ipsum Bren-neri nomen antiquissimum & Celticum esse, nec ante aliquod tempus ut Noster Burglech ne rus sentit ab incolis sic cognominatis Mansi cujusdam, vulg5-Erennerioofis Possessoribus, aut certo ventorum Urentium genere prognatum est: ut tum ex ante dictis, tum ex testimonio Illustrilli mi Leibnigii constat, ita enim ille in Celticis: Bre mons, Collis Br an, collis, Sax. BiInc . add. Pron. alti montes, Celtis Breηner, ita Alpium Hrolensium summitates appellantur; Idem ergo nomen commune Alpibus S PVenaeis. Addamus his omnibus Junii Philargyri testimonium , qui de hoc, aut Alpibus nostris vicino monte sic testatur: Mella amnis in Gallia Cisalpina, vicinus Brixiae oritur ex monte Brenno; Ex Alpibus nimirum Rhaeticis quas Ca-muni Rhaetiae populus Brixiae vicinus incoluit. Et hunc Brennerum nostrum nemo utique Vindeliciae adscribet, cum non tantum medius Episcopatus Sabionensis tractui, sed toti ferE Tyroli nostrae incumbat, nullusque hactenus Vindelicos ultra Oenum promoverit. imo in Tyroli ad Oenum vix unquam locarit. Insipida enim est Aventini & sequacium hariolatio ex Brennis Rhaetiae die iuraunatue in Norico, tanto intervallo, sine ulla ratione. & fere etiam etymologia ipsis tam chara ve-
124쪽
Nec non populos ab hoc denominatos,inter quos
EX Graeca& Celtica Lingua Brenneri deductam nomenclaturan,& originem antiquissimam esse, probε nunc, ut confido, per spectum erit omnibus: jam ejusdem quoque partis populos considerabimus, quos Scriptorum aliqui nec incelebres , nec novi Brennos, & Breunos, & errone E Brencos ac Breucos. atque paulo post legitimo rurstam nomine Briones ac Breones, moxque iterum non sine mendo Ibriones, ac Paeones compellant. Ad Instituti igiatur nostri rationem firmandam, Authores, qui illorum meminere. secundum ordinem, id est, aetatem dabimus; Inter quos tanquam caeteris antiquius minimὶ omnium trophaeum illud Alpium Plinii tendum est, utpote quod inter populos ab Augusto in potestatem Romanam redarios hos recitat:
Triumpilini, Camuηi, Vennonetes, Isarci, Breunt 8ce. Inter Authores primus quod sciam , Strabo mentionem facit, illo ipso, quo de Rhaetia & Alpibus disserit, loco : Cetersem Rheti ad Italiam usique pertinent, quae supra Veronam ω Comum. Vinum Rhaticum inter Italica egregie commendata non sane inferius, in montanis illorum radicibus nascitur, ini autem ad ea usque loca, qua Rhenus steat, extenduntur : huius autem nationis sunt Lepontii, S Camuni SVindelici, o Vorici ci montana exteriora tenent maiori ex parte cum Brencis, S Tenavis his jam Isi icis : Ita Editio Jansoniana, nee diversa Veneta Pineti habet, & hujus tenoris complures aliae : Emendatissima tamen , quam nobis haud ita pridem cum notis Casauboni, ac reliquorum omnium Cl. Almeloventus dedit, correctiorem pariter nobis hunc locum suppeditat: Rhaeti usque ad Italiam perti-
125쪽
1o6 Caput XXIV Nec non populos ab hoc imminatos,
vinum Rhaeticum nascitur, qaod laudatis Italia vinis non videtur cedere, pertingunt autem etiam usque ad loca , per quae Rhenus fertur: Hujus gentis sunt etiam Lepontii, Camunique, Andelici autem S Norici montana
exteriora tenent , magna ex parte cum Breunis es Genaunis, qui jam ad Illyricos pertinent. Si situm nempe spectemus, non sit gentem, quip-De heir. pe si hanc respiciamus, fidem Appianus facit, Rhaetios, Noricos - Illyri f. -- abricos omnes arbitrantur. Geographorum Principi Lyricorum Ducem jungimus partae de Rhaetis victoriae encomiasten, dum canit:
L. q. Ο- - - - - milite nam tuo
dς 4. . Drusus Genaunos implacidum genas Brennosque veloces, S arceis
Alpibus impositas tremendis Dejecit acer plus vice simplici. Huic proximus Florus est Augustari pariter aevi scriptor, ita verb iIIe : Sed omnes idius cardinis populos BRENNOS, Hennones, atque
L 3. e. q. MKdelicos per privignum suum Claudium Drllsum perpacavit. Vergen- . te ad finem Saeculo I. Plinii adhuc testimonium suppetit ita narrantis : Fertini S Tridentini S Bernenses Rhetica oppida : Qui locus cer-
depravatus mirὶ torsit Interpretes, Bernenses, Berbenses, BerVenses plerumque aut legentes', aut exsplicantes: Cluverius in Italia antiqua Berunum & Bel unum idem facit, quamvis idem Plinius in Venetorum agro Bellunum & Ptolomaeus in Mediterraneis Venetiae collocet, nec exspectari facit E poterat qt,ispiam, qui huic loco mederetur, nisi illorum locorum peritissimus aliquis, ex quo ipse An- . m. yr. liquitatum Bellunensium Scriptor & Civis Joannes Pierius Valerianus Beruam cum aetatis suae peritioribus Polganium esse Voluit: cujus rei mallem rationes addidisset, quas nullas hactenus inveni. Sed fuit tandem nuper , qui insgniter illustrata omni illa Regione nodum hunc solveret, instar nimirum Alexandri Macedonici, Scipio Veronensis , his ex Italico translatis verbis : Enumeratis omnibus a Plinio in hae Regione locis ignotus duntaxat remanet, quem ille Bervenses vocat, Rhaetis a criptus : Berna enim frustra in his partibus etiam
ab industriis quae ita est Geographis: Et male alii credidere, Bellanum intestigendum esse , quod tamen author di sinitum a Berne ibus adducit: Videtur igitur nobis indubitato lagendum esse Breunenses ta illi ini inte ligendi, quos Horatias inter devictos ab Augusto in ipsorum montibus Rh
126쪽
inter quos Heliadena Incola. Ior
tos Breuxos vocat , quos pariter Breunos discriptio Gentiam Alpinarum ab Augusto devictarum compellat: Uforte Breunos etiam Ptolomeum nominare voluisse illos,quos hodie in illo Bechunos legimus et additque pau- f. et tr. lti post: quos Brevηos , Breones Venantius Fortunatus dixit. Saeculo dein altero Ptolomaeum damus, non sine errore tamen, quos illi in in Rhaeticis Vindelicisque communes vult Cellarius, nam cum Vindelicis illos confundit, quibus tamen vicinos melius dixisset, praesertim Lycatiis, verba ejus haec sunt: Quae magis Septentrionalia sunt Vindeliciae, tenent Runicatae, sub his vero Leani S Consuanata: post Beκ-launi, post Breunt S juxta L cum fluvium L 1catii, nobis tamen Breuinnorum meminisse etiam hoc loco sat1s est. Hos pariter Brennos sub Paeonum puta Breonum nomine apud Appianum latere cens mus ; nam dum l. I. de bell. Rom. Illyricum describit, mox pergit: Romani vero non hos duntaxat, sed Paeones ultra eos, nec non Rhetios . Noricos Uc. - - - Isi rios omnes arbitrantur. Supra Illyrios enim ad Noricos & Rhaetios Breones siti sunt, non Paeones, utpote quos curatiores cum Cellario Geographi in sola Macedonia quaerunt. Saeculo , quod sequitur, tertio Divus Hippolytus Chronieon Ed. F suum adornavit, ubi inter populos alios etiam hos recenset: Pan- ωα noni, Peones, Norici, Dalmatae, ubi Breones restituendos ad exem- P plum Labbei, qui loco Hibeni Hiberi legit, minimε dubito: nam elim Sanctus hic Pater sermonem de gentibus, quae linguas suas h hent , hic faciat, Paeones Macedoniae non videtur intelligere voluisse, utpote qui graece loquerentur, sed illos, qui Noricis contem mini sunt, ad Appiani mentem nimirum. Saeculum quartum binos nobis subministrat Horatii Interpretes Acronem & Porphyrionem, iterum non sine mendis more Grammaticorum illius aevi, haud tamen curandis, si rem nostram habeamus i Hic igitur: Gelonos Brennosque &c. Ciolina Gentes sunt he m. p. m.sas. placabiles. Prior: Geloni U Brenni gentes Gaeiarum Saeculo VI. Venantius Fortunatus inclaruit, quem pauid ante Illustrissimus Masse jus laudavit ita canentem:
Pergis ad Augustam, quam Ando L3cMque fluentat Illic ossa Sacrae venerabere Virginis Afrae Si vacat ire viam . neque te B arius obstat Quam vicina sedent Breonum loca , perge per Alpem Ingrediens rapido quo gurgite volvitur Oenas.
127쪽
1o8 Cuput XXIII. Nec non popusis ab hoc denominatos,
Quodque hic in Carmine scripsit doctus hic Praesul. alibi in prosa jam prius dixerat, dum in Epistola ad Gregorium Turonensem libro I. Carm. praefixa iter suum narrat, in quo emensus est Oenum De Gor. Breοηio, Dravum Norico ς quin ipse, de quo modo diximus, D. Gre- Mart l. I. gorius Brionas Italiae nominat: Calsi odorio eodem pariter C. 43- saeculo claro Breones militaribus officiis assueti laudantur, quos sup-
i, x JOrnan des Ibri0ηes dixit, potius Briones dicendos : ua enim D. k b. a plerisque, praecipuEVel sero corrigitur, sed verba exscribimus : His coth. non defuere auxiliares, Aetio contra Attilam) Franci, Sarmati, L. I a. Amoriciani, Litiani, Burgundiones, Saxones, Riparioli, Ibriones quondam milites Romani, tunc vero jam numero Auxiliatorum exquipti, aliaque nonnulla Celticae vel Germanica Nationes; ubi Riparioli, Ariones, etiam In Hist. Grotius legit, id tamen longh adhuc melius est, quam quod multae ac primae editiones cum Manu scriptis habent, nempe Riparioli-briones, quae lectio certh mendosissima, ut vel primo intuitu apparet, bina etenim haec verba aut a Librariis math conjuncta, aut postea ab Editoribus non benὶ divisa fuere , secus enim sensus verusae clarissimus statim prodiisset, nempe Riparioli, Briones. Eodem TI .Febr. fere tempore Acta Conciliabuli Aquil ejensis apud Baronium teste ad di*m Bollando in S. Ingenuino nostro horum Breonum Ecclesiam Bremensem compellant: Bollandus vero rit E in Brennensem commutat, quam s.fiis . emendationem etiam Vir Clarissimus Bernardus de Rubeis, qui in Aquit. Codice suo pariter erroneE Beconensis habuit, secutus est. Ultimam
p. ia . demum eorundem memoriam Paulus Diaconus saeculo adhuc octa-La. c. 33. vo servavit, qua de causa, inquit, Fortunatus in tantum B. dyartinum
veneratus est, ut relicta Patria paulo aηte, quam Longobardi Italiam invaderent, Turonis ad ejus B. Viri sepulchrum properaret, qui sbi, ut in suis ipse Carminibus refert, illic properanti per suentilia Menti, U Rounam perque Osupum g Alpem Iuliam, pfrque Aguntum Castrum, Dravumque S B3rrbum savios ad Briones S Augustam Civitatem, quam L . e. . Virdo Et Lecb fluentant, iter fuisse describit. Et iterum : In Regione Brionum sanguis de nubibus suxit, es in Oeno savio quoi rivuli eruoris
emanaverunt: Eldem pariter saeculo accensendum jungimus Frisii n- c. II. gensium Praesulem Aribonem nostrum, Iter per Tyrolim D. Corbiniani describentem, dum ait: Clim in Breones pervenit, juxta 'mame 1 r. Sc. Et rursus in translatione S. Corporis: Cum autem venissent partibus nilevium c melius adhuc alius apud Mς ichelbeckium Codex
128쪽
inter quos Heliadena Incolae. IAE
Valleneulam , hoc est, Valg- Oenen am cum Sancto Corpore ejus, quidam Nobilis Romanus, nomine Dominicus Breonensium plebis Civis ex febre pristina sanitati restitutus est. Horum agmen claudat saeculo
nono iterum Episcopus , Freculphus nimirum , qui ad exemplum tornandis inter populos Aetio contra Attilam se jungentes Riparioli- T. a. l. s. riones inscitia pariter Librariorum affert. Ex quibus omnibus haud dissiculter eruimus, Brennos, Breunos, & math scriptos Brencos, aut adhuc pejus cum Breucis Pannoniae confusos, cui tum in editionibus Horatii antiquioribus comparent. Item Briones & Breones fuisse Rhaetos. Rhaeti autem, gens Tusca fuit, ait Stephani Epitomator, vel ut aliae Editiones cum nostra habent, populi Drrhenici: quales & Livius de Tuscis locutus fe- l. s.cit, Alpinis quoque ea gentibus haud dubie origo est, maxime Rhaetis. Et Tuscos hos Brennos seu Breunos quis negare antiquismimos vel ausit, vel possit Z occurrunt in Trophaeo, Strabone, Horatio. Plinio, Floro, Appiano & S. Hippolyto, Acrone & Porphyrione, Venantio, Jornande, Paulo Diacono, Aribone ac demum in Fre culpho. Veloces Horatius dixit, fortem populum ac Potentem ex Jornande &Fre culpho colligimus: Franci enim ac Sarmatae, Burgundiones aeSaxones, & qui cum his narrantur, utique satis celebres eo jam aevo, ac numero frequentes, imb integri populi, seu nationes, ut illi loquuntur fuere; hinc facile in eorum descendo sententiam, qui
Brennos & Breones nostros non tantum circa Brennum montem
etiam latius , ut paulo ante pluribus egimus , vel intellectum vel extensum collocant, sed usque ad fauces Alpium nostrarum , prae ei puE ad Oenum, ut ex Venantio colligimus qua ortum & occasum hi populi spectant & ita per totam Oenivallem usque ad Licatios diffusos arbitrantur. Et hos Veldidenae nostrae Incolas accolasque gentis Hetruscae propaginem , velut nationem loco totius provinciae ac Regionis positam in Jornande ac Fre culpho reperio, nullos autem Vindelicos, quos Brenni vel Oeni accolas nemo utique dixerit: ad confines tamen inter sese foederibus, matrimoniis, atque familiaritate junetos fuisse haud refragabor. Num autem hi populi monti, vel mons populis nomen dederit, parum refert, dctitrumque in hostris his partibus occurrit; nam v. g. Mons Vennonis Vest- Moneta Rhaetis Grilonibus, quod nobis corrupte ranser- ingest forte Vennonibus nomen tribuit, vel hi monti: partes Vallen
129쪽
rro XXIV Reliquos quoque Maeciae populos
sium Λriboni memorantur, qui sunt Oeni-Vallis incolae ab hae Vaule, per quam rapido gurgite Oenus volvitur, ut ait Venantius, incertum an a Valle, vel flumine nomen sit inditum: Occurrit ulterius apud Gruterum Respublica , eo quod ex Valle ΑΙ-γium Tridentinarum, per quam Athesis sertur, aut a fluvio popu- is nomen haeserit, suntque hodie nobis hi populi Athesiniander : Vallis porro Ananiae Incolae an Naunes vel Genaunes sint. lic noc disquiro, uti, & an a Valle, populis aut fluvio Nauno nomen relictum illis fuerit, vel e diverso Vallis utrique nomen cesserit, pariter non discutio : sufficit nobis sic incolas, accolasque etiam latius diffuses, imo totum etiam Episcopatum Brixinensem Brennensem. & apud Jornandem ac Freculphum, ut audivimus, potiorem Regionis partem, licEt serius ab istis compellaria Illud vero ex his. quae modὼ diximus, compertum esse crediderim, Genti tam celebri urbem etiam clariorem caeteris assignari oportere, praesertim cum a primo, ad nonum usque, saeculo constantissimis Authorum testimoniis inclaruerit.
Reli uos quoque Rhaetiae populos longe dive
ΙΝter alia, quae Cl. Velserus pro stabilienda Augusta sua, sola, ut
vult, Rhaetiae utriusque, a prima Provinciae Conili tutione, urbe Her.Dole principe affert momenta, illud ultimum non est, quod Rhaeti. Vindelici, & Norici inter se populares a Tuscis oriundi omnes ipsi videantur: ubi etiam contra alios plerosque contendit, Vindelicos Rhaetorum familiam , nuncupationem hanc suam privatam a Confluentibus reperisse, caeteroquin autem Rhaetorum gente ac nomine plerumque censos fuisse manifestum & compertum asserit, ratione, quantiam quidem assequi potui, non alia, quam qu6d Polybius Alpinos & transalpinos e uidem generis agnOIcat: Verum enimveror haec Disitiroo by Coos
130쪽
sd ersos a I sindelicis fuisse. III
haee dii utere cupienti altiori longὶ ab origine hae res petendae sunt,& primi inquirendi Alpium nostrarum incolae: ab AscenaZe Noe Nepote habitatores harum Alpium Spre cherus deducit, Celtasque vocatos asserit; De primo AscenaZe nempe , ulterius indagare mihi necessarium haud videtur, contento de Celtis primis Alpium Incolis cum fide rescire t Dio igitur apud Cluverium disertε habet: Germ. Rhenus ex Alpibus Celticis paulo extra Rhaetiam oritur: Editio Stepha- 1. nit paulo seupra Rhetos: Verum posteriora non moror verba, cum 'omnes Tacito assentiantur, narranti, quod sit Rhaeticarum Alpium ' inaccesso ac praeci Piti vertice ortus. Celtas igitur ante Rhaetos has Alpes incoluisse cum pronum sit credere , indagandum nunc ulterius est, quidnam gentis Celtae fuerint: Appianus equidem de his fabulas narrat, ex reliquis tamen verbis teste Cluverio satis clara l. e. L ao. quidem, satisque perspicue colliguntur, dum ait: ferunt Regionem ab
Isi rio Pol)phemi filo cognomen accepisse, Pol phemo quisse C clopi ac Galateae Celtum S ulricum, o Gallum flios exritisse, e*que ex Sicilia progressos Celtis es id)riis , ω Galatis ab ins cognomen summentibus
imperitasse: Gallos nimirum, Germanos, Illyricosque ab antiquissimis mortalibus prae unius, ejusdecmque generis sive gentis nationibus fuisse habitos : de solis primum Gallis Strabo : universos Gallos l. 4. p. a Graecis Celtas appellatos opinor ob eorum claritatem: tum de Gallis, 463-S Germanis simul idem iterum fidem facit: nam es natura ta vitae e. l. Instituto gentes he similes fiunt: Hos Gallos Galatas sive Celtas etiam Tauriscos audiisse iterum iterumque Strabo testatur: permixω sunt l. r. Thracibus, intra Istrum colentibus , Gallicae gentes, Bogi, Scordisci Taurisci, uti & Norici nostri Tyrolenses hodie in Valle Pustrissa cut , iIlam Diplomata Brixinensia apud Ge-oldi Hundium vocant incolae nimirum Alpium supradictarum & Dynastiae Taurensis in Val-I. 3. e. ro. Ie Oenana: de illis Plinius : Juxi ave Carnos quondam Taurisci Appellati, nunc I rici: & Strabo: Post vos contermini jam intimi Hadria- I. tici Sinsis recessui S locis ad Aquile jam, Noricorum quidam incolant, U Carnir Noricorum sunt etiam Taurisci. Ad hosce Tauriscos etiam Vindeli eos pertinuisse in suo de Vindelicia & Norico libro Cluverius e- e. a. tudith agit, quo brevitatis causa Lectorem remitto. & planε ad Illyricum unam ex Celticae veteris Resionem etiam Vindeliciam perti- l. r. nuisse laudatus jam saepe Strabo affirmat: primum Illyrica exponimus,
qua ad utrum S Alpes attingunt , sita in medio Italia, g Germanis, in