장음표시 사용
351쪽
sess in Macedoniam Romanos audirent, se inclusum teneri Persea, tunc Rhod os legationem miselse, non ad uuam aliam rem, quam ad Persea ex imminenti periculo eripiendum; dc cum hoc responso legatos dimisia Es esse refert Liv. ob. s. cap. 3 . Si tamen Oblata ad conCiliandam pacem opera recusetur, superbia, & contemptus abesse debet, quo plurimum irritari solenῖ, quorum authoritias spernitur. . - XV. Si vero acceptetur, officium Mediatorum erit, ut quae tractationi negotii nocitura esse viderint, sua prudentia, & moderatione avertant, removeantque, deinde ut validis rerum argumentis utantur, minis, & objurgationibus abstineant, non id apant, ut controisversia potius foveatur, aut salcem protrahatur, quam Componatu aequos se utrique parti praebeant, nec ad alterutram inclinent, nisi
eo trahat aequitas & causae justitia. Boreser Dissera. Euies in turbis prope D. vers. Illis porro &c. Pinibus vero, si bona fide agere ve. lint, praecipue incumbit, ut animum sincerum afferant, amicabili
modo controversiam rerminandi; unde conditiones a uas rejic re non debent, aut si minus aequas esse purent, rationes asserre, cur eas nequeant acceptare; si enim illas superbε, & temere recu- fare videantur, in gravem Mediatorum offensionem incurrunt, asinvidiam in se concitant ἔ quare facile accidere poster, ut cum altero, qui propositas conditiones acceptaret, Conrva temere recusantem arma conjungerent, quod ipsis prohibitum non est, cum arma
sua quivis cum eo sociare possit, cui injuriam fieri judicat, praesertim si pericuIum sit, ne iuccessu temporis in suum quoque detrumentum redundet. Vid. Pessendors supra cit. eap. II. S. I.
AIter modus, quo bellum tum decIinatur, tum coeptum finitur. est sors, ubi tres quaestioneS, quas perperam nonnulli inter se conia fundere videntur, accurate ab invicem separandae sunt. Prima est,
utrum per se liCitum sit, ad declinandum, vel finiendum bellum, rem controversam sorti, & judicio fortunae subjiceret Quod utique
assirmandum est; nec enim id necessariam cum natura rationaliqua tali habet disconvenientiam, ac proinde jure Naturae vetitum
352쪽
non est: ergo hoc ipso permissum, & licitum. Altera est, quis.
tiam ad declinandum. vel finiendum hesum rem sorti commitatere possit Ea in hac quaestione rursus dicendum esse videtur, illum demum rem sorti committere posse, qui de Causa Controversa, propter quam bellum vel metuitur, vel jam exortum est, liberam habet disponendi facultatem, ac proinde si de regno, aut parte integrante regni lis sit, eodem plane modo in proposito discurrendum este arbitramur,quomodo supra de eo,qui compromittere vult,discurrimus. Tertia denique quaestio est, utrum ad declinandum,vel finiendum bestum rem sorti committere consulium sit Et sine dubio neque semper, neque nunquam consulium erit, ad sortis aleam decuria rere; quid si enim spes moralitςr certa affulgeat, fore, ut armorum felicitate res ad optatum finem perducatur, quis dixerit, consul tum esse, ut ab eo, cui tanta spes affulget, res sorti committatur
Ex adverso si is, qui bello injusto impetitur, tanto sit inferior, ut resistendi nulla spes sit, hoc casu utique praestabit. sortem offerre, ut certum periculo incerto vitetur . quam bellum experiri, & ejus exitum expectare, praesertim si res, de qua agitur . non summi sit
Tertius denique modus. quo bellum tum declinatur tum fini. tur, est singulare certamen, quod tamen ab eo demum offerri, aut oblatum acceptari potest, qui liberam liabet de re controversa dis. ponendi facultatem. Qui igitur regnum in patrimonio non haa Dei. illud sine consensu populi dubio certaminis eventui subiicere haud potest, nisi forte. ut supra dictum, jus utriusque ad regnumst certum, & tantum Controversum existat, quisnam alteri sit prae ferendus, quo casu consensu populi opus haud est, si autem alii ex familia Regnatrice superessent, qui potius jus ad regnum haberent.
utique eorum Consensus accedere deberet, secus Certamine victus
jus in regno succedendi quidem perderet. non autem victor ad redgnum adnbsteretur, quia jus potius tam parurri tali certamine. aliis
adimi potuit, quam parrim ei dari potest jus, qui nullum ius habet. Quodsi regnum esset laudate. etiam consensum Domini directi necessarium esse putar Gror. M. s. cap. Ao. g. . , Quod tamen juri T t x seu-
353쪽
fendati Longobardaeo non viderur convenire, utpore quo vasa IIus etiam ignorante Domino directo de fetido tran sigere potest, tametsi transgendo seudum non retineat, a. seM . ass. si vasalus. Est autem singulare certamen instar transactionis; saltem consensu Domini directi opus non erit, si inter duos prima investitura certo comprehensos tantum controversum e istat, quisnam alteri praeserendus sit.
Dubitatur aurem, utrum ejusmodi certamina singularia, belli finiendi, aut vitandi causa suscepta, licita sint Sane side jure Geta. tium externo quaestio sit, res difficultatem non habet, quia hoc jure hosti hostem occidere indistincte permissum est. Sed Fc jure Naturae talia certamina ex parte illius, qui justam habet bellandi
causam, licita esse, verior lenet sententia; si enim ei, qui iustam causam habet, integro cum exercitu adversus exercitum hostilam jure Naturae pugnare fas est, utique etiam Certamen unius cum uno, aut paucorum cum paucis ex parte illius eo jure licitum est, praesertim cum hac ratione humano parcatur sanguini, de mala i numera, quae alias bellum secum trahit, evitentur. Dissentit Gror. D. cap. ao. f. R. num. . ubi ejusmodi certamen eo demum casu licitum esse arbitratur, quo moraliter certum est, eum, qui causam injustam fovet, cum magna strage Innocentium Victorem futurum esse. At, uti non negamus, in tali rerum statu prudentis esse, ceratitudinem imminentis ruinae cum spe victoriae commutare, ita etiam extra talem statum certamen singulare licitum esse, a IIata paulo ante ratio manifesto probar. Plane si cum harbaro hoste res sit, ubi non tantum regio, sed & Religio periclitatur, lubens fateor, non aliter belli vitandi, aut talanur causa singulare certamen licitum esse, quam si res in eum, quem memoravi, desperatum starum devenerit, secus omnibus collectis viribus pro Deo, Fide, MPatria pugnandum potius erit, quam ut omnia ancipiti singularis
certaminis aleae committanthr, ut recte advertit Clarissi Dn. Hetzde Rae pati. cap. a. f. s. num. Ax. Ex parte autem illius, qui in is
justam fovet causam, ejusmodi certamen singulare jure Naturae uriaque illicuum est, cum enim bellumipsi sit illicitum, etiam snguIare
354쪽
eertamen eidem illicitum erit: si tamen bona fide judicit, se justam habere bellandi causam,& ideo singulare certamen offerat, aut obla. tum acceptet, is non peccat; quia illum invincibilis ignorantia ex cusat, licet ipsum certamen revera respectu ipsius illicitum sit, sicut neque peccat, qui bellum infert, aut illatum vi repellit, si bona fide judicet, se justam bellandi causam habere, licet illud in se reis spectu ipsius injustum sit. Porro bellum finitur pactione pacis, de qua seqq. Cap. agemus.
s. VII. De induciis, s commeatu.
I. Bellum jam carptum Ham imprimis inducia, ab inde, satis dicta. II. AFertur indutiarum I nonymia.
III. ' Item homon mι a. IV. Definiuntur inducia.
v. ' Dividuntur primo in breviores, o ouiores. VI. Secundo in refrictas, ct Himitatas. . VII. Tertio in expressas, se tacitas. vli I. Ruinam indutias pacisci possint ρIX. inrum induciis, quas inferiores dant potestares, etiam Iuperio-- res, s pares teneantur θX. fiducia etiam rebellibus subditis data semanda sim. . XI. 2uibus actibus tempore indariarum fit abstinendum rXII. diuinam ex adverso actus tempore in-ciarum Am permissir L momodo inducia deerant a pare XIV. Utrum tempore induciaram elapso Asiatinovi indictione M'arma recurri possiti Xv. Urrum, si conveneris, ut 'aliquid tempore pacis liceaι, id etiam tempore induciarum lycitum M
I. inrism dies ρον modum termisi a quo expressa indutiis incias, vel excisse si ixul I. A Ponam tempore indutia obligent, si rota dies expressa nonsit X VIII. Iuibus modis inducia rinsus Ariantur
355쪽
XX. Utrum jus redeundi habeat, qui finitis induciis in hosico deprehenditur, se is vi majore fueris impeditus, quo minus
XXI. Si fides induciarum ab una parte violata sit, tiberum es laeso, etiam sine indictum ad arma redire. XXII. Σιμds in casum violationis poena sis adjecta tXXIII. Actus bHgicos etiam Asir commeatus , qua vox nares habet
Agnificationes. XXIV. Definitur commeatus in ordine ad propossum. XXV. Etiam inferiores potestates commeatum concedere possunt, sed tantum quoad suas copias. XXVI. Conceditis commeasus tum personis, tum rebus. XXVII. Utrum commeatus Patri datus, etiam ad liberos, s uxorem extendatur e XXVIII. Si commeatus alicui, es ejus comitibus datus sit, quinam comitum nominesnt intelligendi e . XXIX. Utrum commeasus persona datus, ad omnω ejus res extemdatur λXXX. Objectum commeatus es securitas. XXXI. Rutinam sit effectus ex parte ejus, cui sommeatus induisus es XXXII. Adducitur essectus ex parte Gntis commeatum. XXXIII. Expirat commeatus primo i si temporis. c XXIV. Secundo, si is, cui commeatus induisus es, contra adversam partem aliquid hostile moliatur. XXXV. Expirat tertio si fuerit revocatus. XXXVI. Utrum commeatus etiam morte concedentis expiret e XXXVII. Asferuntur assinia commeasus.
Ullum jam coeptum sistunt imprimis induciae; tempore enim induciarum actus bellici cessata debent; unde & ab eo, quod
356쪽
Vocantur in jure canonico Treuga, quae tamen vox latina non est. Elegantioribus, figuratis tamen phrasibus illi exprimunt inducias , qui eas pacem temporariam, pacem castrorum, bellorum serias, belli somnum appellant. Hodie vocabulo quidem non adeo antiquo, rei tamen exprimendae satis apto armistitium vocari solent.
Accipitur vox induciarum vel pro statu bellantium ad rempus bellicis actibus manente bello ex conventione abstinentium, vel pro ipsa conventione de armis utrinque ad tempus suspendendis. Et in hac postrema acceptione
IV. Describi possunt, quod sint conventio publica de bellicis actibus, manente bello, ad tempus omittendis.. V. Dividuntur primo in breviores, & longiores; possunt enim
bellantes non in paucas tantum horas, dies aut menses, sed in plures etiam annos inter se inducias pacisci. Sic Uejentibus, & Caeritibus in centum usque annos inducias datas esse resert Liv. lib. r. cap. I s. cy lib. I. cap. ao. ad . VI.
Dividuntur secundo in restrictas,& illimitatas, quae divisio tum a subjecto, tum ab objecto desumpta est. Rettione subjecti induciae dicuntur restrictae, quae respectu quorundam duntaxat: illimitatae vero; quae respectu Omnium actus bellicos suspendunt. Sic induciae urbi o sessae datae restrictae sunt; quia aliis, quam obsessis non prosunt. Sic etiam restrictae erunt induciae, si populi Europaei inter se bellum in Europa continuent, respectu vero provinciarum, quas in America possident, suspensionem armorum paciscantur, vel contra. Si autem duo bellantes ubique locorum ex conventione ab actibus hellicis abstineant, induciae erunt illimitatae. Ratione objecti vero restrictae dicuntur induciae, quae ita datae sunt, ut ea, quae alias tempore induciarum permissa sunt, non liceant, veluti si dictum sit, ut
357쪽
pendentibus induciis nihil inim utetur, sed omnia in statu, quo . sunt, permaneant, si vero absque ulla restrictione datae sint, illimitatae erunt.
Dividuntur tertio in expressas, & tacitar. Expressae sunt, quae constant consensu bellantium expresso. Tacitae, ubi Consensus de armis utrinque ad tempus suspendendis facto quodam duntaxat d claratur. Sic vela candida ab obsessis in turri, aut vallo posita signum sunt petiti colloquii, & induciarum, quo proinde vilis, si obsidentes ab ulteriori oppugnatione abstineant, induciae tacitae erunt contractae. Aliud est, si nullo tali signo praecedente hostis quiescati licet enim is actus hostiles aliquantisper intermittat, ex eo tamen solo colligi haud potest, pondem in inducias consensisse. Si igitur ex improviso ad actus hostiles rursus prorumpat, violatae fidei tacitae neutiquam argui potest, quanquam Li V. lib. a. cap. in O si . item lib. I. cap. 6. Talem etiam quietem, quam fessi hostes sine conventione nonnunquam sibi mutuo indulsent, tacitarum induciarum nomine appellce,
Causa essiciens induciarum sunt Bellantes, qui eas inter se panis gunt. Ubi induciae breviores secerni debent a longioribus. Breis' viores etiam belli duces, M quidem non summi tantum, sed Si inferiores, iis nempe, quos oppugnant, aut obse s tenent, dare posis sunt. Longiores Vero, quia pacis instar sunt, soli summi Imperantes, quorum nomine, M auspiciis bellum geritur, concedere queunt. Puffendors de I. N. O G. lib. t. cap. 7. S. Is Vitriar. ad
Utrum autem induciis, quas inferiores dant potestates, etiam superiores, & pares teneantur, an vero soli dantes,. & eorum coinpiae, non satis expeditum est. Solum dantem, & ejus copias, non etiam alios Duces pares, multo minus superiores obligari, existimat Grol. Iape cit. lib. s. cap. a a. f. s Contrarium autem tenet Alberic Cloitigodi ν Coos e
358쪽
ricus Gentilis lib. a. eap. ro. cujus sententiam probabiliorem esse arbitror; si enim ejusmodi Belli duci minori pars quaedam belli, veluti alicujus arcis , aut castri obsidio demandata sit , hoc ipso simul concessum esse intelligitur. ut is, re ita exigente, obsessis inducias dare possit: ergo indulgendo superiores etiam Belli duces, & multo magis pares ad eas servandas obstringit; quia perinde habetur, ac si ipse supremus Belli dux eas concessisset; nam quod faciendi quis alii jus dat, ejus ipse author esse, censetur. Atque haec sententia etiam principiis ab ipsomel Grotio cap. a. I. a. traditis
Possunt autem induciae non tantum justo hosti, sed & rebellibus subditis dari, ita ut durantibus induciis vim bellicam iisdem inferre permissum haud sit; quia fides etiam subditis rebellibus servanda est, si cum illis, qua defectoribus, Ac rebellibus actum sit. Groti saepinxit. M. s. cap. Ist. S. 6. O ibi Te M. Lis. D.
Objectum induciarum sunt actus bellici, quibus tempore induciarum abstinendum est, veluti etiam sunt corruptis hostium praesidiis loca ab ipsis possessa invadere. aut subditos ultro deficere volentes recipere, vel loca incustodita occupare, sive custodia ante inducias, sive factis induciis omissa sit; quia talia justa esse non possunt, nisi ex jure belli, quod durantibus induciis quiescit. Aliud dicendum, si loca quaedam revera pro derelictis sint habita, quae
etiam in media pace, &salvis amicitiae legibus, ac proinde tempore quoque induciarum, tanquam res nullius occupare licet. . Deinde prohibitum etiam est, res hostium, quae pendentibus induciis casu aliquo ad nos pervenerunt, retinere, tametsi antea nostra fuissent, quia jure Gentium externo ipsorum sunt factae. vid. GrO cap. a I. f. o. num. a. O g. I.
Εκ adverso cum exercitu ex eo loco recedere, unde alioqui
non facile sine conflictu digrederemur, & sese in tutiorem locum
359쪽
3 1 recipere, ut Philippus fecit Liv lib. I r. cap. yy. prope mes v. 3st.
moenia reficere, novas munitiones intra urbem obseitan moliri, CunicuIOS agere, aggeres extrucre, nisi intcr partes expresse actum sit,
ut omnia maneant in eo statu, in quo sunt ιcmporc pactionis, prΟ-hibitum non est. Sic Galli post deditionem urbis nostrae pendentibus induciis aggeres tormentarios, ut ipsi vidimus, ad oppugna Π- das arces, si forte earum deditio non sequeretur, nemine impediente extruxerunt. Si autem induciae Iongiores, disibilito utrinque bellico apparatu, contractar sint, ea omnia licen I, quae alias in pace perniisia Iurit.
Forma induciarum consistit in differentia specifica, qua distimguuntur a pace, quae in eo sita est, quod induciae bellum non tollant, sed eo manente actus bellicos tantum ad tempus suspendant, pax autem bellum in perpetuum tollat, ita ut super Illis Controveris sis, ex quibus ortum est, nunquam dei Πceps arma sint movemda, Iicet ex nova causa rursus ad bel Ium decurri possit, Et hoc non tantum de induciis brevioribus, sed & de Iongiotibus, quae, disic Iuto utrinque bellico apparatu, in mulam annos contractae sunr, v rum est; tametsi enim plenae pacis speciem praseferant, pax tamen 'non sunt, sed iis durantibus bellum manet, & pugna duntaxat Ce sal; bellum enim status est nomen, qui potest esse etiam, cum προ rationes suas non exerit. Unde dum Liri lib. I. cap. ao. 'ope si M. inducias populo Caeriti tu centum annos datas Pacem appellat, pacis vocabulum is latius aecepit- Ex quibus faciIi negatio resolvaiam possunt sequentes duae quaestiones, quarum
Prima est, utrum tempore induciarum elapis absque nova indictione ad arma recurri possit Affirmat vam venet Gror. sape as cap. a I. g. R. eo quod sublato impedimento tempora It ipso jure se exerat belli status, non mortuus, sed sopitus, ur dominium, & patria potestas in eo, qui a furore convaluit, quod rn induciis brevi ribus expeditum esse videtur, in langioribus aurem, quibus apparatus bellicus plane di Ivitur, & quibus regulariter haec inest cla sula.
360쪽
sula, aut saltem inesse debet, ut interea de controversa penitus tollenda tractetur , Putandors supra. cir. cap. I. ε. Si non necesis sarium, saltem decorum esse arbitratur, permittere indictionem eonditionatam , ut iustemur, nos bello non desectari, neque per nos stetisse, quo minus plena pax Coiret. Consentit vitriar. ad dis
Altera quaestio est, utrum si convenerit, ut aliquid tempore pacis liceat, id etiam tempore induciarum licitum sit Quod Gror. ubi sitra g.
r. num. a. neg.it, nisi, ut nam . subjungit, satis appareat, Conventionis
rationem uni. am, & per se moventem in solidum fuisse cessationem actuum bellicorum; nain tunc. pergit ille, quod de pacis tempore dictu inςst, etiam per inducias valebit, non quidem ex vi vocis, sed ex certa mentis collectione, sicut ex adverso, si quid convenerit, ut belli tempore valeat, id per inducias quoque valebit, nisi massifeste a pareat, non statum, sed ipsas functiones, & operationes bellicas spectatas esse ita Grol. Mihi dicendum videtur, inducias longiores. toto apparatu bellico diGluto, in multos annos Contractas, saltem in non odiosis semper sub vocabulo pacis comprehendi posse, siqui dem non tantum a Iustin. lib. I. cap. I. & Liv. cis. cap. ao. sed Mpopulari loquendi modo jam pacis nomine appellantur. Unde si forte inter duos populos conVenerit, ut inter utriusque partis subditos tempore pacis rerum Omnium libera sint commercia. etiam per ejusmodi inducias longiores libera erunt.
' - Effectus consistit in obligatione a bellicis actibus abstinendi. Aquonam autem tempore induciae Obligare inCipiant, non adeo expeditum est, sive eerta dies tanquam terminus a quo expressisa sit, sive non; si enim certa dies expressa sit, tunc dubium est. utrum illa induciis inclusa sit, vel exclusa. Exesusam esse putat Grol. ope eit. cq. a I. g. Num. s. eo quod praepositionis avis sit diicernere, non conjungere. Contra Puffendo . svra Heri cap. I. g. g. inclusam esse arbitratur, quae sententia mihi verio: videtur, initium enim utique pars rei est. Certe si ita conventum esset; induciae erunt in decem dies a calendis Iulii, nemo hocv v a aliter