장음표시 사용
401쪽
fit, veteres tamen injuriae, ac offensiones non aliter Vindicari posis sunt, quam si illi, qui eas intulerunt, aut quoquo modo se part cipes reddidere, nondum decesserint, de quo alibi.
De O fidibus, Pignoribus, s AFecuratoribus
de ob is dicti irneari etiam solent pignora. Accintur vox obsidis, vel iare, velinia . Destribumor in sensu fricto sumpti. Dividuntur in publicos, ct privatos. Ginam ob idem dare, O recipere posslat 3 ob des dari possum omnes Mne ullo discrimine. Subditi etiam inviti obsides dari possuην. Vasellus, nisi uist subditus, laevum dari non potes ob es. Obses publicus Hrur in causa publica.diuomodo ctbsides diserant a plππιbus, Fide ussoribus, o jurere effliarum ecptis XII. diui Vies Obsidem dedit, aut ab altero da us dem de non fi ' sendo dedi, is fugere non potest. XIII. Errum obses a civitate dum fugere post, si nugas des de non fugiendo data μ ξ XIV. Obsedes non fiunt servi. XV. Aut ob dem dedis, renetur eidem damna resarcire, qua propte πη perpessus s. ΣvI. Potest quidem obses ab eo, eui datus est, quoquo modo eaφῶ-ra, non Iem os violatam a civitate fidem inter i. Nolores Obses in unam causam darus in aliam retineri. XVIII. Auibus modis obligatio Ob dum rursus tostatur ρXIX. Pignorum obligatio non tam odiosa es, ut Ob dum
XX. Ad quid siponseres pacis obligentur t
402쪽
3trINter accessiones pacis primo sunt obsides, quos Paulus ad F stum quasi obsides dictos esIe existimat, eo quod ob fidem praestandam, & servandam dentur. Alii vero eos ab obsidendo appellatos esse arbitrantur; quia ab eo, cui traduntur, arcta custodia velut obsidentur.
vocari etiam solent pignora. Sic Cloeliam virginem unam ex obsidibus Regi Porsenae datis Liv. bb. a. cap. I s. pignus pacis appellat, & bb. aa. eap. a a. de obsidibus Hispanis, id unum, inquit, pignus inclinatos ad Romanam secretatem omnium Hispania populorum animos morabatur, ne sanguine liberorum suorum culpa defectionis la-eretur. Germani quoque nostri obsidem non tantum vocabulo
ruisset exprimunt, sed M appellatione spbu dtύltumn utuntur.
SPilter de Ob d. cap. I. g. a. num. a
Accipitur vox obsidis vel late, vel stricte. Late accepta Complectitur non tantum illos, qui sponte se obsides pro altero dederunt, aut ab altero traditi sunt, sed eos etiam, quos alius ipsemet sumpsit. Sic C. Hostilius CXX. liberos Senatorum Arretinorum abripuit, & tanquam obsides Romam deducendos C. Terentio tradidit. Liv. tib. ar. eap. aσ. Sic etiam Ioas Rex lsrael post de-vIctum Amasiam Regem Filios Principum Regni Iudae obsides a duxit. . Reg. I . & Paralipom. cap. as. stricte autem vox obsidis accepta illos tantum comprehendit, qui vel se ipsos ultro obsides dederunt, vel ab aliis traditi sunt, quos non inepte conventionales appellare possiimus; quia datio, & acceptio obsidis in speciem conventionis incidit. Et in hac acceptione
IV. 'Describi possunt obsides, quod sint personae, quae in securitatem fidei servandae alteri traduntur, ita ut interim, donec fides lis rata fuerit, ab eo detineri, & custodui possint.. -- Bbb 3 V. Diu, Diottigia by Corale
403쪽
v. Dividuntur in publicos, & privatos. Publicos voco, qui in causa publica, privatos vero, qui in causa privata intercedunt. Sic Alexander Ill. Papa in eap. ρ. r. de Dre ur refert, Abbatem Tre. mentem quosdam ex Monachis oblides dediste creditori suo super Summa octo millium solidorum, ita ut ii ipsi deficerent , alii Monachi loco eorum in obstagio ponerentur. Sic etiam Honorius III. in cap. II. x. de Arbitr. mentionem facit aliculus compromissi, cujus servandi causa obsides dati fuere. At hi privati obsides ad praesens arguineutum non pertiuent. VI. . causa obsidis efficiens est dans, de recipiens. Dantem quod attinet, refert, utrum aliquis ipse sese pro altero obsidem dare velit, vel alius. Se ipsum dare potest omnis, qui usum ratioα,& libertatem habet morandi, ubi velit, dc agendi, quod velit. Alii obsides dare possunt non tantum, si summi Imperantes, sed& si inferiores sint potestates, veluti Belliduces, etiam minores. cum enim inducias breviores dare valeant, etiam pactas inducias datis obsidibus firmare poterunt. Schitrer. cit. Disert. cap. a. g. num. asi. ct seqq. Recipere obsidem potest ille, qui alterum ad aliquid praestandum, faciendum, vel non faciendum obstrictum tenet, ubi enim nulla prorsus subest obligatio, frustra daretur, Sc reciperetur Obses. Non tamen necesse est, ut obligatio dationem obsidis praecedat; aliquando enim ipsi dationi obsidis promissio implicita est, ita ut dando obsidem primum nos obligemus ad aliquid, ad quod antea non tenebamur.
Possunt autem in genere Obsides dari omnes sine ullo discrimine
sexus, aetatis, aut dignitatis. Sic primo dari possunt non tantum masculi, sed dc Deminae, velut ex Flor. lib. I. . Io. num.7. dc Linsuprarit. lib. a.cap. II. apparet. ImOTacit. de Moris. German. cap.Ι. num. a. putat,
etficacius obligari animos civitatum, quibus inter obsides puellae quo
404쪽
que nobiles imperantur. Deinde dari possunt non tantum, qui maturae jam sunt aetatis, sed etiam impuberes, ut rursus ex Liv. eis. loc. elucescit, ubi Cloelia, quam Rex Porsena obsidum, quos ipsa legere vellet, donare te dixit, productis omnibus impuberes elegisse dicitur. Denique ipsos Regum liberos haud raro obsides datos fuiste legimus. Sic Phrahates partem prolis Vononem Augusto firmandae amicitiae obsidem misit. Tacit. lib. a. Annal. cap. a. num. a. Sic etiam Franciscus I. Rex Galliae filios suos Franciscum Delphinum, ac Henricum Aurelianensem Carolo V. imis peratori obsides dedit. Solet autem is, qui obsides imperat,
quandoque Certas personas exprimcre, quae dari dcbeant, vel non debeant. Posterioris exemplum occurrit apud Liv. lib. II. cap. I I. ubi Romani inter conditiones pacis AEtolis etiam hanc praescripserunt: obsides XL. arbitratu Cons. Rom. dato, ne mιnores XII. annorum, neu Majores M. Ob es ne esto Prator, Prasectus equitum,
scriba publicus, neu quis, qui ante obses fueris apud Romanos. 3 - Uli I. Corteriam qui subditi sunt, etiam inviti dari possunt obsides,& quidem non tantum, si hostis potentior certos sibi dari postulaverit, sed & si nullus adsit, qui sponte hoc onus in se suscipere
velit; summo enim Imperio civili inest non tantum jus in bona, sed & in actiones subditorum, ac proinde summi Imperantes e Xigente necessitatu, vel utilitate Reipublicae non minus arbitrium
agendi vel non agendi, quam bona singulis adimere possunt. Si tamen plures sint, qui obsides dari queant, & nihil intersit, quis
ex eis detur , aequissimum erit , rem sorti committere , & si longiori sorte tempore detinendi sint ,. substitutis novis veteres liberare; quin & operam dare tenetur civitas, aut ejus Rector, ut onus hoc extraordinarium, quantum fieri potest, aliunde repense- tur. Hoc modo si res tempetetur, nemo subditorum jure conqueri poterit. Grol. lib. s. cap. a o. g. sa. & Puffendors lib. I. cap. a.
Qui vero subditi non sunt, propter imperii in eos desectum obsides inviti dari haud possunt. Unde ultro sequitur, vasallum.
405쪽
nisi simul subditus sit, non posse invitum a Domino directo obsidem dari; neque enim reverentia, & obsequium, quae debet, hucusque pertingunt; quamvis fieri possit, ut Vasallus ipse pro Domino directo, licet ejus subditus non sit, se Obsidem dare teneatur, si nimirum hoc in litteris investiturae nominatim sit expressum, ve Iut aliquando contingit. Cujac. ad ML δ. Duae TD. I. X objectum est causa, in qua obses datur. Datur autem obisses publicus in causa publica, puta, pro pace tenenda, firmanda amicitia, servandis foederibus, & aliis pactionibus publicis. Sie L. Coelius Legatus Romanus M. Trebellium Fregellanum in Penestas misit ad obsides ab illis urbibus, quae in amicitia cum fide permanserant, accipiendos. Liv. lib. s. cap. a L. Phrahates, ut supra dictum, Filium suum Vononem Augusto firmandae amicitiae obsidem misit, fidei popularium diffisus. Tacit. bb. a. An l. cap. r. num. a. Perseus Marcio Legato Romano obsides dedit, nihil fraudis fore in colloquio. Liv. M. a. cap. Ist. Plura exempla silentio praetereo.
XI. Forma consistit in differentia specifica, qua obsides a pignoribus, Fidejussoribus, & jure reprellatiarum captis distinguuntur. A pignoribus differunt in eo, quod pignori dentur res, qui autem obsides dantur, personae sunt; & quamvis jure Naturae etiam homines liberi oppignorari pollini, non tamen vice Veria res unquam tanquam obsides dari queunt. A fidejussoribus vero differunt. quod obsides etiam inviti dari possint; Fid ejus lores autem non nisi sua voluntate constituuntur. Deinde Fidejussores se non trais dunt in custodiam creditori, uti traduntur obsides. Praeterea obligatio Fidejusibrum ad haeredes transitoria est, non vero obsidum, ut infra dicemus. Illi denique qui jure repressaliarum capti sunt, obsides quidem dici possunt, si vox obsidis late sumaturi non tamen sunt obsides conventionales, de quibus solis in proposito nobis sermo est.
406쪽
Effectus alius est ex parte obsidis, alius ex parte ejus, qui obsidem dedit, alius denique ex parte ejus, cui obses datus est. Ex parte obsidis est obligatio non iugiendi ; Et quidem si quis sua1ponte ipse se obsidem tradiderit pro altero, res extra controversi am esse videtur ; quia dando se obsidem ipso facto promittere intelligitur, se igiturum non esse: multo minus fugere poterit, si ab altero quidem etiam invitus traditus sit, fidem tamen expresi inde non fugiendo dederit, quo laxius habeatur; Si tamen is postea nihilominus arctiori commissus fuerit custodiae, promissio haec promittentem haud stringit, utpote facta sub conditione, aut modo. qui causae finalis rationem habet, deficiente autem conditione, aut
cessante causa finali etiam ipsa evanescit promissio. Quare perinde habetur, ac si de non fugiendo nulla fides suisset data.
. Quid si, ergo nulla fides de non sugiendo data sit. Inne obsea a civitate datus tali casu sugere poterit t Ita quidem existimat Grol.
cit. Cap. ao. g. 1 . eo quod animus civitatis non. videatur fuisse, cruvem obligandi, ne aufugeret, sed alteri tantum dandi facultatem. qualis vellet custodiae. Ego tamen contrarium verius esse arbitror; qui enim obsidem dat, alterum de Praestando eo, quod praestare tenetur, securum reddere vult. Securum autem non redderet, nisi
obsidem obligare vellet ad permanendum. Deinde civitas obsidem. quem dedit, suga elapsum recipere, & retinere non potest, sed reposcenti restituere tenetur, ut ipse Grol. eis. loci tenet, & rectet qui enim obsidem dat, cum effectu dare intelligitur: Ergo non tantum facultatem custodiendi dare, sed & obsidem ad persistendum obligare velle censetur, donec id fuerit praestitum, pro quo obses datur: alias enim utique eundem fuga elapsum recipere, x retinere posset, nec repetenti restituere teneretur. Unde factum Cloeliae, quae custodes frustrata inter tela hostium I iberim tranavit, defendi haud potest, licet virtus in virgine laudanda sit. Quare Romani eandem etiam tanquam pignus pacis Regi Porsenae ex se dere restituerunt. Livia Diti a. Cap. II. Atque huic sententiae praeter Cce Henni
407쪽
Henniges. adstipulantur etiam Budaeus in Select. Iur. μι. s Gent. Emercis. uli. g. 16. Schilterus supra Egeg. Difert. Cap. I. g. I. num. s. Clarisi. D n. Here de Ad. pact. Cap. . a. f. . num. 12. Ubi tamen addit, nolle se laqueum conscientiae injicere obsidi, si in casu vacilliniis paulatim fidei suae civitatis, a qua datus est, fugam mature circumis spiciat, seque impendenti severioris fati periculo subducat. Recte, si obsidi mortis, vel talis mali periculum immineat, quod eidem Jure Naturae inserri nequit; si vero loco laxioris custodiat, qua hactenus gavisus est, arctior duntaxat in posterum custodia metuenda sit, nollem obsidi auctor esse, ut sugeret, maxime, si fugiendo gravioris mali periculo se exponeret. Sic Ubsides Tarentini e fuga retracti, & virgis caesi, approbante populo de saxo dejiciebantur. Liv.
Tametsi autem obsides sugere haud possint, non tamen semfiunt; nec enim in servitiatem, sed in Pignus traduntur, cujus dominium in creditorem neutiquam tranSsertur, cui consequens vi,
quod Jure Gentium & bona propria habere, & haeredibus testameniato institutis relinquere possint, licet olim Iure Rhmano testari non poterant, sed defunctorum bona in fiscum cogebantur, nisi testa di licentiam vel expresse impetraverint, vel accepto usu togae Romanae ut cives Romani semper egerint. L. LI. g. Eui Test. De. psi. L. 3I. ct sa. F. GJur. Asci. Ratio in promptu est; quia scilicet obsides peregrini erant, quibus testari Iure Romano permissum non suit. Hoc itaque jus Romanum de illis tantum obsidibus intelligi debet, quos Romani acceperant, non quos ipsi aliis dederant. Schilter. alget. Dissert. Cap. p. per tot. .
Fffectus ex parte obsidem dantis consstit in obligatione, qua istum obsidi, tum ei, cui obsidem dedit, obstringitur. Obsidi obligatur ad hoc, ut eidem damna, quae ob id, quod obses datus sit, Perpessus est, reiarciat; nemini enim officium suum damnosum esse debet. Ei vero, cui obsidem dedit, ad hoc tenetur, ut ne, fide sua nondum liberata, obsidem dolo, aut machinatione liberet, ut
408쪽
Phileas Tarentinus fecit apud Liv. Lib. as. Cap. I. neve eundem fuga forte elapsum recipiat, & retineat, sed reposcenti restituat.
Effectus denique ex parte ejus, cui obses datus est, duplex Occurrit. Primus stat in potestate obsidem quoquo modo custodiendi, ne is aufugere possit; quia tamen servus non sit, sed libermanet, utique humanitas dictat, ut in liberaliori custodia servetur.& non forte in vincula conjiciatur; & quamvis civitas, quae o dem dedit, promissis non steterit. sed fidem violaverit, obses tamen Iure Naturae interfici nequit; quia ob delirium alienum nemo, 9ui innocens est, puniri Potest. Certe cum domnium in viis tam loli Deo si reservatum, neque Civitas in vitam Innocentis obissidis, neque obses ipse .suo consensu alteri in eandem jus dare potuit, licet multi populi hac in parte hallucinati olim aliter senserint.& ideo innocentes obsides propter ruptam a civitate fidem inters Cerint, quod merito aliis atrox visum est. Unde Scipio apud Liri
Lib. aδ. Cap. s . se non in obsides innoxios, sed in ipsos, qui defecissenν. favisurum, nec ab inermi , sed ab armato hosti poenas expetismum esse dixit. Plane si obses innocens non sit, sed grave delictum admilerit, aut fidem a se datam in re magna fefellerit, is absque injuria puniri poterit, modo sumatur poena delicto commensurata. Cum igitur is, cui obsides dantur, nihil praeter custodiae jus in eos habeat, ideo multi nequidem obsides poposcerunt, aut oblatos recipere voluerunt, ut Paul. Diacon. Lib. I. Miscest. Cap. 16. refert.
Alter ellectus ex parte ejus, cui obses datus est, consistit in obligatione, obsidem impleta conditione, & praestito eo, propter quod datus est, restituendi, nec in unam causam datus in aliam reintineri poterit; odiosa enim est obsidum obligatio, tum quia libertati inimica, tum quia si inviti dentur, ex facto alieno venit, &ideo .strictam recipit interpretationem. Plane s in alia causa a cruvitate, quae obsidem dedit, justitia fuisset denegata, vel malitiose protracta, obses quidem retineri posset, non tamen vi praecedentis' dationis, & ex ea natae obligationis, sed jure repressaliarum, quod
409쪽
ipsum tamen ne fiat, Grol. cis. p. a o. f. ss. caveri posse existimat, si pactum adjiciatur de obsidibus reddendis, ubi id impletum erit, cuis jus nomine dantur. At vix haec cautio sufficiens esse videtur: liacet enim tale pactum non fuerit adjectum, tamen is, cui obsides dati sunt, obligatus est, ut post impletam promissionem eos restiis tuat, ac proinde pactum hoc de reddendis obsidibus non arctius eundem obstringit, quam is antea obstrictus erat. Nisi ergo ex- . presse conventum sit de non retinendis obsidibus in aliam causam, qflam cujus gratia dantur, non latis illis cautum esse videtur, ut
recte advertit Ziegler. ad cit. S. XVIII. .
Contraria sunt modi, quibus obligatio obsdum rursus tollitur. Tollitur autem I. Si id impletum fuerit, . propter quod dati sunt. II. Lapsu temporis, si scilicet ad certum tempus dati sint, ita ut eo
elapso non amplius teneantur. III. Morte obsidis; licet enim fideiusseris obligatio morte ejus non expiret, sed in haeredem transeat, aliud tamen Obtinet in obligatione obsidis, quae cum persona ejus expirat, nec in haeredem transitoria est. Ratio disparitatis stat
in eo, quod obligatio obsidis solam personam respiciat, cum liseristatem morandi, ubi velit, & agendi, quod velit duntaxat constringat; obligatio autem fidejussoris bona respicit, ac eo tendit, ut ere ditor, debitore principali non solvente, id, quod sibi debetur, a fidejus re consequatur. Si tamen obses decesserit, priusquam id, ob quod datus est, fuerit impletum, civitas, quae obsidem dedit, alteri, si petat, loco demortui alium dare tenetur. IV. Obligatio obsidis tollitur, si is danti succedat, & debitor principalis fiat; o sides enim perinde, ut fidejussores , accedunt obligationi alienae, non propriae, interim tamen alium Pro se substituere tenentur, ubi id fuerit postulatum. Pussendors. Ub. I. Cap. R. g. o. U. 'Denique obses liberatur, si obligatio principalis quocunque demum modo fuerit extimsta ; sublato enim principali etiam perit accessorium. Sic si captivus, aut obses ad invisendos sorte propinquos, fide de redeundo data, in patriam dimissus sit, & alius pro eo te tanquam obsidem obligaverit, ille autem, antequam rediret, decesserit, obses Pro eo datus liberatus erit; quia extincta est obligatio Principalis, a Cum
410쪽
cum mortuus non possit amplius reverti. Similiter si duo Reges foedus personale inter se percusserint, eoque nomine obsides dederint, mortuo uno obsides haud amplius tenentur; cum obligatio, quae ex scedere personali nascitur, in successorem non transeat, sed cum perlona paciscentis expiret; si autem foedus sit reale, obses non liberatur, licet Rex, qui foedus iniit, decesserit; quia obligatio ex foedere reali nata morte paciscentis non expirat, sed in successorem transit, vel directe, si Regnum sit patrimoniale, vel saltem imdirecte, seu mediante civitate, si haereditarium sit, vel lineale. Grol.
Secundo pactioni pacis accedere possitnt etiam pignora, velutis conventum sit, ut urbs quaedam pignoris jure retineatur, donec sumptus in bellum facti ab altero fuerint refusi, aut aliae conditiones pacis impletae. Est autem pignorum obligatio non tam odiosa ut obsidum, & ideo pignora etiam ob aliud debitum retineri Possunt, quam propter quod data sunt, secus, ac supra de obsidibus dictum est. Ratio disparitatis stat in eo, quod res natae sint,
ut teneantur, non autem Personae. Grot. S. Ist.
Tertio conventioni pacis accedere etiam solent assecuratores pacis, qui operam se daturos esse spondent, ut, quae utrinque conventa sunt, serventur, quam sponsionem vulgo Guarantiam pacis
appellant. Fit autem haec sponsio vel ab ipsis, qui pacem inter se pacti sunt: si ex una, & altera parte plures sint pacis socii, & consortes , velut factum est in Pacificat. Osinabrug. Art. II. f. s. or σ.& Moriaster. Art. 16. g. r I s o II o. vel a Tertio, ut priore saeculo pacis inter Regem Galliae, & Electorem Brandeburgicum initae Gua- rantiam Rex Suhciae suscepit. Tenentur igitur sponsores pacis operam dare, ut, quae utrinque conventa Cant, serventur, adeo ut pe fidum tandem vi etiam a mala ad servandas pacis Leges compellere queant, si monita, & alia leniora remedia non sussiciant. Et quam ἀvis Guarantiae sponsor non videatur stricto jure obligatus esse, ut