장음표시 사용
461쪽
Subditus ad nostrum Propositum delcribi potest, quod sit persona summa potestati civili ad fidem, obsequium, & reverentiam obstricia. Si vero descriptionem subditi in genere desideres, loco Lmma ροι iura civili poni debet, 'testati Ρblica; licet enim etiam larvi Dominis, & Liberi parentibu ad fidem obsequium, & reverentiam obitricti sint; quia tamen potestas Dominica, & patria potestates publicae haud sunt, sed tantum privatae, ideo Dominorum.& parentum proprie, & stricte loquendo lubditi dici nequeunt.
Debent autem summo Imperanti fidem, obsequium, & rev rentiam omnes, qui in eius territorio domicilium habent, nisi speciali jure snt excepti, veluti iunt personae fccteliastic , quae licet pars sint, & quidem nobilior Reipublicae politicae, potestati tamen civili subjectae haud sunt Cap. Io. X. de constit. Non tamen praecistnecesse est, ut aliquis in territ9rio summi Imperantis habeat constitutum domicilium habitationis, sed sussicit quandoque domicilium originis, quippe quod eo inque retinetur, donec in alio ter miorio constitutum suerit domicilium habitationis. Unde Filius, qui relictis Laribus paternis eSteras visitat Regiones, subditus esse non delinit ejus: qui in loco originis luminum habet Imperium. Mev. P t. s. Deci . II. & Par .F. De f σἔ Qui igitur bona tantum in alieno territorio possident, subdiἀtorum numero haud continentur; quamvis enim bona ejus territorii Imperio iudiecta sint, perlonae tamen subjectae non sunt, licet forte hona illa a Domino territorii in seudum recognoscerenturicum asellus Domino directo ad fidelitatem quidem, & reverent am, non autem extra caulas seudales ad obsequium sit obstrictus, nisi non tantum juramentum fidelitatis, sed & subjectionis eidem prestitisset, quo casu is subditorum numero omnino accenseri debet.
462쪽
V. Quaeri solet; utrum etiam Liberi, Parentes, Maritus, vel Uxoesum Imperantis ad classem subditorum referendi sint3 Assirmativa. mihi verissima esse.videtur, cum in civitate, per se loquendo. exin' ceptis personis Ecclesiasticis, inter Imperantes, & subditos medium non detur: atqui Liberi, parentes, conjux Regis, vel Reginae non sunt Imperantes: ergo referri debent ad subditos. Certe potestas patria, vel Maritalis suapte natura non excludit Regiam: ergo licet Liberi subsint potestati patriae, & uxor potestati Maritali, ex eo tamen inferri haud potest, quod non etiam subsint Patris, vel Mariti potestati Regiae. ' Sed nec repugnat, ut alibi jam diximus, Reginam subesse Marito quoad regimen familiae, educationem liberorum, & alia ossicia matrimonii; praeesse vero quoad Gubernationem politicam Reipublicae. Porro filius, si Rex sit, non censetur amplius esse pars familiae paternae, & licet qua filius, ac persona Privata parentibus pietatem, & observantiam debeat, non debet tamen qua Rex, & persona publica. De Fabio maximo Plutaris cuius in sophtegm. Roman. refert, quod senectute ingravescento filium consulem, cum is in n. agna hominum frequentia publico fungeretur ossicio, Conscenso equo adiverit; cum autem filius missio lictore cum ex equo descendere jussistet, reliquis pudore affectis,
desiluit ex equo, S contentiore, quam aetas ferret, impetu accurrit ad filium, eumque amplexus, mze, inquit, Iam, sentiens, quibus praesis, O quantam imporii Majestatem adeptus sis. Deinde quis nescit, Annam Reginam Angliae qua Reginam Marito tanquam subdito imperasse. Quis tam peregrinus in historiis, ut ignoret, Reges quandoque de Liberis, & Uxoribus poenas sumpsisses Pla- ne quin conjux conjugem, aut etiam parentes Regio eximere possit imperio, dubitandum haud est; at illi per se exempti haud sunt, te ideo nec Rex, aut Regina eos, nisi de hoc aliunde constet, eximere voluisse praesumi possunt. Atque huic sententiae etiam subscribit Boetimer lib. I. cap. δ. g. aa.
Sunt autem subditorum alii immediati; alii vero me diati. Immediati dicuntur, qui summo Imperanti immediate sub-
463쪽
jecti sunt; mediati autem, qui immediatὸ alteri subsunt, & eo medio demum summo Imperanti sunt subjecti. Sic in Imperis
nostro Romano-Germaniaeo Status Caesari immediate, subditi vero Statuum eidem mediate sunt subjecti; nec enim tolerari potest illa quorundam Protestantium doctrina, quod aliis non sint veri Im- . operatoris subditi, sed foedere duntaxat inaequali eidem connexi, Cuius contrarium manifesto evincunt tum Constitutionest Imperii, tum juramenrum non tantum fidelitatis, sed & subjectionis, quod Caesari praestanr. Unde miror, qua fronte viri caetera docti talia in publicum effutire sint ausi; ajunt quidem, eos ignorantiam promteri, qui ex formulajuramenti subjectionem Statuum concIudere velint; at verius illi, si non ignorantiam, saItem malevolum suum in A gustissimum Imperii Caput affectum profitentur; dandum est Caesari, quod Caesaris est, & Statibus,quod Statuum est, injuriosus est non mindo in Caelarem, sed & in totum Romanum Imperium, quisquis juribus Imperatoris detrahit, ut Status qua taIes ad supremum, & Regium evehat fastigium; cum hoc non nisi ad dissolvendum nexum inter Caput, & Membra, & turbandam pacem, ac publicam Imperii tranquillitatem servire possit. ReIinquatur Statibus ilIasa in personas, & res stri territorii potestas, seu superioritas rerritoriaIis; at conita relinquatur etiam Caesiti illaium,quod obtinet in Status, x eorum subditos, summum Imperium. Caesari detrahere, & Si tibus adjicere vel Matius .detrahere & Caesari adjicere, utrumque
Deinde subditorum quidam in sola parendi conditione post
sint, ira ne praeter obsequii gloriam nihil ipsis relictum sit, aIii vero ab eo ..qui summam in civitare porestatem habet, in partem adism strationis Reipubfrcae assumptr, qui inferiorum quidem habita ratione personae pnhIica funi, respectu autem summi Imperantisprietati, & subdi rς alir porro ipsus summi imperii sunt participes, ut in stato Aristocratko Optimates, δέ in Democratico omnes, qui jas suffragii habent, qui tamen si considerentur ut singuli, ex numero siabditorum sunt; denique alii veI ab initio constit in civitatis, vel postea certa jura libertatis maturalis sibi reserva-
464쪽
rudi, ut accidae in Regnis limitatis, qui licet majori stuantur libertate, quam aIli, non tamen propterea ex classe subditorum se eximere possunt. Unde patet, varios dari gradus subditorum, nec ex eo, quod aliqui ad infimam, vel ei proximam classem referri nequeant, statim inferri posse, eos subditos non esse.
Porro subditorum alii sunt NobiIes, alii Ignobiles: quamvis
enim natura Omnes homines aequales sint, summi tamen Imperantes quibusdam specialem, etiam ad posteros transitorium valorem imponere possunt, vi cujus coeteris praeferantur, quam praerogati- , 'vam omnes quidem ejusdem Reipublicae subditi, non autem etiam exteri agnoscere tenentur, utpote quibus extra territorium imponentium existentibus tam partim imperari potest, ut valorem pedisonae impositum agnoscant, quam parum ipsi juberi possunt, ut agnoscant valorem nummo impositum. Quod si ergo is, cui summus Imperans Haerogativam nobilitatis tribuit, etiam in alieno territorio pro nobili habeatur, id benevolentiae tantum , non vero necessitati juris erit adscribendum. Mehmer Pari.speciaί lib. s. cap. r. f. II.
ceterum subditi aut nascuntur, aut postmodum fiunt. Ex nutivitate subditi sunt liberi ex subditis nati; qui postea subditi fiunt, vel in servitutem civilem migrant ex statu libertatis naturalis, ut illi, qui primi in civitates Coaluerunt, vel ex statu subjectionis, cru. vilis, & quidem vel volentes, ut nubendo, domicilium constituen. - do, vel inviti, ut qui jure belli, vel alienatione alterius subiiciuntur imperi a X.
Forma subditorum vel generalis est, vel specialis. Generalis stat in differentia specifica, qua tum a subditis temporatiis, tum a vasallis qua talibus distinguuntur, quae ex supra dictis colligitur.
465쪽
SpeciaIis vero est, qua subditi inter se ab invicem differunt, quae ex eo rum diverso statu desumi deber. . . l.
Effectiis consistit in obligationibus subditorum, quibus summo Imperanti obstringuntur, de quibus in sqq. cap. agemus.
Contraria sunt modi, quibus aliquis rursum subditus esse defrinit. Definit autem primo, si domicilium suum in territorium alietanae Reipublicae tranSserat; quivis enim nou tantum cum Consensu summi Imperantis, sed per se loquendo, venia etiam non impe treta, domicilium suum mutare, SP alio transferre potest, quam libertatem illi, qui in civitatem coaluere, vel eidem postea accesiserunt, in dubio sibi reservasso intelliguntur; cum facilε aliquid supervenire queat, ut rebus eorum non amplius expediat, vetus domicilium porro retinere, in quod civitas, vel is, qui summum in civitate imperium habet, etiam contensisse censetur, cum ple rumque nihil ejusdem intersit, etiamsi unus, vel alter discedat. qui pape quorum discessus ex adverso aliorum adventu compensari solet.
Unde JCtus in L ra. g. o. f. de captιν. ρυum revers de sιa πυιrate euique consitaenia oberam facultat esse dixit.. ' , XIII. Quin tamen lege publica prohiberi posse, velut multorum etiam . populorum legibus prohibitum este constat, ne subditi non impetrata venia discedant, dubium non esti tametsi enim sint, . qui talem legem, eo quod naturali adversetur libertati, invalidam esse arbitrentur, multum tamen illi falluntur ι cum libertas mu-.tandi domicilium non sit juris naturae praeceptivi, sed tantum perinmissi vi, quod lege humana mutari potest. Sic & in aliis naturaialem subditorum libertatem a Legislatore humano vel omnino sublatam, vel saltem restrictam fuiste videmus, prout exigebat necessitas, vel salus, & incolumitas Reipublicae.
466쪽
Deinde non aliter subditi libertatem habent, non impetrata venia emigrandi, quam non peculiari insuper vinculo sint obstricti. Sic qui ad officium publicum ab Imperante astumpti sunt, illud invito eo deserere,&discedere haud tollunt. . Sic etiam gle- hae adscripti, & proprii homines tam parum non impetrata venia discedere queunt, quam parum servi jugum servile pollunt e
Porro libertas emigrandi ex regula naturalis aequitatis ita tem panda est, ut subditis tum demum discedere liceat, si discessiis non vergat in praejudicium Rci publicae, si enim societatis civilis inter. sit, ut Civis non discedat, Impedans discessum prohibere potest, ne Respublica detrimentum capiat. Sic si magnum Contractu ni sit aes alienum, interest Reipublicae, ut cives non discedant, nisi parati sint, in praesens partem suam exsolvere. Sic etiam si fiducia multitudinis bellum sit susceptum, interest Reipublicae, praesertim si obsidio immineat, ut subditi non discedant. Grol. 6λ a. cap. I. g.
Quodsi non unus aut alter tantum subditorum, sed plures gre gatim, antiquis relictis sedibus, emigrare velint, etiam hoc naturaliter licitum esse existimat Puffendors bb. R eap. II. g. o. si enim, isquis, sngulis pro arbitrio migrare licet, cur non idem liceat pluribus, quibus sedem fortunarum eodem tempore transferre Com. modum est Recte; at non aliter singulis migrare licet, quam si discessus non vergat in praejudicium Reipublicae: ergo nec plurisbus greg.itim aliter discedere licet, quam ii talis discessiis sit innoxius; secus recte prohibetur. Sic Cum post Canne sena cladem Iuvenes quidam nobiles Italiam deserere vellent, a P. Scipiono stricto super capita consuliantium gladio prohibiti, rupo stea apud Censores causam dicere iussi sunt. Liv. bb. aa. eap. 13. & 5k a . eq. I δ. Et de tali casu intelligi posse videtur Grol. eιι. Dc. ubi
467쪽
ait, ex necessitate finis, quae jus facit in moralibus, satis expeditum esse, quod gregatim cliscedi nequeat; clun alias, si id liceret, civi. Id societas subsistere haud poster.
Secundo aliquis desinit esse subditus, si propter delictum commissum alteri summo Imperanti deditus, oc ab eo receptus sit; si
enim receptus non sit, probabilius est, eum manere subditum, Mcivem. λcriter hac super re olim disputatum fuit apud Romanos in Hostilio Mancino, quem Numantini sibi deditum non accepe4. runt. Publius Mutius Scaevola negavit, deditum', neC receptum civem manere siquidem quem semel populus jussisset dedi, perinde ex civitate expulisse videretur , ac si ei aqua, & igni interdiceret. ut patet ex L uis. F. de Oegat. Ex adverso Brutus, quem sequitur Cicero in Topicis, contendebat, erindem Civem manere, eo quod neque deditio, neque donatio sine acceptione intelligi possit. Hanarationem Grot. lib. a. eap. ar. g. . num. . quidem improbat, cumactus donationis perfectionem non habeat, nisi ex duorum coci sensu, dedere autem in proposito nihil aliud sit, quam civem ale rius populi potestati permittere; ita ut det eo statuat, quod voluerit, ipsa in autem sententiam Veriorem esse existimat, eo quod jus civitatis non amittatur ipsis facto, sed decreto aliquo, aut iudicio, nisi lex aliqua factum velit haberi pro re judicata, quod hic dici non possit. Grotio adstipulantur Vitriar. ibid. Ruas. I. & millen berg. - Τ. r. Item Pustendors lib. 3. cap. II. g. p. Contrariam vero Publii Mutii Scaevolae sententiam amplectuntur Ziegler. Van derMuelen. Obrecht ad Grol. cit. loc. Item Henniges. ad eundem Grotarit. lib. a. cap. I F. S. Iss. ad Verba: corpus ad servitutem; quid enim, inqaii Ziegler. alias opus sitisset, lege lata cavere, ut Mancilius civis Romanus haberetur, neque deditio ei fraudi Torret Mediam viam ingreditur Κulpis pd Gror. HEI. cap. a I. g. r. rat. C. qui voluntatis quaestionem esse ait, utruna civitas dedendo aliquem simia pliciter ejicere . vel tantum alteri exequendi potestatem facere voluerit Illo casu priorem, hoc vero posteriorem sententiam veram esse asserit. Recte omnino , at quid in dubio praesumendum Mishi, ut dixi, Pars mitior, & benignior praeferenda esse videtur, ut civi
468쪽
. ηεγcivitas non aliter civem suum dedendo eundem excludere velle censeatur, quam sub conditione, si ab eo, cui deditio fit, fuerit receptus, quod & populus Romanus sensisse videturi cum enim dubium motum fuisset, utrum deditus, nec receptus civis mane ret, idque maxime quaesitum esset in Hostilio Mancino, qui spo sonis Numantinae auctor fuerat, quibusdam existimantibus mandire, aliis contra non manere, Poeulus Romanus controversiam hanc decidit lege lata, ut Mancinus civis Romanus esset, neque . deditio ei fraudi foret, ut esset, inquam, quod praecipue P. Rutilius Tribunus plebis negaverat, qui eundem per deditionem civem N mantinum, & ita peregrinum factum esse asserebat, non ut denuo in civem Romanum reciperetur. Unde & postea Cicer. pro Cae-ein. quem pater patratus dedidit, si non es ab hosti receptas, retinet in- uvam causam , ct jus civitatis.
Tertio desinit aliquis esse subditus, si ex civitate ejiciatur, dum enim civitas aliquem pro membro suo non amplius vult asenoscere, & finibus suis expellit, remittit ipsi obligationem, qua antea eidem obstrictus erat, unde in ejusmodi exules civitati nullum jus remanet. Non autem aliter aliquis ex civitate elici potest, quam si talem poenam delicto suo sit promeritus. Puffendors eis. p. II. g. L O n
Quarto definit aliquis esse subditus, si ex benignitate summae potestatis a subjectionet eximatur, vel civitas dissolvatur, aut ejus pars alienetur, vel pro derelicta habeatur, aut. in casu summae necessitatis isdiostis potestati subjecerit, de quibus omnibus jam alibi dictum est.
D furibus Auditorum. sUM MARIA.
I. Iara, Ma subditi adversus stimmum Imperantem batim. vel genera.
469쪽
II. Proponisur delirata quasio, utrum subrisi etiam jus habeant summos Imperantes quandoque rumus deponendi, in exauthorandi 'III. Deposita alia es proprie, alia vero improprie dicta. IV. Deposisto proprie dicta in Regnis patrimonialibus locum non habet. v. Teque in Regnis elictivis ors cessoriis deposuis proprie dicta locum habet. VI. Comismatur hae sententia ex sacris Litteris VIl. Euid si Em omnem prorsus' Ee ubi ea curam abscerete . LJUrs quae subditi adversus summum habent Imperantem, vel g neralia sunt, vel specialia. In genere eundem sibi obstrictum tenent, ut ne ipsis inferat injuriam, ut res, possessiones, dc pers nas eorum contra vim internam, de externam defendat, ut justitiam sine respectu personarum administret, ut curam salutis pubi cae gerat S c. specialia vero profluunt ex pacto vel in aditu Regni. vel postea cum subditis inito, quae satis expedita sunt.
At non aequε expeditum est, utrum subditi etiam jus habeant. summos imperantes quandoque, praesertim si pacta publica violant, rursus deponendi, ει exauthorandit Mallem sane in re tam ardua calamum suspendere, nisi omnes propemodum juris publici scriptores quaestionem hanc moverent ι antequam autem meam aperiam sententiam
Praemitto, depositionem aliam esse proprio, aliam improprie dictam. Depositio proprie dicta est, quae summum Imperantem Re gia privat potestate. Improprie dicta Vero, quae usurpatorem Regiae potestatis, postquam ea excidit, C Solio, quod adhuc defacto tenet, deturbat fi regalibus exuit insignibus, velut accidit, si quis regnum ad certum tempus, aut sub lege commistaria sibi delatum. postquam tempus eIapsum est, aut casus in delatione Regni expres 'sus evenit, porro retinere conetur, & ideo a populo in ordinem redigatur. Quo praemisso IVa
470쪽
Dico I. Depositio proprie dii ha in regnis patrimonialibus locum non habet, ac proinde Reges, qui summam potest tem pleno, absoluto proprietatis jure tenent nulla casu a su
ditis ea privari, de exui pcdiunt. si enim subditi ejusmodi Regestallo casta Regia potestate privare, & exuere possent, tunc possent sub' praetextu se defendendi ab injuriis, & oppressionibus i nam
alius titulus non videtur esse assign..hilis. Certe in poenam illat rum injuriarum Imperium illis abrogari haud potest, tum quia su Imperantes poenae humanae non furiacent, tum quia repugna superiores puniri a subditis. Est autem in Statu Monarchico populus non tantum distributive, sed etiam collective sumptus Regi ubjectus: atqui sub praetextu defensionis non possunt subditi Regem sinum jure regnandi patrimoniali privare ἔ vel enim periculum gravissimas etiam imposterum sustinendi injurias; & afflictiones moraliter certam in , ves non. Si non sit moraliter certum, Rex sub cie defensonis summa potestate exui haud potest; ut enim deinfensio justa sit, necessaria esse debet, talis autem non est, si de animo nocendi morali certitudine nobis non constet. Et sane s ob periculum incertum statim alter jure suo, quo eum in perniciem nostram abusurum fore metuimus, priori posset, nemo amplius securus foret, ac proinde periculum incertum nequit nybis jus dare. alterum jure suo privandi. Si vero periculum moraliter certumst, tunc vel toti imminet populo, vel non. Si non toti immineae populo, sed tantum aliquibus, aut ejus parti, ut ut insigni, tam parum Regi sub praetextu defensionis summum abrogari poterit Imperium, quam Parum priori casu potest ; nam imprimis illi, quia hus nullum imminet periculum iniuriae, se utique defendere non possunt; ubi enim nulla est offensio, etiam nulla est defensio, MCum ob injuriam uni sive privato, sive parti civitatis integranti . imminendem reliqui obligatione sua erga Principem non Q vanior, nequidem sub praetextu defendendi suos ooncives Regem summa potestate exuere possunt. illi autem, quibus immi-Met periculum mjuriae, vel se duntaxat subtrahere volunt Regis sui
imperio, via eundem senitus Regia potestate privare. Neutrum