장음표시 사용
51쪽
nis, vel illius: sed nori sunt supra tonditionem humana simpliciter. Et ideo quando ex parte
hominum omnia, quae concurrunt ad eostrue dum, contrario modo facta concurrunt ad deas tuendum. quod erit constructum erit destructu.& qui erat Praefectus .non ulterius erit Praefectus. ut patuit in exemplo, quod posuimus.
Vt s ad hoe quod aliquis si Eps alicuius ecclessae. de habeat iurisdictione super ecclesiam illa.
eoncurrunt quatuor, assensus eligentium, assensus electi, confirmatio Metropolitani. ordinastio Papς ordinantis quod Metropolitanus possit electum Efm confirmare, no oportet .st desnat talem iurisdictionem habere qu6d eo neuerant omnia praefata quatuor.Sed si omnia praefata quatuor cocurrerint i videlicet qucid cocurrerent ibi praefata tria, Λ: concurreret ibi quaratum videlicet,ordinatio Papae ordinantis qucideo eonfirmatus possit in manibus Metropoli, tani cedere patet, qudd s capitulu vellet, quddeederet 6c episeopus assentiret,& Metrostolitanus cessionem acceptaret, & ordinatio Papae hoe diceret, quo hoc fieri potest. Quis tantae esset ruditatis. qudd dubitare posset, qudd res,so non teneret Semper ergo stat regula, ut in hiς, quae non sunt supra naturam negotii, sua pra actiones causaru, cuiusmodi sunt quae tu sunt iurisdictionis squia sunt fim exigentia operum humanorum: omnia, quae requirutur adeon struendum .eontrario modo facta eo neu istant ad destruendum. Oportet igitur talem iustisdictionem esse desinere, bc cessare.
Secunda pars huius Cap. In qua soluitis
decima ratio. Ostquam in prima parte huius cap. praemissimus quaedam prς ambula,& andicimus, quomodo uuae sunt iurisdictionis pnt tolli. I A non autem quae sunt ordinis: volumus in hae facunda parte istius cap. soluere prae latam rationem decimam, quae, ut dicebas, innititur obligationi papali non quantu ad eaqus sunt ordinis, sed quantu ad ea quae sunt iurisdictionis. Dicit. n. praedicta ratio , quo post legitimam eonfirmationem nulla ecclesiasti ea dignitas tolli potest, nis per eius superiorem. Constat aute .l eonfirmatio non dat Praelato quae sunt ordinis, sed solum quae sunt iurisdi, ctionis. Hscn.duo videlicet,quae sunt ordinis. 5e quae sunt iurisdictionis se ab inuicem sunt distincta. ut unum sine alio esse possit. Potest n. quis habere quae sunt ordinis episcopalis . nihil habendo de his qui sunt iurisdictionis Ideo dicitur in illa decretali Inter corporalia .P potest quis esse episcopali dignitate praeditus, nullius tamen ecclesis erit episeopus. Et in eadῆ Decretali dicitur post electione de eonfirmatione canonicam inter personas eligentium Ae Hecuconiugium est spirituale contractu , cui prςfescto episcopalis dignitas nihil addit. Quod vesrum est quantum ad ea quς sunt ordinis. Eleactus ergo Ac eonfirmatus habet quae sunt iuris dictionis. sed non habet que sunt ordinis. Cesdens vero Pontificali oneri. ω non honori, habet omnia quae sunt ordinis, sed Fin quod hu. iusmodi nihil habet de his quae sunt iurisdictionis. Quia ergo ut dictum est. eonfirmatio dat quae sunt iurisdictionis, character autem 5: Psectio charaeteris dant quae sunt ordinis, ideo lage ratio decima, quς loquitur de obligatione post legitimam confirmatione, ut clare patet, i no legitur de obligatione prout est mancipas, tus de dedicatus rebus diuinis quantu ad ea quq sunt ordinis, sed prout quis est obligatus ad habedam curam de grege quantu ad ea quae sunt iurisdictionis. Dicemus ergo, quid lice obie/ctio decima satis solui pol p pream ubia antediocta in prima pie huius cap .in qua onsum est, Pque sunt ordinis semper manent, quae aut sunt iurisdietionis tolli possunt. Obligatio ergo quia tum ad ea quae sunt iurisdictitas neut humano opere cepit esse, se A: humano opere tolli potieum non sit supra exigentiam rerum nec supra natura negotii. nee supra conditiones causa ru,
quod homines hominibus prςficiantur. Est n. Pr latus quςdam lex, de qusdam regula Subditorum non est. n differentia inter Principem 5elegem, nis quod lex est inanimatus Princeps, Princeps est animata lex . Sicut ergo quadia possumus facere lineam tortuosam tandiu indigemus regula: ne quadiu possumus bene remale facere tandiu indigemus Legibus 5c Principibus. Et quia . qua diu durat mundus, possumus bene Λ: male facere, ideo propter directionem Ac exercitationem eIectorii, quadiu durabit madus. Homines praeerunt hominibus. Angeli angelis,& Dqmones demonibus. Sed Angeli angelis, N: Homines prserunt hominibus ut eleo eti dirigantur: Dς mones vero prseruntdς monibus ut electi exercitentur. Ordinant. n. se Des mones ut inter se inuicem magis valeat electos impugnare: per qua impugnatione electi non deprimuntur, sed exercitantur;&se exercitatimerentur. Itam illuditur in hoe Diabolus, quia quod procurat ad malum electorum .est ad bonum, βρ ad meritum eorum, iuxta illud Psalmi, Draco ille que tu formasti ad illudendum ei. Quod Augustinus super Gen. ad literam exsponens, ait, Illuditur Diabolus eum de ipsus malitia dei eeese eonsulitur: prouenit. n. ad bonum electorum,quod diabolus maehinatur ad malum. Praelatio itam, quae est in demoniabus, estppter electora exercitationem: sed Prς latio, quς est in angelis re in hominibus, est propter electorum directionem: qua uis. quia aliqsi
homines prς lati de prςcipientes sint mali. quod deberet esse ad bonorii directione, est interda ad
52쪽
ad eorum exercitationem. Sunt. n. mali homisnes membra diaboli: Ne principatus malom hominum est quas principatus Daemonum i fimque ad hanc partem sic illuduntur mali homianes, sicut illuduntur daemones, quia quae faciut ad malum electom, Deus conuertit illa ad mercitationem, N ad meritum eoru . Non est ergo supra naturam negotii, cte supra extilentia reru,
qudd quadiu durat mundus, praeserantur . leprincipentur non solum homines hominibus, sed N: angeli angelis,& dgmones dςmonibus.
Ideo Glo.super. t .ad Corinth. p. t a . ait, Diadurat mundus, angeli angelis, daemones dς monibus 5e homin re hominibus praesunt. Suffcie ter ergo pol solui haec decima ratio per iam dicta: quia per praeambula posita in prima parte huius cap.5c per ea quae dicta sunt in hae secus da parte istius cap. patet, P quae sunt iurisdictioniss quia non sunt supra exigentiam rerum .sed humano opere scam exigentiam rerum,' smnaturam negotii fiunt Ne conisuntur.Cum ergo in talibus per eadem contrario modo facta res construatur Ac destruatur, sicut pre consensium eligentium de alIensum electi, quis plectus est in Papam ; ste per eadem contrario modo se habentia desinet esse papa. Verutamen , quia intellectus hominis non quiescit sed semper vult scire Quare, N: vult cognoscere causam nego iii, volumus clariori modo dii Ioluere praefata decima rGnem . Et quia prςfata ratio se fundat super electione legitimis confirmata ideo distinguemus duplicem confirmationem vistbilein N: inuisibilem: appellamus quidem confirmati
nem visibilem, quicqd sensibiliter cognosci potest inuis bilem aut confirmationem vocamus, quae sensibus comprehendi non valet Erit erago vis bilis confirmatio quς fit opere humanorinuisibilis vero, quς fit diuino. Quantum ergo ad eonfirmationem visibilem Papa eofirmat se/ipsum: nam suus assensus est sua confirmatio. In aliis ergo prςlatis, quia etiam inter homines habent superiores seipsis, eorum confirmatio vistbilis non est per seipsos, sed per suos superiootes. Sed papa,quia nullum habet superiore quatum ad confirmatione visibilem, quae fit huma no opere, confirmatur per seipsum . ita φ suus assensus est sua edfirmatio; nam statim, cu assentit sus electioni de se factς. habet Oem papalem iurisdictionem. Et quia iurisdictio eonfirmationi innititur, Mut papa ex suo libero assensu eos sequitur plenam iurisdictione, se ex suo libero assensu consequitur confirmationem, ut ipse seipsum confirmet, Ne suus assensus sit sua confir matio. Vtram ergo electio iam Papae u aliora Praelatorum inferiora habet suam eonfirmationem visibilem, sed Fm hune modu prelati infesriores confirmantur per superiores. Papa vesro, quia superiorem non habet, confirmat per
sopsum, Ne ipse seipsum eofirmat. Sed sicut tam electio praelatorum inferiorum a etiam Papae
A habet suam eo firmationem visibilemi ste utram electio habet suam confirmationem inuisibile. Nam quantumni prςlati inferiores confirmetur per superiorem . nis Deus assentiret illi cofirmationi, se confirmatus non deberet dici esse Prςlatus,nec habere auctoritatem, eum non sit pias nee auctoritas. nisi a Deo, ut innuit Aposstolus ad Romanos. Sic etiam . nis Deus assenti cor. 3.aret electioni papali, non deberet Papa diei pa pa, nec deberet dici, qu6d haberet auctoritate papalem. Supponeretia debemus cum Augusstino, qu5d quae hie inferius fiui, n fiant eo modo, quo fieri debent, a Deo fiunt i de Deus illis assentit vel agendo, vel permittendo. Nam teratio de Trinitate ait. Nihil vis bilitet de senstbilis cap. B ter hie inserius agitur, non de interiori . inuis sibili, at intelligibili aula summi Imperatoris Dei)aut iubeatur, aut permittae Fm ineffabile iustitiam praemiora atm pqnarum. Et quia, Rpius diximus, Deus ste administrat res, ut eas proprios cursus agere sinat, si inseriores Praelati rite eligantur de non per seipsos sed per eora
superiores rite eonfirment, Deus assensit illic5firmationi: Ac si Fin q, superiores ordinanti rite cedant, Deus assentit eorum cessioni. Vtrunm
enim in inserioribus prςlatis tam acceptio iurisdictionis quod fit per debitam confirmatione si depositio iurisdictio nis quod fieri potest perritam cessionem fit assensu humano, idest assensu sensibilii Ne assensu diuino idest assensu intellic gibili. accipiendo assensum large non solii pro eo qd quis facit, sed etiam pro eo P quis non impedit quod impedire pol Iit. Deus. n.in omnibus talibus assentit, non quia fiunt diuino instinctu Ae diuina operatione, sed quia fiunt diuina pmissione, cum ea non impediat, que impedire pos' 'set. Quod ergo dictum est de inferioribus piglatis,ut clare patere potest. veritate habet in summo Pontifice .Si ergo summus Pontifex rite eligamri 6: ipse sug electioni assentiat, eum ipse superiorem non habeat quantu ad confimatione Misibilem, quς fit opere humano, ipse proprio assensu 5: proprio opere se eofirmati quia suuς assensus est sua eofirmauoi 5: quia hoe requirit eursus rerum, qud a Papa, q inter homines non habet superiorem, proprio assensu de proprio
opere cofirmee. Deus, qui administrat res iuxta earum cursum, tali negotio assentit . re sua opes
ratione vel sua permisso ne assenuedo ei quod factum est, dicit eonfirmare illud. Sed si Papa seipsum confirmat, nee habet alique superiorem quantum ad hςe visibilia, sicut suus assensuς est sua eonfirmatio, ne suus dissensus est sua renuneiatio: sicut ergo rite se debite datur sibi iurisdiaetio Ne confirmatur assentiendo. ne rite Ae debite desinit in eo esse iurisdictio de deponit seipstare nutiando. Sicut. n. cursus rerum exigit, quMinferiores Pr lati .qui habent superiores,confirmene eo modo .Fm qiadu superiores. Ne specia iter sim qudd Rom. Pontifex ordinauit: des ces
53쪽
DE RENU NTIATIONEdunt eo modo. quo Rona Pontifex ordinat, ri A tem Apostoli. 5: eum non eoncludant, nee ar te eedunt Ac dea nit in eis esse iuri lictio Sie ea rerum cursus exigiti quod Rom. Pont. superiorem non liabeat, sicut suo assensu seipsum confirmat di in eo incipit esse potestas papalis, se sua renuntiatione seipsum deponit cicin eo de , sinit esse praefata pias . Et quia.ut diximus, Deus admini lirat res fim quod exigit cursus rerii. Papa, qui inter homines nullum superiorem hasbet, ne ut suo assensu se confirmat, se sua renuntiatione se deponit. Deus ergo, qui in sua generurali administratione hunc cursum seruat, utrim dicendas est assentire, tam assumptioni oneris.
si inam depositioni: ita quod ad inferiores Praelatos, se ad Papam quantum ad confirmatione, di quanta ad cessionem concurrit opus humas num 5c diuinu, bc assensu; humanus . e diuinus.
vi est per habita manifest m. Cum ergo arguitur quod nulla dignitas eccles astica post legiti, triam confirmationem tolli piat nisi per eius sit, periore patet quod dignitates ecclesiasticae. quc inter homines habent superiore, per superiore confirma imi r Ne heo modo fiat cessio in eis, Finquod superiores Ordinant,& specialiter fim opordinat Rom. poni. valet di tenet huiusmodi cessio Papavero, qm superiorem non habet,seut assentiendo potest seipsum confirmare ita renuntiando potest seipsum cedere. Si vero dieatur, quod confirmatur a Deo, Ac requirit ibi diuinus assensus. Respodebimus6, Ne inferiores quant, ut in sequetibus capitulς apparebit ,ideo nune volumus deelarare, Quomodo Christi sacerdotium i fim qudd fuit figuratum in Mel schisedec. dicitur esse aeternum. Ad cuius euidestiam sciendum. quod aeternitatem vel perpetuis ratem sacerdotii Christi multis modis Aemulatis viis declarare possumus, quae omnia tangit Apostolus ad Hebraeos scribens. In prM senu cap.ν ita cap. hoe volumuὴ declarare. Quo Christus suit lacerdos in clernum sim ordinem Melchisedec. Propter quod scienda , quod Apostolus in epistola ad Heb. volens praeferre sacerdostium Christi Deerdotio leuitico, dicit Christi sacerdotium esse aeternum: quod probat per id
B quod habet in Psalmo Iuravit dominus j idest psal. ιον.
inconcussa veritate firmauit N: n5-nitebit eui idest non immutabit quod iurauit tu in idest xpstes sacerdos in pernum sim ordinem Melchi, sedet. Ipse. n. Melchisedec, qui fuit sacerdos Dei altissimi vidi in lib. Genesis. Fm quia ait Apos Cap. t estolus ad Hebrgos, erat sine patre , sine matre, Cap. a. fine genealogia. nem init tu dierum nem finem vitae litas. Ideo, ut dr, assimilatus est filio dei qui manet sacerdos in Sternum. Dicit autem Mel M libis Mehisedes fuisse fine patre N: sine matre, no P no ear si te patri habuerit patrem nessi matre,sed quia sacra Seri O matre Laptura mentionem de hoc non facit. Hoc etiam tar.
modo non habuit initium dieru nem finem, vase riptura sacrasse facit mentionem de Melchise praelati confirmantur a Deo, N: requirit ibi diui si dee. quod nullam mentionem facit de preeius, nus assen sus, quia illucunm Praelati inferiore infirmant per superiores, nisi Deus illi eofirmationi asset iret effective vel semissiue, no esset ille vere praelatus ,quia esset sua potestas 5e sua auactoritas non a Deo cum tia, sin apostolum , nost potestas nisi a Deo: sed si praelatus inferior assumatur vel cedat sim quda requirit ordo Ne eursas rerum dicimus Deum assentire tam assum aptioni si cessioni Sie cum ordo te cursus rerum exigat, qudd Papa, qui non habet saperiorem hominem, no alio opere humano, sed per suuassensum confirmetur, Λc per suam renuntiationem cedat: Deus, qui sim cursus rerum res adsministrat. acceptabit virum. Vel assentiet utracptam assumptioni oneris a etiam cession L
Cap.xUII. Vbi Jeclaratur Quomodo Christi sacerdotium non habuit mitium neq; finem, siessecudum orti nem Melchisedri christaessuitsacer
dos in aeternum. t Voniam duae ultimae aduersariorum rJnes .vndecima videlicet fit 3 duodecima sun dant se sup ς tres nitate sacerdotii Christi, arguenstes, od quia Christi saeerdotium est aeternum ideo Papa renunciare no potest. Cum rationes praefatae vadam extra mens nee de matre, nec de initio diem eius, nee de Mne, ut per ipsum squi erat sacerdos dei altissmi, 5: non scribitur habuisse initium nem finem fisguraretur sacerdotiu Christi, quod est qd per.
petuum. Hanc aut perpetuitatem sine initio destne fine possumus sibi attribuere sacerdotio Christi ex parie remedii, siue ex parte personas rum,quibus fuit Christi sacerdotium in remeadium. Na nullus nec ante aduentu Christi. nee post eius aduenta potuit, nee poterit spirituale
Hierosolymam eonsequi sine fide Mediatoris. Vnde Augustinuς. is .de Ciuitate dei ait, Ne mi cap. nni concessum est s supple pertinere ad spirituralem Hierosolymaminis tui diuinitus reuelatus P est unus mediator Dei 5: hominu homo Christus Iesus. Et idem ibidem subdit. Una eadem fides antiquoru Ae nostra. Quia sicut illi eredebant Christum veturum, ita nos credimus ipm venisse: sive. n. in liatu gentilitatis, siue in quoacunm statu, semper fuit salus per fidem Mediatoris. Non habebant primbipss Gentiles. ubi
reuelatus est Mediator noster . nec habuerunt Iud i quibus promissus est Messias, ita claram intelligentiam de nostro Mediatore, scut nos habemus: cum non si aliud nomen sub celo,
sub quo oporieat nos saluos fieri nisi Christus, ut dixit Petrus in Actibus. Et quieum saluati sui Aa. a principio mundi vim nunc,' quicunm saluabuntur usi in finem,oportet quod in fid e Mea diatoris
54쪽
p A P AEdiatoris saluentur. Verἐ istud sacerdotium xsti Arone huius remedii. videlicet, quia fides de hoe sacerdote . idestide Christo Mediatore semper
fuit in remedium, Ne semper erit,dresse in aeter/num, Sc non habitiise initium nem finem .sed dicis ipse mundus habuit initium. se habebit fine, Quomodo ergo sacerdotium Christi: Q ne rea medii dicit non habere initium nem finem Dicemus ergo quo homines peccatores habuerunt initium A: hebunt finem. quia incepit mundus Ac finietur. Pro tanto tamen pol dici tale remedium non habuisse initium nem finem, quias ante fuissent homines peceatores, & ante iuscepisset mundus u inceperit, ante fuisset hmoi remedium :&st adhue ante fuissent peccatores adhue ante fuisset tale remedium. Propter qa vvidet tale remedium non habuisse initium formaliter, quia ab aeterno fuit prς destinatum tale remedium: sed habuit initium materialiter, putpersonae illae, quibus competit tale remedium, non suerunt ab aeterno, sed inceperunt esse in tempore. Et quod dictum est de initio . verui est e de fine. Nam s finietur tale remedium, hoc est, quia finietur Mundus 6c finietur status vitae pretentis: sed si semper duraret Mundus, sema duraret tale remedium,ut ex hoe dieatur esse stane initio Δ: sne fine. Vel possumus dicere, ' tale remedium est aeternum, N: quod nuna hebit finem, quia personae quq saluantur per tale remedium, habebunt vitam qternam, Ne nunqua
finietur eorum vita iuxta illud Psal. Beati, qui chabitant in domo tua Domine in saecula iseus Iorum Iaudabunt te. Quia nunqua finiet beatitudo illorum. Quatum ergo ad hoc remedia . Christi sacerdotium fuit sine initio , 5e est fine fine, Sine initio quidem, quia ex quo fuerunt homines peccatores, nunci fuit opus , quod fides Mediatoris non esset in remediu: sne sine vero. quia.quadiu peccatores durabunt,nuna erit tespus, qudd sacerdotium eliri illi,di oblatio e litisti non si nobis remedium. Aduertendu tame, Pomnia ista sint secundu ordinem Melchisedec ter quin m. Tangitin .glosa quin min sacers potio Melchisedec, quae Christo conueniunt. Primum quidem est, quo Melchisedee fuit Rex N: Sacerdos; rex quide Salem. 5: saeerdos DDei altissimi ille re Christus rex Ac sacerdos erat. Secundum vero, quia Melchisedee suit iunctus
sacerdotio ante cireu cistone, ut ex hoe ostendatur ut glosa ait qudd Iudaei a gentibus , no Getes a Iud is sacerdotium acceperunti In quo fiscat sacerdotium Christi, quia non est res pauram nee a figura , sed magis figura propterrem, β: a re originem sumit: 5: omnia in figuraeontingebant illis, sacerdotium. s. leuitieum fuit propter saeerdotium Christi non autem econuerso: Ae sacerdotium Christi magis fuit eausa sacerdotii leuitici, ueconuerso. Tertium quidequia Melchisedee cum fuerit functus sacerdostio ante circuessionem, non fuit unctus oleo visibili fim qudd midauerit Moyses, quia tempo/re illo nondum natus erat Moyses, nec adhuc
fuerat data lexi fuit ergo unctus oleo inuistbili. de oleo lsitis siue exultationis, neut legit ut fuisse unctus Christius. artum. quia ipse Melchisedee non obtulit animalia, sed obtulit panem 5e vinum,ut habet in lib. Gen. in qua oblatios Gen. ne, ut glosa tangit, Christi sacerdotiu figurauit.
Quintum, quia Melchisedee habuit patrem 5ematrem : e suit sine patre Δ: sine matre. Habuit quidem patrem Ne matrem Fm rei veritatem, sed fuit fine patrecte sine matre sim comemoratione sacrae Seripturae, quia saera scriptura nec de genealogia eius, nee de patre, nee de matre facit aliqua mentionem ut quod diximus non carnaliter factu es . sed ut ex hoe Dei filius figuraret. quia habet Ae patre et matre, Ac est fine patre de fine matre. Habet patrem Fes Deitatem, a qua ngenerationem sternam accepit natura diuinar& habet matrem sim humanitatem ex qua accepit naturam humanaini Ne est sine patre fim νhomo, quia nullus homo fuit pater suus: Acest sine matre Fm qu6d Deus. Propter quM patet, qualiter Christus est sacerdos in aeternum sine initio Δ: sine, sue fim ordine Melchisedee idest eo ordine re eo modo, quo fuit figuratus in Melchisedec, in quo fuerunt quin N, qu*,ut patuit, prat Christi sacerdotio congrue adaptari. Cap. XUIII. In quo aspignotur tres alii modi, quo
modo Christi sacerdotium dicitur se perpe
dotium, quantu ad prisens spectat, septem modis potest diei aeternu, ut ex verbis Apostoli colligere possumus, io declarare volumus,Vnde isti septem modi sua mi possunt, quia, cu de uno illorum modorum tractatum si in capitulo praecedenti, de tribus aliis modis intendimus tractare in eapitulo prς senti: ci: de reliquis tribus modis in eapitulo sequenti. Ad uertendum ergo, quod qternitas est quaedam res extra ter . minos, hocin . qternum est quod est quast extra
terminos: Ergo quia aeternitas est res extra terminos, oportet quM sit quid totale. 5: quid cotinens alia, Ne a nullo contineatur, quia n eontineatur ab aliquo non esset extra terminos quia esset intra terminos continentis. Rursus oportet, qu6d ςternitas si res eadem 5e simplex, quian esset composita, non esset extra terminos quia esset intra terminos componentium. Intelligemus iram , quodςternitas sit quaedam res totalis A: simplex, sue totalis Ne eadem: propter qan volumus probare sacerdotium Chiilli esse
55쪽
DE RENvNTIATIONE aeternum, vel hoe esset ratione totalitatis . quae eompetit huic sacerdotio vel rone rei, quae eos derand i est in hoc sacerdotio vel rone idemsptitatis, quae reperiri habet in dicto sacerdotio. Primo modo videlicet rone totalitatis tractabatur de aeternitate sacerdotii Christi in cap. praecedenti,ub hora sum est. st quia sacerdotiu ehristi est remediu totala ideo eli aeternu . Nam limoisaeerdotium, remediu est sussicies & totale quatum ad Omnia peccata, quatum ad oes persos
naς, se quantu ad omnia teporatam praeteritan futura. Quia ergo limoi sacerdotium fuit sufficiens quatum ad omnia peςcata quae fueriit, quantum ad omnes personas quae praeterier uti 5: quantum ad omnia tempora quς praeeesses runt, ideo dicitur hoc sacerdotiu fuit se sine ini, tio , quia nunquam fuerunt aliqua peccata, nunqua m suerunt aliquq person ς, nee aliqua tempora , quod hoc sacerdotium non esset sufficiens remedium ex parte ante. Et si dicat,s, non omnes personae sunt saluatae per tale remedium. Dicemus,qudd hoc non fuit ex insutificientia istius sacerdotii, sed ex malarum personarum. Sic etia tale sacerdotium est sine fine, quia nuna erunt aliqua peccata, nee aliquae pssonae, nec aliqua tepora, quod non stit hoe 1 Deerdotium in remedia ex parte post. Ergo ratione totalitatis probabatur ς ternitas huius lacera dotii in eap. praecedenti, quod fiebat viro mos do. Sed rone rei, quς consideranda est in tali sacerdotio, probabit eius aeternitas in cap. pr*senti qd fiet tribus modis. Ratione vero Heptitatis, probabitur sternitas dicti sacerdotii in cap. sesquenti, quod erit etiam tribus modis. Propter
quod septem sunt modi, quibus probatur ς ternita; sacerdotii Christi. Vel possumus aliter loqui de qternitate.' leuius dicemus, quod Dio.
nysius decimo cap. de Diuinis nominibus altignat proprietates sternitatis esse antiquu, Λ: in auariabile: per esse antiquu intelligit non habere initium , Ac esse semper: per esse invariabile intelligit esse sine sute essione. Proprietates ita aeternitatis sunt sempiternitas de insuceessibilistas: lepus. n .qd sue cessivii est, Ne una pars Beeesdit alteri.sed in pernitate nulla est successio sed
est ibi insuecessibilitas, quia nihil est in ea quod
Reeedat alteri. Praecedens ergo capitulum ars
guebat sternitatem sacerdotii Christi ex parte sempiternitatis, quia fuit semper stne initio re stane fine. Hoe aute opitulum arguit aeternitate
illius laeerdotii ex parte rei, quae consideranda est in hoc sacerdotio, quod ut dicimus,fit tribus modis. Sequens autem capitula probabit hmoiaeternitatem ex parte insuccessibilitatis, quod et tripliciter ista probabitur. n.tripliciter. Pin seseerdotio Christi est insuecebilitas, qa nec aliud sacerdotium succedit illi sacerdotio, nee alius sacerdos illi sacerdoti, nee alia oblatio succedit illi oblationi. Ideo,ut diccbat, septe sunt modi,
quibus probabitur pernitas sacerdotii Christi.
Notandum ergo,quod, quantu spectat ad hoc capitulum, in sacerdotio christi, siue in oblauone eius triplicem rem eannderare possumus, videlicet, rem offerentem, rem oblatam, rem quq erat oblationis effectus: omnibus aute his mos
dis probabimus ehristi sacerdotiu esse aeternae Propter primui sciendum, qu6d ehristi saeres . dotium dicitur esse aeternu, si eonsideramus lascerdotem qui obtulit. Nam in sacerdotio Levitico homides mortales accipiebant Decimas, de homines mortales N: infimi fiebant sacerdotes, ideo ad Hebrςos loquens Apostolus de sicera Heb. ., . dotio Leuitico ait, Homines morietes decimas accipiunt; la post multa in eodem capitulo, ait,
Lex. n. constituit sacerdotes infirmitatem hiates. Arguatur ergo se. In sacerdotio leuitico homines mortales di infirmitate habentes accipiebat Decimas, Ne erant sacerdotes,& offerebant oblationes, ergo ex parte offerentium illud sacerdotium non erat perpetuum, nee aeterni sed in sacerdotio Chri itii ipse Christus,qui est immortalis, qui est qternus, qui est verus Dei filius.obtulit oblationem Deo patri, ergo ex parte offeretis. christi lacerdotium est sternum quia persosna illa erat sterna, quq offerebat. Sed dices none Christus suit homo mortalis, 5: pro nobis
passus, mortuus, Λ: sepultus I radebimus, Plas cerdotes leuitici erant fimpliciter mortales, sed Christus erat mortalis , 5e immortalis: erat. n.
suppositum de una persona, quae erat homo Ne Deus tergoppter unitatem suppositi de persos L . l. ing. erat in Christo. sim Damascenum, Ne fim sanctos .cd municatio idiomatu. i. cdmunicatio nos minu vel denominationii quia nomina seu desnominationes , q us illi homini inerant, poterat vere dici de deo. 5e econuersor ut . quia hon o ille patiebatur, Ac fuit mortuus, cum homo ille esset deus Ne dei filius. vere dici poterat quod dei filius patiebatur.5: dei filius sit mortuus; ste, vades filius erat immortalis βe dei filius ea ulauit stellas. vere dici poterat,quod homo ille erat in mortalis, Ne qu6d causiuit stellas, sed non in eos, homo, sed in eo qu6d deus. quia ille ho deus
erat: fuit. n. simul in unum diues re pauper, hos mo β: deus, mortalis di immortalis. Sacerdotiaitam christi ex parte sacerdotis offerentis potes rat dici aeternu esse, quia persona illa, quae offerebat, erat persona christi, quae erat personare terna. de homo ille erat deus, de poterat dici stern mi sed sacerdotes leuitici simpliciter erant mortales de non poterat dici aeterni, eum essent homines puri . Secundo ad prςlatam obiectiosnem possumus respondere. φ Fm sententia Sapientum, Quando modicum deest, intellectus aecipit nihil deesse. Propter qu6d , qn modico In Petra earlepore est quid tale, ut si modico me sat ad mor dicitor, Diso tuum, quas semper dicitur esse vivum. Dicunt pita emi uenim plures Sancti de Petro negante, ' chari non extiina, tas in eo non fuit extincta. sed sepitai certum est eum Chrissimiame, quod negando peccauit mortaliter. 5 exa negavit. tincta .
56쪽
r A P AE. fincta fuit in eoeharitas sed dieitur eharitas no Afuisse extincta .sed lopita, quIa ita cito fletu euis
pam deleuit. Ne flens amare ita cito recuperauit charitatem. ut ex hoe pollit dici sua eliaritas noeuincta. Sie etiam dicitur, Christus veturus ius dicaturus vivos de mortuos, quod scilicet illi, qui tune erunt vivi, ita cito morientur 5: resura gent, ut quasi dicantur semper vivi. Sie & in psposito ita modico tepore Christus iacuit mora tuus, ut quas dicatur semper vivus. Possumus de tertio rudere, quod Christus ut laeerdos, ct eum erat mortuus, dicebatur vivus: nam illud
dicit mortua quod est ineffieax ad agendum: et illud dicit vivum. quod est efficax ad operatas dum: eum ergo Christus tana sacerdos obtulit a
seipsum in ervee, ut nos redimeret.& nobis apiaret e testem ianuam. vi possimus clarἡ videre diuinam essentiam, que erat nobis oeculta de velata ante passionem eius, nunquid eo mortuo
erat hςe oblatio in emax ad hoe agedu immodum erat mortuus. 5e illo die quo fuit mortuus, LM. a 3. Latro fuit in Paradiso.idest vidit diuinam essentiam ibi. n. potest paradisus aecipi pro aperta vino ne Dei . Ergo quantu ad sacerdotia, de quantum ad oblationem qua secit etiam mortuus, poterat dici qu6d esset vivus, quia erat efficax ad agendum id quod tale sacerdotium requirebat. Sacerdotium ergo suum 5e oblatio sua no fuit sine esseacia; nam efficaciam habuit antequam fieret homo.& antequa moreret, de emeaeiam habuit dum erat mortuus.& effractam habet& Chabuit postss resurrexit a mortuis. Ante . n.xPiaduentum hoe sacerdotium et haee oblatio efficaciam habuit inquantum quicum saluati sunt ante Christi aduentu.salui facti sunt in fide Mediatoris, Se morientes viderunt diuinam essenatiam non in re, sed in firma spe. Quicum. n.hasbentes fidem Mediatoris,'e operantes Fm illam fidem, mortui sunt,firmi erat,de nullo modo dubitabat, Udd post passione ehristi visuri essent
diuinam essentiam. Mortuo in christo Ac eo rea
surgente. habet hςe oblatio maiorem effracta, quia quicum hiat fidem christi. bene moriuntio: si non habent impedimentum partiealare, statim vident diuinam essentiam. Istud ergo fas Deerdotia semper fuit, Ae erit effera, ut ex hoe dieatur esse qternum vel perpetuum. Aduerte,
dum tamen, qudd, quantu ad conditionem pridi tam in ratione personae offerentis quae erat
aeterna. dubitare non possumus sacerdote illuesse aeternum . Ac hoe modo saeerdotium dici
ternum ex parte res offerentis. Secundo, chriitisicerdotium potest diei ςternum ratione rei
oblatae, quia eadem res erat offerens Ac oblata,
ide erat sacerdos 5e hostia. Christus. n. seipsum obtulit. Igitur si sacerdotiu Christi ratione rei offerentis potest diei esse aeternum. quia persona offerens vel res offerens erat sterna, cum eadem res esset offerens Ae oblata.eonsequens est,p ratione rei oblatae, ehristi sacerdotium dieareternum. Hoe est ergo quod ait Apostolus ad
Hebrgos . Aceedens vel in habet alia litera aecedentes per semetipsum ad deum , semper vis uens ad interpellandam pro nobis. Ipse ergo Christus, seipsum offerens deo patri. per seipssum erat accedens ad deum patrem, Ac nos ipst per ipsum christum sumus aeeedentes ad deum satrem: Ae ex hoe est semper vivens ad interpelandum. Quod verum est tam rone offerentis quae est persona aeterna, ii rone rei oblatς,quq est eadem res eum persona offerentei quia ipse
seipsum obtulit, Ne ipse per seipsum accessit. Est tamen diligenter notandu,quod quum e hristus
fuit mortuus fim earnem, non dicebatur mors
tuus quantu ad saeerdotiu, nee dicebatur mora tuus quantia ad salutem: quia per mortem illam non erat christus ineffieax ad saluandam nos: immo moriendo, nos saluauit. Ideo quantu ade Leae iam saluandi Λ: quantum ad emeaciam redimendi 5: pacificandi deum patrem . semper dicitur vivens: quia moriens non reddebat inefficax ad hoc agendum eum moriendo, nos salu uerit,de nobis deum patrem recoeilia uerit. Tertia via ad hoe idem sumis ex parte rei, quq erat effectas oblationis.cte hoe Apostolut ap pellat ad Hebraeos. virtute insolubilis, dicens. Qui no Hcλγα. Fes legem mandati earnalis factus est,. sed seeundum virtute vitς insolubilis. Consuetudo. n .est loquendi,qu6d eum quis loquitur de aliqua re.
quae virtutem habet intelligit que effectum efficiat. Et quia saeerdotia ehristi habet emeere effectum spiritualem, quia saeit in nobis gratiam de virtutes 5: alia spdalia bona, quae non pereunt post hane vitam,sed perficiuntur in aeterna viora. ideo dieitur christi saeerdotium, quantii ad hane rem de quantum ad hune effectum, habes Est e treuerre virtutem viis insolubilist quia, ut diximus. gra Diar ne ctia 5e virtutes Δ: huiusmodi effectus spirituales, aηfide et stet quos faeit in nobis ehristi sacerdotium , 5e eius remotam in oblatio non soluuntur eum hae solubili vita, patria et grassed perficiuntur in sterna vitati pia . n. gratia psi Aeg. ad ornacietur in patria.ita P ipsae virtutes remanent in tu nisu repa anima separata non ad hune usum quem habet iasicat δε ebain hae vita, sed ad alium viam .Hoe esst ergo qd ractere fetit in Apostolus ait. Manilistum est,stfim similitudi, i a ima si panem Melchisedee exurgat alius sacerdos i idest rata AEt Acisas ehristas in qui factus est sacerdos non Fri legem saperi nisi
mandati earnalis, sed sim virtutem vitae insolu, hie loqvitουν debilis. In sacerdotio itaq; leuitieo nee sacerdos uirian, Pacifferes erat persona diuina, nee res oblata erat nore pax os res sternat nec effectus illius oblationis erat qd naud patria. spirituale vel quid aeternum, sed erat quid ea ranale, e quid temporale. Ideo illosa exponens
illud verbum. Christus fictus est sacerdos fimvirtutem 1εις insolubilis, ait distare inter hoe et illud saeerdotium, quia illud sacerdotiu. s. leuitieum erat carnale . hoe videlicet saeerdotia e litisti: spirituale illud temporale, hoc ternu. Oblationes. n. veteris legis non erant ad sanctificationem spititus,quantum est ex opere operato,sed
57쪽
DE RENvNTIATIONE erant ad emundatione earnis, ut dicitur ad Hes Abrgos. y.&non ad emundationem animae, ut exponit glosa: mundabat. n. a contactu homunis mortui, ut glosa ibidem ait et nam tangens mortuum immundus erat septem diebus,dit per oblationes illas mundabatur, ut non reputaret
immundus. Erat ergo illa mundatio quantum ad c temonias carnales.
cap. X ix. Ubi es ignantur rationes tres relliqui
modi, quomodo C Frinisacerdotium es perre
tuum uel aeternum. l Icebatur in prς cedenti east aituto,quod septem modis
t declarare poterit, Christi B
lsiue perpetuum, de quibusi sunt modi quatuor enarra ti. Dicebatur. n. quod aeteranitas erat quaedam res, quae erat quid totale de quid simplex Ae idem tone ergo totalitatis accis piebatur una probatio, quod christi sacerdotiuerat qternum, de qua agebat in . t I .capitulo: ratione aute realitatis sumebantur tres probati nes tae tres modi ad ostendedum christi sacera dotium essesternum de quibus agebat in praeseedenti capitulo: idne autem ideptitatis sumentur tres aliae probationes sue tres alii modi,
de quibus agetur in hoe capitulo : ita quod in uniuerso, quantum ad prςsens spectat, sunt C septem probationes cte septem modi ad ostende dum elit isti sacerdotiu aeternum esse: vel possumus si volumus istos septem modos probandi aeternitatem sacerdotis christi adaptare ad ea,
quae diximus de Dionysto. Diectamus quidemst Dion ustus decimo capitulo de Diuinis nominibus assignat proprietates aeternitatis, sempiternitatem .s Λ insuccessibilitatem. Ergo probationes de aeternitate vel accipiebant ex ipsa re, euieompetit aeternitas: vel accipiebantur ex sempii ternitate , quae est proprietas qternitatis: vel ex insuecessibilitate, quς est et ς ternitatis pprietas. Ex sempiternitate quidem sumebatur una pbaatio videlicet qudd sacerdotium elirilli probabatur sternu,quia erat semst fine initio & sine fine: Dex parte autem res,quae consideranda est in laseerdotio ehrilli .sumebantur tres rones, una ex
parte res offerentis .alia ex parte res oblatae, fetertia, quae erat ex parte oblationis estidius Sed in hoe rapitulo sumentur tres ex parte insa
cessibilitatis videlicet, P. quia in hoc sacerdotion6 est laeeeilio, sed est ibi in successibilitas, ideo
dicitur esse aeternum. Dicem uill sicut sumeba, tur tres rones ex parte res, que coatiranda est
in sacerdotio christi. ad probandum illud sacerdotium esse aeternum. quς omnia ostςndebant proeedere sim mentem Ne intentione Apostosti. Nam primo sacerdotium christi dicetur sternum, quia sacerdotio esus nullum aliud sueceadit sacerdotium. Secudo. quia ipsi sacerdoti nutalus alius succedit se Eerdos. Tertio, quia oblationi eius nulla alia sue cedit oblatio. In sacerdostio. n.christi est unum de idem sacerdotiui unus e idem sae dos, una Ne eadem oblatio. Est. n. diligenter animaduertendu, l lixe est potissisma disserentia inter temporale Ae aeternum siue inter tempus re sternitatem, videlicet successibilitatem quae est in tempore, cie insuccessibilitate quae est in Uernitate nam tepus est mesura sue cama, di sternitas est mensura sine successiosne. Quando ergo in mensura pars una succesdit alteri, illa mensura est temporalis. quado vesia nulla est ibi successio. illa mensura est qterna vel sempiterna. Propter quod Boethius in suo libro de Trinitate,volens assignare differentia
inter tempus N: aeternitatem,ait, Nunc currens facit tempus, nune permanens facit aeternitate. Tempus ergo est mensura currens, 5 est mensura, que est in fluxu,5e in motu. Propter qu6d sicut in motu una pars motus succedit alteri, se 5 in tempore una pars temporis succedit alteri: ideo nox & dies, quae sunt partes temporis, sue cedunt adinvicemmam nox succedit diei, & nocti dies id: in ipsa die una pars diei succedit alteari. Ne in ipsa nocte una pars noctis alteri. In tempore ergo nulla est permanentia, se ut eo ntrasrio in aeternitate nulla est successio. Sacerdotiaitam leuiticum erat teporale, quia ibi erat omnimoda successio: sed sacerdotium eliristi est stetnum, quia huic nulla est succe so . Nam saeeradotio leuitieo suecessit aliud sacerdotiu, uatae cessit ei sacerdotiu ehristi. Rursu; sacerdoti leuiueo laeeedebat alius sacerdos, Ae oblationi alia oblatio sed in sacerdotio xpi non est lucetessio,
nee ex pte sacerdotii, nec ex Pte sacerdotis , nee ex parte oblatiois. His ergo tribus modis, ex Pte sacerdotii, Ne ex pte sacerdotis, re ex pte oblationis pbabimus sim intentione Apti, ehristi sacerdotiu aeternu esse. Propter prima , sciendum, cPelitisti sacerdotium non debet dici ista te, cu ipsnon sit sine suecessione: sed debet dicti qternum, 5: hoe ex parte ipsus sacerdotii, quia stetit ingternitate nulla potest esse successio. ste sacerdotio eliristi nullum aliud sacerdotium potest sue eedere . Hoc est ergo,qa ait Apol lus ad He.
braeos . . volens, quda, quia non erat consumatio , idest non erat perfectio sacerdotium leuitieum, quod fuit acceptum sub lege. ideo necessarium erat. quod poli sacerdotium leuitieuexurgeret aliud sacerdotium, videliret sacerdotium christi, quod sacerdotium non suit sim ordine Aaron. sed fimordinem Melchisedeci Unde sacerdotium leuiticum appellat sacerdotium translatum ire legem mosaicam, sub qua fuit datum tale sacerdotium , appellat legem transsatam, iuxta illud ab Heb. . Translato enim sacerdostio . necesse est, ut 5: legis transsatio fiat. Dic mus ergo, quod saeerdotes leuitici saeta sunt sicerdotes sine iureiurando quia sacerdotio leuia fico
58쪽
actico debebat laeeedere aliud sacerdotium sed A genoua sunt multi sacerdotes se quotidie mos
elit istus factus suit sacerdos cum iureiurando, quia lacerdotio christi nullum aliud debet sue, cedere. Hoc est ergo quod ait Apollo ius ad Hebr. . Alii quidem idest sacerdotes leuitici, stane iureiurando sacerdotes facti sunt: hie autem
idest christusὶ eum iureiurando supple factus est sicerdos 3 5: hoe per eum, qui dixit ad illum,t L t .s .c. Iuravit dominus de no ps nitebit eu tu es lacerados in aeternum. Secundo probare possumus, christi sacerdotium inexternu . non solum ex
parte sacerdotii, cui non potest succedere aliud sacerdotium, sed etiam ex parte sacerdotis . cui non potest succedere alius sacerdos. Est. n. dilis genter notandum P aliud est sacerdotiu succe, dere iacerdotio, & aliud sacerdotem sacerdoti. de aliud oblationem succedere oblationi. Nam sub eodem sacerdotio leuitico suerunt successisue plures sacerdotes.& sub eodem sacerdote leuitico succelsuefacte fuerunt plures oblati oes: nam tam diu dicitur esse idem sacerdotium qua diu durat idem ritus . idem ordo ,6c idem offeredi modus. Quadiu ergo sim legem Moysi offerebantur animalia. Ac durabat ille ritus de ille ordo,& ille modus offerendi fim quod lex praecipiebat. dicebatur esse idem sacerdotium : sed mutato illo ritu re illo modo, quia modo non offeruntur animalia. sed offert panis se vinum, idest offertur eorpus Christi sub specie panis. 5: sanomis eius sub specie vini prout figuratum fuit in riuntur sacerdotes δε alii eis Mecedunt in lacer sdotium,& fiunt quotidie noui sacerdotes scipUt a, de hoc in sequentibus rapitulis diffusius
pertractabitur. Nune autem scire sufficiat, quod scut probamus aeternitate sacerdotii christi ex idemptitate sacerdotii, quia nunil in posterum exurget aliud sacerdotium: sic etiam obauimus aeternitatem dicti sacerdotii ex ideptitate 5: vni ita te sacerdotiς nam sicut sacerdotio christi non
succedit aliud sacerdotid, ita nee lacerdoti christo succedit alius sacerdosi Et quia mensura sue cessiva est is s. edseques est quod christi sacerdotium, quia in eo non eadit successio, per se & directe non mensuretur tempore. Tertio , possu' mus hoc idem probare ex idemptitate 5cvnitate,siue ex insuccessibilitate ipsus oblationis. Nascut sacerdotio christi sacerdotium aliud non successit, nee sacerdos alius huic sacerdoti ne nee oblatio alia succedet huic oblationi. Hoeest ergo quod Apostolus ait ad Hebr. Sacerdo Hies flevitici quotidie id est saepe sepius prius psuis delictis deinde pro populo hostias offerre. Hoc. n.secit schristia εὶ semel, se offerendo. In sacerdotio ergo leuitico, ubi quotidie fiebant obstationes oblatio succedit oblationi sed in sacerdotio eliristi, qui non nis semel seipsum obtus lit, oblatio non successit oblationi. Arguat erogone, Ubicum non est successio, illud nomensuratur mensura successiva, Ae per eonsequens Melchisedee, qui panem ae vinum obtulit, dies c non mensuratur tempore, nee est temporale rvetus sacerdotium esse transsatum. 5c lex vetus
esse transsata, Ic dicitur quod illi sacerdotio leuitico successit sacerdotium christi. Durauit itaq; sacerdotium leuiticum uso ad eliri stu. Sub eosdem ergo sacerdotio leuitico fuerunt multi seseerdotes quia nullus sacerdos potuit tantum viuere vel tantum durare, quantum durauit sacerdotium leuiticum: Ac sub eodem sacerdotio leuitico.sia erunt suecessive multo oblationes,qa id Esacerdos leuiticus quotidie offerebat. bc faciebat aliam Ic aliam oblationem. Probauimus ergo stupra. sacerdotium christi esse aeternum ex parte ipsus sacerdotis, quia saeerdoti christo non potest succedere sacerdos alius. Ideo dicit Apolleb. I stolus ad Hebraeos, Alii quide plures facti sunt Dsacerdotes idcirco quod morte prohiberentur permanere. Alii sacerdotes leuitici erant sacer, dotes plures, quia per mortem unus succedebat alii. Mors ergo eo gebat. quod non posset semper permanere idem sacerdos. sed fierent plus res sacerdotes salte successis. Vult ergo Aposstolus, quod in lege veteri erant plures sacerdores, sed in lege nova no est nisi unus Ne idem se,cerdos s christus. Arguatur ergo sic, Quando oen semper manet unus de idem sacerdos qa sacerdos ibi non succedit sacerdoti)illud sacer,dotium est aeternum: sed in sacerdotio Christi semper est vn us 5: idem sacerdos, ergo eius lasetidotium est aeternum. Sed dices. Nonne in lesed in sacerdotio eli ricti non est succellio, quia eius sacerdotio no potest succedere aliud sacerdotiu, nee sacerdoti alius sacerdos, nee eius obstationi alia oblatio: ergo ipsius sacerdotium noest quia teporale est ergo Ppetuum vel sternu. CF. xx. Vbi declaratur, quod Jur ultimae ratiosnes aduersariorum non uadunt secundum men
tem Apollob, , conclusiones nihil arguunt,
nec concludunt. 2.olumus autem in lioeeapitulo declarare,quomodo ultims duς rationes ad uerlariorum fundantes se super aeternistate sacerdotii thi isti .de
id Hebicos, no vadunt Hob. γsecundum mentem. 5: intentionem Apostoli, de contra nos nihil araguunt, nec concludunt.1 Verum quia ad hoe
ostendendum sunt quaedam alia declaranda. ideo in hoe capitulo quatuor faciemus. Nam primo ostendemus, quod seeundii intentione
Apostoli aeternitas sacerdotii ehristi dilecte respicit personam christi. Secundo debemus des clarare quod si illa quae dicuntur de aeternitate
59쪽
DE REN UNTIATIONElaeerdotii eli isti volumus adaptare ad homisnes mortales ,dicemus P per se loquendo non
differt in hoe Papa a quocunm Episcopo, nee differt quicum episcopus a quolibet simplici faseerdote. Tertio ostedemusqucidit verba Apostoli de aeternitate sacerdotii ehristi adaptamus ad alios sacerdotes, non erit ibi eessio, nee aedes
sto, nee successio, nee renuntiatio, nee per mortem, nec quo cacp alio modo.Quarto 5e ultimo
deelarabimus quod aduersarii nostri in praefatis ronibus non vadunt iuxta mentem Apostoli, lfe contra nos nihil arguunt, nee concludunt.
Sciendum ergo, quod probabatur quidem sui
pra. sacerdotium christi esse aeternum, uno modo ex sua sempiternitate quae fuit sine initio, desne fine: vel ex sua totalitate, quia suit remedia omnibus personis δε eontra omnia peccata.
Postea probabatur hoe idem ex ipsa re, quς eosderanda erat in tali sacerdotio δε hoe tripliciter, videlicet,ex re ollarente δε ex re oblata Mex re, quae erat oblationis et eius. Postea pbabatur hoe idem ex insuece Iibilitate, siue eae idelitate ipsius sacerdotii δε hoe tripliciter. Primo ex parte ipstus sacerdotii, quia nullum laeerdo, fiunt laeeelsti nee suecedere potest ehristi laeerdotio Secundo ex parte ipsius sacerdotis, quia nullus successit sacerdos, nee iaceedere pol christi sacerdotio, a sit Deus de homo, sicut est chrianus. Tertio ex parte oblationis, quia nulla oblatio lueeessit, nee sueeedere potest oblationi ehristi: ira quod in sacerdotio Aristi semper est idesaeerdotium, idem sacerdos δε eadem oblatio. Si ergo aeternitatem sacerdotii ehristi volumus referre ad eius sempiternitatem.quia nil sine inico Λ sine fine, vel ad eius totalitatem , quia fuit
remedium omnibus personis δε eontra omnia
peccata de qua sternitate agebatur in decimo septimo rapitulo, dicendum, quod per hoe des clarabitur primum, quod diximus declaranda in hoc opitulo, videlicet,l hoe directer no res spicit uist personam christi. Sed st aeternitatem huius sacerdotii volumus referre ad multiplilaerem, quae contactari potest in saeerdotio ehristi. 5est talia volumus adaptare ad sacerdotes, nsunt puri homines, declarabitur secundu quoadiectatur deeIarandum in hoe rapitulo, videlieri, quod per se loquendo no differt in hoe Papa a quocunm Episcopo, nec quicunq; Episcopus a simplici laeerdote. Sed terrid. st pernitatem sacerdotii christi volumus referre ad eius Melitatem, vel ad eius insuccessibilitatem , quia semper fuit. Ae est in sacerdotio Christi idelitas, auia semper fuit.& est idem neerdotium, idem cerdos, 5e eadem oblatio in semper fuit, et est ibi insuecessibilitas, qui nunu sacerdotio Christi succedit, nee sueredere potest aliud sacerdostium . nec sacerdoti alius sacerdos, nee oblatios ni alia oblatio. Ideo si hoc volumus adaptate ad homines puros. 5 ad mortales sacerdotes, declarabitur tertium, quod dicebatur declarandum in hoe rapitulo, videlicet pin tali sacerdotio no est propriἡ cessio, nee accessio,nee renuotiatio, nee successo. nec per morte, nee quocul
alio modo. Ex quibus omnibus declarabit quartum, quod dicebatur declarandui videlicet ιν aduersarii nostri in duabus rationibus suis ultimis.
quae soluendae restabant, non vadunt fimmentem Apostoli, nee eontra nos arguunt, nec Geludunt. Propter primum, sciendum in ut sepe saepius tactum est, sacerdotium christi proba esse sternum primo ex sempiternitate eius,quia est sine mitio, se sine fine, vel probatur hoc ex totalitate, quae fuit in sacerdotio quia stili totas te remedium omnibus personisA contra Omonia vitia. Ex hoe autem declaratur prima videlicet, P verba Apostoli de aeternitate sacerdotii
Christi,directe respiciunt personam Christi.
Nam si aeternitas huius sacerdotii sumatur vel ex sempiternitate, quia respicit omnia tempora, Ee est sine initio, 5e sine fine: vel sumae eius aeternitas ex quadam totalitate, quia fuit, Ae est sumsesens remediii omnibus personisΛ eontra omnia vitia, constat m lixe puro homini eompetetere non possunti Nam nullus purus homo potest sufficienter satisfacere pro seipso, quia Fm sententiam euigelii. eum omnia benefecerimus debemus dicere, Serui inutiles sumus, quod desbaimus facere, sedimus.' Si ergo nulluς purus homo potest sufficienter satisfacere pro seipso. quomodo potest tantum supererogarest ianis faciat pro omni tempore pro omnibus persos nis. 6e pro omnibus peccaus Ideo se aecepta aeternitas sacerdotii directe respicit solam perasonam Christa Propter feeunda, sciendum Pti sternitatem laeerdotii ehristi volumus accipere alio modo, videlicet respectu rei quae eonfladeranda est in tali sacerdotio δε hoc tripliciter, videlicet respectu rei offerenti rei oblate et res quae erat oblatiois effectus, 5e volumus illa adaptare ad holas puros vel ad sacerdotes morotales, ex hoe ut dicebatura declaratur seeunda. videli ere ν Apostoli verba non magis verificastur de Papa ij de quoedo simplici ponfice, nee de fimplici pontifice magis il de sampliei sacerdote. Nam st eonsiderantur verba Apostoli, loquitur ibi de iurisdictione, sed de oblatione; loquitur. n. ibi de eorpore christi vero , quod christus in eruce obtulit Deo patri. Si autem loquit ibi de eorpore eliristi mystico . siue de ipsts fidelibus, hoe non est tone iurilaictionis. sed ratione oblationis, inquantu illa oblatio habet spiritualem essectum in omnes fideles si volunt adhucie edictum debit ἡ se habere. Unde Λ: Apostolus solum de oblatione loquitur, dicens ad Hebraeos . . Alii sacerdotes pro se . Ac pro pospulo orirebant hostias, sed ehristus hoc te in semel se orirendo. Et ad Hebr. 8 dicitur. Omanis enim pontisex ad oriredum munera, Λ: hostias eonstituitur. Ergo solum de oblatione, de de eorpore christi vero, quod fuit oblatu Deo
60쪽
patri.& quotidie offert in altari loquitur Apo/ A nibut non vadunt se eundum mentem Apostostolus. si aute loquitur de eorpore ehriisti mystico . hoe et ratione illius oblationisi na dii de Apol holus ad Hebr. 8. vulti necesse est hune, idest sicerdotem vel pontificem habere aliquid quod offerat : ubi vult ' christus oblatione hasbuit, quia obtulit semetipsum. Arguatur ergo se, an tum est ad eonficiendum corpus christi verum . di ad offerendum corpus Christi verum, qaod facit quotidie sacerdos super abeare , non eis plus pontifex quam fimpleae siseerdos, nee est plus l)apa per se loquendo, quam quicunm pontifex, vel quicunm saceraeos; quia pol eonfectum corpus Christi vel runa, quod facit quilibet sacerdos, nulla est alia potentia respectu eiusdem corporis christi vesti: ergo simplices sacerdotes in hoc sunt equa ales pontificibus. sc qincum pontifices in hoe sutaequales syapsi Ne lioeeit secundu quod dicebatur declarandum. Aduertenda in q, pol esse maior solenitas in missa unius sacerdotis, quam inmissa alterius: sed quantum ad confectione eorporis Christi veri, quod offert ut in altari, Aefuit oblatum in cruce, aequa est potentia per se
loquendo omnium sacerdotum. Propter ter/tium autem, scienduap st aeternitatem sacerdotii
Christi volumus referre ad idelitatem. quia ibi est idem sacerdos, idem sacerdotium. 6c eadem oblatio: vel quod idem eii, si volumus reserre ehoe ad insuccessibilitatem, quia ut diximus, nee sacerdotiu potest ibi succedere sacerdotio, nee sacerdos sacerdoti, nee oblatio oblationi: Ac, ut dicebatur, si volumus hoe adaptare ad homunes puros, de ad sacerdotes mortales , declarabitur tertium videlicet quod in talibus nee cedimus .nee accedimus , nec renuntiamus, nec aliisu cedunt nobis. Sed dices, Quid ergo facimus.
do quid alii faciunt i Respondebimus et C hri,
sum induimus,5e alii xsim induunt, nam in omn hoc sacerdotio. sacerdos non Mecedit sacerdoti,5c oblatio no succedit oblationi, nec sacerdotium suceedit sacerdotio. Sacerdos. n in consecratione eorporis Christi dξ no succedere siseerdoti, quia nullus sacerdos loquit in propria
persona eum consscit corpus wit dicit. n.sacerti.& eontra nos nihil arguunt, nec concludunt.
Non. n. vadunt, ut patuit,'mentem Apos
stoli, quiae omnia prςfata de qternitate sacerdostii christi reserenda sunt ad oblatione ipsam: aduersarii in nostri non in tedunt arguere de ipsa oblatione. nec de ipsa eosectione corporis xpiveri, sed int edunt arguere de auctoritate papali 5e de plenitudine iurisdictionis. Id extra metatem Apostoli vadsit,& e5tra nos nihil argu ut, nee concludunt, quia illa: dux vltimς rationes nihil omnino eoncludunt: vel si eoncludunt, hoe faciat de ipsa eosecratide,& oblatione corporis christi veri de qua hie non agit,& in qua B per se loquedo simplices sacerdotes sunt qua.
les Papae. Sunt. n.smplices sacerdotes in hoe ςquales Paps, quia ita piit edficere eorpus ebris i verum sicut & Papa: non aute sunt aequales Pap . nee squales episcopis. φ possimi ordinas re alios in sacerdotes sicut Papa pHr,dc sicut possunt episeopi. Simplices itaq; sacerdotes quanta ad pol se conficere sunt aequales Papae : sed ad dandam eonficiendi potentiam, quod fit. ed alii ordinantur in sacerdotes, sunt insta Papam, latina quoscuns Episcopos. Cop. x XI . Declarans sumodosubsicerJotis
christi omnes sacerdotes possunt diei unus cr
Vamuli ex praecedentibus si sufficienter ostesum, quod aduersarios rum duς vitiing rones
Apostoli.& contra nos nihil arguunt, nec concludunt, bonum est irarones illas magis pertractare.' eas clarius solueret sed antea hoe fiat. ostendere volumus, quo sub sacerdotio christi omnes sacerdotes dicuntur esse unus sacerdos,
quia in hoe multum declarabit mens Apostoli, qui volens dare differetiam inter sacerdotium dos eum hoc facit. Hoc est. n. corpus meu . Co D leuitieum & sacerdotium Christi, ait ad Hebri u b. stat autem quod illud no est eorpus sacerdotis, r. quod in saeerdotio leuitico plures facti sunt sacerdotes. Quare si differt sacerdotium christi sed est eorput Christit ergo non loquitur ieerdos in propria persona, sed loquitur in perasona Christi. Ergo sacerdos eonficiendo non dicitur cedere Christo, nee aecedere. ut ipsi de
accessu loquuntur, neut dr unus Esis accedere alii esto,ga, alio epo vlucte, assumitur ad curam ecclesς eius: nee dr hie saeerdos renuntiare. vel
succedere xsio, sed magis dr induere Christum
inquantu loquPs in persona xpi cJficit corpus
Ui. No hic ergo desuecelsone loquimur, putunus Papa succedit alii: nihil .n tale hie eonspicimus. Ex his aure omnibus pol declarari quaeia: videlicet 2 aduersatii nti in suis ultimis raucia sacerdotio leuitico, quia ibi plures histi sunt sacerdotes oporteta, in sacerdotio christi non senist unus sacerdos.ltam declarare unitatem fraeerdotis in sacerdotio christi facit ad clarius instelligere mentem Apostoli, & etiam facit ad clarius dissoluere duas ultimas rones. Propter qusciendum. et fi sub sacerdotio e litisti unitatem ipsus lacerdotis volumus referre ad solam personam christi. clarum est quod dr, quia no n estnist unus eliristus, nee unqua fuit, nee una erit nia unus ehristus . non enim ipst christo vi qua aecessu alius christiis, nec unqua renuntiauit,