장음표시 사용
221쪽
' Artieuli vi explicita nomen definit: quod 3c ipsem voce esse, ut si periora omnia, dicit: hoe enim commune existit omnibus partibus locutionis, ac tanquam genus ipserum est . non simpliciter tamen nomen No esse dictum est: quod superioribus
uictis usu uenit, sed vox composita: composita autem ex elementis,&e syllabis: quia nullum nomen unica litera constat: nam quin reperiantur nomina, quae unitas
tantum syllabae sunt, dubitari non potest. Quod verb σ -νris . a Uit, Ii ac parte di
stingititur nomen a superioribus vocibus, quae carent significatu,&aliis etiam nonnullis, quae cum diuersia ab illis sint, ac speciem nominum habeant, hoc uno excludit ira nominibus, quod non significant, cuiusmodi est blitiri, coax, ct alia huiuscemodi multa. Non sgnificare autem ipta sed significandi uim habere inquit: hoc enim valet verbum id Graecum: quia nisi sint qui audiant, illae non significante neque ipsorum potestatis est hoc praestare: Sed illud tantum, ut per ipsas non stet, quin significent: sine tempore quod adiunxit, distinguit ita, verbo, quod praete quam quod ostendit, aliquid fieri, aut sestineri, tempus p terea, duo ea agantur , signis t. in sequuntur. Cuius pars nulla est, quς per se signiscandi vim habeat , separat nomen ab oratione: orationis nanque partes, & comprehensionis si cuius,quae sunt nomen ac verbum, seiun euam significant: & sinsulae sitam quandam propriamq; notionem habent, praeter eam, quam coniunctae simul conficiunt. Cuius autem, cum reserat Gr cam Actionem . , quet muliebris reneris est, vocis. non nominis accipi debet. A nimaduei tendum ver quod apud ipsum in libro istis uuin ualet hoc enim verbo illic usus est in eadem re ostendenda, idem hie significasse duabus his uocibus Quia auteni extant qu dam n mina , qui cum iunctii sint e duobus nominibus lipse ἀπιοῦ, illis duplicia nunc uocat: illic autem appellauit m ii , id est conacta de contem uidentur aduersi risii periori sententiae: partes nanque ipserum, quae integra nomina tape sunt, sua
uisgnificant, euellit hunc scrupulum: iuirmatq; nos non ita capere ea nomina in
coniunctione illa, ut per se posita, separatimq; caperemus: quod etiam exemplo declarat . id autem hic est iuncta vox a neodorus. inqAit igitur in hoc conlposito nomine posterior pars, quae est δι is, non significat: quet in oratione sententiaq; aliqua proserenda donum significaret: non significat autem, quia qui nomen illud alicui
imposuerunt, non hoc cogitarunt. Vt pars igitur rius nominis id constituit, & hoe tantum esticit: aliud verb non ualet. quae, ut supra a me dictum est:&ab ipsis in libro HS accuratius exemplo alius iuncti iudem uiri nominis, declaratum in oratione ualeret, ac suu propi iumq; fgnificatum retineret. Qui d inquit ε. χλωει,εα, respicit consuetudinein scrmonis, quς γ ιη appellatur: vales i. non utimur eo pacto illa uoce in compositione eius nominis: neq; ira illam capimus, ut sila perseq; posta uteremui : solam autem intelligo non adnexam alij uoci: neque cum ipsa
concretam: nam in coetii etiam coagmentationeq, aliarum vocum, idem quod destituta ab omnibus significat. On endum autem diligenter, quini dissicultatem non paruam in se hanere cognouit 'hilosephus Madius, quid ualeat hie uocabulum, quo auctor usus est inexplicatione huius partis σαωθ.o: simulq; cur non addiderit hic, quod in libro HS c ibi. - ad definiendii nomenecessarium esse existimauit, κάπισα. . ia . Quod igitur ipsi in uoce illa σώ-Ab explicanda in mentem uenit, uilde probo, verui ; esse, prorsus arbitror: quod uerb postea dubitare coepit, an uox illa corrupta seret, suspicatusq; est pro καm .a- ab imperito aliquo librario scriptum suis Me με. , inco auctoritatem ipsus non sequor: u nanque tam facile credimus ira omniam antiquis scriptoribus macii loci perturbataq; elle, nillil erit, quod non in dubium reuocetur: atque ita omnis penὰ fructus, qui capitur ex lectione ipsorum, amittetur. Namquod idem existimauit fieri etiam possie, ut omni suspicione sublata de veritate lectionis, pro eodem carerentur liqc duo loca: eademq; novo csset ualde discrepantium uerborum, quomodo hoc recipi pollit non uideo.
222쪽
IN I. LIB. ARIST DE POETICA. 2M
Quare retenta sita propriam vocis huius significatione, ita ditatui posse a
bitror quaestionem alteram, quae est, cur non in assoluenda definitione nominis posuerit hic quoq; ea verba καγα-: superiederitq; contra eo nomine illic, quod hic nobis molestiam exhibuit: Ut eo in loco, ubi accuratius de his rebus disserit, utile esse putarit docere nomina ex pacto conventuq; significare: & non quia naturalis sit notio, quam prae se ferunt, quod hic nullo modo necessestum existimarit: nam diuersis etiam verbis ipsum res easdem appellasse ambobus in locis, Sillic dili uenter, quae declaratione egebant explicasse, quod hic non fuit, satis apertum est, ut mirati non debeamus, ii non omnino iisdem sententiis semper usus est. Sed uidit tantum, quid locus, quem in manibus haberet, postularet.
dwn autem, vox compositasigni cario cum tempore, curus nultipansignificauer se, quemadmodum in nominilus. Hoc piam enim,
homo, velagum, non igni cant quando. Hoc autem, ambular aut a--
lubuit, adsignificare alterum qiadem frons tempus: adurum vero,
Post nomen verbum definit, cui reliquis in rebus cum eo conuenit: una autem tantum in re illa inter se discrepant, ut apparebit.&vocem igitur uerbum quoque esse inquit: & eam quidem compositam: nec non preditam ea vi ac potestate ut si- Enificet. Hucusque igitur omnia parias unt: neque enim ne verba quidem variata sunt. quod seqvitur distinguit verbum a nomine. in nomine nanque nulla notio
temporis manet. unde supra id ipsum, quod ipsum Valet, sine tempore valere diactum est. Nunc autem tempus praeterea in eo intelligi traditur: hoc enim significae hic μι- γ N: neque accipi debet ullo pacto,hoc auctorem dixisse,ut verbum,quum tempus adest, non signi licet: quum vero idem adest, significet, tanquam tempus aduentusq; ipsius hoc ei largiatur. Discrimine hoc monitrato, ad aliud, quod commune ipsi verbo cum illo itidem est, redit: quare iisdem vocibus illud exponit, quibus in vi naturaq; nominis explicanda ipsum antea exposuerat: inquit enim. Cuius
nulla pars signi t per se. Nam quod addidit. Quemadmodum & in nominibus, similitudinem, quam in hoc habet cum ipse nomine, fgnificat: quamuis facilius seetasse illic error aliquis oriri posset: cum enim inueniantur etiam verba iuncti H n
mina, verba iungi selita sunt cum praepositionibus, ouae uim significandi non habent: sed tamen reliqua pars sitsd puniri posset, quae speciem eius rei haber, fgnificare. vero adduntur statim, vestat ad explanandum quod dixerat, Cum tempore: hoc enim in uerbo inueniri, cuius uestigium nullum in nomine Teperiatur ostendit. exemplum igitur utriusque ponit: eum antea id, quod tradiderat in n*u nis natura raticanda, temporis in eo notam nullam esse, ac quod significat sine tempore ipsum significare, nulla ratione confirmasset. Quare haec habenda est utriusqusententiae explanatio. inquit igitur. Homo enim vel album noti significant tempus quae manifesto est prioris sententiae confirmatio: ambo enim hac nomina sunt, quorum prius virilis generis est, alteriim vero neutri. Significant autem, reddidi, nota adsignificant: quia secillos libros hic habere, novi in excitas legitu προ-- animaduerti: dc Gie ita legi debere Mintror. Cum adhuede nomine sermo sit: 'epositio enim tunc additur huic nomini, cum id, quod proprium est tem ris sgnificatur. V t autem duobus exemplis duorum generum declarauit in nominis fgnificatione non intelligi tempus, ita duobus exemplis, quae duo diuersa tempora LMendaciat, comprobauit in verbo P tu Primum fgi caciam tempus etiam in.
223쪽
telligi, quoici, quod dicitur fietiam aut acceptum sit. inquit igitur. Ambulat autem vel ambulauit adsignificat, hoc quidem praesens tempus: hoc vero praeteritum. p ter igitur motum eum corporis, qui declaratur hoc verbo, ostenditur etiam hoc ipso tempore illum exerceri: eadem ratio est alterius exempli.
Cas aut est nominu vel verbi his quidem sicundum id, quod est huius, Hlhuic se cam, O quaecus, hic erams: hic aut secundo
quod 'ini vel bis . ceu homines is homo: hic verto secundum ea, suae ad
gessus fertinent, a iter interrogaraonem νύ aeceptionem ' a Uauit enim
vel ambular, easius verbisicundum hausecus est .
Qitot modis casus in nomine & in verbo dicatur ostendit, cum casum etiam in
partinus locutionis numerasset: plures olim ipsius notiones sunt: neq; tame omnibus iis modis aut in nomine aut in verbo casus usurpatur: nam qiudam eorum locum in verbo non habet: ut contra alius, verbi proprius, a nomine excluditur. Tres vero diuersae huius vocis videntur rationes notari. initio igitur rationem eam casus. exponit, quae nominis propria est: eum tamen communiter, ut aperte declarat, pr rosuerit agere de nominis vel verbi casibus. Nisi filior autem prima ratio ibi ius nomitus est: νostrema i tidem. verbi tantunir media, ut res ipsa videtur testari: quamuis hoc ipse exemplo non confirmet, communis virius'. Sed momodo haec tradiderit videamus: inquit enim. Casus autem est nonunis aut verba trino mitem casu hi quod explicatur. 3 vocem hane casus. accipio: nam in calamo exaratis melimeribus πι-e, non ut inexcuss ορι- is , legitur iuus igitur nominis aut verbi hic
ridem est, qui significat ndum id qiuod in hii ius vel huic: α quaecunq; talia.
I est casus capitur uno modo hoc pacto i iiariaturq; in hoc timium signiscatus eiuς nominis, quia ira flectitur. vi nunc iuuius de isto di atticiis est generarissi calii qui hiam de illo proseratur: nunc uero huie dandiq; casu. 5e eodempacto in reliquis calibus: hqc igitur meo iudicio significat id eiq; significatum eius nominis autern Suariari, sol tantum immutari: quod nunc huius, nunc huic, nune etiam hunc de eo proferatur: id est omnibus iis modis leuiter notio eius distinguatur. Ut autem n men hoc pacto inclinatur, ita verbum sie inclinari non polle apparet. Sequitur secunda medi , ratio, ita& ipsa exposita. Hie autem, secundum quod uni aut mulutis, id est casus etiam appellantur. cum ita variantur: nomina scilicet: ac, nisi fallor uerba, ut nunc de uno, nunc de multis sermo: sit: quod ab inferioris aetatis grammaticis lingularis ac pluralis numerus appellatur. Non sine causa autem hi quoquc casia sappellati sunt. na cadit etiam sie, discediq;ὶ forma eius nominis uel uerbi quod inarariatur. Exempla huius rei positurus, uno tantum, quod rem ita se in nomia vibus habere docet, contentus ibit: inquit enim. Ceu homines, ues homo, qui sunzcasiis ita accepti nominis. Animaduertendum etiam ipsit in ordinem immutat letinam uidebariis prius hoc nomen singulari numero poni de ille:Non minus igitur me homo, quam homines, casum uocari oportere putat. Ego autem huius opinio nis sum, ut non sellam re id uocari polle existimem in uerbis, ut in nomini us, hanc Marietatem numerUrum eas iis, sed etiam arbitror non stulte appellati polle in uerbis
ymitationem persenarum, casus: quamuix de hoe aperte auctor non meminerit Amas enim dc amat, non minus cadunt ab amo, oram hominis S homini ab homo: dis hoc eandem pectoriam nbnit: illud, diuersam. Restat terita ratio propriauc
tramin, qui sint modial llatia graipniaticis: hoe autem geri casus ipse dicit,
224쪽
IN I.'LIB. ARIST DE POETICA. res
manere iii gestit actioneque : hoc enim videliu significare voluisse, cum est xa . - - οπακροτικx: nam vultus semper partesque corporis, quae sensias animi indicant, variantur, S aliter atque aliter conserimantur, cum variantur hi modi. Ad
didit igitur, explanans quod dixerat. Ceu per interrogationem, ves cum aliquid alicui mandamus: hoc enim valet κατ imms N. Qui autem imperant, mandiat. imper.indi igitur modum Aristoteles ita significauit. exemplum verbiiuitis casuvest QP evidendum est, an interrogandi nota adponi debeat post, δαί- , ut clarius intelligatur exemplum elle illius, quod appin uit: quamuis cuim plures adhuc mota restent. verisimile tamen est exempla P sitisse eorum, quae numerauerat. In primo vero segmento ubi disserit de oratione ipsum vocare casus verborum, quum vel bum distinguitur temporibus, errum est: quae nanque oratio enuntiet, ostendens, inquit, Huiuscemodi eam se, quae consteto verbo aut ex casu verbi: non minus chim enuntiat qui aliquid e ponit, quod aut iam praeteriit, aut futuro tempore geri debet, quam qui, quod illo ipso tempore geritur, existitve. Vob eius naec sunt. γκη
arbitror ipsum appellasse diuersos hos modos vel rum . nam rethaea huc non nullos . in quibus gestus varientur, quiq; voce, vultum distinguantur,aperon est. igitui sint eiusdem genvis ira notauit: ut supra, cum explicuisset, qui
nunc vocantur vulgo casus nominum, in extremo inquit, uti οσκτει- . Sed cita,
quod in principio huius partis est, is ματω. e. αrae, puto particulam; positam es se pro και, &non diiungere hoc loco, sed copulare, suemus modum etiam supra cum ait. illic enim quoque signiurat, et: neque enim restabat de altero tantum eorum, sed de ambobus, praecipere.
cratio autem, Iox composita ,significatiuar cuius puridam partes per
lat.Ceu hoi vis definiti sed contingissim verbis esse orationem partemsene per quampi 'nificante haselu. m do ambulas Clion, Clem.
Postremam nune partem locutionis, quae fuit oratio, definit: ε quae sit vis huius nominis, ostelidit. esse igitur hanc dicit, ut ceteras omnes partes, vocem:& eam quidem compositam concretam. ex aliis vocibus: hoc enim prorsus arbitror hic valere o truo: non quae politione, atque ex pacto significet. Non uno autem in Oicomposita vox haec ii uelligi potest: tundita enim oratio est & ex elementis & ex syli his, quorum prius supra contingere actumauit syllabae: alterum verb nomini ac Verbo. puto tamen hic atrapi debere ipsam iunctim este e nominibus, & ceteris parti bus orationi quae manifestb eam constituunt. Addit posthaec vim significancti eam habere: quod ipsi commune est cum nomine ac verbo i nam illa quoque id praestat: adiungit tamen, quod ab illis abest. Cuius quaedam partes per se ligniscant aliquid: neque enim partes vllae nominis aut verbi separata: ά ceteris partibus hoc praestant, notio quaedam ex omnium congrestu existit. Hoc autem proprium in Orati uis: ut si non omnes, partes tamen ipsius quaedam, id est nomina ac verba, seiunctae a reliquis significent: quod enim inquit per se.hoc ipsam valet: quod inde etiam intelligitur, quia in libro --iis , orationem definiens, cum idem significare vellet, verbo, cui Latinum hoc respondet, usas est: inquit enim. 'μέ - τι Quod hic sequitur. Non enim orianiς oratiora verbis, denominibus constat, valet ad refellendum eorum ei rorem, qui putarent omnem ora S tionem
225쪽
tionem aliquita lanificare atque indicare: si nanque omnis oratio ex verbis de nominibus constaret, id quod illi aiebam, prorsus verum suisset: ubi enim verbum re steatque ordine adplicatum est ceteris partibus orationis, id prorsus ei licitur, quod itali aiunt: oim tamen inueniantur orationes. a quibus verbum abest, ubi hoc desideretur, illic nulla huiusmodi existit significatio, quae scilicet aliquid indicet atq, ostendat. Hoc igitur videtur hic tradere voluisse: nec tamen declarat quid fuerit, quod illi infirmaremidebant: id verb fuisse illud, quod dixi, cognoscitia rex confirmati
ne eius sententa : ratione enim reddita probat non omnem orationem indicare.Voba autem, qu. Vadiungat, monstrasit unam e multis Orationem, quae nihil indicat,
quia verbum in ea non est: inquit enim. Ceu hominis dinnitio: definitio enim hominis qive est, animns particeps rationis, mortalis, non indicat eam rem esse, aut non esse: & est valde accommodatum exemplum huius rei: hanc enim arbitror esse
veram defini: ionem hominis, qua sanis aperit euoluitq; id, quod in illo nomine inclusum csi, nec ultra quicquam attingit. nam quamuis irroris sit addere verbum,est, illud tamen ponitur tanquam nota quaedam, quaedeciaret idem valere plura illa verba, quod valet unum illud, quod distratur: neque enim definitio dicit ei se, aut non esse rem, qiue definitur, sol tantum tradit illam esse vim re naturam ipsus: nullum certe dubium esset, quin ita hic locuς capi deberet, sit e verba. Ceu definitioli
minis, sequerentur illa, quae statim aduit, non antecederent: intelligo inquam haec. Sed contingii sine verbis esse orationem. veruntamen arbitror, quod his posterioribus praecipitur, aliquo modo antea exemplo demonstratum fuisse. cuius exe-pli vis haec ut, ut dixerit, ceu desilitio hominis. verbi grana est una illarum orati num : addidit tamen id nisi filior; rei magis declarandae eausa,simulque respondet ex
altera parte illi, quod dixerat, non omnem orationem ex verbis de nominibus constare: aptumq; inde est. nam valet etiam, ut arbitror, ad ostendendum, illud. Ceu definitio hominis, exemplum esse orationis, lux ver, .careo quia contrarium non oportuisset exemplo posito illustrare: quis enim nescit inueniri orationem, quae ve . instructa sit, cum plerunq; Oratio talis sit. cum tamen contra suspicati non sine causi aliquis posset, non retarcorationem, quae verbo careat,quia illam,quae talis sit, orationem non habendam existimaret. Quare pergit idem orastituere. na adiungiti
Verum contingit sine uerbis esse orationem. Vt autem verum esse negauit omnem
orationem has revini significandi, ita concedit illam habituram semper partem aliquam . quae significet: nec fieri ullo pactis posse, ut hocis ea tollatur. Exemplo ver
hoc ostendere volens, usus quodam est, quod non valde accommodatum iudicatum est: videbatur enim orationem ponere debuille, quae cum tota iiihil significaret artem tamen significantem haberet. in exemplo tamen virunque fit: nam ct totum M pars significat: inquit enim. Ceu in illa oratione. Ambulat Cleon. nisi vitium igitur est in hac lectione, contentus fuit Ostendere partem orationis indicare: quod in hac pro b fit: nec eo loeti tempore studuit protiare inueniri etiam quae id sine hoc habeat: acsertasse etiam in hoc totus occupatus esse debuit, quamuis exempla pessimo uricrent, quia paulo sipo emplum posuerat orationis, quae cum tota non stagniscet, quia non indrcet: naec autem ratio esse videtur, qua una oratio vere lignificarersse dicariar: partes tamen signiscantes habeat, ut orationis partes significare rossunt. In oratione igitiirambulat Cleon, posteriorem vocem, quς viri nomen est,
significare dicit, quia rem illam ostendit. In Aldinosine libro legitur indefinito ten re, qua in te ne hoc non contingeret: ut totum scilicet aliquid indicaret, nisi aliquid ad complendam stirientiam extrinsecus sit meretur. Animaduertendum tamen, an vereoratio haec dici possit: neque enim videmur recta duo triaue verba temere ac sine certo ullo ordine collocata, posse oratio appellari. Non delamini etiam, qui licentia usi, aliter imitarint hunc locum emendare, a qua corrigendi veteres aviares ratione animo semper abhorrui.
226쪽
IN I. LIB. ARIST DE POETICA. VI . Una autem est oratio, dupliciter: aut enim quae τnum si sificat, aut
quae ex urdus coniunctiones. Ceu Aas quissim , com mone, M. H
mm veroratio, quod unumsi fiet.
Acidit se periori praeceptioni aliud, quod tradere utile quoque huic scientiae putauit: tiam in subtilioribus etiam libris, quibus rationem dii serendi instruxit, ae e dem disputauit. Docet igitur orationem dici unam duobus modis: viro nanq; m do, qui primus est, ac magis verus, oratio est una, quae unam rem significatiui Aristoteles ambulat. Socrates ad virtutem horratur adolescentes: Alio modo una dicitur oratio, quae e pluribus constat orationibus: habetq; ut una dicatur a coniun- ne una vel plurinus: qiis diuersas seiunctasq; orationes coniungunt: nisi enim illis connecterent ipsas, fures orationes, non una fuissent. Exemplum autem illa-sire amplumq; huius rei posuit, cum dixerit Iliade posteriore hoc modo unam orationem esse: id est beneficio copularum, quae vinciunt ipsam, atque unam reddunt. Prioris modi est definitio hominis, quae simplex oratio est: diciturq; una, quia unam Lintum rem, non plures significet. & in primo autem segmento milia. ων, & in Analyticorum posteriorum secundo eodem Pacto Partitus est orationem unam.
misis autem secus: haec quidem simplex O se rem autem duo,
prae non ex sit in cantibus constar) haec autem duplex: Irimus aurem, haec quidem ex signi me 'significatu estenter haec autem ex se camiluae constat. esset aurem triplex oe quadruplex nomen, multiplex. ceu mul
ta Megalutorum, Hermocino nibus.
Cum singulas partes locutionis definisset, quarum postrema sitit oratio: nunc a curate denomine disserit " species ipsus sint, ostendit. videtur autem hic voce hac cui respondet Latina, Nomen, non tantum nomen proprie appellatum significare, sed etiam verbum. Tradit igitur species nominis duas esse,qive scilicet in frequenti usu sint: inueniri nanque nomen quoddam simplex: aliud vero duplex: quamuis ostendat etiam e tribus quattuorq; nominibus nomen connecti ai se: antequam en alteram speciem nominis ostendat, docet cuiusmodi nomentimplex vocet :astirmatq; se intelligere illud, quod non constat Epartibus significanimus: nam quin & ipsum constet ex aliquibus, id est elemenus aut syllabis, dubitaari non potest: hae tamen voces, ut supra ip in earum vi explananda declarauit nihil sigificant.Simplicta aut e nominis ac duplicis ditiisone ficta n5 unum etenus esse docet duplacium nominum reoriam enim quaedam iuncta sunt e parcibiis disti milibus, cunnitera i bru pars fgnificenaltera no significetiquaedam vero ex ambabus signiri innubiis. Hac aute posistoris membri diuisione inclicata, redit ad prius,atq; inquis sit perior illam diuisionem illo modo abs tutam non est e. cum iungi etiam pollini
nominae tribus,quattuor ve voci sui e sertasse etiam e pluribus. Cuiusmodi inquit sunt multa nomina Megaliolorum. Exemplum vero horum ipsorum nominum ponere volens, usus est vocabulo, quod constate tribus nominibus trium Asiae fluuio Tum, id est, Hermo,Caico, Xantho: illud vera est, Hermocaicoxanthus. Huius modi eum est illud ab aeschylo conformatum: qui cum tragicus poeta, non dith rambicus ellet: imitariq; d. ret sermonem funiliarem, multum tamen sibi permisit in hac nominum compositione: durusq; ea de clusa a quibusdam habitus ac I S ij comiciss
227쪽
micis etiam eo nomine valde exagitariis: qui tamen cum in choro , carmineq; λmili catinii dithyramborum, hoc iaciat, maiore venia dignus est. Huiuscemodi igitur est hoc e primo choro fabula,quae ii; in vocatur M. 'Acrinac: ipsum enim quoque constat E tribus his verbis & κrom nis aliquis putet in dium illorum esse a ratu': reserreq; ungulas equorum, non arma. Megdotas di-evis, videtur sane intelligere dith ambicos: horum enim propria haec licentia erat: nec tamen rationem huius nominis perspicio, quod alibi me ostendisse non memini. In pluribus calamo exaratis libris, quod in excusis prius non erat, uti χα - - αιοῦ inveni: quam etiam lectionem vidit ac probat Roboraciliis. Vtitur autem dc Plato verbo hoc ipse, quod hi crestitutum est: in iij. enim libro politi inquit. ιτι. . ἰωδη ιι αλ e Translatum tame id ab eo est ad ingenium hominum ac mores. Nihil praeterea wietatis hic Ostendi: Vereor tamen, ne verus hic ordo verborum sit, ut nihil omittam eorum quae in mentem veniunt: si nanque. ἰκ μ. μανῶ :ων σύνκ legeretur, magis ut opinor in conueniret: simplex enim nomen concretum est, conitisq; sane ex aliquibus, verum ex mini E significantibus: illud autem aliquo modo videtur negare ipsum coniunctum este, quia vi ante vcibum particula negandi collocataea. Amore Adlilaeo εοῦν ἡ κυροον,9 κ . Moc, ηπιτα
Omne autem nomen est vel oprii , -- velint aris, velo miseruum, vel Elam, -''--, is subtris , vel Minutarum. Dico autem proprium quialem, pro vimitur sin ta buuam autem, quo
diuersi. Guare perspicuum s MDam proprium esse postile
Cum docuisset duas extare nominum species: quaedam enim simplicia esse: quodam vero composita: nunc, quot di fierentiae nominum sint, declarat: nam superior diuisio cadit in haec cuncta genera: nomen enim suum propriumq; illarum rerum,& simplex & compositum esse potest: translatio itidem & in simplici vocabulo, S: incomposito manet: eadem ratio inisi talor) reliquorum est. Octo igitur vocabul rum differentias isse tradit, quas primum enumerat: postea uerbi cuiusmodi sint, declarat. Sed anteqtiam ho explicare aggrediar, quaerendum existimo, cur ini liorent quoque hanc nominum diuisionem Mia vocabulo non appellarit, ut sapotiorem recit, cum MP. nominis uocauit simplex nomen ac duplex iunctum ire: nam
proprium nomen& pe rinum Sc translatum, &reliqua, sunt &ipsae disterentia nominum, non parum inter se discrepantes. An hic scrupulus nullus est a nee ullo pacto nos sellicitare lebeti quod enim hic non sicit . ut hoe nomine utatur in illis quoque nominum dissercntus significandis, inta non semel hoci bin libro fecit rapi'euauit in uocabulo ἀδδε eodem illa nomina. ceu ubi tradit quid defendat orationem ab humili de plebeia ratione: nec non etiam quo loco docet. simili utens h rum uocabulorum, nihil este in oratione, quod, si sine modo a subeatur, non Pa riat aliquid incommodi. Sed hoc relicto, initium ducit horum explanandorum ab eo, quod primum supra posuerat: atque ita ordine cuncta persequitur. inquit igitur. Voco autem proprium, quo singuli, illius scilicet gentis homines, utunturii' trium nominaui, quod ipse in uocat. ita autem Cicero quoque appellauit, quod iis eam definitionem cadat, quam huius nominis Aristoteles alle quamuis uno hoc verbo
228쪽
verbo non putarit aliquando uim se illius aisitim exprimere posse: nam alteru enam rei explanandae causa, adiungit, ut cum ait. Vtimur uerbis aut iis, quae propria suntre certa uocabula rerum . pene una nata cum rebus ipsis. A Graeco uera uerbo, iuncto tamen cum alio, additaq; ei in principio litera, uocatur a grammaticis orationis uitium, cum illa habet erebra huius modi uerba, quae nullo modo sunt propria, sum; illarum rerum: idemq; significare uoluit Cieero in epistola ad Tic nem , cum insimulauiti psiam, quod parum apte Latina uoce usus Hillet, AG ubi minime quadraret, ipsam posuisset: ait enim. Sed heus rii qui . - elle meorum Giptorum soles, unde illud tam M. u. Valetuditii fideliter inseruiendo. Nomen igitur proprium Aristoteles inquit esse,quo utuntur pallim omnes incola eorundem locorum: ut cum rem illam ostensuri 1 unt, hoc uomulo ipsisti nolent.. Sequitur autem, hoc explicato. Linguam autem, scilicet uoco, nomen quo alij homines,gentesq; utuntur: cum salicet usurpatur ab hominibus: quorum proprium est, in eadem re appellanda, aliud nomen: ex hac autem explicatione duoruin horum nominum elici ostendit, quod apertum est, ac dubium nullum in se habet: ut idem no men re proprium, de lingua: peregrinumq; esse possit: non tamen ii idem hominibus : hoc enim usii uenire nullo pacto potest. Exemplo uero confirmare hoc uolens rae quod dixerat probare, in medium ineri uocem σιγα-: quod uocabulum in Crpriorum sermone dicit esse proprium: in Graecorum uerb, linguam. vii sunt bae uoce Lycophron,& Apollonius in ij. libro Ai nauticorum: ualeti, ut interpres
testatur Rhodii huius poetae, σιω-κ iaculi genus: qui addit etiam este illam propriam sermonis Cypriorum. In Grecorum etiam consuetudine peregrina
uox erat cum propria illa seret in sermone Phrystum. Vsus autem ea eii Asiti' lusin fabula, quam Persas uocauit: significatq; ita regem: tragici eius uerba Laec
Trio aris autem est nominis alieni inluto da genere ad peciem: MIas me a grain: velas ecie a seciem, is ex analogia. Dico autem a genere a seriem. Θ, Nauis autem mihi haec fletur in 'risne
emm esse quiada ara est. 'ecie autem a mus. ferte iam decem -- Eata sis bonafrit: d rem Oba enim multum est, quo nunc pro multo sis est. Oc specie amem a Jeciem . Ceu Aere animum cum Misisset. Incita inisse aere: hic enim hauriretro incidere: inciderefro haurire inquit: ambo enim auferre quiddam sunt.
Tertium nomen, quod explicat, est metaphora, uocata I Latinis, Graeco uerbo expresso, ii anslatio. Primum igitur quid ipsa sit declarat: deinde quot species ipsius
inueniantur, ostendit. Sunt autem illae quattuor: uel cum 1 genere ad speciem indicandam nomen importatur: uel contra a specie ad genus: ues ab una specie ad alia. quartum genus est, cum res unde, Mad quam nomen transfertur, sibi proportione respondent. Intelligit autem, O dicit transferre uerbum a genere ad speciem, uti nonune generis ui specie appellanda: eademq; ratio reliquorum est eum enim nomen,
229쪽
quod alib taportatur , significare uult, quia inde alid quasi portatur, dicit de illo ab
ea ipsa re. ut contra, cum ostendit nomen, quod omittitur ac posthabetur, ad illam. Translationem esse inquit, nominis alieni inlationem, id est cum loco pro h n minis, suiq; illius rei, ponitur alienum. Uni diis quod ipse inquit, uidetur uerbum aptum esse ad indicandam tantum illam nominis alicuius quopiam comportatio
nem , cum in nomine, quo res ipsa significatur, id est illa autem solum inter se disterunt, quod praepositio diuersa est intelligatur quaedam Esua sede in alienam comportatio. uero id est alienum nomen uocat no proprium illius rei,sia aliunde sumptum: non tamen ex alia gente ac lingua: neque enim translationes conssantur e uocibus peregrinis: infra etiam, ubi magis adhuc apparet, quid ipsum hic ualeat, , contrario. idem uerbum usurpauit. via σαμ ωαν ἀ- dis
Exemplis autem cuncta illustrat, diligenterq; cuiusinodi singulae transsationes sint, declarat: ac primum quae a genere ad speciem uerbum comportae exponit. Homerus igitur in ultimo libro Odysseae, ubi vissem cum patre simulata loquentem ficit, usis est hac transsatione: fingit enim illum dicentem.
. . x αγλώ ν οῦι η; κ. Cum igitur de mansione nauis dixerit stare: quae res a Gretris proprie dicitur uero una E multis rationibus est, quibus stare res alliaquc significantur, manisesto intelligitur a genere ad sq,eciem transtulisse nomen. ntra uerba specie ad genus comportatum dicit nomen in illo Homeri P secundo Iliadis, cum qui uiderunt, magnopere laudarunt Vl em, quod importunum ae
petulantem hominem a b restem percussisset: dixerunt. . .: -μ, id est profecto iam decem nulla Vlyiles bona fecit: neque enim omnino hunc numerum conficiebant recta facta, quae in praeterita uita gesserat Viriles. sed usus est illo nomine pro multa: decem milia enim multa sunt: quo nomine, ut in explic tione tradit Aristoteles, usus est illic Homerus pro multis. Hoc autem uerbo codem pacto transsato, usus est etiam Euripides in fabula, quae i locatur Troades. cuius t et eo libentius mentionem facio, quod est elegans undiinde expolitus: cum enim
Hecuba steret miserabiliter atrocem illum casum A styanatas, uelletq; in clipeo H ctoris puerum illum sepelire, directa oratiohe ad clipeum ipsum, quamuis ientac reret, dixit illam απι ut hoc enim genere ac uocabulo ab ea gente clipeus appella
tur, esse matrem multorum tropaeorum. usus igitur est in illa uoce edenda, graui sa- ac praeclara, hac ipsa metaphora, nam hi quit. Urgor α κα λιν , μ. Haτta a cois Lia raeae σαωα Στιε-z: sed non una illa ut apparet: nam nominus elegans est, quod clipeum ipsum uocauit matrem, quia reperisset multa d cora &honesta facta in bello, ut animantes natos gignere consuerunt. ut alios Oritatus, ab eadem re ductos, taceam, qui illicinam ito esse intelliguntur. Tertia ratio trans endi uerbi, quae uersibus itidem Homeri uidetur declarari, est, cum ipse dies una pro altera capitur: contraq; alia, quae relicta nunc est, locum subit eius,quet prius usurpata filii: atque ita sepe ill conuertuntur. Exemplum huius emodi est In Graeco Iermone ας, H, uerbum est, quod generis uim habet, quia plures modi sint auferendi: hoc enim ualere uidetur ας - : nam& . iaspecies est auferen di:& -ρω etiam rationem quandam auferendi, diuersuri ab illa signincat: Cum autem ualde incertus sim de ueritate lectionis. nam pro ιὰ σαπ. m. m. in antiquis libris serta itur πι ἰσασαι ii iis . non possibin penitus statuere quae se nouo prioris uocis, ac quomodo illa haseri debeat auscrendi pars: haurire enim non uidetur in hi omnino quadrare. hoc igitur in ambisuo relinquo. Licere uerbalterum horuni pro altero capere auctoritate poetae confirmat, qui nisi hoc cum laude fieri posse uidisset, quo erat ingenio praeditus, nunquam id attigisset: neque tamen hoc semper,
ut accurate Phalereus docuit, licet: neque si conceimur,nce si concediti ir tantum,
uerium etiam n nopere laudatur, ut species haec pro illa capiatur, illa itidem pro hac eleganter usili patur. Non est igitur hoc pei petuum, quod saepe honeste, in gnaq, cum dignitate fit. Sed cum exempla sumpta ex Homero esse ostenderim me suspicari: nec tamen locos ipses apud eum poetam indicatim, albitror id factui nec se, ut illic nunc non imantur, quia magnae scripturae uarietates longo tempore in eo Pocinate nata sunt: multi enim sto quodam iudicio uti, multa illic iratiarunt Vndorlures
230쪽
IN I. LIB. ARIST DE POETICA in
plures editiones estis poetae circumferebantur, ut quaedam etiam huius ipsius scri-rtoris nomine, qui magnus ipsius amator fuit . est autem hoc tam planum, ut confirmatione non es t. in secundo praeterea libro de arte diςendi, citare ipsum ue sum Homeri, qui nunc apud eum non l tur, apertum est. inde igitur oriri potest. ut uerba haec apud auctorem non legantur. Sed siue illa Homeri : siue alius poetie erba sint, quia exempla, quae ponit huius transsationis, incerta de obscura sunt. videntur alia huc afferendar sunt autem ualde accommodata & aperta illa, quibus ipse utitur in in libro de arte dicendi: maiorem enim fidem habere debebunt, quia an auctore ipsi, excogitata sunt: illa ueta sunt coinu de id est precari a diis immortalibus & emendicare: ambae nanque hae res partes sunt uerbi αἱ r. 6id est ambabus his rationibus intestigitur aliquis petere: lorige tamen diuersa rationernam alterum horum honestum est: alterum veta se idum & abiectum. Mutabit autem haec, ut ipse illic accurate docet, qui factum alicuius aut ornare vola, aut deturpare. Sed loco indicato, cetera illic legi poter L.
sine Go, cummi tersi habueri cundum MVAmrio quartum M tertium: dicer em rosecundo quartum, Vel fro quarto scundum:'s' quandu adponunt reo quo dicit, ad οἱ est. Dico autem,ctu. Sumtirest balet poculum ad Bacchum,WApeus iam rem. cet igitur Er clipeum, poculum Martis: focub Upeum Pacchi.Prae terea sim ter se halet vesper ad diem,.s rectus adinam. Dicet igitur vesperum, sinestatem dei: Orsinenturam, NPerum riuae: vel, quemadmodum Empedocles, occasim visae.
Quartum genus transsationis, quod in similitudine rationis sandarum est, explanat : primum tamen qil id analogon sit, dc quo modo res aliquae similitudinem hane
inter se habeant, docet. Requiritur autem,utili umero quattuor sint. cum igiruthoc contingit, ut in hoc numero rerum secunda similiter se habeat ad primam, ut quarta ad tertiam, tunc illae res dicuntur proportione irespondere. Translerturverd verbum hoc in genere translationis, cum, quo quarta res appellatur, nomen. loco nominis secundae res ponitur. Sive contra: nam exposita iam ratione nominu ,
quae proportione tibi re indent, quomodo inde iis, antur translationes, docere ccxpit ab eo loco, : ita enim instruit eum, qui huius concinnitatis studio sus sit, & quasi ipsum manu ducit. Ut opinor autem exemplum huius simplicis sisquentisq; rationis ab auctore positum non est: erat enim res satis plana. od uoro statim inquit. Et quandoque adponunt pro quo dicit ad qui est, traditiis verbis, obstiaris sine ac valde concitis, aliam rationem huius translationis minus usit tam . quare exemplo ipsam illii lirat: exemplum enim allatum, huius rationis exertis
plum ella, testatur, quod statim eost verba illa inquit. Dico autem, de quae sequuntur. Significant autem illa nisi fallor)ad quod refertur illud nomen, quod omit uuat, ac pro quo aliud uocabulum usurpanta nam qui pro poculo clipeum Bacchi dia